Η σημαία και τα μπούτια..

Τελικά οι μόνοι που δεν έχουν δικαίωμα να φέρουν την σημαία στις παρελάσεις είναι οι περισσότεροι μαθητές ανεξαρτήτως αν είναι Έλληνες ή αλλοδαποί.. Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν τα πράγματα. Την σημαία έχουν το δικαίωμα να την κρατούν όλοι όσοι την αναγνωρίζουν και την τιμούν, ανεξαρτήτως αν είναι Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Αλβανοί, Σκοπιανοί.. Κι όταν λέμε όλοι εννοούμε ΚΑΙ τους Έλληνες μαθητές που για τον άλφα ή βήτα λόγο δεν κατάφεραν να παρουσιάσουν ανταγωνιστικές επιδόσεις στη βαθμολογία τους.. Μικρότερος βαθμός δεν σημαίνει και λιγότερο πατριωτισμό ή μικρότερο εθνικό φρόνημα.. Εκτός κι αν μας πουν ότι αυτοί που έχουν μικρότερο βαθμό, όταν χρειαστεί, δεν θα πολεμήσουν! Τότε δεκτή η διάκριση..  Όμως είναι απαράδεκτος αυτός ο ανελέητος ανταγωνισμός και καθημερινός ρατσισμός του βαθμού..

Φυσικά η αποκλειστική ευθύνη ανήκει στο υπουργείο παιδείας που επισήμως με τις «πάνσοφες» εγκυκλίους του καλλιεργεί και προωθεί αυτόν τον ρατσισμό και εμπλέκει τα εθνικά σύμβολα σε έναν άθλιο ανταγωνισμό.. Που μετατρέπει τη σημαία σε δώρο για να επιβραβεύει τούς “πρώτους”..  Ποια ευγενής άμιλλα μη ξεράσω.. Αν θέλει να επιβραβεύσει τον ανταγωνισμό και την υψηλή βαθμολογία μπορεί να καθιερώσει άλλα δώρα.. Εκδρομές, βιβλία, κομπιούτερ, κάποια κατσαρολικά, ένα πάπλωμα και τέλος πάντων λίγα προφυλακτικά που χρειάζονται περισσότερο..

Η σημαία ως δώρο στο όνομα του ανταγωνισμού είναι ξεφτιλισμός της σημαίας.. Γιατί η σημαία είναι δικαίωμα όλων ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος και φυσικά βαθμολογίας.. Κι αν σώνει και καλά κάποιος πρέπει να είναι ο σημαιοφόρος στις παρελάσεις ας γίνεται κλήρωση.. Άλλωστε τι σημασία έχει; Το μόνο πού δεν προσέχουμε σε μία παρέλαση είναι η σημαία. Τα μπούτια ανεβάζουν το φρόνημα πολύ ψηλότερα..

ΥΓ. Φυσικά το καλύτερο απ όλα είναι να καταργηθούν οι παρελάσεις, αλλά αυτό το βλέπω λίγο δύσκολο..

Νεότερα ΕΔΩ

Το καλύτερο σχόλιο για το ελληνικό δημόσιο

Το αναδημοσιεύω έτσι, χωρίς λόγια..

Το ανακάλυψα ΕΔΩ

ΥΓ. Φυσικά οι περισσότεροι από τούς επιβλέποντες, εκτός των άλλων ιδιοτήτων τους, ταυτοχρόνως είναι και συνδικαλιστές..

«Στην άκρη της πόλης» ή στην άκρη του Μεσαίωνα;

Πάλι ο κος Νίκος Ξυδάκης. Μας αποδίδει ότι δεν καταλάβαμε το κείμενο του. «Όσο σφοδρότερη η αντίδραση, τόσο ασθενέστερη η κατανόηση του εναρκτήριου κειμένου» μου, λέει. Συγνώμη, αλλά θα τον διαψεύσω. Το κατάλαβα πάρα πολύ καλά το κείμενο του. Άλλο είναι αυτό που δεν κατάλαβα και θα εξηγηθώ πάραυτα..

Ο κος Ξυδάκης εξηγεί ότι ο «πυρήνας» του κειμένου του ήταν η «η συγχώρεση, η αναζήτηση παρηγοριάς..» Λέει επίσης ότι το λείψανο του ερημίτη ήταν η «αφορμή» για να «δούμε, να αφουγκραστούμε το συμβάν. Να αναρωτηθούμε τι σημαίνει για τους ανθρώπους που σπεύδουν στο Μενίδι, για τους φτωχούληδες και τις μαντιλοφορούσες..». Για να οδηγηθεί τελικά στον αφορισμό ότι «οποιαδήποτε αναφορά, με οποιονδήποτε τρόπο, στο θρησκευτικό φαινόμενο.. σοκάρει πολλούς, και τους οδηγεί σε βίαιες αντιδράσεις, σε επίδειξη τσαμπουκαλίδικου αθεϊσμού..» Και όχι μόνο. Το χειρότερο είναι το ανάθεμα του πως «παρόμοιες αντιδράσεις» (σαν και τη δική μου) στο κείμενο του, προκαλούνται από «οτιδήποτε θεωρείται μεταφυσικό.. και οτιδήποτε αγγίζει την έσω ύλη, τα αισθήματα, την αγάπη, τον πόνο, τους φόβους». Ότι πίσω από την, πχ δική μου, «correct εργαλειακή σκέψη, πίσω από την πεισματική άρνηση του μεταϋλικού, της φαντασίας, του συναισθήματος» υπάρχει «μια άρνηση του πραγματικού». Και το πραγματικό που αρνούμαι να δω κατά τον κο Ξυδάκη είναι η «άκρη της πόλης» δηλαδή «μια μεγάλη άγνωστη πόλη πλάι στην τεράστια γνωστή.. με Ρωσοπόντιους.. με μικρομεσαίους και παραβατικούς, με ντίλερ και οπλοφόρους, με καθηγητριούλες που κλαίνε έντρομες.. Σε αυτή την Άκρη ακούμπησε το λείψανο»..

