Θα γίνει μακελειό;

Ο ένας μας απειλεί με μακελειό και ο άλλος μας λέει και μαλάκες! Ο πασοκισμός ξεπέρασε πια και τον πιο θρασύ και αλήτικο εαυτό του. Τελικά όχι μόνο δεν διαπραγματεύτηκαν το μνημόνιο, αλλά ούτε καν το διάβασαν!! Τόσο αδίστακτοι.. Ο διαβόητος Χρυσοχοίδης αφού μας βρίζει και μαλάκες γιατί, όπως λέει, με τέτοιο μνημόνιο αν ήταν άλλος λαός στη θέση μας θα είχε κάνει επανάσταση, ομολογεί τώρα με το ίδιο απύθμενο θράσος ότι έβαλε την υπογραφή του στο μνημόνιο και καταδίκασε τη χώρα και τις επόμενες γενεές, χωρίς να το έχει διαβάσει ο αλήτης γιατί λέει είχε άλλη δουλειά να κάνει για να ..σώσει την χώρα!

Ένα άλλο το ίδιο ελεεινό και αδίστακτο υποκείμενο, ο Λοβέρδος, αυτός που, όχι μόνο επίσης δεν διαπραγματεύτηκε το μνημόνιο, αλλά κατακρεουργούσε τους συνταξιούχους και μετά έβγαινε στα κανάλια και έκανε τη Μάρθα Βούρτση σφαδάζοντας στο κλάμα, δηλώνει τώρα πως όποιος πειράξει τον Γιωργάκη «θα γίνει μακελειό»! Από τη μια δηλαδή προσεταιρίζεται τους σφογγοκωλάριους του ..μεγάλου αρχηγού του για να γίνει αυτός ο αρχηγός των σφογγοκωλαρίων και από την άλλη απαντά με τη γνωστή πασοκική θρασύτητα στις αποκαλύψεις των οικονομικών εισαγγελέων ότι η κυβέρνηση του πασοκ φούσκωσε σκοπίμως το έλλειμμα του 2009 για να δικαιολογήσει τα βάρβαρα μέτρα του μνημονίου και την παράδοση της χώρας στην Τρόικα!

Δεν εκπλήσσεται πια κανείς που τα άτομα αυτά μπροστά στην ακόρεστη δίψα τους για να γίνουν αρχηγοί ακόμα και αυτού του πιο ανέντιμου και δοσίλογου πολιτικού σχηματισμού της χώρας, έχουν χάσει κάθε αίσθηση σοβαρότητας και ντροπής. Αυτός είναι ο πασοκισμός, ανεξαρτήτως των ονομάτων που τον υπηρέτησαν και τον υπηρετούν και ποτέ δεν πεθαίνει. Είναι πάντα εδώ ενωμένος δυνατός! Από τον εκάστοτε αρχηγό του μέχρι και τον τελευταίο χουλιγκάνο οπαδό του. Ζει και βασιλεύει χάρις στο άφθονο θράσος, την αλαζονεία, την κακοήθεια, τον απύθμενο αμοραλισμό και την πολιτική αλητεία που έχει αποθηκευμένα στο DNA του, χάρις την σύμπραξη μιας το ίδιο αλήτικης και δοσίλογης μεγαλοδημοσιογραφίας και φυσικά χάρις στην παθητικότητα ενός λαού που ανέχεται και ενίοτε βολεύεται με όλα αυτά..

Και για του λόγου το ασφαλές αρκεί να αναρωτηθούμε, τί απέμεινε από το σκάνδαλο Κοσκωτά που έφερε τα πάνω κάτω στη χώρα; Απλώς ένα «βρωμικο 89»!! Σαν να μην υπήρξε ποτέ αυτό το απίστευτο σκάνδαλο παρά μόνο ένα «βρώμικο 89» με θύμα το ..πασοκ (!) Τι έλεγε τότε ο πασοκισμός, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και οι συνακόλουθοι τους; Η παραπομπή σε δίκη αυτών που κουβαλούσαν τα χρήματα των φορολογουμένων με «πάμπερς» είναι «ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής» της χώρας! Τι λένε τώρα; Ακριβώς το ίδιο. Η αποδεδειγμένα μεθοδευμένη παράδοση της χώρας στην Τρόικα είναι ένα απλό ..πολιτικό λαθάκι και μια μελλοντική δίκη των «γιωργάκηδων», που πρωτοστάτησαν στο μεγαλύτερο μεταπολεμικό έγκλημα κατά της χώρας τους και του λαού της, αποτελεί «ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής» και θα γίνει μακελειό!

Μα για ποιο μακελειό μιλάνε; Όσο εμείς, ο σφογγοκωλάριος λαός, δεν ξεσηκωνόμαστε για να κάνουμε το μακελειό που τους αξίζει, όσο τους ανεχόμαστε αυτούς και όσους τους στηρίζουν και δεν τους παίρνουμε με τις πέτρες, το μακελειό θα συνεχίζεται ακατάπαυστο και δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα.. Γιατί και τώρα μακελειό γίνεται. Στο σβέρκο μας φυσικά..

Γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε ακόμα;

Κατάπληκτη η διεθνής κοινότητα αναρωτιέται, γιατί οι έλληνες, αυτός ο περήφανος και αδούλωτος λαός, δεν έχουν ξεσηκωθεί ακόμα; Τι άλλο περιμένουν να τους συμβεί; Επιστήμονες σχίζουν τα πτυχία τους και πολιτικοί παρατηρητές την διορατικότητα τους, ενώ διάσημοι κοινωνιοβιολόγοι εγκύπτουν στα μικροσκόπια τους μπας και ανακαλύψουν στο DNA αυτού του λαού κάποιον γραμμένο μαζοχισμό, οπότε έτσι και αλλιώς κάθε ελπίδα για εξέγερση είναι μάταιη..

Η χρεοκοπία αυτού του λαού είναι πρωτίστως ψυχολογική και το γεγονός αυτό είναι το τραγικότερο απ όλα. Παρά την διαρκώς πολλαπλασιαζόμενη βία και βαρβαρότητα που ασκείται ανελέητα πάνω του, ανά μήνα περίπου, με κάθε νέο εκβιασμό, κάθε νέα «δόση» και με κάθε νέα «σωτηρία» της πατρίδας, δεν κουνιέται απολύτως τίποτα!!! Όχι μόνο φύλο δεν κουνιέται, αλλά ούτε καν ένας χαριτόβρυτος γκέι σε τηλεοπτικό πάνελ! Ούτε καν και αυτοί οι περήφανοι κουκουλοφόροι! Από τότε που η πραγματική εξουσία έγινε «αντιεξουσία» και ο μυαλοφυγόδικος Γιωργάκης και ο αδίστακτος και ξετσίπωτος πασοκισμός δηλώνουν «αντιεξουσιαστές» (!) λούφαξαν και οι πραγματικοί αντιεξουσιαστές! Και ενώ επί κυβερνήσεως των ανικάνων του Καραμανλή, οι κουκουλοφόροι έκαναν βόλτες στο Κολωνάκι καθημερινά και σπάγανε τις βιτρίνες στη Σκουφά έτσι για πλάκα, τώρα έχουν εξαφανιστεί από προσώπου πεζοδρομίου και εμφανίζονται μόνο στις μεγάλες διαδηλώσεις ώστε, σε συνεργασία με τα άφθονα χημικά του Παπουτσή, να τρομάξουν τον κόσμο και να τον κλειδαμπαρώσουν στα σπίτια του..

Το φαινόμενο της ψυχολογικής χρεοκοπίας αυτού του λαού παίρνει ακόμα πιο περίεργες διαστάσεις αν αναλογιστούμε, όπως οι πάντες πια παραδέχονται, πως, αν επί κυβερνήσεως της επάρατου δεξιάς «βαρβαρότητας» εφαρμόζονταν έστω και το ένα χιλιοστό από τα σημερινά μέτρα, τότε θα καιγόταν η Ελλάδα! Τι συμβαίνει λοιπόν σήμερα; Εφόσον αυτός ο περήφανος και αδούλωτος λαός έχει αρχίσει να πεινάει και να ψάχνει στα σκουπίδια, τότε, τί είναι αυτό που τον βυθίζει στους καναπέδες της μαλακίας;

Φταίει ότι είμαστε ζαλισμένοι από την απίστευτη βία που ασκείται πάνω μας; Από τα απανωτά σοκ και τις καρπαζιές που κάνουν τα αυτιά μας να βουίζουν και παραπατάμε και τρεκλίζουμε και ακόμα δεν έχουμε συνειδητοποιήσει καλά-καλά τί συμβαίνει και από πού μας έρχεται; Φταίει ότι ο εχθρός είναι αόρατος και δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η σύγχρονη χούντα δεν φοράει πια στρατιωτικά αλλά πολιτικά πηλίκια και ότι οι δηλώσεις στις τηλεοράσεις έχουν αντικαταστήσει τις ερπύστριες των τάνκς; Φταίει αυτός ο τυχοδιωκτικός πασοκισμός που είναι βαθειά ριζωμένος και μας έχει απονευρώσει παντελώς από κάθε ανθρώπινη αξία γιατί έχει ενσταλάξει στις φλέβες μας το βόλεμα, την αρπαχτή, τον αμοραλισμό και τον άκρατο ατομικισμό; Φταίει το γεγονός ότι και να θέλουμε να ξεσηκωθούμε δεν πιστεύουμε πια ότι μπορούμε και πως κάθε αντίδραση την θεωρούμε μάταιη; Φταίει δηλαδή ότι απωλέσαμε την αξιοπρέπεια μας ρε γαμώτο;

Φταίει το γεγονός πως αυτός ο ανάδελφος τόπος δεν διαθέτει μίντια και ενημέρωση με μια τουλάχιστον στοιχειώδη εθνική συνείδηση; Δεν υπάρχουν μόνο δοσίλογοι πολιτικοί αλλά και δοσίλογοι μεγαλοδημοσιογράφοι και αν οι δημοσιογράφοι είχαν κάποια συνείδηση και οι πολιτικοί αναγκαστικά θα ήταν καλύτεροι. Κανένας ξένος δημοσιογράφος δεν θα κατηγορούσε τόσο πολύ την πατρίδα του και το λαό του, δεν θα δημιουργούσε τόσο φόβο και ενοχές στο κοινό του προκειμένου αυτό να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τόση απίστευτη βία και παραλογισμό. Ποτέ οι δημοσιογράφοι στα ευρωπαϊκά μίντια δεν είπαν ότι οι κινητοποιήσεις και οι αγώνες των εργαζομένων «αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας» τους στο εξωτερικό. Ποιος ξεχνά ότι αυτή η ίδια η ελληνική δοσίλογη δημοσιογραφία στην εποχή της δήθεν Καραμανλικής «βαρβαρότητας» ξεσήκωνε τον κόσμο να βγει στους δρόμους και τώρα, που ισοπεδώθηκαν τα πάντα, του λέει κάτσε καλά για να πάρεις τη «δόση» σου;

