Σοβαρά επεισόδια και εκτεταμένη σιωπή

Βαθιά ανακουφισμένος εμφανίστηκε ο σκιώδης εκπρόσωπος της κυβέρνησης στο mega Μανώλης Καψής ο οποίος, προσποιούμενος τον δημοσιογράφο, έδωσε συγχαρητήρια στην αστυνομία για τη δράση της και επισήμανε σε όλους τους τόνους ότι όλα ήταν καλύτερα από πέρσι.. Ήδη ο υπουργός προστασίας κος Χρυσοχοίδης, που θέλει να γίνει και δήμαρχος των Αθηναίων, είχε δώσει την απαραίτητη γραμμή στα διαπλεκόμενα ΜΜΕ: Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε να διαλυθεί το κράτος. Δεν θα ανεχθούμε επανάληψη σκηνικού τρόμου στις πόλεις. Δεν θα παραδώσουμε την Αθήνα σε βανδαλισμούς. Δεν θα επιτρέψουμε εκμετάλλευση της μνήμης του αδικοχαμένου Αλέξη. Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε όλα αυτά που επιτρέπαμε πέρσι.. Ούτε και θα βγούμε να καταγγείλουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στους διεθνείς οργανισμούς το πόσο ανίκανη είναι η κυβέρνηση και πόσο αδύναμο είναι το ελληνικό κράτος όπως ακριβώς κάναμε πέρσι..

Γιατί άλλο πέρσι και άλλο φέτος.. Πέρσι η διαπλεκόμενη δημοσιογραφία μιλούσε για «εξέγερση» της νεολαίας και του λαού. Μόνο ο Πρετεντέρης δεν είχε πάρει το σφυρί και το δρεπάνι για να κατέβει στους δρόμους.. Φέτος μιλούν για βανδαλισμούς αντεξουσιαστών που υποκινούνται από διεθνή κέντρα. Πέρσι υπήρχε αστυνομοκρατία με την αστυνομία να ..παρακολουθεί απ τη γωνία έχοντας σαφείς πολιτικές εντολές μη επέμβασης. Φέτος το κράτος είναι σοσιαλιστικό με την αστυνομία να κάνει εκατοντάδες προσαγωγές και συλλήψεις σε όλη τη χώρα. Θεσσαλονίκη, Κόρινθος, Πάτρα, Ηράκλειο, Λάρισα, Γιάννινα, Ρόδος, Ξάνθη. Πέρσι ο μπάτσος δολοφόνησε με ένα πιστόλι τον μικρό Αλέξη. Φέτος οι μπάτσοι παίρνουν φόρα και πέφτουν με τις μηχανές τους πάνω στους διαδηλωτές προμελετημένα και αδίστακτα λες και δεν δολοφονούν οι μηχανές αλλά μόνο τα πιστόλια.. «Ήταν μία αναίτια δολοφονική επίθεση. Οι μηχανές της Αστυνομίας έπεφταν με μεγάλη ταχύτητα πάνω στους διαδηλωτές». Έτσι περιγράφουν αυτόπτες μάρτυρες τη στιγμή που η 55χρονη Αγγελική Κουτσουμπού παρασύρθηκε και χτυπήθηκε σοβαρά από μοτοσικλέτα της Αστυνομίας. Πέρσι η διαπλεκόμενη δημοσιογραφία θα ζητούσε επιμόνως την παραίτηση του υπουργού και του πρωθυπουργού ως απολύτως υπεύθυνους που αμόλυσαν τους μπάτσους απ τα λουριά τους.. Φέτος τους δίνει συγχαρητήρια. Πέρσι η αστυνομία λέγονταν αστυνομία. Φέτος λέγεται προστασία του πολίτη. Πέρσι κυριαρχούσε ο τρόμος ο οποίος προβάλλονταν με αλλεπάλληλες ζωντανές συνδέσεις και καταιγιστικά έκτακτα δελτία που κάλυπταν αδιάκοπα τα εκτεταμένα επεισόδια. Φέτος κυριαρχεί η εκτεταμένη σιωπή για τα επεισόδια. Πέρσι κυριαρχούσε η «βαρβαρότητα». Φέτος ο «σοσιαλισμός».. Τι τα θες φίλε μου Αλέξη.. Και σένα μια επέτειο σε κατάντησαν..

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς Ντουμπάι;

Δεν υπάρχει πια γείτονας και γειτόνισσα που να μην έχει πάει στο Ντουμπάι..  Άσε τους διάφορους σταρ και σταρλετίτσες, πανελιστές και πανελίστριες, μόδιστρους και μοντέλα και πάσης φύσεως τηλεοπτικό σκουπιδαριό και θλιβερούς «πετυχημένους».. Όλοι για το Ντουμπάι. Η Μύκονος έχει εγκαταλείψει πια την Ελλάδα και έχει μεταφέρει τα φώτα του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού στο Ντουμπάι.. Χωρίς υπερβολές, δεν είσαι απολύτως τίποτα ως ύπαρξη αν δεν έχεις πάει στο Ντουμπάι.. Ούτε καν υπάρχεις αν μαζί με την ταυτότητα σου δεν είχες να επιδείξεις και μια φωτογραφία από Ντουμπάι.. Και ενώ οι πάντες έχουν πάει στο Ντουμπάι, μόνο εγώ, ο ιδιότροπος, έχω απομείνει σε τούτη τη μαυρόασπρη ντόπια ζωή να με κυβερνά ο Γιώργος και να μου σχολιάζει τις ειδήσεις ο Πρετεντέρης και ακόμα χειρότερα εκείνος ο πιο ασυγκράτητος βλάκας όλων των εποχών και πολιτισμών, ο Καψής.. Τι αβάσταχτη μοναξιά και αυτή.. και τι καταδίκη αλήθεια..

Στο Ντουμπάι έχουν λέει κατασκευάσει θάλασσες μέσα στην έρημο.. Πολιτισμούς σε σχήμα βεντάλιας και κοκοφοίνικα.. Έχουν σμιλέψει βουνά με χιόνια.. Βγαίνεις στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου και μπροστά σου απλώνεται μια θάλασσα μικρή και μια παραλία μεγάλη με εκατοντάδες γυμνασμένους κοιλιακούς και προτεταμένους γλουτούς που κρυφοκοιτούν ποιος τους προσέχει.. Γυρνάς το κεφάλι σου προς τα πάνω και βλέπεις μια χιονισμένη πλαγιά ολόκληρου τεχνητού βουνού όπου οι Έλληνες κάνουν το καθημερινό τους σκι με εντυπωσιακά σλάλομ.. Κι όλα αυτά καλυμμένα μέσα σε ένα τεράστιο γυάλινο θόλο, σαν ένα απέραντο θερμοκήπιο όπου ευδοκιμούν ταυτοχρόνως όλες οι εποχές του χρόνου..