Δεν θα αναφερθώ στον απροκάλυπτο θρησκευτικό λαϊκισμό του κου Ν.Ξ που θα τον ζήλευαν ακόμα πολλοί αγριεμένοι συνδικαλιστές. Αλήθεια, πότε και πώς αγκαλιάζει όλους αυτούς τους κατατρεγμένους η εκκλησία; Πως στέκεται δίπλα στην «καθηγητριούλα που κλαίει έντρομη στην αίθουσα του ΤΕΕ»; Όταν βγάζει λείψανα και άγιες ζώνες σε μια ιδιότυπη δημοπρασία ή όταν αρπάζει και πουλάει οικόπεδα;

Θα σταθώ όμως στην έντεχνη ταύτιση του μεταφυσικού με την φαντασία και την αγάπη. Μας κατηγορεί ο κος Ξυδάκης ότι όλοι εμείς που δεν καταξιωνόμαστε, όπως εκείνος και ο κος Γιανναράς, μέσα από το μεταφυσικό (όποιο και είναι αυτό, πολιτικό ή θρησκευτικό), στερούμαστε των αισθημάτων της αγάπης, του πόνου ακόμα και της φαντασίας.. Ότι η σκέψη όλων ημών που δεν βρίσκουμε νόημα μέσα στο μεταφυσικό αλλά στην ίδια την ζωή, είναι «correct εργαλειακή σκέψη» και άρνηση του πραγματικού. Όποιοι δηλαδή δεν εμφορούνται από μεταφυσικά θρησκευτικά ιδεολογήματα αρνούνται το πραγματικό(!) Ο κος Ξυδάκης ιδιοποιείται την αγάπη, το συναίσθημα και την φαντασία και τα ταυτίζει με το μεταφυσικό. Αυτή τη φορά το νέο του κείμενο ξεπερνάει τα όρια της πραγματικής μπούρδας του προηγούμενου και γίνεται και το ίδιο μεταφυσικό. Δηλαδή μη πραγματικό..

Άκρη της πόλης ή άκρη του Μεσαίωνα;

Αγαπητέ κε Ξυδάκη. Ξέρουμε και έχουμε καταλάβει πολύ καλά τι σημαίνει και τι συμβαίνει στο Μενίδι. Σιγά την βαθιά ανάλυση του «συμβάντος».. Συμβαίνει ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και στην παναγία της Τήνου, στους δυστυχισμένους που ανέρχονται γονυπετείς τα σκαλιά της και στους εκμεταλλευτές τους, αυτό που συμβαίνει στους φιλιππινέζους χριστιανούς που αυτομαστιγώνονται παρελαύνοντας στους δρόμους και γεμίζοντας το κορμί τους με καρφιά και αίματα, κλπ, κλπ.. Συνεχίζεται δηλαδή ακριβώς αυτό που συνέβαινε και στον Μεσαίωνα..

Αυτό λοιπόν το κατάλαβα, είναι εύκολο.. Άλλο είναι αυτό που δεν κατάλαβα. Έστω ότι στο Μενίδι συμβαίνει αυτό που λέτε εσείς. Όμως, χρειάζεται να το διαφημίζετε κιόλας; Χρειάζεται να εφοδιάζετε και να εξοπλίζετε αυτό που συμβαίνει στα απανταχού Μενίδια και με το απαραίτητο θεωρητικό και ιδεολογικό οπλοστάσιο; Αδικείτε τον εαυτόν σας όταν τον μετατρέπετε σε Ανδριανόπουλο της «ελεύθερης αγοράς» των «λειψάνων». Σε «γκουρού» των «προσκυνημάτων». Σε θεωρητικό του «Μενιδίου». Αυτή λοιπόν είναι η απάντηση σας στους δυστυχισμένους, τους ταπεινούς και καταφρονεμένους της γης, σε όσους ζουν «στην άκρη της πόλης»; Αυτό σας γοητεύει πνευματικά; Η επιστροφή στην «άκρη» του Μεσαίωνα;

Είχα την ελπίδα ότι γράψατε το πρώτο σας κείμενο παρασυρόμενος από την ίδια σας την ασυγκράτητη πένα. Συγχωρεμένος! Άλλο όμως αυτό και άλλο να επιμένετε ότι μόνο «στην άκρη της πόλης», δηλαδή στα λείψανα του Μενιδίου, νιώθουμε τη δοκιμασία των απελπισμένων και δοκιμαζόμαστε και εμείς μαζί τους.  Εγώ για παράδειγμα ως μη μεταφυσικός και με την «correct εργαλειακή σκέψη» όπως με κατηγορείτε, δεν χρειάζομαι ούτε την «άκρη της πόλης» και φυσικά ούτε και να επιστρέψω στην «άκρη του Μεσαίωνα» για να νιώσω την δοκιμασία των φτωχών και απελπισμένων.. Την βλέπω και την νιώθω καθημερινά στην τεράστια γνωστή πόλη, στην καρδιά της σύγχρονης καθημερινής Αθήνας.. Μα καλά, τελικά εσείς πού ζείτε;

ΥΓ. Και μια και αναφέρατε τον Ταρκόφσκι ρίξτε και μια ματιά στο «Σολάρις»..

Ολόκληρο το νέο κείμενο του κου Ξυδάκη ΕΔΩ

Η δική μου κριτική στο προηγούμενο κείμενο του ΕΔΩ

Θαυμάστε golden boys!

