είδοσαν σε ύδατα και εταράχθησαν..

Δεν θέλω αυτό το ταπεινό μπλογκίδιον να αλλάξει χρόνο με κριτική.. Θέλω έστω για λίγο να τρέξω όσο πιο μακρυά γίνεται από όλα αυτά πού μού πλακώνουν τη ψυχή.. Την κοινωνία του παπά, του “Δημοσιογράφου”, του Ζαχόπουλου, της Τσέκου, των μικρών και μεγάλων εξουσιών και συμφερόντων.. Μακρυά ακόμα και από ορισμένες κακές πλευρές της μπλογκόσφαιρας, παρότι εξακολουθώ να πιστεύω βαθιά ότι παραμένει ο μοναδικός χώρος πού προσφέρεται, πολύ περισσότερο από κάθε άλλον, για αδιαμεσολάβητη επικοινωνία και κατάθεση ψυχής.. Να τρέξω ακόμα μακρυά κι απ τον εαυτόν μου όταν κάνει κριτική τόσο στους άλλους όσο και στον ίδιο..

Επαναφέρω λοιπόν απέναντι σε όλα αυτά την εικόνα των “δυνάμεων πού καταφάσκουν τη ζωή” όπως λέει και ο Νίτσε και την προτάσσω έναντι κάθε άλλης δύναμης που πλακώνει τη ζωή μας.. Τις δυνάμεις της ζωής πού τις είδαν τα ύδατα και εταράχθησαν.. “εἴδοσάν σε ὕδατα καὶ ἐφοβήθησαν, καὶ ἐταράχθησαν ἄβυσσοι.” Ψαλμός (ΟΖ). 17

Τη δροσιά της νάχουμε! Χρόνια πολλά σε όλους!

Μπλόγκερς κατάντησαν να ζητούν χρήματα ..σε ένδειξη αγάπης!

Αντιγράφω από το καλύτερο, όπως αυτοπροβάλλεται, μπλόγκ:

«Δωρεά ή αλλιώς PayPal love 2007

Έφτασε η στιγμή για να δείξετε πόσο αγαπάτε και πόσο σας αρέσει το pestaola.gr και παράλληλα να νιώσετε περήφανοι για το geek που κρύβετε μέσα σας. Δωρεά ή donation είναι το ίδιο για την αγάπη που θα δείξετε μέσω PayPal σε μένα και στο pestaola.gr. Δεν υπάρχει άνω ούτε κάτω όριο στο ποσό για αυτό νιώστε ελεύθεροι να κάνετε αυτό που νιώθετε, έτσι απλά με ένα κλικ. Μην ξεχάσετε να γράψετε το όνομα σας ή ψευδώνυμο και link για το blog σας!

Titanas
Happy blogging!»

Εν ολίγοις ο γνωστός Μπλόγκερ Τιτάνας μας λέει: Χρήματα για την αγάπη σας! Με ένα κλίκ με πληρώνετε και νιώθετε ελεύθεροι! Πληρώστε με για να νιώσετε περήφανοι για το geek πού κρύβετε μέσα σας!

Δεν θα σταθώ στην εμετική «αμερικανιά» πού διαπνέει το πόστ και τα συνθήματα του.. Η αλήθεια είναι ότι το ζήτημα αυτό έχει απασχολήσει και εμένα από ..αρχαιοτάτων χρόνων! Όπως ξέρετε οι σοφιστές ήταν δάσκαλοι επ αμοιβή. Ασκούσαν την ρητορική και πρόσφεραν (ή και πουλούσαν) γνώση. Κατά κάποιον τρόπο ήταν οι επικοινωνιολόγοι της εποχής. Ο Πλάτωνας τους μισούσε, όχι μόνο γιατί δίδασκαν επ αμοιβή, αλλά κυρίως γιατί τους θεωρούσε υπεύθυνους για τον ηθικό και γνωστικό σχετικισμό στον οποίο είχαν περιπέσει οι αθηναίοι.. Η αλήθεια είναι ότι το σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο είχε φτάσει να κρίνεται αναλόγως το συμφέρον του καθενός.. Τέλος πάντων περασμένα ξεχασμένα..