Μα θα μου πεις, δεν έχει η ένδοξη Ελλάς βουνά με χιόνια; Δεν έχει η ένδοξη Ελλάς τις ομορφότερες θάλασσες και παραλίες του κόσμου; Ναι αλλά, δεν έχει τεχνητή φύση και ο «πετυχημένος» δεν ζει χωρίς το ..τεχνητό του.. Οτιδήποτε καθιερώνεται από την αγορά ως μέσον κοινωνικού στάτους και καταξίωσης, αμέσως σπεύδει να το αγοράσει αυτός που θέλει να νιώσει “κάποιος” και να γίνει και αυτός υποψήφιος ή νυν «πετυχημένος».. Και φυσικά δεν έχει κανέναν απολύτως ενδοιασμό να αφήσει πάραυτα το φυσικό για το τεχνητό, το πραγματικό για το εικονικό, το ανθρώπινο για το προϊόν..

Και εκεί λοιπόν που είχα αρχίσει και εγώ να αναρωτιέμαι αν υπάρχω, γιατί ζω, τι σκατά κάνω σε τούτο τον μάταιο κόσμο εφόσον ακόμα δεν έχω πάει στο Ντουμπάι, βρόντηξε το κανόνι! Χρεοκόπησε το Ντουμπάι! Η τεράστια φούσκα του real estate, εφόσον δεν είχε έναν άγιο Εφραίμ να τη διαχειρίζεται, έκανε ένα εντυπωσιακό πάφ.. και ξεφούσκωσε! Κλαυθμός και οδυρμός στις αγορές και στους ιερούς ναούς των χρηματιστηρίων. Στην εποχή της ρευστότητας, όπου η μόνη βεβαιότητα είναι η αβεβαιότητα, η ανθρώπινη καταξίωση είναι το ίδιο ρευστή και αβέβαιη. Αν επιλέξεις να καταξιωθείς μέσα από την αγορά τότε είσαι και στο έλεος της αγοράς. Οι αξίες της κυμαίνονται σαν το χρηματιστήριο, πότε πάνω και πότε κάτω και μαζί με αυτές και το υπαρξιακό άγχος και η αγωνία του κάθε «πετυχημένου» που «δίνει» και κάνει τα πάντα για να παραμείνει «πετυχημένος». Φυσικά καταρρέοντας η αγορά συμπαρασέρνει μαζί της και όποιον επιβεβαιώνεται μέσα από τις αξίες της.. Και τώρα τι θα γίνει; Τι θα κάνει ο αδούλωτος Έλλην που κατάρρευσε το όραμα του Ντουμπάι; Νο προμπλεμ! Έχει πολλά Ντουμπάι η αγορά να του πουλήσει.. Το μόνο που δεν πρόκειται να γίνει είναι καταλάβει ότι η μοναξιά ημών των απ έξω, όχι μόνο είναι πολύ πιο σίγουρη και ασφαλής από την «επιτυχία», αλλά και πολύ πιο όμορφη και ανθρώπινη.. Είναι μια μοναξιά γεμάτη κόσμο..

Μην σβήνετε τα φώτα σας!

Μας καλούν πάλι να σβήσουμε τα φώτα μας λες και τώρα τα έχουμε ανοιχτά.. Να σώσουμε τη γη λέει.. Να κάνουμε το καθήκον μας απέναντι στα κέντρα εξουσίας αυτού του πλανήτη και να αναλάβαμε εμείς τις δικές τους ευθύνες ή τουλάχιστον να τις μοιραστούμε.. Γιατί πραγματικά έχουμε τεράστιες ευθύνες.. εφόσον θέλουμε να ζεσταινόμαστε, να κινούμαστε, να βλέπουμε, να πλενόμαστε, να ζούμε, να αναπνέουμε.. Καταναλώνουμε ενέργεια για όλα αυτά και επομένως είμαστε υπεύθυνοι και συνυπεύθυνοι..

Επιτέλους πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν ζούμε πια στις σπηλιές και επομένως καταναλώνουμε ενέργεια.. Το πρόβλημα για τα κέντρα εξουσίας είναι μόνο ο τρόπος που καταναλώνουμε εμείς την ενέργεια και όχι ο τρόπος που παράγεται αυτή η ενέργεια και όχι αυτοί που παράγουν τις ρυπογόνες και καταστροφικές ενέργειες. Φταίνε αυτοί που καταναλώνουν το δηλητήριο και όχι αυτοί που το παράγουν.. Καλά θα κάνεις λοιπόν φίλε Κώστα, Ελένη, Μαρία, Μιχάλη να κλείσεις τα φώτα σου και να διαμαρτυρηθείς εντόνως στον εαυτόν σου γιατί το εργοστάσιο σου ρυπαίνει το περιβάλλον.. Άσε που γέμισες τον Ασωπό με τα σκατά σου.. Άσε που πουλάς πετρέλαια ενώ θα μπορούσες να παράξεις άλλες εναλλακτικές μορφές πιο φιλικές.. Είσαι δε τόσο ανεύθυνος πολίτης που κινείσαι ακόμα με βενζίνη και δεν βάζεις στο αυτοκίνητο σου ένα πανί να κινείσαι με τον αέρα.. Γιατί ανάβεις το κλιματιστικό σου όταν σκας από τη ζέστη.. Γιατί πίνεις νερό όταν διψάς και δε σου φτάνει μισό ποτηράκι.. Γιατί έχεις δε τόσο θράσος που επιμένεις να αναπνέεις κιόλας με ένα τρόπο άκρως αντιοικονομικό..

Να σβήσουμε λοιπόν τα φώτα μας, λες και ήταν ποτέ ανοιχτά.. Λες και δεν ζούμε διαρκώς στο σκοταδισμό της άγνοιας, της παθητικότητας και της υποκρισίας.. Να πειθαρχήσουμε και να σβήσουμε τα φώτα μας συμβολικά γιατί στην εξουσία δεν αρκεί η απλή εκμετάλλευση. Θέλει τον εκμεταλλευόμενο να σκύβει κιόλας ολοένα και πιο βαθιά και να αναλαμβάνει ο ίδιος τις ευθύνες της που δεν τον πήδηξε ακόμα πιο σκληρά.. Ας σβήσουμε λοιπόν τα φώτα μας τραγουδώντας όλοι μαζί γεμάτοι περηφάνια και αξιοπρέπεια το γνωστό καψουροτράγουδο «εσύ να φταις κι εγώ συγνώμη να ζητάω»..Τουλάχιστον να ζήσουμε λίγες στιγμές ρομαντισμού και άδολου σεξ..  Μόνο αν ακούσω εκείνη την ώρα μαζικά βογγητά ικανοποίησης να αναδύονται απ τα παράθυρα στον μολυσμένο αέρα της πόλης, μόνο τότε θα πιστέψω ότι πράγματι μπορεί να σωθεί αυτός ο πλανήτης..