Τώρα το πόσο boys είναι, αυτό είναι ένα ζήτημα.. Χρυσά καθίκια όμως σίγουρα είναι. Αδίστακτοι και άπληστοι αλήτες της αγοράς που έστησαν το μεγάλο κόλπο.  Βούλιαξαν τις τράπεζες όπως οι εφοπλιστές βουλιάζουν τα καράβια που έχουν φάει τα ψωμιά τους (κάτι ξέρουμε και εμείς στην Ελλάδα από αυτά) και μάλιστα εισέπραξαν και αποζημιώσεις από τα θύματα τους και τους φορολογούμενους πολίτες! Τώρα φυσικά πάνε για άλλα, καινούργια καράβια.. Με την κρατική ευλογία πάντα και φυσικά το νόμο στο τσεπάκι τους θα βρουν να μας πουλήσουν κι άλλα «προϊόντα» πιο σύγχρονα και «υγιή» έως να αποδειχτούν και αυτά «τοξικά»..

'Αντζελο Μοτζίλο, Countrywide Financial Αρπαξε 361,7 εκ. δολ

Ντάνιελ Μαντ, Fannie Mae Αρπαξε 11,6 εκ. δολ (μπόνους 8,3 εκ.δολ)

Ρίτσαρντ Σάιρον, Freddie Mac Αρπαξε 12,9 εκ.δολ (μπόνους 8 εκ. δολ)

Τζέιμς Κέιν, Bear Stearns Αρπαξε 42,3 εκ. δολ (μπόνους 29,8)

Ρίτσαρντ Φαλντ, Lehman Bros.Αρπαξε 186,5 εκ.δολ (μπονους 36.8)

Μάρτιν Σάλιβαν, American International Group Αρπαξε 25,4 εκ.δολ

Σταν Ο'Νιλ, Merrill Lynch Αρπαξε 66 εκ.δολ.(μπόνους 32,6)

..Και επειδή η οικονομική κρίση που δημιούργησε η απληστία και ασυδοσία, δηλαδή η δικτατορία της λεγόμενης «ελεύθερης αγοράς» συμπίπτει με το «θαύμα» των εγχώριων αγοραίων δραστηριοτήτων των συνεταίρων της κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας, νομίζω ότι δεν έχω άδικο να «δαιμονίζομαι» όταν ακούω διάφορους θρησκευόμενους να αποδίδουν εν γένει το κακό στον κόσμο σε αυτούς που λοξοδρόμησαν από το δρόμο του θεού.. Για ρωτήστε τα ανωτέρω καθίκια της αγοράς. Βάζω στοίχημα ότι είναι «σούπερ» θρησκευόμενοι.

Άλλωστε ο καπιταλισμός έχει μεταφυσική κατοχύρωση στο «καλό» και την χριστιανική ηθική.- (τελεία και παύλα) «Ο Max Weber στο περίφημο έργο του «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού» έδειξε ότι αυτή η ηθική του προτεσταντισμού γέννησε το «πνεύμα» του Καπιταλισμού. «Ο χρόνος είναι χρήμα», «η πίστωση είναι χρήμα», «η περιουσία είναι ευλογία του θεού»! Τι εμπόδισε και τι εμποδίζει αυτό το «πνεύμα» να εξελίσσει σε “ευλογία θεού” και το κυνηγητό του κέρδους με κάθε μέσον και τρόπο; Πάντως όχι η θρησκεία! Δείτε τον ευλογημένο άγιο Εφραίμ και τα θαύματα του real estate που συντελεί σε έναν άκρως πνευματικό και ασκητικό τόπο όπως το άγιο όρος..

Ας μην ψάχνουμε λοιπόν για τον «σατανά» που ευθύνεται για το κακό στον κόσμο γιατί δεν υπάρχουν θεοί και δαίμονες. Ο σατανάς είναι απλώς το άλλοθι των θρησκειών.. Τον Μεσαίωνα το κακό προέρχονταν κυρίως από την ίδια την εκκλησία. Σήμερα το κακό πηγάζει κυρίως από την δικτατορία της αγοράς και είναι καλύτερα να καταχωρήσουμε στον σκληρό δίσκο του μυαλού μας τις ανωτέρω σκατόφατσες για να γνωρίζουμε αυτούς που σήμερα αντιπροσωπεύουν ό,τι το χειρότερο έχει να επιδείξει η κοινωνία. Δεν έχει σημασία αν ποτέ δεν πρόκειται να τους συναντήσουμε για να τους πάρουμε με τις ροχάλες.. Υπάρχουν γύρω μας πολλοί θαυμαστές τους που ονειρεύονται να τους μοιάσουν.. Απίστευτα πολλοί..

ΣΗΜ: Τις φωτογραφίες τις δανείστηκα από ΕΔΩ

“Πάει” και ο Νίκος Ξυδάκης..

Προσκυνάει στο Μενίδι! Τι κρίμα.. Τελικά πιο εύκολα μπουρδολογεί μια δυνατή πένα παρά μια αδύνατη. «Αυτές τις μέρες της οικονομικής καταιγίδας, που αδειάζει ταμεία και ταράζει ζωές», διαπιστώνει ο Νίκος Ξυδάκης, «η αττική γη ζει εν παραλλήλω βίο ατάραχο..» Η πένα του έχει ήδη θέσει την πρόκληση ακόμα και στον πλέον αδιάφορο αναγνώστη. Προβάλει μια ορθή περιγραφή της αμείλικτης πραγματικότητας, τον αγκιστρώνει σαν ψάρι και τον μεταφέρει απνευστί στον τόπον ενός ..θαύματος όπου και καλά η αττική γη ζει βίο ..ατάραχο και ονειρικό! Τώρα η ερώτηση προκύπτει από μόνη της. -Και πως γίνεται αυτό; -Ιδού πως, λέει ο Ν.Ξ: «Στους Ναούς της Μεσογαίας» εκτίθεται σε δημόσιο προσκύνημα το λείψανο του Ρώσου Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ(!)

σιγά το δύσκολο..

