SOFISTIS

Η μόνη αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει μόνο μία αλήθεια

Αρχείο για Απριλίου, 2009

Η παιδαριώδης και επικίνδυνη σκέψη του Λαζόπουλου

Δημοσιεύθηκε από sofistis στο Τετάρτη, 29, Απριλίου, 2009

Ξανακτύπησε ο Λαζόπουλος! Αυτή τη φορά όμως αποκαλύφθηκε η παιδαριώδης, ευθύγραμμη, ισοπεδωτική και επικίνδυνη σκέψη του σε όλο της το μεγαλείο. Παρά την τεράστια πρόοδο που έχει κάνει η ανθρώπινη σκέψη τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια, ο Λαζόπουλος παραμένει ανεπηρέαστος και εξακολουθεί να ερμηνεύει τα πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα στη βάση απλοϊκών και παιδαριωδών σχημάτων σκέψης του τύπου άσπρο-μαύρο, καλό-κακό. Για παράδειγμα έχουμε και λέμε εξ ορισμού:

makelioΜαθητές-φοιτητές=καλοί. Δάσκαλοι-Καθηγητές=κακοί.

Συνδικαλιστής=καλός. Επιχειρηματίας=κακός.

Πολιτική =κακή. ΣΥΡΙΖΑ πολιτική=καλή.

Νέος=καλός. Μεγάλος =κακός. Τσίπρας είναι νέος άρα είναι καλός, όπερ εδεδείξε! Έλα Λόλα πάρε μήλο άσε τόπι!

Μέχρι εδώ, πραγματικά κρατάμε όλοι τη κοιλιά μας από τα γέλια.. Όμως υπάρχουν και άλλα σχήματα σκέψης του Λαζόπουλου που κάθε άλλο παρά είναι για γέλια όπως το πιο ..βαθυστόχαστο και επαναστατικό του

Βία=Εξέγερση. Μη βία =Συντήρηση(!)

Τώρα τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται σοβαρά και επικίνδυνα γιατί ο Λαζόπουλος δεν είναι απλώς ένας άκρατος λαϊκιστής. Είναι φορέας εξουσίας και μάλιστα της πιο ισχυρής και ανεξέλεγκτης, της τηλεοπτικής. Επηρεάζει την κοινή γνώμη και πολύ περισσότερο τους νέους τους οποίους στην πραγματικότητα απλώς χρησιμοποιεί γιατί έχει τούς λόγους του. Προσπαθεί να ταυτίσει το προφίλ του με την κοινωνική αμφισβήτηση και την αντίσταση στο κατεστημένο! Το σχήμα σκέψης είναι και εδώ το ίδιο παιδαριώδες αλλά δυστυχώς επικοινωνιακά αποτελεσματικό. Νέος=Αμφισβήτηση. Λαζόπουλος υποστηρίζει νέους, άρα Λαζόπουλος αμφισβητεί σύστημα(!)  Εδώ τώρα όλοι, μαζί και ο Κοντομηνάς, κυλιόμαστε κάτω και προσπαθούμε να ανασάνουμε από τα γέλια.. Τούχει κάτσει για τα καλά του φουκαριάρη ότι δεν είναι απλώς ένας σύγχρονος Αριστοφάνης αλλά και ένας επαναστάτης Αριστοφάνης! (στην γελοία «ψηφοφορία» για τους «Μεγάλους Έλληνες» του Αλαφούζου “συναγωνίστηκε” με τον Αριστοφάνη και το δέχτηκε φυσικά χωρίς ίχνος ντροπής!) Μόνο που ο Αριστοφάνης σατίριζε τους πραγματικά ισχυρούς της εποχής του και όχι τα ψώνια και τους δυστυχισμένους της τηλεοπτικής μας ζωής. Το ότι ο Λαζόπουλος σατιρίζει και κάποιους πολιτικούς, αυτό φυσικά δεν είναι καινούργιο. Τουλάχιστον από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και μετά η επιθεώρηση έχει να επιδείξει αριστουργήματα πολιτικής σάτιρας..

Κάτω λοιπόν από τέτοιες ιδιοτέλειες και παιδαριώδη σχήματα σκέψης ερμήνευσε και το μακελειό στου Ρέντη από τον άρρωστο σπουδαστή-πιστολά. Γιατί άρρωστος ήταν ο αυτόχειρας και όχι επαναστάτης όπως τον παρουσίασε ο Λαζόπουλος. Ένας άρρωστος που βυθίστηκε στην πιο σκοτεινή πλευρά του εαυτού του όπου θα μπορούσαμε να βυθιστούμε όλοι μας. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην θέλει την καταξίωση και την αναγνώριση του. Αυτήν την καταξίωση και αναγνώριση που εισπράττουμε κυρίως μέσα από το βλέμμα του «άλλου». Όλοι μας ανεξαιρέτως, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, επιδιώκουμε την αναγνώριση μας με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Κάποιοι, ελάχιστοι ευτυχώς, φτάνουν στα άκρα και περνάνε στα σκοτεινά μονοπάτια της ψυχοπαθολογίας. Μπορούν και να εκδικηθούν και να σκοτώσουν για την αναγνώριση που δεν βρίσκουν, ακόμα και να αυτοκτονήσουν ως έσχατη πράξη καταξίωσης στα μάτια των «άλλων». Όπως γίνεται ιδιαιτέρως στην Αμερική, όπου η οπλοφορία διευκολύνει τέτοιες εκρήξεις βίας, αλλά και στη Γερμανία, Γαλλία, Φιλανδία, κλπ.  Πρόκειται σαφώς για ακραίες ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις που συμβαίνουν και στις καλύτερες των οικογενειών όπως λέμε, ανεξαρτήτως πολιτικών συστημάτων, εποχών και πολιτισμών. Φυσικά τα φαινόμενα αυτά μπορούν να γίνουν πρότυπα μίμησης και να διαιωνιστούν μέσα από τα μίντια..

Αυτό ακριβώς κάνει ο Λαζόπουλος και κάτι χειρότερο. Προβάλει τον άρρωστο ως «θυμωμένο νέο» για το σύστημα και παρουσιάζει την βία της ανθρώπινης ψυχοπαθολογίας ως «εξέγερση». -Θα έχουμε και άλλα τέτοια, μας προειδοποιεί. Φυσικά και θα έχουμε όταν ανεύθυνοι και επικίνδυνοι λαϊκιστές σαν και σένα Λαζόπουλε προβάλουν τέτοιες ψυχοπαθολογικές συμπεριφορές ως επαναστατικές. Επόμενο δεν είναι, κάποιο άρρωστο παιδί να επιχειρήσει να καταξιωθεί με τον ίδιο τρόπο;

Από δω και στο εξής λοιπόν για κάθε τέτοιο πυροβολισμό, για κάθε τέτοια βία και μακελειό στην Ελλάδα, θα ξέρεις ότι είσαι ο ηθικός αυτουργός! Η επανάσταση δεν γίνεται με πορδές και μπάχαλο κε Λαζόπουλε υποκριτή! Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Θέλει αγώνα και θυσία όχι βόλεμα και εξουσία. Θέλει γνώση και αμφισβήτηση και προπαντός κριτική σκέψη και όχι ευθύγραμμη, ιδιοτελή και εμπαθή.. Δεν «ενοχλείς» έτσι το σύστημα κε Λαζόπουλε και το ξέρεις. Απλώς εγκληματείς!

Δημοσιεύθηκε στο Κοινωνία, ΜΜΕ, Πολιτική, θέαμα | Με ετικέτα: , | 26 σχόλια »

Γελοιότητα, Αλητεία, Ανικανότητα..

Δημοσιεύθηκε από sofistis στο Δευτέρα, 27, Απριλίου, 2009

Διάγουμε την εποχή της Γ.Α.Α όπου συνεργάζονται αρμονικά η Γελοιότητα, η Αλητεία και η Ανικανότητα.. Τέτοια επιτυχής συνεύρεση δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία.. Οι κρουνοί της Γ.Α.Α άνοιξαν και το κακό ξεχύνεται τροφοδοτώντας τα αδηφάγα στόματα των παραδοσιακών μμε που το αναπαράγουν και το διαιωνίζουν βυθίζοντας τη χώρα στο αδιέξοδο. Σάλος, πολιτική θύελλα, πραξικόπημα, γενική αναταραχή, οι τίτλοι που «ενημερώνουν» τη σαστισμένη κοινή γνώμη. Τα στοιχεία της φύσης, οι σεισμοί, οι καταποντισμοί και οι θύελλες ωχριούν μπροστά στους χαρακτηρισμούς των εντεταλμένων κονδυλοφόρων της καθεστηκυίας ενημέρωσης. Είναι οι τίτλοι που κατασκευάζουν το κυρίαρχο σημαντικό γύρω από το οποίο πρέπει να στραφεί όλο το ενδιαφέρον της «φουκαριάρας» της κοινής γνώμης. Η οικονομική κρίση, η ανεργία, η φτώχια, η κοινωνία που υποφέρει, δεν υπάρχουν. Η πολιτική ακυρώνεται και μαζί με αυτήν και η όποια ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον..

Γιατί μόνο με την αγαστή συνεργασία αυτών των τριών συστατικών της Γ.Α.Α θα μπορούσε να βρεθεί η χώρα σε τέτοιο αδιέξοδο:

Με την πολιτική αλητεία του πασοκισμού που έχει τους λόγους του. Όχι μόνο να υφαρπάξει την εξουσία με κάθε τρόπο αδιαφορώντας για την χώρα, την κοινωνία και τα μεγάλα προβλήματα της, αλλά και για να αποπροσανατολίσει από τις αναμενόμενες αποκαλύψεις για τη Ζήμενς όπου οι Τσουκάτοι και οι «εκσυγχρονιστές» του Σημίτη «εκσυγχρόνισαν» τη λαμογιά μεταφέροντας τα εκατομμύρια σε αεροβαλίτσες αντί για τα πάμπερς του Κοσκωτά.. Όπου ο Γιωργάκης μπροστά στη μοναδική ευκαιρία της ζωής του να γίνει πρωθυπουργός, όχι για τον ίδιο φυσικά, αλλά για τη «φουκαριάρα» τη μάνα του, «δίνει» τους πάντες και τα πάντα..

Με τον αρχηγό της γελοιότητας Καρατζαφέρη και ένα θίασο γελοίων ελληναράδων που διέπρεψαν κάποτε σε τηλεοπτικά «κανάλια» του τύπου «Σούλα-Μπούλα» και αλίμονο πέρασαν και στο κοινοβούλιο.. Αν το καλοσκεφτεί κανείς αποτελούν απλώς την πολιτική έκδοση των διάφορων Σαρή, Μπετζεντάκου, Εθνικού Στάρ και βάλε.. Σταματώ εδώ γιατί αρμοδιότερος να αποφανθεί είναι ο Μιτζικώστας..