Φταίει τέλος αυτή η κραυγαλέα απουσία μιας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης από την αριστερά; Ότι κατά βάθος η μεγαλύτερη τραγωδία αυτής της χώρας είναι η απουσίας μιας πραγματικής και σύγχρονης αριστεράς; Πώς να ξεσηκωθεί ο κόσμος χωρίς να υπάρχει ένα όραμα, ένα όνειρο; Φταίει ότι το σταλινικό ΚΚΕ τρομάζει τον κόσμο αντί να τον ξεσηκώνει, λέγοντας του, έλα τώρα να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό; Τέτοιος πολιτικός κρετινισμός πια; Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι λουφάζουν τον κόσμο στα σπίτια του; Αντί να κάνουν μια εθνική πολιτική, κάτι σαν ένα νέο ΕΑΜ, τώρα βρήκαν την ώρα να καλέσουν τον κόσμο να ανατρέψει τον καπιταλισμό; Βεβαίως το ΚΚΕ φέρει την κύρια ευθύνη ως η πιο δυνατή και οργανωμένη αριστερά, αλλά δεν φταίει μόνο αυτό. Άραγε δεν φταίει και ο ΣΥΡΙΖΑ που ενίοτε ερωτοτροπεί με τον αριστερισμό και ο Κουβέλης με τον πασοκισμό; Ποιος πιστεύει πια, σέβεται, εκτιμά και εμπνέεται από ένα τόσο αναξιόπιστο, φθαρμένο και διαφθαρμένο πολιτικό σύστημα;

Φταίνε λοιπόν όλα αυτά λοιπόν και άλλα πολλά.. Φυσικά δεν φταίει μόνο «ο Λυράρης αλλά φταίει και τούτος ο λαός που είναι μαραζιάρης».. Για την ακρίβεια θα έλεγα ερωτιάρης.. δηλαδή καψούρης, γιατί ο έρωτας είναι ομορφιά αλλά η καψούρα αρρώστια.. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με ένα λαό που μια ζωή είναι εγκλωβισμένος σε μια οικογενειακή δημοκρατία των αρχηγών γιατί αντί να σκέφτεται, καψουρεύεται τους αρχηγούς του.. Από την δεκαετία του 70 ψηφίζαμε τον Εθνάρχη Καραμανλή γιατί ήταν ομορφάντρας και είχε μεγάλα φρύδια.. Μετά, τον Αντρέα γιατί ήταν πηδηχταράς στα γεράματα.. Δεν μας ένοιαζε ότι ο πασοκισμός πρόδωσε και γκρέμισε κάθε όραμα για αλλαγή και σοσιαλισμό, ότι ο Αντρέας ουσιαστικά καταχρέωσε τη χώρα, θεσμοθέτησε το γνωστό «δωράκι», το βόλεμα και τη λαμογιά, αλλά νιώθαμε και περήφανοι γιατί είχαμε έναν γαμίκουλα πρόεδρο που πηδούσε τη Μιμή(!) Σήμερα, λόγω κληρονομικού πασοκισμού, είχαμε την ελπίδα ότι και το σπέρμα του Αντρέα, ο γιός του, θα έβγαινε πηδηχταράς σαν τον πατέρα του, αλλά αυτός μας βγήκε εντελώς Τζέφρυ.. Αλλά ακόμα και με αυτόν τον ξενέρωτο και ανέραστο Παπαδήμο, πάλι η ίδια συμπεριφορά. Δεν μας ενδιαφέρει αν διορίστηκε από τους ξένους για να εφαρμόσει πιο αποτελεσματικά τα μέτρα εναντίον μας, αλλά αν ο Παπαδήμος είναι όντας δυναμικός πρωθυπουργός και μπορεί και επιβάλλεται στους υπουργούς του έτσι ώστε να μας πηδάνε ακόμα πιο σκληρά..

Τόχω ξαναπεί πολλές φορές. Στο εξής δεν θα λέμε οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες, αλλά οι μαλάκες αντέχουν σαν Έλληνες! Η εξήγηση είναι απλή και δεν είναι τυχαίο που όλες οι σεξουαλικές μετρήσεις δείχνουν κατακόρυφη πτώση της ελληνικής λίμπιντο.. Δεν υπάρχουν πια εξεγερμένα πουλιά αλλά κουρνιασμένες κότες.. Και δεν ξεσηκωνόμαστε γιατί δυστυχώς δεν έχουμε ανάγκη από το γνήσιο και επαναστατικό σεξ.. Και δεν έχουμε ανάγκη από σεξ γιατί είμαστε καψούρηδες και μας αρέσει που η κυβέρνηση μας και οι ξένοι μας πηδάνε κάθε μέρα.. Αμήν.-

Μελαγχολικοί όλου του κόσμου χρόνια πολλά!!

ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ιδιαιτέρως προς όλους τους μελαγχολικούς του διαδικτύου.. (Εμείς οι χαρούμενοι δεν έχουμε ανάγκη).. Τις καλύτερες ευχές μου σε αυτούς που ο γενικός καταναγκασμός των ημερών για χαρά και αισιοδοξία τους μελαγχολεί ακόμα περισσότερο. Σε αυτούς που με τη σκέψη και τον αναστοχασμό τους διαπιστώνουν την απουσία νοήματος και στρέφονται περισσότερο προς τον άνθρωπο. Σε αυτούς που ξεφεύγει απ τα μάτια τους ένα δάκρυ γιορτινό και στολίζει τον κόσμο με ελπίδα. Γιατί από τη μελαγχολία προκύπτει η ελπίδα, εφόσον η χαρά δεν έχει λόγο για να σκέφτεται.. Μελαγχολικοί όλου του κόσμου σας ευχαριστούμε πολύ! Χρόνια σας πολλά!!..

Κι ας αφήσουμε τις γκρίνιες τελικά.. Αν το καλοσκεφτούμε, παρά την πρωτοφανή στην ιστορία βία που ασκούν αδιάκοπα πάνω σε εμάς και στην ταλαίπωρη κοινωνία μας, μια χαρά είμαστε! Έτσι και αλλιώς είμαστε πάντα μόνοι, δεν περιμένουμε τίποτα καλύτερο, δεν ελπίζουμε σε τίποτα, δεν έχουμε τίποτα άλλο να χάσουμε, είμαστε ελεύθεροι!!! Το μόνο που μας απομένει τώρα είναι να απολαύσουμε και να αξιοποιήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε αυτήν την ελευθερία μας.. Μελαγχολούμε και ελπίζουμε.. Άλλωστε αισιοδοξία είναι να διαπιστώνουμε την μαυρίλα της πραγματικότητας αλλά να κάνουμε όνειρα για να την αλλάξουμε..  Άντε βρε παιδιά να ετοιμαζόμαστε σιγά-σιγά.. Είναι πολύ μακρύς αυτός ο χειμώνας αλλά η Άνοιξη είναι στο χέρι μας.. «κουράγκιο» μαλάκες Έλληνες, χρόνια πολλά σε όλους, καλή χρονιά!!

Αθάνατος πασοκισμός!!

Να βλέπεις μια ολόκληρη κοινωνία να καταρρέει.. Να σκύβει και να γονατίζει σαν το βουνό που πληγώθηκε.. Να βλέπεις μέσα σε ένα μόνο χρόνο όνειρα να γκρεμίζονται, συντάγματα και κοινοβούλια να γίνονται κουρελόχαρτα, να σχηματίζονται στρατιές ανέργων, τη χώρα να βυθίζεται στην απόγνωση, μισθωτούς, συνταξιούχους να οδηγούνται στην εξαθλίωση, μια ολόκληρη μεσαία τάξη να εξολοθρεύεται, άνθρωποι να ψάχνουν στα σκουπίδια για να ζήσουν και νάχεις και τα πρωτοπαλίκαρα αυτής της πρωτοφανούς στην ιστορία βαρβαρότητας, όπως τον διαβόητο Χρυσοχοίδη, να σε λένε και μαλάκα.. Ενώ ακόμα το αίμα των μισθωτών και συνταξιούχων τρέχει στα χέρια του, ο άθλιος Χρυσοχοίδης, σαν να κατέβηκε από άλλον πλανήτη, κάνει δηλώσεις εναντίον του μνημονίου και αυτής της βαρβαρότητας που ο ίδιος άσκησε και υποστήριξε με κάθε τρόπο, ομολογεί ότι η κυβέρνηση των «γιωργάκηδων» έκανε μεγάλο κακό στη χώρα και στο λαό της και ότι με αυτά τα μέτρα που πήραν «αν ήταν άλλος λαός στην Ευρώπη θα είχε κάνει επανάσταση»..(!!)

Φυσικά καμία έκπληξη. Αυτός και οι όμοιοι του, στο βαθύ πασοκ, θέλουν να γίνουν αρχηγοί και ως συνήθως, καθώς είναι αδίστακτοι και παντελώς ασυνείδητοι, κάνουν τα πάντα για την εξουσία με απύθμενο θράσος, αμοραλισμό και πολιτική αλητεία. Αθάνατος πασοκισμός ποτέ δεν αλλάζει! Ήταν απολύτως βέβαιο ότι θα μας πούνε και μαλάκες.. Άλλωστε μας αξίζει και τόχω ξαναγράψει. Στο εξής δεν θα λέμε «οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες» αλλά οι μαλάκες αντέχουν σαν Έλληνες!

Για τον εαυτό μας και τις σχέσεις μας…

Το κριτήριο του καλού εαυτού μας δεν είναι να θέλουμε σώνει και καλά όποιους μας θέλουν. Όταν όμως φτύνουμε μόνο όποιους μας θέλουν και θέλουμε μόνο όποιους μας φτύνουν, τότε να είμαστε βέβαιοι ότι έχουμε να κάνουμε με την πιο θλιβερή και τιποτένια πλευρά του εαυτού μας..