Η δική μας εποχή έχει περιπέσει σε πολύ χειρότερο ηθικό και γνωστικό σχετικισμό.. Η κυριαρχία των σκουπιδιών και του τίποτα, η έλλειψη ήθους είναι εμφανέστατη, τουλάχιστον στην τηλεόραση. Το τι είναι σωστό και λάθος, δίκαιο και άδικο δεν κρίνεται από τον Πλάτωνα ή τους σοφιστές, τους θεσμούς ή τέλος πάντων την κοινωνία, αλλά από τον Μάκη τον «Δημοσιογράφο» πού αποτελεί το σύγχρονο απόλυτο κριτήριο της αλήθειας. Η μπλογκόσφαιρα θέλει να διαφέρει. Φυσικά υπάρχουν μερικοί πού νομίζουν ότι βρήκαν στο μπλογκάκι την ευκαιρία να γίνουν από το τίποτα «πλούσιοι και διάσημοι».. Κάποιοι άλλοι πού καβάλησαν το καλάμι και συμπεριφέρονται πολύ χειρότερα από τους επαγγελματίες της τηλεόρασης που κατηγορούν.. Δυστυχώς το πνεύμα της «ελεύθερης» αγοράς διαπνέει τα πάντα..

Πάντως στον ορυμαγδό των πληροφοριών πού ζούμε δεν είναι κακό η μπλογκόσφαιρα να συμμετέχει στην παραγωγική διαδικασία.. Αν κάποιος Μπλόγκερ νομίζει ότι έχει να προσφέρει κάτι, γνώση, υπηρεσία, τέχνη, κλπ, για το οποίο αξίζει να αμειφθεί και αν φυσικά υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι αναγνωρίζουν την αξία και την προσφορά του και του καταθέτουν μια δωρεά, δικαίωμα τους! Άλλωστε πώς αλλιώς και η γνώση θα μπορέσει να συντηρηθεί και να αναπτυχθεί;

Όμως δεν είναι το ίδιο με την αγάπη.. Μπορεί να μην ξέρουμε πιο είναι το σωστό και το λάθος, μπορεί να μην ξέρουμε αν ο Τιτάνας πρέπει να πληρώνεται ή αν είναι η παναγία της Τήνου που θέλει και τη δωρεά της, ή μπορεί να ξέρουμε και να κάνουμε τα στραβά μάτια για πολλά, όμως την αγάπη την θέλουμε καθαρή. Η αγάπη δεν συντηρείται με τα χρήματα.. Εάν ζητάς χρήματα σε ένδειξη αγάπης, τότε ανταλλάσεις την αξία της με τα χρήματα και αυτό είναι απαράδεκτο και παντελώς ανήθικο για κάθε εποχή και πολιτισμό. Ούτε και εγώ ο «ανήθικος» σοφιστής δεν μπορώ να δεχτώ τη νόθευση της αγάπης.. Πολύ περισσότερο η μπλογκόσφαιρα η οποία θέλει να είναι ο κατ εξοχήν χώρος κατάθεσης ψυχής και αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας.. Με δυό λόγια, η αγάπη ορέ αμείβεται με αγάπη και όχι με χρήματα!!

Τη δροσιά της νάχουμε..

Η εικόνα μεταφέρθηκε λίγο πιο πάνω και προτάθηκε όλων των άλλων πόστ και θεμάτων για να υποδεχτεί τον καινούργιο χρόνο.. Βλέπε εδώ

Προστατέψτε την Τσέκου..Προστατέψτε τούς εκβιαστές..

Προστατέψτε την αδίστακτη εκβιάστρια Εύη Τσέκου πού πήρε παραμάσχαλα την  ντροπή της και την περιέφερε προς πώληση στα κανάλια.. Προστατέψτε τις αδίστακτες κυρίες που κάνουν το πράμα τους σημαία εκβιάζοντας μικρές και μεγάλες εξουσίες.. Στο σπίτι και στο γραφείο.. Προστατέψτε τους “δημοσιογράφους” εκβιαστές πού “βιάζουν” καθημερινά την ενημέρωση, τους μεγαλοεργολάβους και «νταβατζήδες» που εξαργυρώνουν την υποστήριξη τους σε κόμματα και εξουσίες εισπράττοντας δημόσια έργα.. Προστατέψτε τους εφοριακούς, τους υπαλλήλους της πολεοδομίας, τους δημοτικούς συμβούλους, τους μπάτσους, τους δικαστές που τα παίρνουν για το καλό μας..

