«Στην άκρη της πόλης» ή στην άκρη του Μεσαίωνα;

Πάλι ο κος Νίκος Ξυδάκης. Μας αποδίδει ότι δεν καταλάβαμε το κείμενο του. «Όσο σφοδρότερη η αντίδραση, τόσο ασθενέστερη η κατανόηση του εναρκτήριου κειμένου» μου, λέει. Συγνώμη, αλλά θα τον διαψεύσω. Το κατάλαβα πάρα πολύ καλά το κείμενο του. Άλλο είναι αυτό που δεν κατάλαβα και θα εξηγηθώ πάραυτα..

Ο κος Ξυδάκης εξηγεί ότι ο «πυρήνας» του κειμένου του ήταν η «η συγχώρεση, η αναζήτηση παρηγοριάς..» Λέει επίσης ότι το λείψανο του ερημίτη ήταν η «αφορμή» για να «δούμε, να αφουγκραστούμε το συμβάν. Να αναρωτηθούμε τι σημαίνει για τους ανθρώπους που σπεύδουν στο Μενίδι, για τους φτωχούληδες και τις μαντιλοφορούσες..». Για να οδηγηθεί τελικά στον αφορισμό ότι «οποιαδήποτε αναφορά, με οποιονδήποτε τρόπο, στο θρησκευτικό φαινόμενο.. σοκάρει πολλούς, και τους οδηγεί σε βίαιες αντιδράσεις, σε επίδειξη τσαμπουκαλίδικου αθεϊσμού..» Και όχι μόνο. Το χειρότερο είναι το ανάθεμα του πως «παρόμοιες αντιδράσεις» (σαν και τη δική μου) στο κείμενο του, προκαλούνται από «οτιδήποτε θεωρείται μεταφυσικό.. και οτιδήποτε αγγίζει την έσω ύλη, τα αισθήματα, την αγάπη, τον πόνο, τους φόβους». Ότι πίσω από την, πχ δική μου, «correct εργαλειακή σκέψη, πίσω από την πεισματική άρνηση του μεταϋλικού, της φαντασίας, του συναισθήματος» υπάρχει «μια άρνηση του πραγματικού». Και το πραγματικό που αρνούμαι να δω κατά τον κο Ξυδάκη είναι η «άκρη της πόλης» δηλαδή «μια μεγάλη άγνωστη πόλη πλάι στην τεράστια γνωστή.. με Ρωσοπόντιους.. με μικρομεσαίους και παραβατικούς, με ντίλερ και οπλοφόρους, με καθηγητριούλες που κλαίνε έντρομες.. Σε αυτή την Άκρη ακούμπησε το λείψανο»..

Δεν θα αναφερθώ στον απροκάλυπτο θρησκευτικό λαϊκισμό του κου Ν.Ξ που θα τον ζήλευαν ακόμα πολλοί αγριεμένοι συνδικαλιστές. Αλήθεια, πότε και πώς αγκαλιάζει όλους αυτούς τους κατατρεγμένους η εκκλησία; Πως στέκεται δίπλα στην «καθηγητριούλα που κλαίει έντρομη στην αίθουσα του ΤΕΕ»; Όταν βγάζει λείψανα και άγιες ζώνες σε μια ιδιότυπη δημοπρασία ή όταν αρπάζει και πουλάει οικόπεδα;

Θα σταθώ όμως στην έντεχνη ταύτιση του μεταφυσικού με την φαντασία και την αγάπη. Μας κατηγορεί ο κος Ξυδάκης ότι όλοι εμείς που δεν καταξιωνόμαστε, όπως εκείνος και ο κος Γιανναράς, μέσα από το μεταφυσικό (όποιο και είναι αυτό, πολιτικό ή θρησκευτικό), στερούμαστε των αισθημάτων της αγάπης, του πόνου ακόμα και της φαντασίας.. Ότι η σκέψη όλων ημών που δεν βρίσκουμε νόημα μέσα στο μεταφυσικό αλλά στην ίδια την ζωή, είναι «correct εργαλειακή σκέψη» και άρνηση του πραγματικού. Όποιοι δηλαδή δεν εμφορούνται από μεταφυσικά θρησκευτικά ιδεολογήματα αρνούνται το πραγματικό(!) Ο κος Ξυδάκης ιδιοποιείται την αγάπη, το συναίσθημα και την φαντασία και τα ταυτίζει με το μεταφυσικό. Αυτή τη φορά το νέο του κείμενο ξεπερνάει τα όρια της πραγματικής μπούρδας του προηγούμενου και γίνεται και το ίδιο μεταφυσικό. Δηλαδή μη πραγματικό..