Όσο για τις σχέσεις μας, ίσως το πιο τραγικό λάθος στη ζωή μας είναι να αναζητάμε αυτό που αποκαλούμε το «έτερον μας ήμισυ» και ακόμα χειρότερα να το βρίσκουμε. Γιατί όταν διαπιστώσουμε ότι μόνο με δύο ολόκληρα, μόνο με δύο ελεύθερους και ολοκληρωμένους εαυτούς, γίνεται μια χαρούμενη και δημιουργική σχέση, τότε ήδη έχουμε ζήσει μια μισή και μίζερη ζωή που δεν γυρίζει πίσω..

 

Μαρίνα Βερνίκου. Η διάσωση των αξιών..

Άραγε πόσο αξιόπιστος είναι ένα άθεος γραφιάς όπως εγώ όταν γράφει για εκκλησάκια;.. Αλλά γιατί μια φωτογραφία με ένα όμορφο εκκλησάκι, για παράδειγμα στην Σίφνο, να παραπέμπει σε κάτι το θεϊκό ή τουλάχιστον μόνο σε αυτό;.. Και τελικά, όταν βλέπουμε μια φωτογραφία τέχνης τι ακριβώς βλέπουμε; Την πραγματικότητα ή την τέχνη;

Το πρώτο που μαθαίνει ένα πρωτοετής φοιτητής της επικοινωνίας είναι ότι η σκέψη, η ματιά μας με την οποία βλέπουμε τα πράγματα, δεν είναι ένας καθρέφτης, δεν αντανακλά την πραγματικότητα, αλλά την επεξεργάζεται, ακόμα και την παραμορφώνει, η δε λεγόμενη «ζωντανή» ή «απ ευθείας» τηλεοπτική σύνδεση μπορεί να διαστρεβλώσει πολύ περισσότερο το γεγονός που αναπαριστά απ ότι ένα μονταρισμένο ντοκιμαντέρ για το ίδιο γεγονός. Γιατί και μόνο η τοποθέτηση του φακού, η γωνία λήψης απέναντι σε μία πραγματικότητα, σημαίνει ότι απεικονίζει μία μόνο πλευρά από την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας, αυτήν δηλαδή που βλέπει ο φακός και η ματιά μας. Επομένως θέλει αρετή και τόλμη και πολύ μοντάζ για να καταφέρει κανείς να συνθέσει την πραγματικότητα της ζωής και σε κάθε περίπτωση το μόνο που δεν μπορεί ποτέ να απεικονίσει αυτήν την πραγματικότητα είναι ένας καθρέφτης της.. Όπως έλεγε ο μεγάλος Νίτσε, δεν υπάρχει ένα μοναδικό σημείο θέασης από το οποίο βλέπουμε ταυτοχρόνως ολόκληρη τη γη και το μπροστά και το δίπλα και το πίσω της. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ μία και εξαρτάται από την προοπτική με την οποία βλέπουμε τα πράγματα..

Η τέχνη της φωτογραφίας λοιπόν δεν απεικονίζει το πραγματικό και ευτυχώς γιατί διαφορετικά δεν θάταν τέχνη.. Αν κάτι απεικονίζει, αυτό είναι η ζωή και η ζωή απέχει πολύ από αυτό που λέμε πραγματικό. Γιατί, τί θα ήταν μια έρημη αληθινή πέτρα χωρίς μια ύπαρξη ζωής να την κοιτά ή με κάποιον τρόπο να σχετίζεται μαζί της;.. Τι θα ήταν η πραγματικότητα χωρίς εμάς και τη ματιά μας σε αυτήν που της δίνει ζωή; Που συνθέτει αυτό το «ολον» που λέγεται ζωή ή έστω μια στιγμή ζωής;

Ταξίδεψα στα 235 εκκλησάκια της Σίφνου με το φακό και τη ματιά της Μαρίνας Βερνίκου και χάθηκα ονειρικά, όχι στην αίσθηση του θεικού αλλά στην αίσθηση του ιερού. Έχει μεγάλη διαφορά αυτό. Λέω για τα ιερά και τα όσια μας, τα βράχια μας, τη θάλασσα μας, το Αιγαίο του Ελύτη και της ζωής μας, τα αισθήματα μας, τις αγάπες μας, τα όνειρα και τις αξίες μας και για όλα αυτά που χωρίς αυτά η ύπαρξη μας δεν έχει κανένα νόημα. Αυτό το ιερό και δέος εννοώ και αυτό είναι που μπορεί να νιώσει βλέποντας μια φωτογραφία με ένα εκκλησάκι ακόμα και ένας «στυγερός» άθεος όπως εγώ..

Τελικά μπούρδες λένε οι μεγαλόσχημοι κριτικοί τέχνης ότι μια φωτογραφία απεικονίζει μια στιγμή της αιωνιότητας. Ίσως η φωτογραφία αλλά όχι η τέχνη της φωτογραφίας. Οι 235 φωτογραφίες με τα εκκλησάκια της Σίφνου δεν απεικονίζουν την αξία μιας στιγμής αλλά την διαχρονική αίσθηση της ζωής και της αξίας της, έστω και αν αυτό το κατορθώνουν με ένα μόνο «κλικ» του φακού που ξεπερνά την αιωνιότητα..