Με την πιο ανίκανη κυβέρνηση που γνώρισε μεταπολεμικά ο τόπος. Ο κόσμος, απηυδισμένος απ τον πασοκισμό, είχε πειστεί ότι είναι προτιμότερη ακόμα και μια καθαρή δεξιά πολιτική, αρκεί να είναι έντιμη και σοβαρή. Μόνο που η «επανίδρυση του κράτους» ήταν η πλήρης διάλυση του. Ο επαγγελλόμενος «πολιτικός πολιτισμός» ήταν απλώς η συγκάλυψη της πράσινης διαφθοράς για να συνεχιστεί με τη γαλάζια. Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει. Η ρήση του «κουρασμένου» ότι δεν «λαμβάνει αποφάσεις εν θερμώ» ήταν απλώς για να μην αποφασίζει ποτέ και για τίποτα, ενώ οι απειλές κατά των «νταβατζήδων» στο σουβλατζίδικο του Μπαϊρακτάρη παρέμειναν στα σουβλάκια..

Την πλήρη ακύρωση της πολιτικής και το αδιέξοδο ενισχύει και η  ιδεολογικοπολιτική ένδεια της αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξέχασε την ανανέωση της αριστεράς και αυταπατάται ότι δήθεν κάνει «κινηματική πολιτική» διολισθαίνοντας απλώς σε έναν ανεύθυνο και ανεξέλεγκτο αριστερισμό, ενώ η μόνη σοβαρή και υπεύθυνη δύναμη του τόπου, το ΚΚΕ, εγκλωβισμένη στις αράχνες της επαναπαύεται στο άλλοθι για την ανάπτυξη ενός “λαϊκού κινήματος”, που χωρίς μια σύγχρονη αριστερά φυσικά δεν αναπτύσσεται ποτέ..

Τώρα γύρισε φυσικά ο τροχός. Όλοι λένε πως είναι προτιμότερο να κυβερνήσουν και πάλι οι ανέντιμοι και τα λαμόγια, που τουλάχιστον είναι ικανά και δοκιμασμένα, παρά οι μαλάκες και ανίκανοι. Ποιος είπε ότι η συνταγή της Γ.Α.Α δεν αποδίδει;

Δημοσιεύθηκε στο ΜΜΕ, Πολιτική, για μια νέα αριστερά | Με ετικέτα: , , , , | 7 σχόλια »

Η εύκολη πλευρά της αθεΐας

Δημοσιεύθηκε από sofistis στο Παρασκευή, 24, Απριλίου, 2009

mpeisΕίδα ένα καθηγητή πανεπιστημίου να γίνεται ξαφνικά παπάς και συγκλονίστηκα πραγματικά. Γνωστός καθηγητής της νομικής και πρώην υπουργός, ανήκει στον λεγόμενο προοδευτικό χώρο, αρθρογράφος και συγγραφέας νομικών και φιλοσοφικών βιβλίων. Δεν είχε καμία απολύτως σχέση με θρησκοληψίες και ούτε καν ως απλός θρησκευόμενος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί! Καυτηρίαζε τον φανατισμό απ όπου και αν προέρχεται, είχε ανοιχτό μυαλό και ευρεία κοινωνική αντίληψη. (πολιτικά διαφωνώ μαζί του αλλά αυτό δεν έχει σημασία). Είναι ο καθηγητής Κώστας Μπέης που έγινε ξαφνικά παπάς όταν σκοτώθηκε η κόρη του, νομίζω σε τροχαίο..

Υποκλίνομαι βαθειά στον ανθρώπινο πόνο και στην ανθρώπινη ανάγκη που κάνει ακόμα και ένα ανοιχτό μυαλό να αναζητά μια διέξοδο στο υπερβατικό, εφόσον δεν την βρίσκει σε τούτη τη γη που πατούμε.. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δικαιώνονται οι διάφοροι επί γης dealers του υπερβατικού και αρθρογράφοι του, οι διάφοροι έμποροι της ανθρώπινης πίστης και καραγκιόζηδες δεσποτάδες με τις χρυσοποίκιλτες ρόμπες (άμφια τα λένε) που αντλούν την εξουσία τους από την «ύπαρξη» ενός τίποτα.. Δεν υπάρχει «κάτι» έξω από την κοινωνία και την Ιστορία. Δεν υπάρχει θεός. Όλα εδώ βρίσκονται και όλα εδώ μένουν.  Εμείς οι ίδιοι κατασκευάζουμε τους θεούς μας και αυτοί θα υπάρχουν όσο υπάρχει και η ανάγκη.. Υποκλίνομαι στον πόνο του καθηγητή και ομολογώ ότι τελικά είναι αρκετά εύκολο να είναι κανείς άθεος όπως εγώ που δεν έχω νιώσει τέτοιο πόνο. Ούτε και είναι σπουδαίο να παραμένει κανείς άθεος και βολεμένος όπως εγώ.. Για άλλη μια φορά διαπιστώνω πως δεν υπάρχει τίποτα το σπουδαιότερο, το ιερότερο και αγιότερο από τον ανθρώπινο πόνο και την ανθρώπινη ανάγκη..

Δημοσιεύθηκε στο Κοινωνία, Πολιτισμός, Φιλοσοφία, σχέσεις | Με ετικέτα: , , , | 12 σχόλια »

Η αλήθεια για το Σολωμό και τον Αλαβάνο

Δημοσιεύθηκε από sofistis στο Τρίτη, 21, Απριλίου, 2009

Αν και με δικαίωσαν οι εξελίξεις νιώθω περισσότερη θλίψη παρά ικανοποίηση. Θλίψη για όλους αυτούς που δεν αρκούνται να υποκαθιστούν την επιστήμη με πολιτικές, κομματικές και προσωπικές σκοπιμότητες, αλλά το κάνουν και με μπόλικη άγνοια, αλαζονεία, θράσος και αναίδεια.. Όχι ότι η επιστήμη, όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση η φιλολογία, είναι ανεξάρτητη και υπεράνω όλων. Οτιδήποτε είναι δημιούργημα της κοινωνίας, έχει ταυτοχρόνως και την πολιτική και ιδεολογική του διάσταση και είναι αλήθεια ότι μερικές φορές τα όρια είναι δυσδιάκριτα.  Όμως εδώ η σκοπιμότητα, παρότι φάνταζε σαν τη μύγα μες στο γάλα, εντούτοις δεν εμπόδισε τους αδαείς και πονηρούς να οδηγηθούν στην αυτο-γελοιοποίηση. Αν εξαιρέσουμε ορισμένους που, ναι μεν έκαναν λάθος, όμως επέδειξαν ήθος και σοβαρότητα, η συντριπτική πλειονότητα της λεγόμενης αριστερής μπλογκόσφαιρας και της καθοδηγούμενης δημοσιογραφίας ακολούθησαν κοπαδιαστά τη μόδα της τυφλής υποστήριξης του «χώρου», λες και εμείς που τολμάμε να διαφωνούμε με τις αριστερίστικες εμμονές του Αλαβάνου προερχόμαστε ή ανήκουμε σε άλλον πλανήτη..

Πολλοί λοιπόν, βρήκαν άλλη μια ευκαιρία για να επιδείξουν τα (συνήθως νεο-αγορασθέντα) αριστερά και επαναστατικά συνολάκια τους με ύβρεις, λοιδορίες, εξυπνακισμούς, αυτοσχέδια ποιηματάκια, θορυβώδεις «αναλύσεις» που ανακαλύπτουν την πυρίτιδα ότι ο Εθνικός ύμνος είναι γεμάτος βία, (λες και θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά για έναν ύμνο που εμπνέεται από μια εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση), καθώς επίσης και χυδαιότητες ότι όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι με τον ..Καρατζαφέρη(!) Η μία και μοναδική αλήθεια μεγαλούργησε και πάλι και μοίρασε τα γνωστά πλαστικά πιστοποιητικά επαναστατικότητας στους έχοντες ανάγκη.. (δεν θέλω να παραθέσω λινκάκια προς τα blogs τους για να μην διαιωνίσω τη γελοιοποίηση τους, αν και θα τους άξιζε να το κάνω).

Υποστήριξα από την πρώτη στιγμή ότι ο Σολωμός αναφέρεται φυσικά στην βία με την «κόψη» του σπαθιού, όμως δεν έχει κανένα λόγο να επαναλάβει το ίδιο και στον αμέσως επόμενο στίχο που συμπληρώνει την εικόνα της Ελευθερίας αναφερόμενος στην «όψη», στο βλέμμα της που με βιά, με βιάση, σπουδή και ορμή μετράει τη γη για να δει τι γίνεται και τι απόμεινε, ίσως για να παρέμβει και πάλι το σπαθί..

Τόνισα δε, ότι τελικά δεν έχει σημασία το φιλολογικό λάθος, «ότι δεν είναι φιλολογικό το θέμα που τίθεται με την εν γένει νευρωσική συμπεριφορά του Αλέκου, αλλά βαθύτατα πολιτικό. Ανεξαρτήτως των ερμηνειών της συγκεκριμένης λέξης, το γεγονός είναι ότι ο Αλέκος με την παρέμβαση του στη Βουλή αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την εμμονή του να δικαιολογήσει μια αριστερίστικη και ανεύθυνη πολιτική..» κινητοποιώντας ακόμα και το Σολωμό!

Τέλος πάντων, δυστυχώς και αυτή τη φορά ή άγνοια και ο φανατισμός της μιας και μοναδικής «αριστερής» και «επαναστατικής» αλήθειας συμβάδισαν «χέρι-χέρι» με την μοναδική αλήθεια της θρησκευτικής πίστης των ημερών. Μεταφέρω σε εισαγωγικά το κείμενο του Κ. Γεωργουσόπουλου στα «ΝΕΑ» ο οποίος, αφού αναφέρεται σε κάποιους παλιούς πολιτικούς, απαντά πραγματικά αποστομωτικά:

«Κανένας από τους προαναφερθέντες πολιτικούς δεν θα έκανε την γκάφα του Αλέκου Αλαβάνου και αν την έκανε, ανθρώπινα είναι τα λάθη, δεν θα έσπευδε να τη θεμελιώσει μ΄ όλα τα κωμικά επιχειρήματα που επιστράτευσε. Θα ζητούσε απλώς συγγνώμη, δεδομένου πως ρητώς δεν δρέπει δάφνες σολωμισμού. Ο Σολωμός χρησιμοποιεί την ίδια λέξη Βία, ναι Βία, με τόνο στο γιώτα και στον Ύμνο και στην Ωδή στον Μπάυρον και στη Γυναίκα της Ζάκυθος και στους Ελεύθερους Πολιορκημένους και στον «Λάμπρο» πάντα με τη σημασία «Βιασύνη». Πάντα. Π.χ. «Πάντα με βία το τρέξιμο και πάντα ο ζωντανός τ΄ αραχνιασμένα σέρνει» (Λάμπρος).

Όταν μάλιστα ο Σολωμός γράφει τον Ύμνο (1826) ο Μαρξ είχε ακόμη νταντά για να έχει ωριμάσει ό,τι ο κ. Αλαβάνος πάει να συνδυάσει με τη «βία ως μαμμή της Ιστορίας». Ο Σολωμός κάνει ρητές αναφορές στον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, όπου η Βία είναι βωβό πρόσωπο και επιστατεί στην καθήλωση του Τιτάνα. Κι όμως αγνοεί τη λέξη με τη σημασία του κ. Αλαβάνου σε όλο το έργο του. Αν ο κ. Αλαβάνος ήθελε σήμερα να παραπέμψει στον Σολωμό, αντί των γλωσσικών ακροβασιών του καλό θα ήταν να αναφερθεί στο εξής: «Πώς πάει το έθνος, πώς δουλεύει;» «Έχεις δει να μαδάνε την κότα και ο αέρας να συνεπαίρνει τα πούπουλα; Έτσι πάει το έθνος»…»

Θα το ξαναπώ: Δυστυχώς σε αυτήν τη χώρα οι κύριες αντιθέσεις στην πολιτική δεν κυμαίνονται μεταξύ της δεξιάς και της αριστεράς αλλά μεταξύ της βίας της γελοιότητας και της ανοχής της σοβαρότητας..