Κατ αρχάς τι σημαίνει Άγιος; Και από πού κι ως που Άγιος; Σαν τον Ρασπούτιν; Σαν τους φονιάδες Κωνσταντίνο και Ελένη; Επειδή τον ανακήρυξε άγιο η ρώσικη εκκλησία το 1903; Αυτή θέλει να ανακηρύξει ακόμα και τον Γιέλτσιν! Και τι σόι Άγιος: Μήπως απ΄αυτούς τούς μανιοκαταθλιπτικούς που μιλούν ακατάληπτα, ένας αγύρτης, θαυματοποιός και υπνωτιστής, ένας επιληπτικός και σχιζοφρενής που ζούσε στις παραισθήσεις του ταγίζοντας μια αρκούδα (δεν είναι και πολύ δύσκολο αυτό) ένας αιμοφιλικός που έγραφε ματωμένες επιγραφές στο στήθος του όπως η Αθανασία του Αιγάλεω; Όταν απουσιάζει η επιστήμη όλα είναι κατορθωτά και όλοι μπορούμε να γίνουμε άγιοι..

Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και χυδαία. Η έμπειρη πένα του Ν.Ξ ξέρει ότι τέτοιου είδους παρωχημένοι άγιοι δεν περνάνε σήμερα. Χρειάζονται πιο μοντέρνοι και σοφιστικέ όροι για να δώσει κανείς σύγχρονη αξία σε ένα λείψανο. Πρέπει δηλαδή ο άγιος να παρουσιαστεί ως ένας ένας «προμοντέρνος» άγιος που μιλά σε μας τους «υστερομοντέρνους» ανθρώπους που συναναστρεφόμεθα, “κυκλωμένοι από κοινωνίες και δίκτυα” (να και το ιντερνετ) “ανασαίνουμε δικτυωμένοι μες στην τυραννία της οικειότητες” (να και ο Ρίτσαρντ Σένετ με το έργο του «η τυραννία της οικειότητας») “μόνοι μες την ερημία του πλήθους” (το γνωστό μόνος ανάμεσα στους πολλούς).. Η πένα χρησιμοποιεί και πάλι την τεχνική της προσγείωσης στην αμείλικτη πραγματικότητα την οποία χρησιμοποιεί ως απόδειξη του εξωπραγματικού και εξωφρενούς! Όλα είναι ένα κατάλληλο μοντάζ. Στο σινεμά, αν μετά από μια κηδεία δείξεις ένα ανέκφραστο πρόσωπο θα φαίνεται λυπημένο ή αν μετά από έναν γάμο δείξεις το ίδιο ακριβώς ανέκφραστο πρόσωπο θα φαίνεται χαρούμενο κλπ.. Το εξωφρενικό μονταρισμένο καταλλήλως, φαντάζει ως πραγματικό.

Μήπως ο Ν.Ξ θέλει να μας προσηλυτίσει στην πίστη για τον άγιο; Όχι φυσικά. Δεν φτάνει ως εκεί η κατάντια του συγκεκριμένου κειμένου του. Η πένα προτείνει κάτι πιο μοντέρνο και πιο ελκυστικό. Κάτι που πραγματικά τόχουμε ανάγκη όλοι μας. Το λείψανο λέει, μας υπενθυμίζει την «αναστοχαστικότητα και τη vita contemplativa»! Καλά ε;.. Ο «προμοντέρνος» άγιος που κάνει εμάς τους «υστερομοντέρνους» να «αναστοχαζόμαστε»! Τώρα ακόμα και ο πλέον αγράμματος αναγνώστης έχει εκσπερματώσει.. Το ρίγος της πένας τον έχει κατακυριεύσει. O ερημίτης του Ν.Ξ μας «υπενθυμίζει τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας σε μεταϋλικό πλαίσιο, χωρίς τη βιάση του παρόντος..» Μωρέ μπράβο δυνατότητα το λείψανο..

Και για όσους ακόμα παραμένουν άπιστοι ενώπιον του θαύματος της «αναστοχαστικότητας» που συντελείται στο Μενίδι, η πένα επικαλείται την γνωστή και αγαπημένη στους απανταχού φοβισμένους πιστούς απειλή του θανάτου! Το ύστατο επιχείρημα κάθε παραδοσιακής και σύγχρονης θρησκείας! “Ο νεωτερικός άνθρωπος.. πεθαίνει καλωδιωμένος και διασωληνωμένος,  εν αγωνία ή εν αφασία· οστράκισε τη φθορά με χημειοθεραπείες και τομογράφους, μα δεν πάτησε τον θάνατο..» (Εδώ μου μυρίζει Γιανναράς) Και εφόσον δεν κατάφερε να «πατήσει τον θάνατο» ας ανακαλύψει την «αναστοχαστικότητα» στα ..πτώματα!

Η πένα τώρα έχει κάνει καλά τη δουλειά της και έχει κατακτήσει το κοινό της. Ο Δεσπότης Μενιδίου μπορεί πλέον να πάρει το λείψανο παραμάσχαλα και να το περιφέρει ανά τας ρίμας και τας οδούς όπως ο άγιος Εφραίμ περιέφερε τάχα την αγία ζώνη της παναγίας ως μαϊμού ο αθεόφοβος.. Και αφού δεν έβγαλε και πολλά από αυτήν την «μπίζνα», τόριξε στο real estate κάνοντας τούς παγκόσμιους επενδυτικούς κολοσσούς να τρίβουν τα μάτια τους έμπροσθεν του θαύματος! Τέλος πάντων..