Ιδού τα περίεργα «κενά» της παιδείας κα Διαμαντοπούλου

επιστολή εκπαιδευτικού προς την κα Α. Διαμαντοπούλου

«…Προφανώς γνωρίζετε κα Διαμαντοπούλου ότι ως χώρα, διαθέτουμε τη μεγαλύτερη αναλογία εκπαιδευτικών-μαθητών στην Ευρώπη, αλλά χάνονται χιλιάδες ώρες μαθημάτων λόγω έλλειψης ..εκπαιδευτικών(!) Ήδη βρισκόμαστε σχεδόν στα μέσα της σχολικής χρονιάς και τα «κενά» στα σχολεία δεν έχουν καλυφθεί..

Γνωρίζετε κα Διαμαντοπούλου ότι ο κύριος υπεύθυνος γι αυτήν την κατάσταση είναι ο κομματισμός και ορισμένοι αδίστακτοι συνδικαλιστές που λυμαίνονται την εκπαίδευση της χώρας, έχουν αποσαρθρώσει και ξεφτιλίσει κάθε διαδικασία και αποτελούν την ντροπή των εργαζομένων και της παιδείας μας. Σαν να μην έφτανε το γεγονός ότι η περιβόητη «μοριοδότηση» αξιολογεί ως ικανότερο εκπαιδευτικό αυτόν που έχει τα περισσότερα ..παιδιά (!) τελικά αυτοί που διορίζουν στην κυριολεξία τους «ημέτερους» σε θέσεις Συμβούλων, Διευθυντών Γραφείων και Σχολείων, είναι οι κομματικοί και συνδικαλιστικοί επιβήτορες της παιδείας μας.. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κυρία που διορίστηκε Διευθύντρια εκπαίδευσης στο νομό Τρικάλων ενώ δεν έχει περάσει ποτέ από τη θέση του Διευθυντή σχολικής μονάδας και δεν έχει ολοκληρώσει ούτε καν ένα μεταπτυχιακό! Ο εκπαιδευτικός κόσμος του νομού είναι εξοργισμένος με την προκλητική συμπεριφορά της που μάλιστα έφτασε στο σημείο να απασχολεί και τον δικηγόρο(!) γιό της ως ωρομίσθιο καθηγητή για να μαζέψει μόρια το παιδί και έτσι να διοριστεί γρηγορότερα και σε βάρος άλλων φυσικά..

Γνωρίζετε κα Διαμαντοπούλου ότι βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη μια τεράστια ρουσφετολογική βιομηχανία πλασματικών «κενών» ιδιαίτερα στους ακριτικούς νομούς υψηλής μοριοδότησης όπου οι «ημέτεροι» μαζεύουν μόρια για να τοποθετηθούν τελικά με αδιαφανείς αποσπάσεις σε περιοχές ή υπηρεσίες της αρεσκείας τους. Αδίστακτοι συνδικαλιστές, βουλευτές, (όχι μόνο του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος), τοπικοί παράγοντες, Διευθυντές εκπαίδευσης, παπάδες και Δεσποτάδες, όλοι συνεργάζονται και αλληλοεξυπηρετούνται καταλλήλως μετατρέποντας τα «κενά» σε ανοιχτή πληγή της παιδείας μας. Οι λίστες με τα ονόματα των αποσπασμένων άλλαξαν μέσα σε 24 ώρες δύο και τρεις φορές, πριν μπουν οι τελικές υπογραφές. Εκπαιδευτικοί, «μπαινοβγαίναν» στη λίστα και ολόκληρες οικογένειες (αδέρφια, ξαδέρφια..) υπηρετούν στην ίδια Διεύθυνση! Συνδικαλιστές «εξυπηρετούν»  καθηγητές ώστε να απομακρυνθούν από τις αίθουσες διδασκαλίας και να αποσπαστούν σε διάφορες ..υπηρεσίες κάνοντας χρέη διοικητικών υπαλλήλων! Όλοι αυτοί φαίνεται να εργάζονται σε σχολεία, ακόμη και σε δυσπρόσιτες περιοχές, ενώ στην πραγματικότητα είναι τοποθετημένοι σε Διευθύνσεις και  Γραφεία εκπαίδευσης, στην κεντρική υπηρεσία του υπουργείου, σε γραφεία κομμάτων, ακόμη και στην εκκλησία! Εκπαιδευτικοί, «πνευματικά» παιδιά αρχιερέων, είναι αποσπασμένοι σε γραφεία μητροπόλεων, ενώ πολλοί άλλοι «διδάσκουν» δίπλα σε βουλευτές..

Πώς να μην έχει «κενά» αυτή η παιδεία κα Διαμαντοπούλου; Τα γνωρίζετε και εσείς αυτά τα «κενά» αλλά πολύ περισσότερο εμείς, οι εναπομείναντες εκπαιδευτικοί.. Πρόκειται για τα «κενά» στο ήθος και στις συνειδήσεις των υπευθύνων της παιδείας μας κα Διαμαντοπούλου…»

Ευχαριστώ το φίλο εκπαιδευτικό που μου έστειλε την επιστολή του.. Δεν τη δημοσίευσα ολόκληρη για ευνόητους λόγους.. Αν θέλουν να γράψουν και άλλοι ευχαρίστως..

Ποιος νομιμοποιεί τη δημοσιογραφική αλητεία;

Έχουν πια ξεπεράσει κάθε όριο αυτοί οι αλήτες που προσποιούνται τους δημοσιογράφους και πλουτίζουν αδίστακτα πουλώντας χυδαιότητα, εκβιασμούς, νταβατζιλίκι, ανθρώπινη ψυχοπαθολογία, πόνο και δυστυχία, δηλαδή όλα αυτά που ονομάζουμε «αποκαλυπτική δημοσιογραφία». Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρωτοπορία αυτής της θεσμοθετημένης αλητείας βρίσκεται επί σειρά ετών ο διαβόητος Τριανταφυλλόπουλος. Αυτή τη φορά θέλοντας πάση θυσία να μετρήσει αναγνωσιμότητα για το καινούργιο του κωλόχαρτο που ονομάζει εφημερίδα, δημοσίευσε ένα εμετικό στην κυριολεξία κείμενο εναντίον της Ντόρας η οποία ζήτησε την παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ και προσέφυγε στη δικαιοσύνη.. (δεν έχει σημασία αν το θύμα αυτή τη φορά λέγεται Ντόρα ή όπως αλλιώς λέγεται..) Ένας άλλος συνοδοιπόρος του, ο επίσης διαβόητος Τράγκας, βγήκε στο ραδιόφωνο για να «αποκαλύψει» τις ανθρώπινες διαφορετικότητες και ιδιαιτερότητες ψάχνοντας να βρει πόσους «πήρε» χθες βράδυ στο κρεβάτι ο δήμαρχος Κακλαμάνης.. Ο τύπος αυτός κάθε πρωί δίνει ένα απερίγραπτο σώου που στην καλύτερη περίπτωση κυμαίνεται μεταξύ ενός πομπώδους μπρουταλισμού και μιας επικής γελοιότητας..