Άκρη της πόλης ή άκρη του Μεσαίωνα;

Αγαπητέ κε Ξυδάκη. Ξέρουμε και έχουμε καταλάβει πολύ καλά τι σημαίνει και τι συμβαίνει στο Μενίδι. Σιγά την βαθιά ανάλυση του «συμβάντος».. Συμβαίνει ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και στην παναγία της Τήνου, στους δυστυχισμένους που ανέρχονται γονυπετείς τα σκαλιά της και στους εκμεταλλευτές τους, αυτό που συμβαίνει στους φιλιππινέζους χριστιανούς που αυτομαστιγώνονται παρελαύνοντας στους δρόμους και γεμίζοντας το κορμί τους με καρφιά και αίματα, κλπ, κλπ.. Συνεχίζεται δηλαδή ακριβώς αυτό που συνέβαινε και στον Μεσαίωνα..

Αυτό λοιπόν το κατάλαβα, είναι εύκολο.. Άλλο είναι αυτό που δεν κατάλαβα. Έστω ότι στο Μενίδι συμβαίνει αυτό που λέτε εσείς. Όμως, χρειάζεται να το διαφημίζετε κιόλας; Χρειάζεται να εφοδιάζετε και να εξοπλίζετε αυτό που συμβαίνει στα απανταχού Μενίδια και με το απαραίτητο θεωρητικό και ιδεολογικό οπλοστάσιο; Αδικείτε τον εαυτόν σας όταν τον μετατρέπετε σε Ανδριανόπουλο της «ελεύθερης αγοράς» των «λειψάνων». Σε «γκουρού» των «προσκυνημάτων». Σε θεωρητικό του «Μενιδίου». Αυτή λοιπόν είναι η απάντηση σας στους δυστυχισμένους, τους ταπεινούς και καταφρονεμένους της γης, σε όσους ζουν «στην άκρη της πόλης»; Αυτό σας γοητεύει πνευματικά; Η επιστροφή στην «άκρη» του Μεσαίωνα;

Είχα την ελπίδα ότι γράψατε το πρώτο σας κείμενο παρασυρόμενος από την ίδια σας την ασυγκράτητη πένα. Συγχωρεμένος! Άλλο όμως αυτό και άλλο να επιμένετε ότι μόνο «στην άκρη της πόλης», δηλαδή στα λείψανα του Μενιδίου, νιώθουμε τη δοκιμασία των απελπισμένων και δοκιμαζόμαστε και εμείς μαζί τους.  Εγώ για παράδειγμα ως μη μεταφυσικός και με την «correct εργαλειακή σκέψη» όπως με κατηγορείτε, δεν χρειάζομαι ούτε την «άκρη της πόλης» και φυσικά ούτε και να επιστρέψω στην «άκρη του Μεσαίωνα» για να νιώσω την δοκιμασία των φτωχών και απελπισμένων.. Την βλέπω και την νιώθω καθημερινά στην τεράστια γνωστή πόλη, στην καρδιά της σύγχρονης καθημερινής Αθήνας.. Μα καλά, τελικά εσείς πού ζείτε;

ΥΓ. Και μια και αναφέρατε τον Ταρκόφσκι ρίξτε και μια ματιά στο «Σολάρις»..

Ολόκληρο το νέο κείμενο του κου Ξυδάκη ΕΔΩ

Η δική μου κριτική στο προηγούμενο κείμενο του ΕΔΩ