Η Μαρίνα Βερνίκου συνθέτει με το φακό της την σπουδαιότητα του ταπεινού και το μεγαλείο της απλότητας και τα αποδίδει, όχι με μια τουριστική αίσθηση των χρωμάτων της αυγής και του δειλινού, (να μια θαρραλέα απελευθέρωση από τα δεσμά-καθρέφτισμα των χρωμάτων του πραγματικού) αλλά με τις εκατοντάδες αποχρώσεις και τόνους ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, το άσπρο που είναι το φως του Αιγαίου και το μαύρο που είναι η απόλυτη άρνηση του. Ο φακός της παραμορφώνει το πραγματικό και αναζητά με αγωνία το ιερό για να το απεικονίσει και να το διασώσει. Να διασώσει το ιερό που χάνουμε μέσα μας και αντιλαμβανόμαστε την απώλεια του μόνο όταν νιώθουμε τα μάτια μας να βουρκώνουν μπροστά του.. Να διασώσει τις αξίες-ιερά εκκλησάκια της ζωής μας, που σήμερα έχουν παρασύρει το τσουνάμι ενός βάρβαρου ατομικισμού και αμοραλισμού των «αγορών» και μιας βαθύτατης κρίσης πολιτισμού που καταπλακώνει την Ευρώπη και την καρδιά μας..

Το φωτογραφικό λεύκωμα «235» Σίφνος της Μαρίνας Βερνίκου είναι των εκδόσεων «Μίλητος».

Μιχάλης Χρυσοχοίδης. Το αποκρουστικό πρόσωπο του πασοκισμού..

βαθύς πασοκισμός...

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι αδίστακτοι που αποκαλύπτουν το αληθινό πρόσωπο του πασοκισμού, έτσι για να βουλώνουν τα στόματα των ύποπτων ή αφελών.. Γιατί πασοκισμός δεν είναι ένας Γιωργάκης.. δεν είναι ένα όνομα.. δεν είναι ένας αρχηγός.. δεν είναι ένα κόμμα.. δεν είναι μια ιδεολογία.. δεν είναι ούτε καν το πασοκ.. Είναι  πρωτίστως μια αχαλίνωτη βουλιμία για εξουσία που κυριαρχεί ιδιαιτέρως στο πασοκ, είναι η αλαζονεία, ο καιροσκοπισμός, ο αμοραλισμός, η κακοήθεια, η πολιτική αλητεία, ακόμα και ο δοσιλογισμός που ωθεί κάποια άτομα, κυρίως στα ανώτερα κλιμάκια αυτού του χώρου, να πρωταγωνιστούν στην καταστροφή της χώρας τους, να την οδηγούν στην φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην εθνική ταπείνωση και στην αναξιοπρέπεια και ύστερα να βγαίνουν χωρίς ντροπή στα κανάλια, είτε με τη μάσκα του διαβόητου Χρυσοχοίδη, είτε με τη μάσκα οποιουδήποτε άλλου «βαθύ» πασόκου, δεν έχει σημασία το όνομα, και να δηλώνουν ότι η τελευταία “διετία του ΠΑΣΟΚ οδήγησε στην φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην εθνική ταπείνωση και στην αναξιοπρέπεια”(!!)..τόσο απλά..

Η διαπλοκή και επισήμως στην κυβέρνηση!

Η αντικειμενική δημοσιογραφία επί τω έργω της ενημέρωσης του πολίτη..Ο ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος και η άλλη εκπρόσωπος του πασοκ..

Η αντικειμενική δημοσιογραφία τώρα δικαιώνεται!! Ο Παντελής Καψής κυβερνητικός εκπρόσωπος!!! Λες και δεν ξέραμε τι ήταν τόσο καιρό.. Η διαβόητη μεγαλοδημοσιογραφία, που είναι πιο διαπλεκόμενη και από τα ίδια της τα αφεντικά της διαπλοκής, σε πλήρη ανάπτυξη και στις επίσημες καρέκλες της εξουσίας.. Αφού επί σειρά ετών διετέλεσε ανεπίσημος κυβερνητικός εκπρόσωπος στα «ΝΕΑ», ο Παντελής Καψής ανέλαβε και επισήμως την ενημέρωση του τόπου για να προπαγανδίζει την «αδήριτη αναγκαιότητα» της καταστροφής της χώρας, της δυστυχίας και απόγνωσης του λαού της προκειμένου να πάρουμε τη «δόση» μας.. Δικαίως διαφαίνεται η ανείπωτη ζήλεια στα μάτια του αδελφού του Μανώλη ο οποίος, ως γνωστός βλάξ που είναι, παραμένει ακόμα κυβερνητικός εκπρόσωπος στο ΜΕΓΚΑ και τον βλέπει ο κόσμος και γελάει.. Συμπαραστεκόμαστε ολοψύχως για την κατάντια των παιδιών του σε αυτόν τον δυστυχή πατέρα, τον μπάρμπα Γιάννη τον Καψή, που διετέλεσε και αυτός υπουργός, αλλά τουλάχιστον επί της εποχής του η δημοσιογραφία τηρούσε τα προσχήματα.. Άντε και η Τρέμη πρόεδρος της Δημοκρατίας και η «μπουμπούκα» η Μανωλίδου υπουργός παιδείας!! Μόνο έτσι θα σωθεί αυτός ο τόπος..

