Σιχάθηκα πια να ακούω για «μεμονωμένα περιστατικά» και για μια-δυο εξαιρέσεις που δεν ανατρέπουν τον κανόνα.. Επειδή λοιπόν οι «κακοί» τελικά είναι ..δυο-τρείς, αυτό σημαίνει ότι οι 40-50 χιλιάδες μπάτσοι της ελληνικής αστυνομίας ζουν καθημερινά με την αγωνία πως θα υπηρετήσουν καλύτερα τον πολίτη και τη δημοκρατία, πως θα ασκήσουν το λειτούργημα τους με τον καλύτερο τρόπο και πως θα κάνουν το καθήκον τους δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους..(!) Την ίδια αγωνία έχει και το σύνολο των υπαλλήλων της Εφορίας, της Πολεοδομίας, των Δήμων και κάθε άλλου άντρου του βολέματος, της λαμογιάς και της διαφθοράς σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του «συνηγόρου του πολίτη»..
Φυσικά δεν έχουμε την απαίτηση από την «ελεύθερη» αγορά, τους εμπόρους, τους επιχειρηματίες και τους χρηματιστές να έχουν αναπτυγμένη κοινωνική συνείδηση, εφόσον η φύση της δραστηριότητας τους έτσι και αλλιώς είναι συνυφασμένη με το κυνηγητό του κέρδους.. Σιγά μην δεν κερδοσκοπήσει η αγορά επειδή μερικά εκατομμύρια ανθρώπων πεθαίνουν από την πείνα.. Αυτά είναι συνηθισμένα και θεμιτά και στο κάτω-κάτω δεν έχει αναλάβει η αγορά την ασφάλεια των πολιτών από το έγκλημα, την προστασία των δικαιωμάτων μας, την επίλυση των προβλημάτων μας.. Αυτά τα έχουν αναλάβει κυρίως οι πολιτικοί και οι δημόσιοι υπάλληλοι και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι και ιδιαιτέρως ευαίσθητοι..
Σήμερα ο δημόσιος υπάλληλος νιώθει αδικημένος. Γιατί εδώ που τα λέμε μεταξύ μας, είναι μεγάλη αδικία, για παράδειγμα η λήψη προμήθειας (μίζας) να αποτελεί στην «ελεύθερη» αγορά κάτι το θεμιτό και θεσμοθετημένο, ενώ στο δημόσιο να εκλαμβάνεται ως διαφθορά.. Το να πλουτίζεις σε βάρος των ανθρώπων στην αγορά να σε κάνει «πετυχημένο» ενώ στο δημόσιο διεφθαρμένο..
Νιώθει επίσης αδικημένος γιατί έχει πέσει στα πολύ δύσκολα. Γιατί εδώ που τα λέμε μεταξύ μας είναι πολύ πιο εύκολο να κερδίζεις για την «πάρτη» σου παρά για τον δημόσιο τομέα.. Είναι πολύ πιο εύκολο να δουλεύεις για τον εαυτόν σου παρά να θέτεις το δημόσιο συμφέρον υπεράνω του εαυτού σου.. Είναι πολύ πιο εύκολο και θεμιτό να κοιτάς το βόλεμα σου, παρά να ενδιαφέρεσαι και να θυσιάζεσαι για τους άλλους.. Να είσαι ατομιστής παρά αλτρουιστής..
Από την άλλη δεν είναι και εύκολο να αντιστέκεσαι καθημερινά στην πίεση μιας ολόκληρης κοινωνίας προκειμένου να την «εξυπηρετήσεις».. Γιατί εδώ που τα λέμε μεταξύ μας ο ιδιώτης είναι αυτός που πιέζει για να «εξυπηρετηθεί».. Τι να σου κάνει και ο υπάλληλος; Στην αρχή υποκύπτει στις πιέσεις και μετά γλυκαίνεται και δημιουργεί ο ίδιος τις πιέσεις.. Αυτό είναι και το νόημα της γραφειοκρατίας..
Ώσπου κάποια στιγμή η συνείδηση του υπαλλήλου διολισθαίνει τόσο πολύ προς το εύκολο, πού πλέον δεν καταλαβαίνει την διαφορά μεταξύ του «καλού» και του «κακού» παρά μόνο μεταξύ του εύκολου και του δύσκολου.. Έτσι το εύκολο γίνεται ο κανόνας και το δύσκολο η εξαίρεση.. Γιατί εδώ που τα λέμε μεταξύ μας, είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι διεφθαρμένος και «πετυχημένος» παρά αδέκαστος και «αποτυχημένος»..