Προστατεύοντας τους προστάτες μας, προστατεύουμε την εικόνα μας.. Προστατέψτε όσους μας δίνονται για να πάρουν την αδυναμία μας.. Είναι η μόνη λύση για να την κρύψουμε.. Προστατέψτε τους εκβιαστές μας.. Είναι η μόνο λύση για να μην μαθευτεί γιατί μας εκβιάζουν..

Η κοινωνία του παπά..

Λιόσια: Χρόνια τώρα η μάνα εξέδιδε τα παιδιά της αλλά η κοινωνία δεν έβλεπε τίποτα.. Ανάμεσα στους τακτικούς πελάτες και προαγωγούς και ο παπάς.. Προχτές έγινε ολονυχτία στον ιερό ναό. Σήμερα πούλμαν στα δικαστήρια. Η αγανακτισμένη κοινωνία έσπευσε να συμπαρασταθεί. Όχι στα παιδιά πού βασανίστηκαν και βιάστηκαν, αλλά στον ..παπά(!) Τέτοια συγκέντρωση ούτε για το ασφαλιστικό δεν έγινε.. Πύρινοι λόγοι από τον άμβωνα. Προστατέψτε τον παπά μας.. Στο σωτήριον έτος 2007 παραμονές Χριστουγέννων.. Τι να ζηλέψει ο Μεσαίωνας; «Το κοριτσάκι άστο να πάει.. Ελα μωρέ το πουτανάκι.. τα θέλει και αυτό.. Σαν τη μάνα του είναι.. Ρίχτε την στην πυρά τη μικρή μάγισσα πού λερώνει την κοινωνία»!

Βεβαίως δεν έχει αποφανθεί ακόμα η δικαιοσύνη. Ποια κοινωνία όμως δεν γνωρίζει τους υπεράνω πάσης υποψίας εγκληματίες της; Καμιά. Ολες ξέρουν αλλά παραμένουν υποταγμένες. Το κενό νοήματος της σύγχρονης εποχής δεν επιτρέπει στην κοινωνία άλματα και εξεγέρσεις.. Και αυτή το ρίχνει στην κατανάλωση. Καταναλώνει ασταμάτητα αλλά πάντα νιώθει πεινασμένη γιατί στην πραγματικότητα υποσιτίζεται. Και συνεχίζει να καταναλώνει. Ενίοτε επιστρέφει στις παραδοσιακές αξίες και αρπάζεται για να κρατηθεί από αυτές. Άνθρωποι φτωχοί και μικρομεσαίοι συνήθως είναι και τούτη η κοινωνία.. Άνθρωποι πού έχουν πονέσει και αυτοί στη ζωή και έτσι στρέφονται στη σιγουριά των παραδοσιακών αξιών, στην καθαρότητα της ταυτότητας, της φυλής, στον εθνικισμό, στον θρησκευτικό φανατισμό, στα παραδοσιακά σύμβολα. Όμως το κοριτσάκι πού βιάστηκε και βασανίστηκε δεν είναι σύμβολο. Σύμβολο είναι ο παπάς. Δεν έχει σημασία αν είναι βιαστής και παιδεραστής. Όλοι το ξέρουμε αυτό.. Είναι όμως το μόνο νόημα πού μας απέμεινε.. Να μην το υπερασπιστούμε;

ΥΓ. Πριν δυό χρόνια κάποιος είχε καταγγείλει το βασανισμό των παιδιών στον Δήμαρχο της περιοχής. Σήμερα ο Δήμαρχος έκοβε βόλτες στα κανάλια κομπάζοντας ότι το Χριστουγεννιάτικο δέντρο πού έστησε είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη.. Να λοιπόν πού το κενό νοήματος πού σας έλεγα συμπληρώνεται με το μέγεθος.. Φταίω εγώ τώρα να τού ευχηθώ, με την ευκαιρία των εορτών, να βάλει το δέντρο και να το χαρεί εκεί πού ξέρει;

2.500.000 τσέπωσε ο Τράγκας!