Ο πρώτος, ο Μάκης, ανήκει στην κατηγορία των άρρωστων που είναι  ικανοί να αποκαλύψουν ακόμα και dvd με την ίδια τους τη μάνα με αντάλλαγμα τη δημοσιότητα.. Είναι απίστευτα πολλοί αυτοί οι άρρωστοι αλλά ο διαβόητος Μάκης ίσως είναι ο μοναδικός που έχει πλέον περάσει στην ιστορία ως το πιο αδίστακτο άτομο της ελληνικής τηλοψίας που δεν του έχει απομείνει ούτε ένας φίλος και συγγενής επειδή πουλάει τους πάντες και τα πάντα χωρίς κανέναν απολύτως ενδοιασμό προκειμένου να ικανοποιήσει το αρρωστημένο πάθος του να πρωταγωνιστεί διαρκώς στη δημόσια σκηνή του τόπου.. Ένα πορτραίτο αυτού του ατόμου καμωμένο με μία ..φιλοσοφική προσέγγιση μπορείτε να δείτε ΕΔΩ.

Ο δεύτερος ανήκει σε μια «δημοσιογραφική» σχολή που κρατάει τη σκούφια της από πολύ παλιά, πριν ακόμα η τηλεόραση κατακτήσει τη ζωή μας και η οποία χρησιμοποιεί την εξής κλασική και άκρως αποτελεσματική μέθοδο. Απειλώ, απειλώ και αποκαλύπτω μέχρι να τα «πιάσω» με τον άλφα ή βήτα τρόπο.. Αυτή η αποκαλυπτική «δημοσιογραφία» ποτέ δεν πεθαίνει και φυσικά ευδοκιμεί ιδιαιτέρως και στις μέρες μας. Τα θύματα της είναι ακόμα και ολόκληρες κυβερνήσεις και οργανισμοί οι οποίοι συνήθως αποζημιώνουν τον «αποκαλυπτή» τους με τον νομιμότατο τρόπο των διαφημιστικών καταχωρήσεων. Ένα συγκεκριμένο παράδειγμα που φανερώνει το βαθύτερο νόημα των «πολιτικών» σχολίων του κου Τράγκα ΕΔΩ.

Το κορυφαίο λοιπόν ζήτημα με τη δημοσιογραφία είναι πως, ενώ υποτίθεται ότι ελέγχει την εξουσία, έχει γίνει η πλέον ανεξέλεγκτη και ασύδοτη εξουσία! Οι άλλες εξουσίες κάπως ελέγχονται τέλος πάντων.. Οι πολιτικοί εκλέγονται, οι δικαστές δίνουν κάποιο λόγο και κρίνουν στη βάση συγκεκριμένων νόμων που κάποιοι άλλοι ψήφισαν.. Αντιθέτως οι δημοσιογράφοι, παρότι ουδείς τους εξέλεξε, υποκαθιστούν προκλητικά τους πολιτικούς, τους εισαγγελείς, τους προέδρους, τους γιατρούς και κάθε μικρή και μεγάλη εξουσία.. Υποτίθεται ότι τους ελέγχει το περιβόητο «κοινό» δια μέσου των μετρήσεων, αλλά αυτό είναι μια μπούρδα τεραστίου μεγέθους γιατί ακόμα και τα νήπια γνωρίζουν ότι όχι μόνο δεν είναι αξιόπιστες οι μετρήσεις, αλλά όπως και κάθε νόμιμο δεν είναι και ηθικό έτσι και ό,τι «πουλάει» δεν είναι και καλό..  Από την άλλη κείτεται επί κλίνης η θλιβερή ΕΣΗΕΑ η οποία εν γένει συναινεί σιωπηρώς γιατί έχει καταντήσει όργανο κομματικών και εργοδοτικών συμφερόντων.. Το χειρότερο δε από όλα που θα μπορούσε να συμβεί, θα ήταν να ανατεθεί δια νόμου σε κάποιον μπάτσο, δικαστή και εισαγγελέα να λογοκρίνει και να αποφασίζει για το τι είναι ενημέρωση και τι δεν είναι, τι είναι είδηση και τι δεν είναι, τι είναι σημαντικό και τι δεν είναι.. Δυστυχώς λοιπόν η ενημέρωση, αγαθό της ελευθερίας και της δημοκρατίας τη λέμε εμείς οι ρομαντικοί, βρίσκεται στο έλεος μιας δημοσιογραφικής διαπλοκής και αλητείας που δεν υπόκειται σε κανέναν απολύτως θεό και νόμο..

Έτσι λοιπόν δεν μας απομένει τίποτα άλλο παρά, αν θέλουμε να αντιδράσουμε, να στερήσουμε από όλους αυτούς τη μοναδική τους νομιμοποίηση. Να φτύσουμε δηλαδή με τις πιο χοντρές ροχάλες μας τους αναγνώστες, τηλεθεατές και ακροατές τους, να φτύσουμε τους θαυμαστές και οπαδούς αυτής της αλητείας.. Δίπλα μας είναι.. Να τους σιχαθούμε βαθιά, φανερά και επιδεικτικά. Να τους διαγράψουμε από φίλους, γνωστούς και παρέες, να τους βυθίσουμε αλύπητα στην κοινωνική απαξία και απομόνωση.. Για κάθε έναν από αυτούς που θα απομονώνουμε θα κερδίζει η ενημέρωση και η δημοκρατία. Αρκετά! Δεν ποιούν ήθος και πολιτική μόνο οι δημοσιογράφοι αλλά και αυτοί που τους διαβάζουν.. Και στο κάτω κάτω η δουλειά των κώλων είναι να αφοδεύουν.. Αυτούς που τους θαυμάζουν σιχαινόμαστε περισσότερο..