Μήπως θέλει να μας εξαπατήσει με την τέχνη της πένας του ο Ν.Ξ; Όχι φυσικά. Απλώς μπέρδεψε λίγο την πτωματολαγνεία με την απαράμιλλη γραφολαγνεία και λεξιλαγνεία του. Γράφει ωραία για να γράφει ωραία. Τίποτα άλλο. Μπούρδες μεγάλης συγγραφικής τέχνης. Για να δείτε πόσο εύκολα μια δυνατή πένα μπορεί να παντρέψει το πραγματικό με το υπερβατικό, να κάνει το μαύρο άσπρο και τούμπαλιν. Μην το γελάτε. Ένα απίστευτα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας διανόησης είναι εγκλωβισμένο στις μπούρδες της γραφολαγνείας και λεξιλαγνείας της.. Και ως συνήθως οι ίδιοι οι γραφιάδες καταλήγουν να πιστεύουν ακράδαντα αυτά που γράφει η πένα τους.

Μα καλά τι έχουν πάθει σοβαροί άνθρωποι; Πάει και ο Ρουσόπουλος, απέκτησε πνευματικό.. Πάει και ο Ξυδάκης, προσκυνάει στο Μενίδι.. Πάει κατά διαβόλου δηλαδή ο τόπος! Εντάξει.. Και εγώ γοητεύομαι από την πνευματικότητα (όχι θρησκευτικότητα). Παρότι δεν πιστεύω σε θεούς και δαίμονες, προτιμώ το «προμοντέρνο» πνεύμα ενός ασκητή από το «υπερμοντέρνο» της σύγχρονης αγοράς. Όχι όμως και τέτοια διαφήμιση στο λείψανο! Υποκλίνομαι μεν στην πένα του Ν.Ξ, γιατί ακόμα και όταν μπουρδολογεί το κάνει με τέχνη, αλλά ότι η «αναστοχαστικότητα» στην εποχή των δικτύων και της καλωδίωσης αλλήλων κατακτιέται με πτωματοπροσκυνήματα, αυτό, εκτός από την πένα του, ούτε και ο ίδιος το πιστεύει!

Φυσικά και θα σας παραπέμψω να απολαύσετε ολόκληρη την ωραία μπούρδα του κου Ξυδάκη

Στοιχεία για τον άγιο θα βρείτε ΕΔΩ

Για την διασκέδαση σας έχουμε και αυτό ΕΔΩ

Και επειδή ο κος Ξυδάκης απάντησε του ανταπάντησα και εγώ ΕΔΩ

Κι άλλο κρούσμα λογοκρισίας στην ΕΡΤ

Ερώτηση στη βουλή κατέθεσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης για το νέο κρούσμα λογοκρισίας στην ΕΡΤ και συγκεκριμένα στο ραδιόφωνο. Ο κος Λαφαζάνης απευθύνεται προς τον υπουργό Επικρατείας Θ. Ρουσόπουλο καταγγέλλοντας το κόψιμο της εκπομπής της Λίντας Ζαφειροπούλου και της Έλενας Διάκου «Καλεσμένοι της Γης» που έβγαινε στον «αέρα» από το Δεύτερο Πρόγραμμα της δημόσιας ραδιοφωνίας.

«..Ήταν μια εκπομπή ιδιαίτερη. Μόνο εκεί θα άκουγες Εντίθ Πιαφ και μετά Χαΐνηδες.. Αναφορές στα σκίτσα του Στάθη, στην ποίηση ξεχασμένων φωνών, στο Βραχνό Προφήτη του Θανάση Παπακωνσταντίνου, σε ό,τι αγαπούσες και ό,τι έμαθες να αγαπάς..»

«..ΛΙΝΤΑ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ. Ακούστε -έτσι για δοκιμή!- την εκπομπή της 8-9 μμ κάθε μέρα. Ακούστε Ραδιόφωνο. Σκέτο. Χωρίς σάλτσες, ακκισμούς, διασημότητες της πλάκας, χιτάκια του κιλού και της ημέρας. Αλλά με βαθιά μουσική γνώση, ευαισθησία, ρυθμό, προσωπική άποψη. Ακούστε άγνωστα αλλά μεγάλα τραγούδια κάθε είδους, μικρά σχόλια μουσικά και όχι μόνο και όλα αυτά με μια μαγευτική εκφώνηση που έλκει και γαληνεύει. Ακούστε! “

«..Την εκτιμώ ως άνθρωπο και την τιμώ ως επαγγελματία θεωρώντας ότι πρόκειται για ένα από τα λίγα πρόσωπα με σοβαρή άποψη για τον πολιτισμό που δεν συμβιβάζεται. Από αυτή την πλευρά μάλλον και πολλά ήταν τα επτά χρόνια που κράτησε αυτή την εκπομπή, μεταξύ άλλων μιλώντας για τη γενιά των 700 ευρώ, για το περιβάλλον, για το ρατσισμό, για τη δημοκρατία, για το δικαίωμα της διαφορετικότητας και για τόσα άλλα…»

Οι απόψεις αυτές για την εκπομπή και ειδικότερα για την Λίντα Ζαφειροπούλου δεν είναι οι μοναδικές.. Όπου και αν ανατρέξει κανείς αυτό το κλίμα θα συναντήσει. Πραγματικά όπως λέει και ο Π. Λαφαζάνης στην ερώτηση του, ήταν μια από τις πιο αγαπημένες εκπομπές και «σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η διακοπή της με όρους ποιότητας ή επιτυχίας».