Το κείμενο του Γεωργουσόπουλου ΕΔΩ

Το προηγούμενο δικό μου κείμενο ΕΔΩ

Δημοσιεύθηκε στο Κοινωνία, Πολιτική, για μια νέα αριστερά | Με ετικέτα: , , , , | 17 σχόλια »

Τρία πράγματα που πρέπει να προσέξουμε για το Πάσχα

Δημοσιεύθηκε από sofistis στο Πέμπτη, 16, Απριλίου, 2009

Κατ αρχάς ΔΕΝ μένουμε Ελλάδα πάση θυσία! Όσο πιο μακριά τόσο πιο φθηνά! Όπου κι αν ταξιδέψουμε θα πληρώσουμε τα μισά (τηρουμένων των αναλογιών) από το να κάνουμε τους περήφανους μαλάκες στον τόπο μας! Τελικά πιο πολύ συμφέρει να πιείς τον καφέ σου στη Ρώμη ή στο Παρίσι παρά στην διπλανή καφετέρια! Ενώ σε όλη την Ευρώπη οι τιμές λόγω της κρίσης έχουν μειωθεί κατά 20% περίπου, στην Ελλάδα αυξήθηκαν (ναι αυξήθηκαν) κατά 10-15%(!) σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσαν οι ίδιοι οι τουριστικοί πράκτορες!(Γκίνης). Πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι όσο «μένουμε Ελλάδα» δεν «πληγώνουμε» μόνο την τσέπη και τους εαυτούς μας αλλά και τη χώρα γιατί έτσι ενισχύουμε την ντόπια επιχειρηματική αλητεία και ελληναράδικη μαλακία η οποία στρέφεται και πάλι εναντίον μας, κάθε φορά πιο δυνατή!

Αλλά και εάν μείνουμε Ελλάδα, τουλάχιστον ας προσέξουμε ρε παιδιά το “αρνί” που θα φάμε λόγω του Πάσχα. Μακριά δηλαδή από το “αρνί” που εικονίζεται εδώ για τι είναι αλλοδαπό:

Αυτό είναι αλλοδαπό το κακόμοιρο..

Αυτό είναι αλλοδαπό το κακόμοιρο..

Ναι στο “αρνί” που εικονίζεται εδώ γιατί είναι ελληνικό και τρέφεται, κάπου στα μεσόγεια, με αγνό και τρυφερό σκουπίδι!

Αυτό είναι περήφανο ελληνικό..

Αυτό είναι περήφανο ελληνικό..

Μα θα μου πείτε αυτά δεν είναι αρνιά αλλά βόδια! Σιγά την είδηση! Σάμπως κι εμείς αρνιά είμαστε; (να λοιπόν και κάτι για το οποίο δεν ευθύνονται προσωπικά ούτε ο Κωστάκης, ούτε κι ο Γιωργάκης..)

Το τρίτο που πρέπει να προσέχουμε (και το σοβαρότερο) το περιγράφω στην προηγούμενη ανάρτηση: Σύμφωνα με την σύγχρονη νευρολογία η πολύ πίστη βλάπτει!.. Όσοι δεν το έχουν διαβάσει ακόμα μόλις και προλαβαίνουν να ρίξουν μια ματιά ΕΔΩ.

Δημοσιεύθηκε στο Κοινωνία, Πολιτισμός | Με ετικέτα: , , , | 8 σχόλια »

Η πολύ πίστη βλάπτει σοβαρά την υγεία!

Δημοσιεύθηκε από sofistis στο Τρίτη, 14, Απριλίου, 2009

Προσοχή αυτές τις “άγιες” μέρες! Η σύγχρονη νευρολογία αποκαλύπτει ότι η πίστη σχετίζεται με μειωμένη δραστηριότητα στο δεξιό βρεγματικό λοβό του εγκεφάλου. Άτομα δηλαδή που πιστεύουν φανατικά σε θεούς και αγίους, σε ποδοσφαιρικές ομάδες και κόμματα, σε διάφορες «σέχτες» και εν γένει είναι φανατικοί της μιας και μοναδικής αλήθειας, παρουσιάζουν μειωμένη εγκεφαλική δραστηριότητα! Όπως για παράδειγμα.. (δεν τόπα εγώ αυτό. Ο δικός σας νους πήγε προς τα ΄κεί..)

μολυβένια στρατιωτάκια

μολυβένια στρατιωτάκια

Οι έρευνες στο πανεπιστήμιο του Μιζούρι στις ΗΠΑ αποκαλύπτουν ότι άτομα με εγκεφαλική βλάβη στο δεξιό βρεγματικό λοβό παρουσίαζαν υψηλότερα επίπεδα υπερβατικών εμπειριών και μονολιθικών προσκολλήσεων. Εν ολίγοις δηλαδή, τα κοινώς λεγόμενα «κολλημένα» άτομα έχουν μειωμένη εγκεφαλική δραστηριότητα! Θα μου πείτε σιγά το νέο! Εντάξει. Άλλο η προσωπική εμπειρία και άλλο να το λέει η επιστήμη.. (Η έρευνα στην Καθημερινή 22-12-08).

Όμως σας έχω και άλλα ευχάριστα νέα.

Μελέτες αποκαλύπτουν ότι η πίστη είναι «η οδός της μικρότερης αντίστασης», η οδός του εύκολου, ενώ η μη πίστη απαιτεί προσπάθεια. Τα παιδιά για παράδειγμα είναι γενικώς πιο ευκολόπιστα σε παραμύθια και υπερφυσικά χαρακτηριστικά απ ότι οι θρησκευόμενοι ενήλικες που επικεντρώνονται περισσότερο στις ηθικές διαστάσεις της πίστης τους. Το κλασικό δηλαδή «πίστευε και μη ερεύνα» είναι πανεύκολο και ενδείκνυται για βλάκες και  ανόητους γιατί δεν χρειάζεται ούτε ίχνος σκέψης. Αντιθέτως η μη πίστη θέλει αμφισβήτηση, εγρήγορση, διαρκή σκέψη, γνώση και προ παντός έρευνα. Πολύ δύσκολα πράγματα δηλαδή..

«Ξεκολλήστε» λοιπόν αδέλφια για να βρείτε την υγειά σας! Άντε και καλή ανά(σ)ταση! Μωρέ καλά κάνω εγώ και δεν είμαι «πιστός» σε καμία, πολύ περισσότερο τώρα π΄ ανθίζει η άνοιξη και σκάει το καλοκαίρι..

Πηγή: Νew Scientist Μagazine, Reed Βusiness Ιnformation Ltd. © 2009

Δημοσιεύθηκε στο Κοινωνία, Πολιτισμός | Με ετικέτα: , , , , | 10 σχόλια »

Η εμμονή του Αλέκου..

Δημοσιεύθηκε από sofistis στο Παρασκευή, 10, Απριλίου, 2009

Δεν είναι φιλολογικό το ζήτημα αλλά βαθύτατα πολιτικό. Είναι η βιά, η βιάση, η εμμονή και το μέγα πάθος του Αλέκου να επιστρατεύσει ακόμα και το Σολωμό για να δικαιολογήσει για άλλη μια φορά τα αδικαιολόγητα..

alabanosΩς προς το φιλολογικό μέρος του θέματος, η αλήθεια είναι ότι στο χειρόγραφο του Σολωμού ο τόνος υπάρχει στο βία. Είναι όμως γνωστό ότι ο Σολωμός δεν ήξερε ελληνικά, έγραφε στα ιταλικά και το χειρόγραφο του βρίθει λαθών, ορθογραφικών και άλλων. Αλλά δεν είναι μόνο η μετρικότητα του στίχου που κάνει τη λέξη βιά. Είναι το γεγονός ότι όσο και να το τραβήξεις απ τα μαλλιά, όσους «φιλολόγους» και να κινητοποιήσεις, άλλο η κόψη και άλλο η όψη. Η κόψη του σπαθιού φυσικά και αναφέρεται στη βία, άλλωστε για εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση επρόκειτο.  Στον επόμενο στίχο δεν χρειάζεται να επαναλάβει το ίδιο. Συμπληρώνει αναφερόμενος στην όψη της Ελευθερίας, στη ματιά της, η οποία μετράει τη γη με βιά, δηλαδή με βιάση και ορμή, με σπουδή για να δει τι γίνεται και να παρέμβει η κόψη του σπαθιού.. Έτσι ολοκληρώνεται τέλεια ο πίνακας της Ελευθερίας. Με τη βία της κόψης του σπαθιού και τη βιά και την ορμή της όψης. Απλά πράγματα που γνωρίζουν και τα νήπια, ακόμα κι αυτός ο γελοίος ο Καρατζαφέρης.. Και κάτι άλλο για να τελειώνουμε με τις ερμηνείες. Το περιβόητο τσιτάτο «η βία είναι η μαμή της ιστορίας» ειπώθηκε σαφώς για επαναστατικές φάσεις της ιστορίας και όχι για «απαλλοτριώσεις» καταστημάτων.. Άλλο λοιπόν η βία των κοινωνικών και Εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων και άλλο οι “επαναστάσεις” κατά των βιτρινών..

Αλλά προς τι όλη αυτή η σπουδή του Αλέκου στη βία του Εθνικού μας ύμνου; Επιμένω λοιπόν ότι δεν είναι φιλολογικό το θέμα που τίθεται με την εν γένει νευρωσική συμπεριφορά του Αλέκου, αλλά βαθύτατα πολιτικό. Ανεξαρτήτως των ερμηνειών της συγκεκριμένης λέξης, το γεγονός είναι ότι ο Αλέκος με την παρέμβαση του στη Βουλή αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την εμμονή του να δικαιολογήσει μια αριστερίστικη και ανεύθυνη πολιτική..

Ήταν φυσικό επακόλουθο αυτό το “επιχείρημα” του Αλέκου.. Αφού έκαναν μαζί με τον Τσίπρα την ανάλυση τους ότι σε μια χώρα όπως η Ελλάδα η οποία: Κυβερνάται από την πιο ανίκανη κυβέρνηση του κόσμου και έναν «κουρασμένο» πρωθυπουργό, που όπως έχω ξαναπεί, βαριέται νάναι πρωθυπουργός.. Πού η Αστυνομία είναι η χειρότερη και η πιο διαλυμένη δημόσια υπηρεσία.. Που παρακολουθεί να «απαλλοτριώνονται» περιουσίες απλών πολιτών όχι μόνο επειδή διακατέχεται από την χειρότερη δημοσιουπαλληλική νοοτροπία, αλλά και για να μην εισπράξει ο κάθε Παυλόπουλος τον χαρακτηρισμό του «επάρατου» Δεξιού.. Μια αστυνομία που σε κάθε της δράση της γίνεται δημόσιος περίγελος.. Που φυλάει το Λιάγκα και ο κόσμος δεν έχει νιώσει ποτέ τόση ανασφάλεια απέναντι στο έγκλημα..