Αγοράστε φίλους στο Facebook (2)

Υποστήριξα στο προηγούμενο πόστ, ότι το Facebook έχει πλέον αναδειχτεί σε ένα καταφύγιο επικοινωνίας όπου προστρέχουμε όλοι, ευτυχείς και δυστυχείς, δυνατοί και αδύνατοι, έχοντες και μη έχοντες και όχι μόνο.. Όπως είναι φυσικό έχουν ξεβραστεί σαν να φύσηξε ο νοτιάς και όλα τα σκουπίδια της θάλασσας, παντός είδους άρρωστοι και ψώνια ολκής, νάρκισσοι και κομπλεξικοί βαριάς μορφής, εκκολαπτόμενες σταρλετίτσες και λεηλατημένες κόμισες, ατίθασα βυζιά και υποσχόμενοι γλουτοί, δυνατά μπράτσα και άφθονοι κοιλιακοί.. Όλοι και όλα, οτιδήποτε διαθέτει η αγορά της ζωής, παρουσιάζονται σε μία τεράστια πασαρέλα διεκδικώντας στον εικονικό χώρο την θέση που δεν τους δίνει ο πραγματικός.. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο και θεμιτό φυσικά..

Δεν θα επαναλάβω τα γνωστά και τετριμμένα ότι όντως η συνετή χρήση του FΒ διευκολύνει την επικοινωνία, ότι μπορεί ακόμα να “κοινωνικοποιεί”, να δημιουργεί ενδιαφέρουσες ομάδες και  συλλογικότητες, να προβάλει προσωπικές και κοινωνικές δραστηριότητες, κλπ.. Όμως, κανένα «μέσο» επικοινωνίας δεν εξαρτάται μόνο από τη χρήση του και η ρήση του Μακ Λιούαν ότι «το μέσον είναι το μήνυμα» είναι πάντα επίκαιρη. Το «μέσο» δεν είναι ..μαχαίρι, όπως λένε οι αδαείς «επαΐοντες», με το οποίο, αναλόγως τη χρήση του, μπορείς να κόψεις το ψωμί σου αλλά και να σκοτώσεις.. Κάθε «μέσο» έχει τους δικούς του ιδιαίτερους όρους δομής και λειτουργίας, τους  οποίους και επιβάλει υπαγορεύοντας τη χρήση του και τη σχέση του με τον χρήστη.

Στην επικοινωνία υπάρχει πάντα μια διαρκής μάχη μεταξύ του «μέσου» και του χρήστη για την επικράτηση των όρων της κάθε πλευράς. Η συνετή χρήση λοιπόν αναφέρεται στο βαθμό που ο χρήστης διατηρεί ο ίδιος τον έλεγχο της επικοινωνίας και όχι το μέσον. Για παράδειγμα, να χρησιμοποιεί το FB  όσο είναι απαραίτητο για να διευκολύνει τις σχέσεις του, τις φιλίες του, τις γνωριμίες του, την επαφή του με το «άλλο», χωρίς όμως να ξημεροβραδιάζεται κολλημένος και χαμένος μέσα σε αυτό υποκαθιστώντας την ψυχαγωγία του, τις κοινωνικές και προσωπικές του σχέσεις με εικονικές. Τότε και το FΒ γίνεται πραγματικά ολέθριο. Αντί να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, όπως διατείνεται, τους αποξενώνει, τους απομακρύνει ίσως και οριστικά χωρίς οι ίδιοι να ευθύνονται, τουλάχιστον όσο νομίζουν..

Γιατί δημιουργεί κοινωνική απομόνωση και μοναξιά. Απορροφά πολύτιμο χρόνο και ενέργεια απ τη ζωή των «φίλων», τους απομονώνει από την πραγματικότητα, υποκαθιστά τις πραγματικές τους σχέσεις με εικονικές και τους καθηλώνει εξαρτημένους σαν ηλεκτρονικά πρεζόνια και αλκοολικούς μπροστά σε μια οθόνη. Η ζωή εγκλωβίζεται στις διαστάσεις μιας οθόνης, όλος ο κόσμος συρρικνώνεται σε μια οθόνη. Το αποτέλεσμα είναι να επιδεινώνεται μια ήδη δυσάρεστη ψυχοπαθολογία και  η θλίψη και η μοναξιά να μεγεθύνονται ακόμα περισσότερο..

Ρευστοποιεί τις ατομικές ταυτότητες και διογκώνει τις ανασφάλειες. Τα πρόσωπα, αποϋλοποιούνται και αποπροσωποποιούνται εφόσον ο καθένας μπορεί να υποδυθεί τον οποιονδήποτε και το οτιδήποτε. Η «κοινωνική δικτύωση» γίνεται μια ακόμα συλλογική αυταπάτη του εικονικού κόσμου, ένα αίτημα που θα διατυπώνεται αενάως, χωρίς ποτέ να ικανοποιείται ουσιαστικά. Εν τω μεταξύ αν η διαπροσωπική επικοινωνία στον εικονικό χώρο δεν θεμελιωθεί κάποια στιγμή στον πραγματικό, αργά ή γρήγορα, είτε θα εξατμιστεί αδιάφορη και εξαντλημένη, είτε θα αφήσει μικρά ή μεγάλα πληγώματα.. Η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια για το «άλλο» διογκώνονται απίστευτα σε σχέση με τον πραγματικό χώρο.. Το άγνωστο, η ανεπάρκεια των εκφραστικών μέσω, οι λέξεις, τα χαχαχα, τα τεχνητά προσωπάκια, τα παιχνίδια, τα τραγούδια και οι ρήσεις μεγάλων ανδρών, αδυνατούν να θεμελιώσουν τις βεβαιότητες στις οποίες χρειάζεται να στηρίζεται κάθε άνθρωπος, να ικανοποιήσουν και προπαντός να διατηρήσουν τη ποθούμενη ουσιαστική επικοινωνία. Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή δεν καλύπτεται, τουλάχιστον από ένα διάστημα και μετά, αν δεν θεμελιωθεί στον πραγματικό χώρο, αν δεν περάσει στην ζωντανή επαφή, στη ζωντανή γλώσσα του σώματος και προπαντός στο ζωντανό κοίταγμα των ματιών που υποκαθιστά κάθε λέξη και πρόθεση, κάθε διάθεση και επιθυμία, κάθε καημό και στεναγμό.. Έτσι η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια για τις διαθέσεις και τα συναισθήματα του άλλου, επιδεινώνονται δραματικά και κτυπούν την πόρτα με το παραμικρό και απίστευτα έντονα δημιουργώντας τη μια παρεξήγηση πίσω από την άλλη. Ενισχύεται ακόμα και η επιθετικότητα -και αντίστοιχα η παθητικότητα.. Και φυσικά όσο πιο διογκωμένο είναι το «εγώ» που κρύβει πίσω της η ανασφάλεια του καθενός τόσο και πιο δυνατές είναι οι συγκρούσεις, τα «πάθη» και τα «μίση» στον εικονικό χώρο που συνήθως οδηγούν στην οριστική και ανυποχώρητη ρήξη ακόμα και της πιο μεγάλης και δυνατής «φιλίας» που όμως στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ..