Έτυχε να γνωρίσω προσωπικά τη Λίντα σε ένα από αυτά που λέμε “φεγγάρια της ζωής μας”.. Την κα Διάκου δεν την ξέρω. Η Λίντα σπούδασε κλασικό χορό και αφιερώθηκε στη μουσική. Ξεκίνησε ως μουσική επιμελήτρια στο «Δεύτερο» μετά την «αλλαγή» του 81 στην ιστορική πραγματικά εκπομπή «κάθε μέρα παντού» με τον Δημήτρη Σαπρανίδη και τον Τάκη Ψαρίδη.. Ήταν οι μέρες «αλλαγής» και στο ραδιόφωνο, αν και ένα “ζωντανό” καθημερινό τρίωρο μαγκαζίνο και μάλιστα το πρώτο που «μονοπωλούσε» τα ερτζιανά στη χώρα, ήταν πραγματικά ένα μεγάλο τόλμημα αλλά και μεγάλος μπελάς για τα «κρατικά» μυαλά.. Άκουγα την εκπομπή. Η Λίντα «σχολίαζε» μουσικά τα θέματα και δεν ήταν λίγες οι στιγμές που θάλεγε κανείς ότι δεν χρειάζονταν ο λόγος των καλών δημοσιογράφων. Αρκούσε ο τίτλος του θέματος και η μουσική.. Ύστερα έκανε δικές της εκπομπές ως παραγωγός και δεν άργησε να γίνει μια από τις πιο αγαπημένες φωνές, αλλά και σήμα κατατεθέν του «Δεύτερου» για τη μοναδικότητα της και τη χαρακτηριστική της ευχέρεια να «μιλάει» και να «αφηγείται» στους ακροατές της με μουσική και τραγούδια..

Το τραγούδι που ακολουθεί είναι μια μικρή αφιέρωση από εμένα..

Η εκπομπή ενοχλούσε (αν είναι δυνατόν να ενοχλεί η μουσική) και οι εξελίξεις ήταν αναμενόμενες. Άλλωστε από άτομα σαν τον Α. Ανδρικάκη και την αδίστακτη Μ. Μυτιληναίου που επιπλέουν, σχεδόν από το 1998 έως σήμερα, με όλες τις καταστάσεις, τις κλίκες και τις παρέες που διαφεντεύουν την ΕΡΤ, δεν περίμενε κανείς διαφορετική συμπεριφορά. Πολύ περισσότερο μάλιστα που έχουν ως προϊστάμενο τους έναν πρόεδρο της ΕΡΤ που το πολιτιστικό του όραμα φτάνει μέχρι τη σούπερ λίγκα και τη γιουροβίζιον και έναν υπουργό πνευματικό τέκνο του Εφραίμ..(!)

Φιλοσοφία επί σκηνής..

Να και κάτι καλό και είστε όλοι καλεσμένοι! Άντε να ξελαμπικάρουμε λίγο από τη μιζέρια της οικονομίας, το άγχος της καθημερινότητας, την ισοπέδωση της μαζικής πληροφόρησης..

Δραματοποιημένη διάλεξη για τον φιλόσοφο Χιουμ

Παρασκευή 10 Οκτωβριου 2008

Ώρα έναρξης 7 μ.μ.

Μέγαρο Μουσικής

Αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας

Είσοδος ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας

Η διανομή των δελτίων αρχίζει στις 6μ.μ.

«Η Φιλοσοφία στη σκηνή» είναι μία δραματοποιημένη μορφή διάλεξης που αναπαριστά τη φιλοσοφική πράξη στα όρια του θεάτρου και των φιλοσοφικών διαλόγων. Όπως γράφει και στο τελευταίο του βιβλίο «Φιλοσοφία επί σκηνής» ο καθηγητής Θ. Πελεγρίνης «κάτι που παραμένει σταθερό είναι η ανάγκη των ανθρώπων να φιλοσοφούν, έστω και αν διατείνονται ορισμένοι πως η φιλοσοφία είναι στρυφνή. Αν παρουσιάζεται έτσι στα μάτια μας η φιλοσοφία, να ξέρετε ότι φταίει εκείνος που ανέλαβε να μας καθοδηγήσει σε αυτήν -ενδεχομένως και εμείς οι ίδιοι που τον πιστέψαμε. Όχι, πάντως, η Φιλοσοφία! Στην πραγματικότητα, η φιλοσοφία είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, γοητευτική, όμορφη και χρήσιμη, μιας και έχει να κάνει με τον τρόπο που πρέπει να ζούμε και να σκεφτόμαστε. Είναι ακόμη η φιλοσοφία από τη φύση της μια λαϊκή ενασχόληση, αφού ασκείται από όλους μας -ναι, από όλους μας- είτε το αντιλαμβανόμαστε αυτό είτε όχι». Αρκεί βέβαια αυτό να γίνεται με έναν εύληπτο και ψυχαγωγικό τρόπο προσέγγισης έτσι ώστε το κοινό, ανεξαρτήτως της παιδείας που διαθέτει, να πλησιάζει με ευχαρίστηση τη φιλοσοφία».

θα είμαστε όλοι εκεί!

Η κατάντια μιας καλής εφημερίδας

Κάποτε ήταν η “εφημερίδα των δημοσιογράφων” και ο τίτλος της ήθελε να ταυτίζεται με την ελευθεροτυπία. Σήμερα δεν φαίνεται να έχει καλές σχέσεις ούτε με τους δημοσιογράφους ούτε και με τον τίτλο της..  Παραιτήθηκε και η Κύρα Αδάμ από την «Κυριακάτικη» αφού προηγουμένως είχε καταγγείλει ότι λογοκρίθηκε η ανταπόκριση που έστειλε από την Αμερική για το ταξίδι της Ντόρας. Υποτίθεται ότι συνεχίζει να εργάζεται στο καθημερινό φύλλο αλλά το κλίμα δεν είναι καλό.. Κι άλλοι έχουν αποχωρήσει από την εφημερίδα καταγγέλλοντας κρούσματα λογοκρισίας..