Βιώνουμε πλέον την εποχή του ωμού, κυνικού και απροσχημάτιστου.. Οι διαπλεκόμενες εξουσίες που μας κυβερνούσαν έστω παρασκηνιακά και προσχηματικά, αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση επισήμως και απροσχημάτιστα.. Οι τραπεζίτες γίνονται πρωθυπουργοί και οι μεγαλοδημοσιογράφοι από εντεταλμένοι και ανεπίσημοι κυβερνητικοί εκπρόσωποι αναλαμβάνουν και επισήμως το υπουργείο τους.. Γιατί, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, αυτοί οι θλιβεροί πολιτικοί, αυτές οι θλιβερές κότες της βουλής, κάπως ελέγχονται από μία ψήφο την οποία μπορεί να την λάβουν ή να μην την λάβουν από τον πολίτη.. Κάποια στιγμή θα βγουν από τα σπίτια τους, θα κατέβουν και στην περιφέρεια τους, θα εμφανιστούν και στο καφενείο και θα εισπράξουν την ντομάτα τους και το γιαουρτάκι τους.. Οι τραπεζίτες όμως και οι μεγαλοδημοσιογράφοι από ποιόν ελέγχονται; Ποιος τους εξέλεξε για να μας κυβερνούν; Είναι οι πλέον ανεξέλεγκτες εξουσίες λοιπόν και δεν υπάρχει τίποτα το χειρότερο για την Δημοκρατία από την ανεξέλεγκτη εξουσία. Η ανεξέλεγκτη εξουσία απλώς καταργεί τη Δημοκρατία..

Τέλος πάντων καλύτερα έτσι!!!! Για να ξέρουμε και εμείς και επισήμως με τι έχουμε να κάνουμε ώστε να αποδοθεί και η δικαιοσύνη.. Γιατί κάποια στιγμή θα αποδοθεί η δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο.. Και μάλιστα θα αποδοθεί με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή νομίμως και επισήμως, ωμά, κυνικά και απροσχημάτιστα φυσικά..

Χουντικά «σταγονίδια» κατακλύζουν την Ευρώπη..

Ψάχνουν για χουντικά «σταγονίδια» μέσα στον ελληνικό στρατό, μπας και ξεγελάσουν τον κόσμο και κατ αντιδιαστολή φανούν αυτοί ως δημοκράτες. Μπας και τον τρομοκρατήσουν και πάλι για το δήθεν χειρότερο, ενώ το χειρότερο ήδη το έχουν κάνει. Τα χουντικά «σταγονίδια» δεν είναι πια σταγονίδια. Είναι ένα τσουνάμι που πνίγει, όχι μόνο τη μικρή μας χώρα, αλλά και ολόκληρη την πάλαι ποτέ δημοκρατική και πολιτισμένη Ευρώπη..

Δεν είναι μοντάζ. Η καρπαζιά είναι αληθινή. Τη νιώθουμε όλοι μας άλλωστε..

Και δεν εννοώ αυτά τα γελοία «σταγονίδια» του Καρατζαφέρη που από ψώνια έγιναν υπουργοί και μας κυβερνούν χωρίς ουδείς να τους έχει εκλέξει γιαυτό το σκοπό.. Αλήθεια, πού να φαντάζονταν αυτός ο «σοφός» λαός ότι θα ψήφιζε Γιωργάκη και θα τούβγαινε Καρατζαφέρης; Η γελοιότητα της ελληνικής πραγματικότητας ξεπερνάει πια και την πιο καλπάζουσα φαντασία.. Δεν εννοώ λοιπόν αυτούς τους γελοίους. Ο φασισμός δεν είναι ιδεολογία αλλά νοοτροπία. Μια νοοτροπία που βρίσκεται οριζοντίως σε άτομα και φασιστικές συμπεριφορές σε όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα. Τα χουντικά και φασιστικά λοιπόν «σταγονίδια» βρίσκονται μέσα στο μυαλό και στη καρδιά όλων αυτών των σύγχρονων «εθνοσωτήρων» μας ντόπιων και ξένων, πολιτικών και τεχνοκρατών. Είναι αυτά τα «σταγονίδια» που τους κάνουν να πιστεύουν ως δημοκρατικό την κατάλυση της δημοκρατίας, ως ελεύθερο τον εκβιασμό και βιασμό του πολίτη και ως πατριωτικό την παράδοση της χώρας στα ξένα κέντρα αποφάσεων, έτσι για να .. «ηρεμήσουν οι αγορές» ρε γαμώτο.. Βεβαίως και ο δικτάτορας Παπαδόπουλος της επίσημης και απροκάλυπτης χούντας, δημοκράτης πίστευε ότι ήταν και αυτός, όπως και αυτοί οι δυο-τρείς λεβεντομαλάκες Ευέλπιδες που τραγούδησαν προχτές τον ύμνο της χούντας, για δημοκράτες περνούν τους εαυτούς τους..