2.500.000 Ευρώ τσέπωσε ο Τράγκας από την κρατική διαφήμιση μόνο στο πρώτο δεκάμηνο του 2007! Και δεν είναι ο μόνος.. Απλώς είναι ένας από τούς κορυφαίους εκπροσώπους της “δημοσιογραφικής” σχολής “το πάω από δω, το πάω από κει, μέχρι να τα πιάσω”.. Πρόκειται για την πιο πετυχημένη και αποτελεσματική σχολή η οποία, ιδιαιτέρως στον λεγόμενο τοπικό «τύπο», έχει εξελιχθεί σε εκτροφείο στυγνών πλην νόμιμων εκβιαστών.. Πρώτη στο φαγοπότι λοιπόν από τον κρατικό κορβανά έρχεται η «Χώρα της Κυριακής» του κ. Τράγκα, παρότι η κυκλοφορία της κυμαίνεται μόνο στα 5.000 φύλλα! «Για την ακρίβεια, το σύνολο των δημοσίων κονδυλίων που εισέπραξε στο δεκάμηνο φέτος έφτασε στο 1.786.118 ευρώ. Αν προστεθεί και η κρατική διαφήμιση που πήρε το καθημερινό της φύλλο, τότε το συνολικό ποσό που εξασφάλισε από το κράτος ως διαφήμιση, φτάνει στα 2.500.000 ευρώ!.. Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, θα πρέπει να σημειωθεί ότι μεγάλες σε κυκλοφορία κυριακάτικες εφημερίδες, με πωλήσεις πάνω από 150.000 φύλλα, μόλις και μετά βίας φτάνουν στο 1.000.000 ευρώ. Κι ενώ για τις τελευταίες θα μπορούσε κανείς να πει ότι «παίρνουν αυτά που ενδεχομένως να τους αναλογούν», για την πρώτη τι θα μπορούσε να ισχυρισθεί»; (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 09/12/07) βλέπε εδώ. Θαυμάστε ελεύθερη αγορά και ελεύθερο ανταγωνισμό! Οι κρατικοί οργανισμοί και ελεγχόμενοι από το δημόσιο φορείς δεν τοποθετούν τις διαφημίσεις τους αναλόγως την απήχηση και την καταξίωση πού έχει το «μέσον» στην κοινωνία, αλλά αναλόγως τις διαπλοκές και τις υποχρεώσεις τους..
Είδατε πώς ο τύπος “ελέγχει” την εξουσία;

Με έκανε και έκλαψα..

Αντιγράφω από το Μπλογκ του Τσαγκαρουσιάνου τη «μάνα» του παλαιστίνιου ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς.. Σε τούτη τη γενική κυριαρχία της αναισθησίας και της σκοπιμότητας ένιωσα και γω λίγο άνθρωπος..

ΜΑΝΑ

Μου λείπει το ψωμί της μάνας μου
Ο καφές της μάνας μου
Το άγγιγμά της
Φουσκώνουν μέσα μου οι παιδικές μου αναμνήσεις
Μέρα τη μέρα
Πρέπει να δώσω αξία στη ζωή μου
Την ώρα του θανάτου μου
Πρέπει να αξίζω τα δάκρυα της μάνας μου
Και αν έρθω πίσω κάποια μέρα
Βάλε με σα μαντήλι στα βλέφαρά σου
Τα κόκαλά μου σκέπασε με χλόη
Που την αγίασαν τα βήματά σου
Δέσε μας μαζί
Με μια μπούκλα απ’ τα μαλλιά σου
Με μια κλωστή που κρέμεται από το φόρεμά σου
Μπορεί να γίνω αθάνατος
Μπορεί να γίνω Θεός
Εάν αγγίξω τα βάθη της καρδιάς σου
Αν καταφέρω και γυρίσω
Κάνε με ξύλα να ανάψεις τη φωτιά σου
Σκοινί για να απλώνεις τα ρούχα σου στην ταράτσα του σπιτιού σου
Δίχως την ευχή σου
Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ
Μεγάλωσα πολύ
Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών που είχα παιδί
Για να βρω με τα χελιδόνια
Το δρόμο πίσω
Στην άδεια σου αγκαλιά.

http://www.lifo.gr/blogs/tsagar/5908.html#blogtop

Οι άρρωστοι της τηλεόρασης..