Τον τελευταίο καιρό ο κόσμος καίγεται και δυστυχώς η «Ελευθεροτυπία» χτενίζεται. Από τη μια βρισκόμαστε ενώπιον μιας διεθνούς οικονομική κρίσης με απρόβλεπτες διαστάσεις τις οποίες καθώς φαίνεται θα νιώσουμε όλοι στο πετσί μας και από την άλλη, στα εσωτερικά μας, διερχόμαστε μια περίοδο θλίψης και βαθειάς μελαγχολίας αφού στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται κάποια υπεύθυνη και αξιόπιστη πολιτική διέξοδος που να μπορεί να χαράξει μια σταθερή πορεία αλλαγής και προόδου για τον τόπο.. Και ενώ θα περίμενε κανείς από την «Ελευθεροτυπία» να μας ενημερώνει για το τι ζούμε και το τι μας περιμένει, εκείνη ..περιμένει τον Τατούλη(!)

Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά για ένα πρωτοσέλιδο πού αποκαλύπτει χαρακτηριστικά τον νέο τρόπο που η εφημερίδα αντιλαμβάνεται τον ρόλο της στην κοινωνία, την ενημέρωση και την δημοσιογραφία.. Τουλάχιστον να μας έλεγε ότι «περιμένει τον Γκοντό» θα μας παρέπεμπε απ ευθείας στον Μπέκετ και έτσι θα έκανε και μια καλή πολιτιστική πράξη.. Κρίμα!

Από τότε που πέθανε ο Κίτσος Τεγόπουλος και έφυγε από την εφημερίδα ο Σεραφείμ Φυντανίδης, επειδή ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να συνεννοηθεί με την κα Μάνια Τεγοπούλου που ανέλαβε μετά τον πατέρα της, το γόητρο της πάλαι ποτέ «εφημερίδας των συντακτών» έχει αρχίσει να ξεφτίζει όχι μόνο στην κοινωνία αλλά και ιδιαιτέρως στις καρδιές ακόμα και των πιο πιστών αναγνωστών της. Αποδεικνύεται πλέον πως ο Φυντανίδης δεν ήταν ο μόνος που δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με την κόρη του Κίτσου.. Κι άλλοι δεν μπορούν να συνεννοηθούν μαζί της, εκτός φυσικά από κάποια διευθυντικά στελέχη που έχουν αναλάβει ως βασιλικότεροι του βασιλέως να επιβάλουν το «correct» της νέας «γραμμής» δια της λογοκρισίας.. Και ως συνήθως οι καλύτεροι γνώστες του εκάστοτε «correct» στην αγορά είναι πάντα κάποιοι πρώην αριστεροί.. Τώρα η κα Τεγοπούλου έχει πάρει φόρα και δεν σταματάει με τίποτα.. Εδώ δεν κώλωσε τότε που προσπαθούσε να λογοκρίνει υπέρ του Γιωτόπουλου (καλά το καταλάβατε, υπέρ του έγκλειστου Γιωτόπουλου) τα σχετικά ρεπορτάζ των συντακτών της εφημερίδας και θα κωλώσει τώρα που είναι και το μεγάλο αφεντικό;

Διαβάστε επίσης σχετικώς ΕΔΩ και ΕΔΩ

Οι πιο ληστρικές τράπεζες είναι οι ελληνικές!

Φυσικά και αντέχουν περισσότερο την κρίση οι πιο ληστρικές τράπεζες της Ευρώπης! Αυτό τους έλειπε να μην άντεχαν.. Όταν οι τράπεζες στο εξωτερικό ρισκάριζαν για να κερδοσκοπήσουν, οι τράπεζες στην Ελλάδα άρπαζαν και κερδοσκοπούσαν εκ του ασφαλούς ακόμα και από το υστέρημα των παντελώς ανυπεράσπιστων πελατών τους..

..Και πώς να μην αντέξουν όταν, σε αντίθεση με τις ευρωπαϊκές, δίνουν ελάχιστα επιτόκια στις καταθέσεις ενώ εισπράττουν τεράστια από τις κάρτες και τα δάνεια; Πώς να μην αντέξουν όταν οι ευρωπαϊκές τράπεζες νιώθουν ευτυχισμένες με κέρδη 40- 50%, ενώ στην Ελλάδα είναι δυσαρεστημένες με κέρδη 150%; Όταν σε όλη την Ευρώπη οι ελληνικές είναι πρώτες στην εξαπάτηση και τον εκβιασμό των πελατών τους, είτε με ψιλά γράμματα στα συμβόλαια είτε με κεφαλαία; Όταν γράφουν τις δικαστικές αποφάσεις στα παλιά τους υποδήματα; Πόσο κοσμάκη δεν έχουν εξολοθρεύσει για ένα κομμάτι ψωμί, πόσα σπίτια δεν έχουν βγάλει στον πλειστηριασμό για 1500 ευρώ; Πόσες ανάγκες δεν έχουν εκμεταλλευτεί και πόσες ζωές δεν έχουν ποδοπατήσει; Ποιος δεν θυμάται εκείνον τον ανεκδιήγητο Γκαργκάνα με την γαϊδουρινή συνείδηση που αντί να κάνει τη δουλειά του και να ελέγχει το τραπεζικό σύστημα ζητούσε να μειωθούν οι μισθοί πείνας; Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι ακόμα και σήμερα που η ξένη απληστία και κερδοσκοπία της αγοράς φαίνεται να καταρρέει, ο νόμος, που υποτίθεται ότι θα προστατέψει τους δανειολήπτες στη χώρα μας από τα θηρία, δεν έχει γίνει.. Ακόμα και σήμερα που η “ελεύθερη” αγορά δέχεται τα χαστούκια της απληστίας της, τα τραπεζικά θηρία στη χώρα μας κοιτούν να εκμεταλλευτούν την κρίση και την ανασφάλεια των καταθετών τους και «κερδοσκοπούν με το φόβο τους»! («ΤΑ ΝΕΑ» 06-10-08)

Πως να μην αντέξουν οι τράπεζες στην Ελλάδα όταν μας τα έχουν ήδη πάρει και με το παρα πανω και τώρα ετοιμάζονται να μας πάρουν και τα “σώβρακα”; Ο Τ. Τζέφερσον έλεγε, πριν από έναν αιώνα περίπου, ότι οι τράπεζες αποτελούν μεγαλύτερο κίνδυνο για τους πολίτες ακόμα και από έναν εχθρικό στρατό που θα μπορούσε να τους επιτεθεί.. Μην αμφιβάλλετε λοιπόν.  Αυτοί θα αντέξουν σίγουρα! Εμείς θα αντέξουμε;

ΣΗΜ: Ένα μικρό πορτραίτο για ασυνείδητους τραπεζίτες τύπου Γκαργκάνα υπάρχει ΕΔΩ

Όχι και τέτοια κακοήθεια κε Λαζόπουλε!