Η συνέχεια στο επόμενο..

Αγοράστε φίλους στο Facebook (1)

Τώρα που όλα πάνε μια χαρά στον τόπο μας, εφόσον η διαπλεκόμενη δημοσιογραφία κάνει πλέον συμπολίτευση στην κυβέρνηση και αντιπολίτευση στην ..αντιπολίτευση, τώρα που όλα τα προβλήματα λύθηκαν και η μόνη αγωνία σε τούτη την ξέγνοιαστη χώρα είναι το πώς θα ψηφίσουν επιτέλους οι Νουδούδες για να αποκτήσουν και αυτοί οι φουκαριάρηδες έναν ξεκούραστο αρχηγό, τώρα λοιπόν που ο λαός και οι συνδικαλιστές του κοιμούνται ήσυχοι λόγω των επικοινωνιακών κυβερνητικών επιτυχιών, ε, ας κοιτάξουμε και λίγο τα προσωπικά μας ρε γαμώτο..

Που λέτε λοιπόν στο ίντερνετ η Ελλάδα αναστενάζει όπως θάλεγε και ο Σαββόπουλος.. Στο Facebook τσιγάρα, καλαμπούρια, μουσικές.. Μια νέα μορφή επικοινωνίας, έχει ανθίσει και αναπτύσσεται αλματωδώς και παγκοσμίως.. Άλλοι τη λένε απλώς διαδικτυακή εγώ την λέω απλώς εικονική.. Πρόκειται για μια μορφή διαπροσωπικής επικοινωνίας με μαζικές διαστάσεις και εξηγούμαι. Ο καθένας μπορεί πλέον να ανοίξει ένα παράθυρο διαπροσωπικής επικοινωνίας σε εκατοντάδες ή και χιλιάδες άλλους οπουδήποτε στον κόσμο.. Ένας προς όλους! Μια πραγματική επανάσταση όπου όλοι μπορούν να επικοινωνήσουν με όλους, να μιλήσουν με όλους με μοναδικά προσόντα ένα «προφίλ» και λίγες τραβηχτικές φωτογραφίες ή μονάχα και μ ένα ποτήρι με καλό κόκκινο κρασί.. Ο πόλεμος για τη απόκτηση «φίλων» έχει αρχίσει και πλέον φουντώνει ανελέητος..

Δεν θα μιλήσω για τους πάσης φύσεως ύποπτους που κατακλύζουν τα σκοτεινά δρομάκια του ίντερνετ και του τσάτ και εμπίπτουν στην κατηγορία του κοινού ποινικού δικαίου.. Με ενδιαφέρουν οι πάσης φύσεως ανύποπτοι που άνοιξαν ένα παράθυρο επικοινωνίας είτε λόγω μόδας, είτε για να βρουν παλιούς φίλους και γνωστούς, είτε για να βρουν στον εικονικό κόσμο ό,τι δεν βρίσκουν στον πραγματικό.. Από την απλή κουβεντούλα, την παρεούλα και τη συντροφιά, μέχρι την πιο ουσιαστική επαφή και επικοινωνία, την καλή γνωριμία, το καλό «πακέτο», το φλερτ, ακόμα και τον έρωτα και κυρίως μια αίσθηση αναγνώρισης και επιβεβαίωσης.. Δεν λείπει φυσικά και το κουτσομπολιό μέσα από το «κρυφοκοίταγμα» στους «τοίχους» και στις ζωές των «φίλων».. Κάθε «αρχική» σελίδα έχει μετατραπεί σε ένα στέκι καθημερινής συνάντησης «φίλων» με παιχνίδια, μουσικές και ευφυολογήματα, σε μια καθημερινή «αγορά» σχέσεων κι όλα αυτά είναι πολύ ανθρώπινα και θεμιτά, θεάρεστα και ευλογημένα θα έλεγα, αν θα μπορούσαν να είχαν και μια συνέχεια στην πραγματικότητα που βρίσκεται έξω απ την οθόνη.. Γιατί χωρίς αυτή τη συνέχεια τα πράγματα μοιραίως εξελίσσονται τουλάχιστον απρόβλεπτα. Όπως το παράδοξο του «μη αναμενόμενου αποτελέσματος» που θα έλεγε και ο Βέμπερ.. Τελικά αποδεικνύεται ότι ο εικονικός χώρος είναι πολύ πιο αποκαλυπτικός, απαιτητικός και ανελέητος από τον πραγματικό..

Ζούμε σε πολύ σκληρούς καιρούς. Δεν μας πειράζουν οι δυνατοί βοριάδες, αλλά οι νοτιάδες είναι πολύ ύπουλοι.. Οι κοινωνικές σχέσεις πλήττονται από μια βαθειά και παρατεταμένη κρίση που αντανακλάται και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις και επιλογές. Κυριαρχούν η έντονη εμπορευματοποίηση, εφόσον όλοι μας προκειμένου να υπάρξουμε στην κοινωνία της αγοράς, κάτι προσπαθούμε να «πουλήσουμε» και πρωτίστως τον εαυτόν μας, ο άκρατος ατομικισμός που οδηγεί σε έναν ανελέητο ανταγωνισμό που θυμίζει το «ένας εναντίων όλων» του Χόμπς, το διαρκές άγχος και ανασφάλεια, η αβάστακτη μοναξιά, η έλλειψη χρόνου για ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία.. Έτσι, το Facebook έχει πλέον εξελιχθεί σε ένα καθημερινό καταφύγιο επικοινωνίας. Μόνο που αντί να προσφέρει διέξοδο στο αδιέξοδο, συνήθως, οδηγεί στο αδιέξοδο. Αργά ή γρήγορα, αν η εικονική σχέση δεν θεμελιωθεί στον πραγματικό χώρο, είτε θα εξατμιστεί εξαντλημένη, είτε θα αφήσει μικρά ή μεγάλα πληγώματα και ρηχές ή βαθιές χαρακιές πίκρας και απογοήτευσης.. Όλα κυμαίνονται αναλόγως την «επένδυση» που θα κάνει ο κάθε «φίλος» και αναλόγως την ανασφάλεια και το μέγεθος του «εγώ» με το οποίο συνοδεύει αυτήν την «επένδυση».. Το πώς και γιατί δημιουργείται αυτό το αδιέξοδο θα προσπαθήσω να το περιγράψω στην επόμενη ανάρτηση..