Η Ρούλα Βροχοπούλου είναι απλώς μια ακραία περίπτωση. Οσοι πιστεύουν ότι κλαίει και οδύρεται στα κανάλια γιατί είναι ερωτευμένη με τον Αλβανό κάνουν λάθος! Ο μόνος μεγάλος έρωτας της Ρούλας είναι η δημοσιότητα.. Όλα τα άλλα είναι ένα παραμύθι πού απλώς της δίνει το πολυπόθητο διαβατήριο για τα τηλεπαράθυρα.. Είναι δε τόσο πολύ ξεφτιλισμένη που πουλάει ακόμα και την ίδια της την ξεφτίλα.. Όπως και ο «καπιταλισμός» πού θα πουλήσει ακόμα και το σχοινί με το οποίο θα τον κρεμάσουν! (λέμε τώρα).. Εκτός της Ρούλας υπάρχουν όμως και πολλοί “σοβαροί” πού μετράνε καθημερινά την αξία τους με τα νούμερα της τηλεθέασης.. Δεν αποκλείω η Ρούλα να πιστεύει και η ίδια το παραμύθι της.. Δεν είναι λαμόγιο και απατεώνισσα. Δεν ενδιαφέρεται για το χρήμα. Είναι απλώς μια δυστυχισμένη πού καταξιώνεται και επιβεβαιώνεται ως ύπαρξη μόνο μέσα από την δημοσιότητα. Κατάλαβε τη λειτουργία της τηλεόρασης και προσφέρει θέαμα πλούσιο και σπαρταριστό και μάλιστα εντελώς δωρεάν. Ούτε να πληρώνει η παραγωγή ηθοποιούς, ούτε σεναριογράφους.. Το κλάμα της ερωτευμένης μεσήλικος για τον νεαρό Αλβανό.. Τι πιο συγκινητικό; Γάμος, χρήμα, εγκατάλειψη της ερωτευμένης.. Αγοράστηκε ο Αλβανός; Κραυγή και πόνος στα τηλεπαράθυρα μαζί με τον απαραίτητο χλευασμό από τους «πανελίστες» ως συμπλήρωμα στο θέαμα, όχι τίποτα άλλο, αλλά μην θεωρηθούν και χαζοί..(άλλο είδος «νούμερων» και αυτοί).

Το «μέσον» αυτοτροφοδοτείται διαρκώς. Ανακαλύπτει και παράγει «νούμερα» τα οποία ανακυκλώνει. Από τα «μεσημβρινά» στη σάτιρα και από τη σάτιρα στα «μεσημβρινά» μέχρι να πάρουν σειρά και τα «σοβαρά» και η Ρούλα να αναλύει το πρόβλημα της ..Ολυμπιακής στην εκπομπή του Αυτιά!(5/11/07) Και πού σαι ακόμα.. Στο άτομο του 21^ου αιώνα αξία δίνει μόνο η δημοσιότητα και ιδιαιτέρως η τηλεόραση. Δεν έχει σημασία ο τρόπος. Είτε κυνηγώντας τον Αλβανό, είτε ως αναγνωρισμένο ψώνιο, είτε ως πωλήτρια χαλιών, όπως η Μιραράκη, είτε ως «πανελίστας», ως «τραγουδιστής», ως «δημοσιογράφος», το ζητούμενο είναι πάντα η δημοσιότητα. Μερικές φορές η κατάληξη είναι η πολιτική η οποία, εκτός των άλλων, αποτελεί την πλήρη και δημοκρατική δικαίωση κάθε ξεφτίλας! Όσοι όμως δεν γίνουν «εκλεκτοί» του λαού και κάποια στιγμή το αδηφάγον «μέσον» τους θεωρήσει ξεπερασμένους, τούς φτύσει και τούς βυθίσει στην αφάνεια, τότε τα πράγματα δεν είναι για γέλια. Δυστυχώς σε τέτοιες περιπτώσεις οι αυτοκτονίες και οι ακρότητες δεν αποκλείονται ως ύστατη επιλογή.. Μόλις σήμερα ακούσαμε ότι στην Αμερική κάποιος «λεβέντης» οπλοφόρος καθάρισε «άνευ λόγου και αιτίας» οκτώ άτομα και αυτοκτόνησε αφήνοντας ένα σημείωμα ότι «τώρα πλέον θα γίνει διάσημος»!