Σε αυτήν λοιπόν τη χώρα όπου οι κύριες αντιθέσεις δεν κυμαίνονται δυστυχώς μεταξύ της δεξιάς και της αριστεράς αλλά μεταξύ της σοβαρότητας και της γελοιότητας, ο Αλέκος και ο Τσίπρας διαπιστώνουν ότι και καλά ζούμε σε καθεστώς αστυνομοκρατίας(!) Ειλικρινά σας λέω, εγώ τουλάχιστον, δεν έχω δει σοβαρό αναρχικό να κάνει τέτοια πολιτική ανάλυση. Την έχουν κάνει όμως αυτοί οι δύο για να δικαιολογήσουν έτσι την αριστερίστικη πολιτική τους και την ανεύθυνη στάση τους απέναντι στη βία.. Επόμενο ήταν να επιστρατεύσουν ακόμα και το Σολωμό!

Όμως δεν  είναι αυτός ο Συνασπισμός. Δεν πρόκειται για την στάση του Συνασπισμού, αλλά για την στάση αυτών των δύο προσωπικά και αυτό το νιώθει ο κόσμος. Οι μόνοι που δεν έχουν συναίσθηση για το κακό που κάνουν στο κόμμα, (τα καταγκρεμισμένα ποσοστά είναι το λιγότερο) στην παιδεία και στο κίνημα είναι αυτοί οι δύο. Κατά τα άλλα πολύ εύκολα, μα πάρα πολύ εύκολα, ζητούν τις παραιτήσεις των άλλων. Πάντως ας ξαναρίξουν μια ματιά στον Εθνικό ύμνο. Ψύχραιμα όμως και προπαντός ήρεμα. Ίσως καταλάβουν ότι η εποχή του Σολωμού δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σημερινή. Επιτέλους, πολιτικοί αρχηγοί είναι, δεν είναι δεκαπεντάρηδες για να γαμάνε λύκεια..

ΥΓ. Η βία στις σημερινές “δημοκρατίες” είναι η χειρότερη μορφή άσκησης εξουσίας. Ακριβέστερα είναι τυραννία γιατί η έννοια της εξουσίας προϋποθέτει πάντα και κάποια συναίνεση από τον εξουσιαζόμενο.. Περισσότερα βλέπε ΕΔΩ.

Νεότερα: Τελικά την αλήθεια την αποκαλύπτει η ίδια η “Αυγή”:

“Δεν χρειάζονται όμως όλα αυτά. Δεν χρειάζεται η ανάλυση της «Βίας» κι όχι της «Βιάς». Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν ξεκινά με το «Σε γνωρίζω από την κόψη / του σπαθιού την τρομερή», μια εικόνα πολύ πιο εφιαλτική από τις κουκούλες, τα μολότοφ και τα γκαζάκια. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ύμνος στην Ελευθερία έχει γραφεί με βάση τα σκληρά γεγονότα της άλωσης της Τριπολιτσάς, γι’ αυτό συναντάς σε κάθε στίχο σχεδόν όρους ακραίας βίας. Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει, η Ελευθερία του Σολωμού έχει τρομακτικά χαρακτηριστικά” Βλέπε ΕΔΩ

Και λοιπόν σύντροφοι; Φυσικά και δεν υπάρχει εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση χωρίς βία, ούτε και ύμνος που εμπνέεται από αυτήν χωρίς βία. Όμως επιμένω. Προς τι όλα αυτά; Για να δικαιολογήσετε τελικά ότι “οι κουκούλες, τα μολότοφ και τα γκαζάκια” είναι απλές οδοντόκρεμες γιατί η επανάσταση του 21 ήταν πιο “εφιαλτική” ; Μα καλά, ρε παιδιά, αρχίσατε την επανάσταση πιο νωρίς και δεν μας τόπατε; Εγώ περίμενα να σηκωθείτε κατά το μεσημεράκι..

Νεότερα(2) Η αλήθεια για το φιλολογικό μέρος του θέματος ΕΔΩ

Δημοσιεύθηκε στο Πολιτική, για μια νέα αριστερά | Με ετικέτα: , , , , | 41 σχόλια »

Η κρίση αυξάνει την σεξουαλικότητα των Ελλήνων!

Δημοσιεύθηκε από sofistis στο Τετάρτη, 8, Απριλίου, 2009

Ενώ άλλοι είναι κουρασμένοι από την εξουσία και άλλοι καιροφυλακτούν αιωνίως ακούραστοι για να την ξαναρπάξουν,  ο λαός προτιμά το σεξ αυξάνοντας την ερωτική επιθυμία του κατά ένα ποσοστό 40%! Η ελληνική κοινωνία, σε πείσμα του Κωστάκη, του Γιωργάκη και του Αλμούνια, έχει το δικό της σχέδιο για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και επιδίδεται στο υγιές σεξ αφήνοντας τους πολιτικούς να «συνουσιάζονται» διαστροφικά με την εξουσία..

loveΤο περασμένο καλοκαίρι, λίγο πριν την κρίση, είχα γράψει στο παρόν ιστολόγιον την απογοητευτική είδηση για τον τουρισμό μας ότι «μειωμένη παρουσιάζεται και φέτος η επιθυμία για σεξ»! Ως δαιμόνιος ρεπόρτερ που είμαι είχα παρατηρήσει ότι το άγχος της επιβεβαίωσης, που ως συνήθως κατακλύζει τις παραλίες και τα μπαράκια, ιδιαιτέρως κάθε καλοκαίρι, μείωνε τη σεξουαλική επιθυμία και μετέτρεπε την συνεύρεση ανθρώπου με άνθρωπο σε ένα σκληρό και ανελέητο παιχνίδι μέχρι τελικής εξόντωσης του άλλου: Έντονη σεξουαλική πρόκληση έως ότου τσιμπήσει το θύμα, αρσενικό ή θηλυκό, με μοναδικό σκοπό να επακολουθήσει μια ηχηρή απόρριψη που να πονέσει όσο το δυνατόν περισσότερο. Ενώ δηλαδή έβλεπε κανείς έναν ψευδεπίγραφο διάχυτο ερωτισμό, σε ένα βαθύτερο επίπεδο επικρατούσε το «ένας εναντίον όλων» που θα τρόμαζε ακόμα και το Χόμπς..

Ευτυχώς λοιπόν που πλάκωσε η οικονομική κρίση για να θεραπεύσει «πάσα νόσον και πάσα μαλακία» σε τούτο τον πολύπαθο τόπο.. Αυτή τη φορά το άγχος της επιβίωσης εκτοπίζει το νοσηρό άγχος της επιβεβαίωσης και το γνήσιο και ανόθευτο από ψυχολογικές προσμίξεις σεξ αποτελεί την καλύτερη απάντηση στο άγχος και στο στρες που επιφέρει η παγκόσμια κρίση! Όπως παρατηρούν οι ειδικοί σεξολόγοι «τα μεγάλα γεγονότα της ανθρώπινης κοινωνίας που προβληματίζουν υπαρξιακά τον σύγχρονο τρόπο ζωής ενισχύουν τη σεξουαλικότητα, ως στοιχείο αναφοράς μιας επιλογής που προβάλλει την ανάγκη της χαράς και της απόλαυσης. Κάθε μορφή κοινωνικής απελπισίας και ομαδικής ψυχολογικής συμπίεσης φαίνεται να μας ενώνει μπροστά στο «κοινό κακό», ως ανθρώπινο αξίωμα της επιβίωσής μας και της προσωπικής ικανοποίησής μας.. Η πεποίθηση που υπάρχει σε περιόδους οικονομικής κρίσης ότι «όλοι οι φτωχοί είμαστε το ίδιο» ενώνει τους ανθρώπους και τους ενισχύει τη διάθεση συναισθηματικής, ψυχικής και ερωτικής επαφής..»

Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας, τα στοιχεία μαρτυρούν ότι οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, λόγω της κοινωνικοοικονομικής απαξίωσης, επιλέγουν να ζήσουν πιο χαρούμενες και φιλήδονες στιγμές. Το αίτημα για γνήσιο και ανόθευτο από ψυχολογικές προσμίξεις σεξ, παρουσιάζει αύξηση της τάξεως του 40%!

Καταλάβατε λοιπόν τώρα πόσο δυστυχισμένοι είναι αυτοί τους οποίους δεν ακουμπά η οικονομική κρίση, δεν ενδιαφέρονται για τα κοινωνικά προβλήματα, τη φτώχια και τον πόνο του άλλου και βαριούνται καθημερινώς μη έχοντας τι να κάνουν επειδή δεν βρίσκουν νόημα.. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι στα ανώτερα κοινωνικά κλιμάκια το παιχνίδι της επιβεβαίωσης ανθρώπου από άνθρωπο εντείνεται ολοένα και περισσότερο, είτε με αγωνιώδη ερωτήματα του τύπου πόσους πόντους είναι μεγαλύτερο το σκάφος και η πισίνα μας από του άλλου, είτε με τη μορφή της συλλογής όσο το δυνατόν μεγαλύτερου αριθμού εικονικών «φίλων» στο Facebook.. Γιατί όταν κοιτάς τους πόντους του σκάφους, επόμενο είναι να μη βλέπεις τους «πόντους» της  ζωής που περνούν σηκωμένοι σαν κατάρτι ιστιοφόρου από δίπλα σου..

ΣΗΜ. Διαβάστε την ανάλυση για τους λόγους μείωσης της σεξουαλικής επιθυμίας ΕΔΩ

Επίσης ειδικότερα για τη σεξουαλική κρίση στα βόρεια προάστια  ΕΔΩ

Τα στοιχεία του Ινστιτούτου Σεξουαλικής υγείας είναι παρμένα από ΕΔΩ

Άντε βρε και καλές επιδόσεις!

Δημοσιεύθηκε στο Κοινωνία, Πολιτισμός, σχέσεις | Με ετικέτα: , | 2 σχόλια »

Οι 100 ταινίες της ζωής μας;

Δημοσιεύθηκε από sofistis στο Κυριακή, 5, Απριλίου, 2009

vivianaΠροσοχή. Δεν είναι οι 100 καλύτερες κινηματογραφικές ταινίες αλλά οι 100 πιο αγαπημένες 50 Ελλήνων κινηματογραφιστών. Αυτό δεν είναι και τόσο έγκυρο και αν προσέξετε καλύτερα, θα δείτε και «υποχρεώσεις» που βγάζουν μάτι.. Πάντως, σε πολύ γενικές γραμμές, αυτές είναι και οι επικρατέστερες. Φυσικά λογικό είναι να απουσιάζουν και κάποια αριστουργήματα ή να αδικούνται σε ψήφους κάποια άλλα ή να διαφαίνεται η προσπάθεια μερικών να εντυπωσιάσουν με την επιλογή τους.. Εν γένει η “αγαπημένη” συμπίπτει και με την “καλύτερη” ενώ είναι βέβαιο ότι όλοι μας έχουμε δει τουλάχιστον μια ταινία που αγαπήσαμε και μας μένει αξέχαστη, για τον άλφα ή βήτα λόγο, αλλά δεν είναι και τόσο καλή..  Προτιμήσεις λοιπόν Ελλήνων κινηματογραφιστών, δηλαδή ανθρώπων που ακόμα δεν έχουν επιβεβαιωθεί και καταξιωθεί ως προς το προϊόν που παράγουν ούτε και στην ίδια τους τη χώρα..