Αλήθεια, πού να φαντάζονταν οι πατέρες του φιλελευθερισμού, ο Λόκ και ο Σμίθ, οι επαναστάτες του 1789 και οι μεγάλοι διαφωτιστές, ο Βολταίρος, ο Ρουσσώ και ο Καντ, οι σοσιαλιστές του 20^ου αιώνα και όλοι αυτοί που έχυσαν το αίμα τους για μια ανθρώπινη κοινωνία, τέτοια ντροπή και κατάντια; Ότι, ύστερα από αιώνες αγώνων, δημοκρατικών κατακτήσεων και προόδου, ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός θα έφτασε σε τέτοια παρακμή ώστε κάποιες «αγορές», δηλαδή μια φούχτα διεθνών αλητών, τραπεζιτών και τοκογλύφων, θα κατέλυαν δημοκρατίες και εθνικές ανεξαρτησίες, θα έγραφαν συντάγματα και κοινοβούλια στα «τέτοια» τους, θα μετέτρεπαν τους εκλεγμένους του λαού σε κότες και δοσίλογους και θα αποφάσιζαν αυτοί για τις τύχες ολόκληρων κρατών και λαών; Πού να φαντάζονταν ότι θα έφταναν στο σημείο να διορίζονται θρασύτατα και απροσχημάτιστα ως κυβερνήτες και πρωθυπουργοί ακόμα και αυτοί οι ίδιοι οι υπεύθυνοι της κρίσης, δηλαδή οι ίδιες οι «αγορές»-τραπεζίτες;

Πού να φαντάζονταν ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, Ο Κολοκοτρώνης και ο Ελύτης ότι η χώρα τους θα έφτανε να εκλιπαρεί για τη «δόση» της, την 1^η , την 2^η, την 6^η, την 7^η, και δεν έχει πάτο αυτή η δοσολογία; Που να φαντάζονταν ότι θα βρίσκονταν Γιωργάκηδες και δοσίλογες εξουσίες που, δήθεν για τη «δόση» μας θα έδιναν τα πάντα, όχι τα δικά τους, αλλά τα δικά μας, τον ιδρώτα μας, τις οικονομίες μας, τα όνειρα μας, ακόμα και την αξιοπρέπεια μας; Ήδη έχουμε αρχίσει να συμπεριφερόμαστε σαν στερημένα πρεζάκια με καταρρακωμένη την περηφάνια μας  και χιλιοτρυπημένο το ηθικό μας από τις ενέσεις των «δόσεων», ανίκανοι να αντιδράσουμε στην μεθοδευμένη καταστροφή της χώρας μας και στην χρεοκοπία του εαυτού μας και των αγαπημένων μας, ενώ η πιο συγκλονιστική είδηση των ημερών, που αποκρύπτει η καθεστωτική δημοσιογραφία, λέει πως κάποια άλλα δυστυχισμένα πρεζάκια, (ακόμα όχι εμείς) επιδιώκουν να κολλήσουν Έιτζ για να πάρουν το σχετικό επίδομα..

Ψάχνουν λοιπόν για χουντικά «σταγονίδια» στον ελληνικό στρατό, για να φανούν αυτοί ως δημοκράτες και να τρομοκρατήσουν τον κόσμο με το δήθεν χειρότερο, ενώ ήδη το χειρότερο το έχουν κάνει. Έχουν καταλύσει κάθε έννοια Δημοκρατίας σε ολόκληρη την Ευρώπη αρχίζοντας από τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία. Αυτό που κάποτε γίνονταν με τις ερπύστριες σήμερα γίνεται με δηλώσεις στα μίντια.. Ζούμε μέρες για τις οποίες, αν δεν ντρεπόμαστε εμείς, θα ντρέπεται η ιστορία.. Και ας μη γελιούνται μερικοί αφελείς ότι έχουμε να κάνουμε με κάποια οικονομική κρίση. Έχουμε να κάνουμε με την πιο βαθειά παρακμή του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού. Με την επιβολή δηλαδή μιας βάρβαρης δικτατορίας της αγοράς η οποία θεωρεί φυσικό και λογικό να ευημερούν τα νομίσματα και να υποτιμώνται οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους. Φτάσαμε στο λυκαυγές της τρίτης χιλιετίας για να δούμε τους ανθρώπους να μετατρέπονται σε αριθμούς για χρηματιστηριακούς τζόγους και τις κοινωνίες σε αγέλες καταναλωτών και φορολογουμένων.. Ήδη ο κόσμος περπατά σκυφτός.. Σε λίγο θα περπατά στα τέσσερα και η ιστορία θα γράψει, οι μαλάκες αντέχουν σαν Έλληνες.. Έτσι για να «ηρεμήσουν οι αγορές» ρε γαμώτο..

Ο Μπουμπούκος υπουργός!

Εθνικός ενθουσιασμός. Μετά την εμφανή αναβάθμιση του ξεφτιλισμένου πολιτικού μας συστήματος με την υπουργοποίηση του «Μπουμπούκου» και των συν αυτω καραγκιόζηδων του Καραντζαφέρη, επικρατεί ενθουσιασμός εις τις τάξεις των πενελιστών και TV περσόνων, της Μπουμπούκας, της Μπεντζεντάκου, της Τζούλιας, του Ψινάκη και των άλλων εθνικών σταρ, ψώνιων και μαγείρων οι οποίοι αναμένουν εναγωνίως να βυθιστεί έτι περισσότερο η Ελλάς ούτως ώστε να κληθούν και αυτοί δια να την σώσουν..