Οι “πορδές” του Λαζόπουλου

Μου έλεγε ένας φίλος πού διαφωνούσε μαζί μου για τον Λαζόπουλο: Μα κάνει χοντράδες.. Είναι πολύ μπρουτάλ το χιούμορ του.. Όλο για πορδές λέει και τέτοια.. Βάζει μια μαϊμού και παίζει το πουλί της, το Γιωργάκη να κτυπάει στον κώλο τον Βενιζέλο.. Λαϊκίζει ασύστολα με τις καταλήψεις και τη νεολαία.. Ύστερα αναπαράγει τα «νούμερα» και τα «σκουπίδια» πού κυκλοφορούν στα τηλεπαράθυρα.. Εγώ πάντως δε γελάω με τέτοια..

Δεν έχουν ακριβώς έτσι τα πράγματα.. Αυτές η «χοντράδες» τελικά, έτσι όπως τοποθετούνται στο ευρύτερο πλαίσιο της εκπομπής, παίρνουν άλλη διάσταση και γίνονται σάτιρα. Γιατί εκείνο πού έχει σημασία είναι ότι το πλαίσιο της εκπομπής είναι βαθιά πολιτικό. Όσοι δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό ή όσοι διαφωνούν πολιτικά, τότε πραγματικά η σάτιρα τούς φαίνεται χοντράδα και χυδαιότητα. Ας μην ξεχνάμε ότι και τα έργα του Αριστοφάνη είναι γεμάτα «πορδές» και «ψωλές», που όμως είναι τοποθετημένες στο πλαίσιο μιας εύστοχης κοινωνικής και πολιτικής κριτικής. (καμία σχέση φυσικά ο Λαζόπουλος με τον Αριστοφάνη).

«Ο κ. Λαζόπουλος εκμεταλλεύεται την κραυγαλέα τηλεοπτική γελοιότητα, την οποία όμως χρησιμοποιεί σαν γέφυρα για να περάσει στη γελοιότητα και στην αδικία της πραγματικής ζωής… Η φετινή εντυπωσιακή απήχηση του κ. Λάκη Λαζόπουλου… φανερώνει ότι άλλαξε η εποχή, ότι αλλάζει το πολιτικό κλίμα (έστω το μικροκλίμα). Η σάτιρα του «Τσαντιριού» εκφράζει και τη βαθιά λαϊκή δυσπιστία απέναντι στα κόμματα και τις «άπονες εξουσίες» -μια δυσπιστία πού εκφράστηκε και στις εκλογές της 11^ης Σεπτεμβρίου. Ταυτόχρονα μας παρηγορεί για το αισθητό κενό της λαϊκής, της κοινωνικής αντιπολίτευσης και όχι απλώς της κομματικής…». Το απόσπασμα είναι από σχόλιο της καλύτερης τηλεκριτικού στη χώρα, της κας Μαριάννας Τζιαντζή. (“Καθημερινή” 02-11-2007)

Κατά την άποψη μου η επιτυχία του Λαζόπουλου (και όταν λέω επιτυχία δεν εννοώ τα νούμερα της τηλεθέασης) δεν οφείλεται τόσο στην σάτιρα πού κάνει στην “κραυγαλέα τηλεοπτική γελοιότητα”, όσο στο γεγονός ότι κατάφερε να αγγίξει πολιτικά το ευρύτερο κοινό. Ας μην ξεχνάμε ότι και πριν, την “επιτυχία” λίγο-πολύ, τα ίδια έκανε.. Κούγιας, Αρναούτογλου, Ρούλα, κλπ. Ο Λαζόπουλος με τη σάτιρα του, όταν δεν λαϊκίζει, παραπέμπει

O Δημοσιογράφος!!

Δεν είναι άτομο, δεν έχει πρόσωπο. Είναι μία Ιδέα, μια οντότητα στον πλατωνικό κόσμο των Ιδεών. Οι Ιδέες είναι άφθαρτες και αναλλοίωτες. Εμείς εδώ στον κόσμο των αισθητών πραγμάτων είμαστε αντίγραφα των Ιδεών. Είμαστε είδωλα και φθηνές απομιμήσεις τους.