Λοιπόν ιδού ο κατάλογος των 100 (δεξιά οι ψήφοι της ταινίας)

1. «Πολίτης Κέιν» (1942) του Όρσον Γουέλς / 107

2. «Αποκάλυψη τώρα» (1979) του Φράνσις Φορντ Κόπολα / 74

3. «Ο Νονός» (1972) του Φράνσις Φορντ Κόπολα / 60

4. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» (1966) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 56

5. «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» (1968) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ / 55

6. «Ραν» (1985) του Ακίρα Κουροσάβα / 51

7. «Blade runner» (1982) του Ρίντλεϊ Σκοτ / 48

8. «Οκτώμισι» (1963) του Φεντερίκο Φελίνι / 45

9. «Ο Λόγος» (1955) του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ / 44

10. «Φάνι και Αλέξανδρος» (1982) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / 39

11. «Θωρηκτό Ποτέμκιν» (1925) του Σεργκέι Αϊζενστάιν / 38

12. «Η λεωφόρος της Δύσεως» (1950) του Μπίλι Γουάιλντερ / 37

13. «Amarcord» (1973) του Φεντερίκο Φελίνι / 35

14. «Θίασος» (1974) του Θόδωρου Αγγελόπουλου / 33

-«Στάλκερ» (1979) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 33

16. «Ο ψεύτης ήλιος» (1994) του Νικίτα Μιχάλκοφ / 32

17. «Αταλάντη» (1934) του Ζαν Βιγκό / 30

18. «Γατόπαρδος» (1963) του Λουκίνο Βισκόντι / 27

19. «Το κουρδιστό πορτοκάλι» (1971) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ / 26

20. «Vertigo. Δεσμώτης του ιλίγγου» (1958) του Άλφρεντ Χίτσκοκ / 24

21. «Η θυσία» (1986) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 23

22. «Ευδοκία» (1974) του Αλέξη Δαμιανού / 22

23. «Ο καθρέφτης» (1974) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 21

-«Οργισμένο είδωλο» (1980) του Μάρτιν Σκορσέζε / 21

25. «Η έβδομη σφραγίδα» (1957) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / 20

-«Επάγγελμα ρεπόρτερ» (1975) του Μικελάντζελο Αντονιόνι / 20

-«400 χτυπήματα» (1959) του Φρανσουά Τριφό / 20

-«Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» (1972) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι / 20

-«Η φωλιά του κούκου» (1975) του Μίλος Φόρμαν / 20

-«La strada» (1954) του Φεντερίκο Φελίνι / 20

31. «Γερτρούδη» (1964) του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ / 19

32. «Ο κλέφτης των ποδηλάτων» (1948) του Βιτόριο ντε Σίκα / 18

33. «Ταξιτζής» (1976) του Μάρτιν Σκορσέζε / 17

-«Ουγκέτσου Μονογκατάρι» (1953) του Κένζι Μιζογκούτσι / 17

-«Νοσταλγία» (1983) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 17

36. «Τα φτερά του έρωτα» (1987) του Βιμ Βέντερς / 16

-«Ρέκβιεμ για ένα όνειρο» (2000) του Ντάρεν Αρονόφσκι / 16

-«Blow up» (1966) του Μικελάντζελο Αντονιόνι / 16

-«1900» (1976) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι / 16

-«Λόρενς της Αραβίας» (1962) του Ντέιβιντ Λιν / 16

-«Salo – 120 μέρες στα Σόδομα» (1975) του Πιερ Πάολο Παζολίνι / 16

-«Au hazard Balthasar» (1966) του Ρομπέρ Μπρεσόν / 16

43. «Ο θρόνος του αίματος» (1957) του Ακίρα Κουροσάβα / 15

-«Ο πόλεμος των κουμπιών» (1962) του Ιβ Ρομπέρ / 15

-«Η επιστροφή» (2003) του Αντρέι Ζβιάνγκιτσεφ / 15

46. «Η αυγή» (1927) του Φρίντριχ Βίλελμ Μουρνάου / 14

-«Μυστικά και ψέματα» (1996) του Μάικ Λι / 14

-«Chinatown» (1974) του Ρομάν Πολάνσκι / 14

-«Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του» (1971) του Ντάλτον Τράμπο / 14

50. «Το λιμάνι της αγωνίας» (1954) του Ελίας Καζάν / 13

-«Ο στρατηγός» (1927) του Μπάστερ Κίτον / 13

-«Η φλόγα που τρεμοσβήνει» (1963) του Λουί Μαλ / 13

-«Umberto D.» (1952) του Βιτόριο ντε Σίκα / 13

-«Σταυρωμένοι εραστές» (1954) του Κένζι Μιζογκούτσι / 13

55. «Ο ένοικος» (1976) του Ρομάν Πολάνσκι / 12

-«Χιροσίμα, αγάπη μου» (1959) του Αλέν Ρενέ / 12

-«Οι ζωές των άλλων» (2006) του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ / 12

58. «Μπεν Χουρ» (1959) του Γουίλιαμ Γουάιλερ / 11

-«Slamdog millionaire» (2009) τουΝτάνιΜπόιλ / 11

60. «Η κάλπικη λίρα» (1955) του Γιώργου Τζαβέλλα / 10

-«Άγριες φράουλες» (1957) του Ίνγκμαρ Μπέργκαν / 10

-«Χρυσοθήρας» (1925) του Τσάρλι Τσάπλιν / 10

-«12 πίθηκοι» (1995) του Τέρι Γκίλιαμ / 10

-«Σιωπή» (1963) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / 10

-«Ο τρίτος άνθρωπος» (1949) του Κάρολ Ριντ / 10

-«Θέλμα και Λουίζ» (1991) του Ρίντλεϊ Σκοτ / 10

-«Τζίλντα» (1946) του Τσαρλς Βίντορ / 10

-«Ένα αγρίμι στην πόλη» (1969) του Φρανσουά Τριφό / 10

-«2046» (2004) του Γουόνγκ Καρ Βάι / 10

-«Δεκάλογος» (1989-90) του Κριστόφ Κισλόφσκι / 10

-«Μπάρι Λίντον» (1975) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ / 10

-«Μετά τα μεσάνυχτα» (1985) του Μάρτιν Σκορσέζε / 10

-«Ταξίδι στο Τόκιο» (1953) του Γιασουχίρο Όζου / 10

74. «Η περιφρόνηση» (1963) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ / 9

-«Το χαμίνι» (1921) του Τσάρλι Τσάπλιν / 9

-«Ζαν ντ’ Αρκ» (1927) του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ / 9

-«Πέτρινα χρόνια» (1988) του Παντελή Βούλγαρη / 9

-«Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964) του Πιερ Πάολο Παζολίνι / 9

-«One week» (2008) του Τομ Κλάιν / 9

-«Σατυρικόν» (1969) του Φεντερίκο Φελίνι / 9

-«Μοντέρνοι καιροί» (1936) του Τσάρλι Τσάπλιν / 9

-«Χωρίς ήλιο» (1982) του Κρις Μαρκέρ / 9

-«Αλφαβίλ» (1965) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ / 9

84. «Ψυχώ» (1960) του Άφρεντ Χίτσκοκ / 8

-«Οδός Μαλχόλαντ» (2001) του Ντέιβιντ Λιντς / 8

-«Μαθήματα πιάνου» (1993) της Τζέιν Κάμπιον / 8

-«Πρόσωπα (1968) του Τζον Κασσαβέτη / 8

-«SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» (1964) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ / 8

-«Νύχτες της Καμπίρια» (1957) του Φεντερίκο Φελίνι / 8

-«Οι νύφες» (2004) του Παντελή Βούλγαρη / 8

-«Crash» (1996) του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ / 8

-«Ο τρελός Πιερό» (1965) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ / 8

-«Φάλσταφ, καμπάνες τα μεσάνυχτα» (1971) του Όρσον Γουέλς / 8

-«Δεν θα τα πάρεις μαζί σου» (1938) του Φρανκ Κάπρα / 8

-«Το πέρασμα του χρόνου» (1975) του Βιμ Βέντερς / 8

-«Μ» (1931) του Φριτς Λανγκ / 8

-«Persona» (1966) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / 8

-«Διψασμένος για ηδονή» («In a lonely place») (1950) του Νίκολας Ρεγκ / 8

-«Ζιλ και Τζιμ» (1961) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ / 8

-«Ο πορτοφολάς» (1959) του Ρομπέρ Μπρεσόν / 8

-«Αμελί» (2001) του Ζαν-Πιερ Ζενέ / 8

-«Η καταδίωξη» (1966) του Άρθουρ Πεν / 8

-«Αγάπα με αν τολμάς» (2003) του Γιαν Σαμιέλ / 8

-«Η δεύτερη πνοή» (2007) του Αλέν Κορνό / 8

-«Η δασκάλα του πιάνου» (2001) του Μίκαελ Χάνεκε / 8

-«Match point» (2005) του Γούντι Άλεν /8

Δείτε τώρα τις 10 ιδιαίτερες προτιμήσεις των 50 Ελλήνων κινηματογραφιστών από τις οποίες συγκροτήθηκε η λίστα των 100 και θα καταλάβετε πολλά…

Δήμος Αβδελιώδης, σκηνοθέτης

1. «Πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς, 2. «Ο χρυσοθήρας» του Τσάρλι Τσάπλιν, 3. «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» του Κένζι Μιζογκούτσι, 4. «Ο Λόγος» του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ, 5. «Ο κλέφτης των ποδηλάτων» του Βιτόριο ντε Σίκα, 6. «Καγκεμούσα, ο ίσκιος του πολεμιστή» του Ακίρα Κουροσάβα, 7. «Νοσταλγία» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 8. «Μέχρι το πλοίο» του Αλέξη Δαμιανού, 9. «Αναπαράσταση» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, 10. «Μητροπόλεις» του Κώστα Σφήκα

Μαρίνος Αθανασόπουλος, ηχολήπτης

1. «Άγρια συμμορία» του Σαμ Πέκινπα, 2. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 3. «Οργισμένο είδωλο» του Μάρτιν Σκορσέζε, 4. «Η πύλη της Δύσης» (η μεγάλη βερσιόν) του Μάικλ Τσίμινο, 5. «1900» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, 6. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι, 7. «Θυσία» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 8. «Ηλέκτρα» του Μίκλος Γιάντσο, 9. «Η έβδομη σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 10. «Playtime» του Ζακ Τατί

Φανή Αλεξάκη, μακιγιέζ

1. «Θέλμα και Λουίζ» του Ρίντλεϊ Σκοτ, 2. «Τα πέτρινα χρόνια» του Παντελή Βούλγαρη, 3. «Οι νύφες» του Παντελή Βούλγαρη, 4. «Καραβάν Σεράι» του Τάσου Ψαρά, 5. «Το βλέμμα του Οδυσσέα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, 6. «Slumdog millionaire» του Ντάνι Μπόιλ, 7. «Gran Torino» του Κλιντ Ίστγουντ, 8. «Αναμνήσεις μια γκέισας» του Ρομπ Μάρσαλ, 9. «Το πράσινο μίλι» του Φρανκ Ντάραμποντ, 10. «Μαθήματα πιάνου» της Τζέιν Κάμπιον