Μπορεί να μην είναι γνωστά τα όρια της σάτιρας όμως είναι γνωστά τα όρια του ήθους.. Και το ήθος, στην εξουσία φαίνεται. Όταν καταλάβει κάποιος μια καρέκλα και έναν ρόλο, από διαχειριστής πολυκατοικίας έως υπουργός, όταν αναρριχηθεί στα ανώτατα κοινωνικά σκαλοπάτια, όταν γίνει πλούσιος και διάσημος.. Φυσικά και όταν αποκτήσει μεγάλη τηλεθέαση. Δεδομένου ότι τα ΜΜΕ δεν αποτελούν πλέον την τέταρτη εξουσία αλλά έχουν αναρριχηθεί στην πρώτη, άτομα με μεγάλη τηλεθέαση την οποία απέκτησαν δικαίως ή αδίκως δεν έχει σημασία, γίνονται έτσι και αλλιώς κομμάτια και φορείς αυτής της τηλεοπτικής εξουσίας.. Και τότε αποκαλύπτεται το ήθος τους!

Με δυο λόγια η επίθεση στην Ντενίση την ημέρα του γάμου της ήταν τουλάχιστον κατάχρηση εξουσίας. Να λοιπόν που όποιος ξεπερνά τα όρια του ήθους ξεπερνά και τα όρια της σάτιρας. Δηλαδή σάτιρα χωρίς ήθος δεν υπάρχει. Μπορεί να λέγεται κουτσομπολιό, κακία, εμπάθεια, κακοήθεια ή όπως αλλιώς θέλεις, αλλά τέχνη και σάτιρα ποτέ.. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση της Ντενίση το μόνο που δεν έκανες κε Λαζόπουλε ήταν σάτιρα. Μπορείς δηλαδή να παρομοιάζεις σαν «τρένο» το υποκριτικό της ταλέντο και συμφωνώ μαζί σου, όχι όμως και να την κοροϊδεύεις ως «γριά νυφούλα» σε μια ανθρώπινη στιγμή της ζωής της..

Δεν λέω για την πολιτική κε Λαζόπουλε. Σε γενικές γραμμές καλά κάνεις και κτυπάς τον δικομματισμό. Μαζί σου! Μπορεί να μην κάνεις τέχνη, κάνεις όμως πολιτική. Άλλωστε η πολιτική σάτιρα είναι πολύ-πολύ πιο εύκολη από οποιοδήποτε άλλο είδος σάτιρας. Αν λαϊκίζεις κιόλας ασυστόλως, όπως εσύ, γίνεται ακόμα ευκολότερη.. Τσάμπα λεφτά.. Βεβαίως υπάρχουν και πάλι τα όρια της κοινής λογικής. Για παράδειγμα προκαλείς την κοινή νοημοσύνη όταν ο άκρατος λαϊκισμός σου σε κατάντησε να παρουσιάζεις τον συνδικαλιστή, τον φοιτητή και τον κουκουλοφόρο(!) ως συνώνυμο με το δίκιο, ενώ γνωρίζεις πολύ καλά ότι υπάρχει καλός και κακός συνδικαλισμός, καλοί αλλά και πονηροί φοιτητές και συνδικαλιστές, όπως υπάρχουν αγώνες και «αγώνες» οι οποίοι το μόνο που δεν υπηρετούν είναι αυτά για τα οποία υποτίθεται ότι αγωνίζονται! Εδώ μάλλον το παραχέζεις και συγκρατήσου λίγο γιατί παραβρώμισε.. Βάλε κανένα παμπεράκι γιατί δεν κατακτιέται έτσι ο τίτλος του ασυμβίβαστου καλλιτέχνη, ούτε και του καλλιτέχνη του λαού..

Και κάτι άλλο. Έχεις έναν τσάμπα θίασο στα «παράθυρα» σου που αποτελείται από διάφορα τηλεοπτικά “ψώνια”, δυστυχισμένους και κατατρεγμένους, εμφανέστατες ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις, που τους «εκμεταλλεύεσαι» τηλεοπτικά για να κάνεις το σώου σου σε βάρος τους. Εντάξει. Κάτω τα “ψώνια”! Ζήτω οι σοβαροί τους οποίους φυσικά αδυνατείς να σατιρίσεις. Όμως μια και αυτός ο τσάμπα θίασος ελαχιστοποιεί το κόστος της παραγωγής σου, δεν νομίζεις ότι απλώς το να μας ξαναδείχνεις τα “ψώνια” δεν αρκεί; Δεν νομίζεις ότι τουλάχιστον πρέπει να λες και κάτι πραγματικά πρωτότυπο και έξυπνο αντί να κάνεις τον έξυπνο ανάμεσα σε χαζούς; Η μονότονη επανάληψη, “πού ζούμε κυρία μου”, “τί βλέπουμε κυρία μου” και “τί ακούμε κυρία μου”, ούτε τέχνη είναι ούτε και πρωτοτυπία. Την βαριούνται ακόμα και τα νήπια.. Εν κατακλείδι κε Λαζόπουλε δεν είναι εύκολη η εξουσία. Η δε τηλεοπτική είναι ακόμα δυσκολότερη γιατί φαίνεται περισσότερο!