Η συνέχεια ΕΔΩ

Να τελειώνει αυτό το παιχνίδι με τη σημαία κα Διαμαντοπούλου!

Επιτέλους αυτό το νοσηρό παιχνιδάκι στις γελοίες παρελάσεις που επιβραβεύει τον ρατσισμό του βαθμού με έπαθλο τη σημαία πρέπει να τελειώσει κα Διαμαντοπούλου! Δεν χρειάζονται κοντύλια εν ώρα κρίσεως.. Μια απλή υπογραφούλα σας χρειάζεται σε μια εξ ίσου απλή εγκύκλιο προς όλα τα σχολεία της χώρας!

πάντα ψηλά το ..φρόνημα..

Γιατί τελικά οι μόνοι που δεν έχουν δικαίωμα να φέρουν την σημαία στις παρελάσεις είναι η συντριπτική πλειονότητα των μαθητών, ανεξαρτήτως αν είναι Έλληνες ή αλλοδαποί! Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν τα πράγματα. Την σημαία έχουν το δικαίωμα να την κρατούν οι πάντες, δηλαδή όλοι όσοι την αναγνωρίζουν και την τιμούν, ανεξαρτήτως αν είναι Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Αλβανοί, Σκοπιανοί.. Κι όταν λέμε όλοι εννοούμε ΚΑΙ τους Έλληνες μαθητές που για τον άλφα ή βήτα λόγο δεν καταφέρνουν να παρουσιάσουν ανταγωνιστικές επιδόσεις στη βαθμολογία τους και αποτελούν την συντριπτική πλειονότητα. Μικρότερος βαθμός δεν σημαίνει και λιγότερο πατριωτισμό ή μικρότερο εθνικό φρόνημα κα Διαμαντοπούλου. Δεν είναι λιγότερο πατριώτης ή λιγότερο πολίτης αυτός που παίρνει 12 από αυτόν που παίρνει 20! Εκτός κι αν συμφωνήσουμε, πως όταν χρειαστεί, θα πολεμήσουν μόνο οι αριστούχοι! Τότε δεκτή η διάκριση..

Ο πόλεμος του βαθμού, τα δράματα που εκτυλίσσονται, οι αφόρητες πιέσεις που ασκούνται σε δασκάλους και καθηγητές από γονείς και μαθητές, για να γίνει σημαιοφόρος ο βλαστός της οικογένειας, είναι γνωστές και δεν περιγράφονται. Έχουμε να κάνουμε με έναν αγοραίο και ανελέητο ανταγωνισμό, ένα καθημερινό ρατσισμό του βαθμού και μια κοινωνική νοσηρότητα η οποία μάλιστα επιβραβεύεται και με το εθνικό μας σύμβολο! Φυσικά η αποκλειστική ευθύνη ανήκει στο υπουργείο παιδείας που άναψε το φως στο ρατσισμό, ορίζοντας με εγκύκλιο ότι την σημαία στις παρελάσεις θα φέρει ο υψηλότερος βαθμός, εμπλέκοντας έτσι το εθνικό σύμβολο σε έναν άθλιο ανταγωνισμό και μετατρέποντας το σε δώρο για να επιβραβεύεται το κυνηγητό της «πρωτιάς»! Ποια ευγενής άμιλλα, μη ξεράσω.. Αγοραίος ανταγωνισμός είναι και εν πάση περιπτώσει, επειδή δεν ξεχνούμε ότι ζούμε στην κοινωνία της αγοράς, αν το υπουργείο θέλει να επιβραβεύσει τον ανταγωνισμό του βαθμού, ας καθιερώσει άλλα δώρα. Εκδρομές, βιβλία, κομπιούτερ, κινητά, κατσαρόλες, ένα πάπλωμα και τέλος πάντων ένα κουτί προφυλακτικά που χρειάζονται και περισσότερο απ όλα..

Η σημαία είναι δικαίωμα όλων, όσων την αναγνωρίζουν και την τιμούν, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος και φυσικά βαθμολογίας. Δεν ξεφτιλίζεται η σημαία από τον αλλοδαπό, αλλά από την μετατροπή της σε δώρο για να επιβραβεύσει τον ρατσισμό.  Και εφόσον σώνει και καλά πρέπει να γίνονται αυτές οι γελοίες παρελάσεις και δεν καταργούνται και εφόσον σώνει και καλά κάποιος πρέπει να είναι ο σημαιοφόρος, τότε ας γίνεται κλήρωση. Μια απλή εγκύκλιος χρειάζεται. Άλλωστε τι σημασία έχει; Το μόνο πού δεν προσέχουμε σε μία παρέλαση είναι η σημαία. Τα μπούτια ανεβάζουν το  εθνικόν ..φρόνημα πολύ-πολύ ψηλότερα..

ΥΓ. Βαρέθηκα να γράφω τα ίδια και τα ίδια σε κάθε εθνική επέτειο..

Η επαναξιολόγηση συνεχίζεται και με συλλήψεις..

Γενικός αναβρασμός επαναξιολόγησης των όλων των αξιών στη χώρα.. Μετά την επαναξιολόγηση της αξίας της «δημόσιας τάξης» σε «προστασία του πολίτη» τα Εξάρχεια θυμίζουν πλέον κατεχόμενη περιοχή από ..προστάτες μπάτσους..  Χθες, για πρώτη φορά, έγιναν και συλλήψεις συγγραφέων. Συγκεκριμένα συνελήφθη σε εκδήλωση παρουσίασης βιβλίου, όπου συμμετείχε και ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέξης Τσίπρας, ο συγγραφέας Δημήτρης Παπαχρήστος, η γνωστή «φωνή» του Πολυτεχνείου, επειδή διαμαρτυρήθηκε την ώρα που οι μπάτσοι εισέβαλαν στο χώρο της παρουσίασης για να ..προστατέψουν εκτός από τους πολίτες και τη λογοτεχνία..  Ως γνωστόν, στο πλαίσιο της επαναξιολόγησης των αξιών, στη δεύτερη «φωνή» του πολυτεχνείου στη Μαρία Δαμανάκη, είχε ήδη προταθεί το υπουργείο ..Δημόσιας Τάξης ενώ στη Γκερέκου το πολιτισμού..(!).. Και όλα αυτά κάτω από την εκκωφαντική σιωπή των καναλιών και της δημοσιογραφίας της διαπλοκής. Αν τέτοιες συλλήψεις είχαν γίνει μόλις πριν λίγο καιρό, επί εποχής ..βαρβαρότητας, ε, τότε, δεν θα είχε βγει η Τρέμη και ο Καψής στο δρόμο με τα Καλάσνικοφ;