Μυρτώ Αλικάκη, ηθοποιός

1. «Μπάρι Λίντον» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 2. «400 χτυπήματα» του Φρανσουά Τριφό, 3. «Η δασκάλα του πιάνου» του Μίκαελ Χάνεκε, 4. «Επάγγελμα ρεπόρτερ» του Μικελάντζελο Αντονιόνι, 5. «Στιγμιότυπα» του Ρόμπερτ Άλτμαν, 6. «Μυστικά και ψέματα» του Μάικ Λι, 7. «Λεπτή κόκκινη γραμμή» του Τέρενς Μάλικ, 8. «Dogville» του Λαρς φον Τρίερ, 9. «Η υπόσχεση» του Τσεν Κάιγκε, 10. «Οι ζωές των άλλων» του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ

Γιώργος Αργυροηλιόπουλος, διευθυντής φωτογραφίας

1. «Το γεράκι της Μάλτας» του Τζον Χιούστον, 2. «Πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς, 3. «Λόρενς της Αραβίας» του Ντέιβιντ Λιν, 4. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ, 5. «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» του Κένζι Μιζογκούτσι, 6. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα, 7. «Μια υπέροχη ζωή» του Φρανκ Κάπρα, 8. «Amarcord» του Φεντερίκο Φελίνι, 9. «Ο αταίριαστος» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 10. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα

Αναστασία Αρσένη, σκηνογράφος

1. «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Σεργκέι Αϊζενστάιν, 2. «Μητρόπολις» του Φριτς Λανγκ, 3. «Πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς, 4. «La strada» του Φεντερίκο Φελίνι, 5. «Η σιωπή» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 6. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ, 7. «Ψαλιδοχέρης» του Τιμ Μπάρτον, 8. «Το μυστικό της Βέρα Ντρέικ» του Μάικ Λι, 9. «Η γιορτή της Μπαμπέτ» του Γκάμπριελ Άξελ, 10. «Οι ζωές των άλλων» του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ

Ορφέας Αυγουστίδης, ηθοποιός

1. «Μετά τα μεσάνυχτα» του Μάρτιν Σκορσέζε, 2. «Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης» του Τιμ Μπάρτον, 3. «12 πίθηκοι» του Τέρι Γκίλιαμ, 4. «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 5. «Ο στρατηγός» του Μπάστερ Κίτον, 6. «Η φωλιά του κούκου» του Μίλος Φόρμαν, 7. «Η χαμένη λεωφόρος» του Ντέιβιντ Λιντς, 8. «Ο μεγάλος Λεμπόφσκι» του Τζόελ και Ίθαν Κοέν, 9. «Old boy» του Τσαν Γου Παρκ, 10. «Ο νεκρός» του Τζιμ Τζάρμους

Κώστας Βαρυπομπιώτης, υπεύθυνος μιξάζ

1. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 2. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 3. «Ο Νονός» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 4. «Θυσία» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 5. «Ελαφοκυνηγός» του Μάικλ Τσίμινο, 6. «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, 7. «Ο καουμπόι του μεσονυκτίου» του Τζον Σλέσινγκερ, 8. «Η Αλίκη στις πόλεις» του Βιμ Βέντερς, 9. «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, 10. «Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων» του Δήμου Αβδελιώδη

Αλέξανδρος Βούλγαρης, σκηνοθέτης

1. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 2. «Η ασημένια σφαίρα» του Αντρέι Ζουλάφσκι, 3. «Η καταδίωξη» του Άρθουρ Πεν, 4. «Η λεωφόρος της Δύσεως» του Μπίλι Γουάιλντερ, 5. «Βιντεοδρόμιο» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, 6. «Ο ταξιτζής» του Μάρτιν Σκορσέζε, 7. «Παραδεισένιες μέρες» του Τέρενς Μάλικ, 8. «Ο ένοικος» του Ρομάν Πολάνσκι, 9. «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι» του Τομπ Χούπερ, 10. «Η απειλή» του Τζον Κάρπεντερ

Αλέκος Γιάνναρος, διευθυντής φωτογραφίας

1. «Λόρενς της Αραβίας» του Ντέιβιντ Λιν, 2. «Vertigo: Δεσμώτης του ιλίγγου» του Άλφρεντ Χίτσκοκ, 3. «Η έβδομη σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 4. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 5. «Ο καθρέφτης» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 6. «Χιροσίμα, αγάπη μου», του Αλέν Ρενέ, 7. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ, 8. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα, 9. «Amarcord» του Φεντερίκο Φελίνι, 10. «Αταλάντη» του Ζαν Βιγκό

Κωνσταντίνος Γιάνναρης, σκηνοθέτης

1. «Τζίλντα» του Τσαρλς Βίντορ, 2. «Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» του Πιερ Πάολο Παζολίνι, 3. «Salo» του Πιερ Πάολο Παζολίνι, 4. «Un chant d’amour» («Ένα ερωτικό άσμα») του Ζαν Ζενέ, 5. «Η θεία από το Σικάγο» του Αλέκου Σακελλάριου, 6. «Άγρια συμμορία» του Σαμ Πέκινπα, 7. «Η περιφρόνηση» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, 8. «Υπόθεση Παραλλάξ» του Άλαν Τζ. Πακούλα, 9. «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» του Μάικ Νίκολς, 10. «Ossessione» του Λουκίνο Βισκόντι

Νίκος Γραμματικός, σκηνοθέτης

1. «Ο δεκάλογος» του Κριστόφ Κισλόφσκι, 2. «Η νύχτα» του Μικελάντζελο Αντονιόνι, 3. «Η δεύτερη πνοή» του Αλέν Κορνό, 4. «Ο Νονός» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 5. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς, 6. «Ο θρόνος του αίματος» του Ακίρα Κουροσάβα, 7. «Η Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού, 8. «Η λεωφόρος της Δύσης» του Μπίλι Γουάιλντερ, 9. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ, 10. «Chinatown» του Ρόμαν Πολάνσκι

Γιάννης Δαλιανίδης, σκηνοθέτης

1. «Dolce vita» του Φεντερίκο Φελίνι, 2. «Θάνατος στη Βενετία» του Λουκίνο Βισκόντι, 3. «Χρυσοθήρας» του Τσάρλι Τσάπλιν, 4. «Ψυχώ» του Άλφρεντ Χίτσκοκ, 5. «Λεωφορείον ο πόθος» του Ελίας Καζάν, 6. «Μισαλλοδοξία» του Ντέιβιντ Γουόρκ Γκρίφιθ, 7. «Ιβάν ο τρομερός» του Σεργκέι Αϊζενστάιν, 8. «Χιροσίμα, αγάπη μου» του Αλέν Ρενέ, 9. «Ηλέκτρα» του Μιχάλη Κακογιάννη, 10. «Τραγουδώντας στη βροχή» των Στάνλεϊ Ντόνεν – Τζιν Κέλι

Kατερίνα Ευαγγελάκου, σκηνοθέτρια

1. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι, 2. «Ο Λόγος» του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ, 3. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα, 4. «Η επιστροφή» του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, 5. «Ο Νονός» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 6. «Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων» του Δήμου Αβδελιώδη, 7. «Ου φονεύσεις» (από το «Δεκάλογο») του Κριστόφ Κισλόφσκι, 8. «Η θυσία του Κόρζακ» του Αντρέι Βάιντα, 9. «Πού είναι το σπίτι του φίλου μου;» του Αμπάς Κιαροστάμι, 10. «Europa» του Λαρς φον Τρίερ

Μαρία Ζορμπά, ηθοποιός

1. «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Σεργκέι Αϊζενστάιν, 2. «Ζαν ντ’ Αρκ» του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ, 3. «Το χαμίνι» του Τσάρλι Τσάπλιν, 4. «Μήδεια» του Πιερ Πάολο Παζολίνι, 5. «Εξολοθρευτής άγγελος» του Λουίς Μπουνιουέλ, 6. «Νοσταλγία» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 7. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα, 8. «Οικογενειακή γιορτή» του Τόμας Βίντερμπεργκ, 9. «Dogville» του Λαρς φον Τρίερ, 10. «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού

Αντώνης Καφετζόπουλος, σκηνοθέτης – ηθοποιός

1. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς, 2. «Σατυρικόν» του Φεντερίκο Φελίνι, 3. «Φάλσταφ: Καμπάνες τα μεσάνυχτα» του Όρσον Ουέλς, 4. «Ο στρατηγός» του Μπάστερ Κίτον, 5. «SOS, Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 6. «Το λιμάνι της αγωνίας» του Ελίας Καζάν, 7. «Ασυγχώρητοι» του Κλιντ Ίστγουντ, 8. «Άλιεν» του Ρίντλεϊ Σκοτ, 9. «Chinatown» του Ρόμαν Πολάνσκι, 10. «Μανχάταν» του Γούντι Άλεν

Φίλιππος Κουτσάφτης, διευθυντής φωτογραφίας – σκηνοθετης ντοκιμαντέρ

1. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς, 2. «Χωρίς ήλιο» του Κρις Μαρκέρ, 3. «Η λεωφόρος της Δύσης» του Μπίλι Γουάιλντερ, 4. «Ο καθρέφτης» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 5. «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού, 6. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι, 7. «Ρασομόν» του Ακίρα Κουροσάβα, 8. «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» του Κένζι Μιζογκούτσι, 9. «Ο Λόγος» του Κάρλ Θίοντορ Ντράγιερ, 10. «Το χαμίνι» του Τσάρλι Τσάπλιν

Ερρίκος Λίτσης, ηθοποιός

1. «1900» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, 2. «Η φωλιά του κούκου» του Μίλος Φόρμαν, 3. «Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του» του Ντάλτον Τράμπο, 4. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 5. «Η ψυχή στο στόμα» του Γιάννη Οικονομίδη, 6. «Οι εντιμότατοι φίλοι μου» του Μάριο Μονιτσέλι, 7. «Τhe wall – Pink Floyd» του Άλαν Πάρκερ, 8. «Βαλς με τον Μπασίρ» του Αρί Φόλμαν, 9. «Μπεν Χουρ» του Γουίλιαμ Γουάιλερ, 10. «Ο Νονός» του Φράνσις Φόρντ Κόπολα

Αλέξανδρος Λογοθέτης, ηθοποιός

1. «Ο τρίτος άνθρωπος» του Κάρολ Ριντ, 2. «Κουρδιστό πορτοκάλι» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 3. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φόρντ Κόπολα, 4. «Ο ταξιτζής» του Μάρτιν Σκορσέζε, 5. «400 χτυπήματα» του Φρανσουά Τριφό, 6. «Η επιστροφή» του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, 7. «Μηχανικά πιάνα» του Νικίτα Μιχάλκοφ, 8. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ, 9. «Ο επισκέπτης» του Τζουν-χο Μπονγκ, 10. «Άσε το κακό να μπει» του Τόμας Άλφρεντσον