Έτσι και ο Μάκης. Οταν αναφέρεται στον εαυτόν του λέει ο Δημοσιογράφος. Αναφέρεται δηλαδή κατ ευθείαν στην αιώνια Ιδέα του Δημοσιογράφου πού βρίσκεται έξω από τον ψεύτικο τούτο κόσμο. Γιατί το άτομο είναι φθαρτό, ατελές και ανεπαρκές. Με πάθη και αδυναμίες. Είναι απλώς ένα υποκείμενο. Και υποκείμενα δημοσιογράφοι υπάρχουν πολλοί. Δημοσιογράφος όμως ένας, γιατί μία είναι και η Ιδέα του Δημοσιογράφου. Το υποκείμενο λοιπόν πού αναφέρεται απ ευθείας στην Ιδέα, αντί να πει το όνομα του ή τέλος πάντων αντί να μιλήσει σε πρώτο πρόσωπο, ταυτίζεται με την Ιδέα και έτσι από δημοσιογράφος γίνεται ο Δημοσιογράφος.

Όπως στην πλατωνική εποχή πού ο κόσμος κινδύνευε από τον γνωστικό και ηθικό σχετικισμό των σοφιστών. Υπήρχε ανάγκη για ένα απόλυτο γνωστικό κριτήριο της αλήθειας και ο Πλάτων το βρήκε στις Ιδέες. Έτσι και τώρα. Έχουμε ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε από ένα τέτοιο απόλυτο κριτήριο αληθείας. Τι να πουν τα κόμματα; Τι να πουν οι πολιτικοί; Όλο ψέματα. Τι είναι δίκαιο, τι είναι σωστό, τι είναι άντρας, τι είναι γυναίκα; Ποιός είμαι εγώ και πού πάω; Τι να πουν οι δημοσιογράφοι; Αγράμματοι, ρουφιάνοι, πουλημένοι. Δεν χρειαζόμαστε δημοσιογράφους. Χρειαζόμαστε τον Δημοσιογράφο! Και επειδή ψάχνουμε-ψάχνουμε και δεν τον βρίσκουμε, τον βρίσκει Εκείνος στον εαυτόν του και αυτοαποκαλείται «ο Δημοσιογράφος». Το απόλυτο κριτήριο της αλήθειας υπάρχει και σήμερα. Ο Δημοσιογράφος πλέον έχει κάθε δικαίωμα να κρίνει τους πάντες και τα πάντα. Να είναι ο κατήγορος και ο τιμωρός. Ο μπάτσος και ο εισαγγελέας. Ο Γιατρός και ο παιδαγωγός.

Τώρα με ότι θέμα καταπιάνεται ο Δημοσιογράφος στις βαρυσήμαντες τηλεοπτικές εκπομπές του χάνει την πραγματική του υπόσταση και γίνεται ιδέα. Μια ιδέα είναι τα σκάνδαλα. Όλοι τα ίδια κάνουνε. Μια ιδέα είναι το φακελάκι. Δεν υπάρχει γιατρός πού να μην τα παίρνει. Μια ιδέα είναι η λαμογιά. Όλοι λαμόγια είναι. Συνηθίσαμε. Ο πραγματικός κόσμος χάνει τη σημασία του. Όλα εξατμίζονται κάτω από την ρομφαία του Δημοσιογράφου. Τώρα σημασία έχει μόνο ο κόσμος της τηλεόρασης. Ο σύγχρονος κόσμος των ιδεών και απόλυτων αξιών. Αξίζει μόνο ότι πουλάει και κάνει νούμερα. Όλα τα άλλα είναι ψεύτικα.

Χθες το βράδυ (29-11-2007) ο κ. Τριανταφυλλόπουλος “ο Δημοσιογράφος” μάζεψε στην εκπομπή του όλα τα «νούμερα» για να κάνει και πάλι νούμερα. Κακέτσης, Θώδη, Σαρρή και η κορυφαία στην ιεραρχία, το απόλυτο νούμερο, η Ρούλα Βροχοπούλου. Απέναντι από την οθόνη, στον κόσμο των αισθητών πραγμάτων, όλοι εμείς, οι απομιμήσεις των τηλεοπτικών αξιών και ιδεών, παρακολουθούσαμε από τους καναπέδες μας.. Απλά «μετεικάσματα» στο έλεος του Μέγα Ιεροεξεταστή..