Δημήτρης Παπαχρήστος

Αλλά δεν είναι μόνο οι επαναξιολογήσεις των αξιών του πολυτεχνείου, της προστασίας, του πολιτισμού.. Και στην οικονομία η απογραφή έχει μετονομαστεί σε καταγραφή.. Το 2004 όταν ανέλαβε την κυβέρνηση η .. «βαρβαρότητα» έκανε απογραφή και παρουσίασε την Ελλάδα στην Ευρώπη ως την πλέον αναξιόπιστη και ψεύτρα χώρα που δίνει χαλκευμένα στατιστικά στοιχεία. Ακολούθησε ο καταιγισμός της αγανακτισμένης δημοσιογραφίας της διαπλοκής που παρουσίασε την απογραφή ως εθνική μειοδοσία.. Το 2009 ο «σοσιαλισμός» αναλαμβάνει τη κυβέρνηση, κάνει «καταγραφή» και παρουσιάζει την Ελλάδα στην Ευρώπη ως την πλέον αναξιόπιστη και ψεύτρα χώρα που δίνει χαλκευμένα στατιστικά στοιχεία. Ακολουθεί η δημοσιογραφία της διαπλοκής που εγκρίνει και επαυξάνει και συμπαραστέκεται ολόψυχα στην αγωνία του Παπακωνσταντίνου..

Τέλος πάντων.. Το γεγονός είναι ότι στα επικοινωνιακά σκίζει η κυβέρνηση και έτσι μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι και εμείς οι πολίτες.. Ήδη τα κανάλια θεωρούν θετική την εικόνα της.. Μαθαίνω δε, ότι στο εξής οι συλλήψεις συγγραφέων θα γίνονται και με αυτοκίνητα πολύ μικρού κυβισμού και ή δυνατόν υβριδικά για να προστατεύεται και το περιβάλλον.. Γυρίζουμε σελίδα λοιπόν και όλα θα επαναξιολογηθούν καταλλήλως.. Ας περιμένουμε να δούμε.. Έχουμε την τύχη πλέον ως πολίτες να μας κυβερνά μια «κυβέρνηση αντεξουσιαστών»(!) όπως η ίδια αυτομετονομάστηκε.. Ένα μόνο πρόβλημα έχουμε. Ότι τα πράγματα διαφαίνονται τόσο θλιβερά και τραγικά που ούτε να γελάσουμε δεν μπορούμε..

ΥΓ. Περισσότερα για το ζήτημα της επαναξιολόγησης όλων των αξιών ΕΔΩ

Γιώργος Αυτιάς. Ένα απίστευτο βίντεο

Mεταξύ των λεγόμενων σταρ της τηλεδημοσιογραφίας ο Αυτιάς δεν είναι ο χειρότερος.. Είναι απλώς ένας αποθρασυμένος καραγκιοζάκος. Υπάρχουν και οι λεγόμενοι «σοβαροί» της διαπλεκομένης δημοσιογραφίας που όντως διεκπεραιώνουν άψογα τις δουλειές των αφεντικών τους. Δεν ανεβοκατεβάζουν απλώς κυβερνήσεις αλλά επαίρονται κιόλας ότι χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχαν τέτοια εκπληκτικά ποσοστά στις εκλογικές αναμετρήσεις.. Κάποιοι δε, που η καριέρα τους άρχισε τότε που υποστήριζαν στα τηλεπαράθυρα τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας και κορυφώθηκε με τους πρωινούς «καφέδες» στου Μαξίμου, έφτασαν στο σημείο να δηλώνουν δημοσίως και χωρίς ίχνος ντροπής ότι τα μίντια ..δεν επηρεάζουν την κοινή γνώμη..(!)

Αλλά δεν είναι μόνο αυτοί.. Η ελληνική τηλεοπτική δημοσιογραφία είναι πραγματικά η χειρότερη της Ευρώπης γιατί και σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης το κράτος δεν είναι τόσο διαλυμένο και διεφθαρμένο, οι θεσμοί δεν είναι τόσο αποσαρθρωμένοι, οι πολιτικοί και η πολιτική τόσο αναξιόπιστη.. Έτσι, αυτού του είδους η δημοσιογραφία, χρησιμοποιώντας ένα πανίσχυρο μέσον που διαμορφώνει συνειδήσεις, ορίζει την ημερήσια διάταξη της επικαιρότητας, υποκαθιστά θεσμούς, υπηρεσίες και δημόσιους λειτουργούς, καλλιεργεί ήθη και εδραιώνει αξίες.. Και ο τελευταίος ρεπορτάκος, που ούτε καν γνωρίζει τη μητρική του γλώσσα, μιλά ως αστυνομικός, ως δικαστής, εκπαιδευτικός, πυροσβέστης, γιατρός και οτιδήποτε άλλο αναλόγως το προς πώλησιν θέμα.. Οι δε μεγάλοι και διαπλεκόμενοι τηλεαστέρες έχουν πλέον ξεπεράσει κάθε πρόσχημα και υποκαθιστούν εμφανώς και πλήρως την πολιτική και τους πολιτικούς κάνοντας οι ίδιοι αντιπολίτευση ή συμπολίτευση αναλόγως το κόμμα και το αφεντικό που στηρίζει καλύτερα την καριέρα τους..

Ο φουκαριάρης ο Αυτιάς λοιπόν δεν είναι ο χειρότερος. Απλώς εκφράζει στην κοινωνία της αγοράς την έννοια της ανταγωνιστικότητας στην πιο γελοία εκδοχή της.. Είναι η γλίτσα και τα σάλια μιας εμπορικής τηλεόρασης που θεωρεί φυσικό και θεμιτό να πουλάει θέαμα αντί για ενημέρωση και σώου αντί για είδηση.. Που θεωρεί ότι η τηλεθέαση νομιμοποιεί τα ξερατά της.. Που ξεκινάει με τα λεγόμενα «πρωϊνάδικα», περνάει στα «μεσημβρινάδικα» και καταλήγει στα «βραδυνάδικα» ξεζουμίζοντας στην κυριολεξία οτιδήποτε μπορεί να πουληθεί.. Ανθρώπους και πράγματα..

Η συγκεκριμένη περίπτωση στην οποία πρωταγωνιστεί ο εν λόγω φαιδρός σόουμαν αποκαλύφθηκε από το «ράδιο αρβύλα» και είναι πραγματικά ανεκδιήγητη.. Αφιερώνω το βίντεο στην διοίκηση της ΕΣΗΕΑ η οποία φυσικά, περισσότερο απ όλα, ενδιαφέρεται για τις δικές της διαπλοκές: Ακόμα δεν κατάφεραν να συγκροτηθούν σε σώμα οι προστάτες της δημοσιογραφίας μας..