Ρένια Λουιζίδου, ηθοποιός

1. «Ο Νονός» του Φράνσις Φόρντ Κόπολα, 2. «Βlade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ, 3. «Η μπλε ταινία» του Κριστόφ Κισλόφσκι, 4. «Ο ψεύτης ήλιος» του Νικίτα Μιχάλκοφ, 5. «Κάποτε στην Αμερική» του Σέρτζιο Λεόνε, 6. «Ο ταξιτζής» του Μάρτιν Σκορσέζε, 7. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 8. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι, 9. «Παγοθύελλα» του Ανγκ Λι, 10. «Συνήθεις ύποπτοι» του Μπράιαν Σίνγκερ

Πάνος Χ. Κούτρας, σκηνοθέτης

1. «Vertigo: Δεσμώτης του ιλίγγου» του Άλφρεντ Χίτσκοκ, 2. «Τα φώτα της πόλης» του Τσάρλι Τσάπλιν, 3. «Διψασμένος για ηδονή» («In a lonely place») του Νίκολας Ρέι, 4. «Γραμμένο με αίμα» («The tarnished angels») του Ντάγκλας Σερκ, 5. «Au hazard Balthasar» του Ρομπέρ Μπρεσόν, 6. «Pink flamingos» του Τζον Γουότερς, 7. «Ο κανόνας του παιχνιδιού» του Ζαν Ρενουάρ, 8. «Γερμανία έτος μηδέν» του Ρομπέρτο Ροσελίνι, 9. «To στίγμα του κολασμένου» («Some came running») του Βινσέντε Μινέλι, 10. «Οδός Μαλχόλαντ» του Ντέιβιντ Λιντς

Νίκος Κυπουργός, συνθέτης

1. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι, 2. «Μοντέρνοι καιροί» του Τσάρλι Τσάπλιν, 3. «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Σεργκέι Αϊζενστάιν, 4. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς, 5. «Η έβδομη σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 6. «Η λεωφόρος της Δύσης» του Μπίλι Γουάιλντερ, 7. «Ο κλέφτης των ποδηλάτων» του Βιτόριο ντε Σίκα, 8. «Όνειρα» του Ακίρα Κουροσάβα, 9. «Μανχάταν» του Γούντι Άλεν, 10. «Απαγορευμένα παιχνίδια» του Ρενέ Κλεμάν

Άννυ Λούλου, ηθοποιός

1. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς, 2. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 3. «Φάνι και Αλεξανδρος» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 4. «Συμμορίες της Νέας Υόρκης» του Μάρτιν Σκορσέζε, 5. «Άγρια συμμορία» του Σαμ Πέκινπα, 6. «Για μια χούφτα δολάρια» του Σέρτζιο Λεόνε, 7. «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι» του Κεν Λόουτς, 8. «Μπόνι και Κλάιντ» του Άρθουρ Πεν, 9. «Το τσεκούρι» του Κώστα Γαβρά, 10. «Gran Torino» του Κλιντ Ίστγουντ

Στέλιος Μάινας, ηθοποιός

1. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς, 2. «Ο Λόγος» του Καρλ Θίοντορ Ντράγερ, 3. «Φάνι και Αλέξανδρος» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 4. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 5. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα, 6. «Ο θρόνος του αίματος» του Ακίρα Κουροσάβα, 7. «Los Olvidados» του Λουίς Μπουνιουέλ, 8. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 9. «Ο καιρός των Τσιγγάνων» του Εμίρ Κουστουρίτσα, 10. «Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του» του Ντάλτον Τράμπο

Γιώργος Μαυροψαρίδης, μοντέρ

1. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 2. «Αλφαβίλ» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, 3. «Vertigo: Δεσμώτης του ιλίγγου» του Άλφρεντ Χίτσκοκ, 4. «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού, 5. «Καρκαλού» του Σταύρου Τορνέ, 6. «Οδός Μαλχόλαντ» του Ντέιβιντ Λιντς, 7. «Ο θείος από την Αμερική» του Αλέν Ρενέ, 8. «Ο καθρέφτης» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 9. «Ο κανόνας του παιχνιδιού» του Ζαν Ρενουάρ, 10. «Ρασομόν» του Ακίρα Κουροσάβα

Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ηθοποιός

1. «Ο ψεύτης ήλιος» του Αντρέι Μιχάλκοφ, 2. «Ο κλέψας του κλέψαντος» του Μάριο Μονιτσέλι, 3. «Ο πόλεμος των κουμπιών» του Ιβ Ρομπέρ, 4. «La strada» του Φεντερίκο Φελίνι, 5. «Η θάλασσα μέσα μου» του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, 6. «Το γεράκι της Μάλτας» του Τζον Χιούστον, 7. «Η έβδομη σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 8. «Μυστικά και ψέματα» του Μάικ Λι, 9. «Κάλπικη λίρα» του Γιώργου Τζαβέλλα, 10. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς

Φάνης Μουρατίδης, ηθοποιός

1. «Τα φτερά του έρωτα» του Βιμ Βέντερς, 2. «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, 3. «Η κάλπικη λίρα» του Γιώργου Τζαβέλλα, 4. «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 5. «Ο ψεύτης ήλιος» του Νικίτα Μιχάλκοφ, 6. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 7. «Οι κυρίες της αυλής» του Ντίνου Δημόπουλου, 8. «Η διπλή ζωή της Βερόνικα» του Κριστόφ Κισλόφσκι, 9. «Της κακομοίρας» του Ντίνου Κατσουρίδη, 10. «Ήσυχες μέρες του Αυγούστου» του Παντελή Βούλγαρη

Τάσος Μπουλμέτης, σκηνοθέτης

1. «Κουρδιστό πορτοκάλι» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 2. «Ο ένοικος» του Ρομάν Πολάνσκι, 3. «Persona» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 4. «Κρυμμένος» του Μίκαελ Χάνεκε, 5. «Blow up» του Μικελάντζελο Αντονιόνι, 6. «Πρόβα ορχήστρας» του Φεντερίκο Φελίνι, 7. «Η συνομιλία» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 8. «Η δύναμη της σάρκας» του Νίκολας Ρεγκ, 9. «Vertigo: Δεσμώτης του ιλίγγου» του Άλφρεντ Χίτσκοκ, 10. «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου

Γιάννης Οικονομίδης, σκηνοθέτης

1. «Αταλάντη» του Ζαν Βιγκό, 2. «Η αυγή» του Φρίντριχ Μουρνάου, 3. «Ο πορτοφολάς» του Ρομπέρ Μπρεσόν, 4. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 5. «Dolce vita» του Φεντερίκο Φελίνι, 6. «Οι καραμπινιέροι» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, 7. «Η σιωπή» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 8. «Η φλόγα που τρεμοσβήνει» του Λουί Μαλ, 9. «Το λιμάνι της αγωνίας» του Ελίας Καζάν, 10. «Πρόσωπα» του Τζον Κασσαβέτη

Νίκος Παναγιωτόπουλος, σεναριογράφος

1. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 2. «Ψεύτης ήλιος» του Νικίτα Μιχάλκοφ, 3. «Οργισμένο είδωλο» του Μάρτιν Σκορσέζε, 4. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ, 5. «Η λευκή ταινία» του Κριστόφ Κισλόφσκι, 6. «Μανόλια» του Πολ Τόμας Άντερσον, 7. «Σκυλίσιες μέρες» του Ούλριχ Ζάιντλ, 8. «Επιστροφή» του Αντρέι Ζβιάνγκιτσεφ, 9. «Οικογενειακή γιορτή» του Τόμας Βίντερμπεργκ, 10. «Ο νευρικός εραστής» του Γούντι Άλεν

Λάκης Παπαστάθης, σκηνοθέτης

1. «Αταλάντη» του Ζαν Βιγκό, 2. «Νανούκ του Βορρά» του Ρόμπερτ Τζ. Φλάερτι, 3. «Ο Λόγος» του Κάρλ Θίοντορ Ντράγιερ, 4. «Γερτρούδη» του Κάρλ Θίοντορ Ντράγιερ, 5. «O πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς, 6. «Η αυγή» του Φρίντριχ Βίλελμ Μουρνάου, 7. «Η Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού, 8. «Ο τελευταίος των ανθρώπων» του Φρίντριχ Βίλελμ Μουρνάου, 9. «Οι άγριες φράουλες» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 10. «Ο δολοφόνος του Τόκιο» του Ακίρα Κουροσάβα

Νίκος Πορτοκάλογλου, μουσικός

1. «Amarcord» του Φεντερίκο Φελίνι, 2. «Φάνι και Αλέξανδρος» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 3. «Match point» του Γούντι Άλεν, 4. «Μια νύχτα στην όπερα» των αδερφών Μαρξ, 5. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 6. «Οργισμένο είδωλο» του Μάρτιν Σκορσέζε, 7. «Η μπλε ταινία» του Κριστόφ Κισλόφσκι, 8. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φόρντ Κόπολα, 9. «21 γραμμάρια» του Αλεχάντρο Ιναρίτου, 10. «Το λιμάνι της αγωνίας» του Ελίας Καζάν

Ευανθία Ρεμπούτσικα, μουσικός

1. «Ο Νονός» του Φράνσις Φόρντ Κόπολα, 2. «Ο γατόπαρδος» του Λουκίνο Βισκόντι, 3. «Νύχτες της Καμπίρια» του Φεντερίκο Φελίνι, 4. «Ιστορίες του Κάντερμπουρι» του Πιερ Πάολο Παζολίνι, 5. «Μυστικά και ψέματα» του Μάικ Λι, 6. «Ο αθώος» του Λουκίνο Βισκόντι, 7. «Βαβέλ» του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου, 8. «Το κοπάδι» του Γιλμάζ Γκιουνέι, 9. «Καζαμπλάνκα» του Μάικλ Κέρτις, 10. «Σινεμά ο παράδεισος» του Τζουζέπε Τορνατόρε

Λουκία Ρικάκη, σκηνοθέτρια

1. «To αγρίμι» του Φρανσουά Τριφό, 2. «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Σεργκέι Αϊζενστάιν, 3. «Ζιλ και Τζιμ» του Φρανσουά Τριφό, 4. «Ο πόλεμος των κουμπιών» του Ιβ Ρομπέρ, 5. «400 χτυπήματα» του Φρανσουά Τριφό, 6. «Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του» του Ντάλτον Τράμπο, 7. «Η νύχτα του Σαν Λορέντσο» των Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι, 8. «Φάνι και Αλέξανδρος» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 9. «Ο καθρέφτης» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 10. «Κολαστήριο» («Kαrhozat / Damnation») του Μπέλα Ταρ

Άκης Σακελλαρίου, ηθοποιός

1. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 2. «Γη και ελευθερία» του Κεν Λόουτς, 3. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 4. «Θυσία» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 5. «La strada» του Φεντερίκο Φελίνι, 6. «Ο θρόνος του αίματος» του Ακίρα Κουροσάβα, 7. «Ο δράκος» του Νίκου Κούνδουρου, 8. «Τα φώτα της ράμπας» του Τσάρλι Τσάπλιν, 9. «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, 10. «Ψυχώ» του Άλφρεντ Χίτσκοκ

Εύη Σαουλίδου, ηθοποιός

1. «Η φλόγα που τρεμοσβήνει» του Λουί Μαλ, 2. «Ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων» του Χαγιάο Μιγιαζάκι, 3. «Σαλό» του Πιερ Πάολο Παζολίνι, 4. «Πρόσωπα» του Τζον Κασσαβέτη, 5. «Σημασία έχει ν’ αγαπάς» του Αντρέι Ζουλάφσκι, 6. «Η περιφρόνηση» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, 7. «Τα φτερά του έρωτα» του Βιμ Βέντερς, 8. «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας» του Λουίς Μπουνιουέλ, 9. «SOS, Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 10. «Ο πύργος» του Μίκαελ Χάνεκε

Ανδρέας Σινάνος, διευθυντής φωτογραφίας

1. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα, 2. «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, 3. «Γατόπαρδος» του Λουκίνο Βισκόντι, 4. «Κραυγές και ψίθυροι» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 5. «Amarcord» του Φεντερίκο Φελίνι, 6. «Το λιμάνι της αγωνίας» του Ελίας Καζάν, 7. «Επάγγελμα ρεπόρτερ» του Μικελάντζελο Αντονιόνι, 8. «Οι Δουβλινέζοι» («The dead») του Τζον Χιούστον, 9. «Τα φτερά του έρωτα» του Βιμ Βέντερς, 10. «Ο κομφορμίστας» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι

Μαρία Σολωμού, ηθοποιός

1. «2046» του Γουόνγκ Καρ Γουάι, 2. «Το ημερολόγιο» του Νικ Κασαβέτις, 3. «Αγάπα με αν τολμάς» του Γιαν Σαμιέλ, 4. «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, 5. «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο» του Ντάρεν Αρονόφσκι, 6. «Μάτια ερμητικά κλειστά» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 7. «Σινεμά ο παράδεισος» του Τζουζέπε Τορνατόρε, 8. «Τα ψηλά τακούνια» του Πέδρο Αλμοδόβαρ, 9. «Μουλέν Ρουζ» του Μπαζ Λούρμαν, 10. «Τ’ αγόρια δεν κλαίνε» της Κίμπερλι Πιρς

Τάκης Σπυριδάκης, σκηνοθέτης – ηθοποιός

1. «Η λεωφόρος της Δύσης» του Μπίλι Γουάιλντερ, 2. «Η κυρία της Σανγκάης» του Όρσον Ουέλς, 3. «Άγρια συμμορία» του Σαμ Πέκινπα, 4. «Σκυλίσια μέρα» του Σίντνεϊ Λιούμετ, 5. «Η φωλιά του κούκου» του Μίλος Φόρμαν, 6. «Ο Λόρενς της Αραβίας» του Ντέιβιντ Λιν, 7. «Η έκλειψη» του Μικελάντζελο Αντονιόνι, 8. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ, 9. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι, 10. «Singapore sling» του Νίκου Νικολαΐδη

Ιουλία Σταυρίδου, σκηνογράφος

1. «Γατόπαρδος» του Λουκίνο Βισκόντι, 2. «Umberto D.» του Βιτόριο ντε Σίκα, 3. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 4. «Η μεγάλη χίμαιρα» του Ζαν Ρενουάρ, 5. «Σταυρωμένοι εραστές» του Κένζι Μιζογκούτσι, 6. «Ο πόλεμος τελείωσε» του Αλέν Ρενέ, 7. «Γερτρούδη» του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ, 8. «Η γειτονιά των καταφρονεμένων» του Ακίρα Κουροσάβα, 9. «Αγκίρε, η μάστιγα του Θεού» του Βέρνερ Χέρτζογκ, 10. «Η δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς από τον δειλό Ρόμπερτ Φορντ» του Άντριου Ντομινίκ

Εύα Στεφανή, σκηνοθέτρια

1. «Au hasard Balthazar» του Ρομπέρ Μπρεσόν, 2. «Το χέρι που σκοτώνει» («Shadow of a doubt») του Άλφρεντ Χίτσκοκ, 3. «Δεν θα τα πάρεις μαζί σου» του Φρανκ Κάπρα, 4. «Walden» του Τζόνας Μέκας, 5. «Η νύχτα του κυνηγού» του Τσαρλς Λότον, 6. «Amarcord» του Φεντερίκο Φελίνι, 7. «Umberto D.» του Βιτόριο ντε Σίκα, 8. «Boudou save des eaux» του Ζαν Ρενουάρ, 9. «Εάν» («If») του Λίντσεϊ Άντερσον, 10. «Η χρυσή εποχή» του Λουίς Μπουνιουέλ

Σύλλας Τζουμέρκας, σκηνοθέτης

1. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 2. «Ο δολοφόνος του Τόκιο» («High and low») του Ακίρα Κουροσάβα, 3. «Το πέρασμα του χρόνου» του Βιμ Βέντερς, 4. «Μια γυναίκα εξομολογείται» του Τζον Κασσαβέτη, 5. «Λουλούδι της σάρκας» («Turkish delight») του Πολ Βερχόφεν, 6. «Ο καθρέφτης» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 7. «Tες» του Ρόμαν Πολάνσκι, 8. «Διαφθορά» («Bad lieutenant») του Έιμπελ Φεράρα, 9. «Οι ηλίθιοι» του Λαρς φον Τρίερ, 10. «Άγριες φράουλες» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, ηθοποιός

1. «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 2. «Οne week» του Τομ Κλάιν, 3. «Ο τρελός Πιερό» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, 4. «Κανείς δεν ξέρει» του Γιώργου Χριστόπουλου, 5. «Ροζ Πάνθηρας» του Μπλέικ Έντουαρντς, 6. «Οι ηλίθιοι» του Λαρς φον Τρίερ, 7. «Τραγούδια από το 2ο όροφο» του Ρόι Άντερσον, 8. «Μεγαλέξανδρος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, 9. «Οι αρμονίες του Werkmeister» του Μπέλα Ταρ, 10. «Funny games» του Μίκαελ Χάνεκε

Γιώργος Τσεμπερόπουλος, σκηνοθέτης

1. «Chinatown» του Ρόμαν Πολάνσκι, 2. «Ο Νονός» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 3. «Νοσταλγία» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 4. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 5. «Φάνι και Αλέξανδρος» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 6. «Η πόλη του Θεού» του Φερνάρντο Μεϊρέγιες, 7. «Brasil» του Τέρι Γκίλιαμ, 8. «Ο λαβύρινθος του Πανός» του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, 9. «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, 10. «Η επέλαση των βαρβάρων» του Ντενίς Αρκάν

Γιάννης Τσιμιτσέλης, ηθοποιός

1. «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο» του Ντάρεν Αρονόφσκι, 2. «Ο Νονός» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 3. «Crash» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, 4. «Κουρδιστό πορτοκάλι» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 5. «Slamdog millionaire» του Ντάνι Μπόιλ, 6. «Fight club» του Ντέιβιντ Φίντσε, 7. «Jackie Brown» του Κουέντιν Ταραντίνο, 8. «Μatrix» των Άντι και Λάρι Βασόφσκι, 9. «12 πίθηκοι» του Τέρι Γκίλιαμ, 10. «Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών» του Πίτερ Τζάκσον

Γιάννης Τσιτσόπουλος, μοντέρ

1. «Οι ζωές των άλλων» του Φλόριαν Χένκελ Φον Ντόνερσμαρκ, 2. «Λάμψη» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 3. «Αμελί» του Ζαν-Πιερ Ζενέ, 4. «Μαθήματα πιάνου» της Τζέιν Κάμπιον, 5. «Άρωμα γυναίκας» του Μάρτιν Μπρεστ, 6. «Μπεν Χουρ» του Γουίλιαμ Γουάιλερ, 7. «Όσα παίρνει ο άνεμος» του Βίκτορ Φλέμινγκ, 8. «Σπάρτακος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 9. «Ο Λόρενς της Αραβίας» του Ντέιβιντ Λιν, 10. «Αμαντέους» του Μίλος Φόρμαν

Σταύρος Τσιώλης, σκηνοθέτης

1. «Ταξίδι στο Τόκιο» του Γιασουχίρο Όζου, 2. «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 3. «Ο κλέφτης των ποδηλάτων» του Βιτόριο ντε Σίκα, 4. «Άγριες φράουλες» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 5. «Ο κύριος Βερντού» του Τσάρλι Τσάπλιν, 6. «Το άγγιγμα του κακού» του Όρσον Ουέλς, 7. «Η επανάσταση» του Μασάκι Κομπαγιάσι, 8. «Η επίδραση των ακτίνων Γ στα χρυσάνθεμα» του Πολ Νιούμαν, 9. «One million dollar baby» του Κλιντ Ίστγουντ, 10. «Η ψυχή στο στόμα» του Γιάννη Οικονομίδη

Σταμάτης Φασουλής, ηθοποιός

1. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς, 2. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι, 3. «Γερτρούδη» του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ, 4. «Οι καταραμένοι» του Λουκίνο Βισκόντι, 5. «Επάγγελμα ρεπόρτερ» του Μικελάντζελο Αντονιόνι, 6. «Θυσία» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 7. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 8. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 9. «Vertigo: Δεσμώτης του ιλίγγου» του Άλφρεντ Χίτσκοκ, 10. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα

Γιώτα Φέστα, ηθοποιός

1. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς, 2. «Ο Λόγος» του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ, 3. «Μ» του Φριτς Λανγκ, 4. «Σταυρωμένοι εραστές» του Κένζι Μιζογκούτσι, 5. «Η έβδομη σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 6. «Χιροσίμα, αγάπη μου» του Αλέν Ρενέ, 7. «Η λεωφόρος της Δύσης» του Μπίλι Γουάιλντερ, 8. «Επάγγελμα ρεπόρτερ» του Μικελάντζελο Αντονιόνι, 9. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 10. «Chinatown» του Ρόμαν Πολάνσκι

Περικλής Χούρσογλου, σκηνοθέτης

1. «Blow up» του Μικελάντζελο Αντονιόνι, 2. «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, 3. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι, 4. «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, 5. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα, 6. «Φάνι και Αλέξανδρος» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 7. «Ο μεγάλος ερωτικός» του Παντελή Βούλγαρη, 8. «Γύρω στα μεσάνυχτα» του Μπερτράν Ταβερνιέ, 9. «Αmarcord» του Φεντερίκο Φελίνι, 10. «Βρόμικη πόλη» του Τζον Χιούστον

Το θέμα από “ΤΑ ΝΕΑ” ΕΔΩ

Δημοσιεύθηκε στο ΜΜΕ, Πολιτισμός, θέαμα, τέχνη | Με ετικέτα: , | 16 σχόλια »

Ειδικά σήμερα να προσέχετε περισσότερο..

Δημοσιεύθηκε από sofistis στο Πέμπτη, 2, Απριλίου, 2009

Επειδή δεν υπάρχει η επίσημη και κατεστημένη ενημέρωση από τους καναλάρχες και τα golden boys της καθεστηκυίας δημοσιογραφίας, λόγω της απεργίας, αναλαμβάνω εγώ, ως ένας απλός πολίτης, να σας ενημερώσω ότι πρέπει να προσέχετε. Κυκλοφορούν ανάμεσα μας golden boys και τραπεζίτες χωρίς κοστούμια και έτσι πλέον το κακό δεν φαίνεται γιατί είναι διάχυτο παντού!

Γκολντεμποϊσμός

Γκολντεμποϊσμός

Όπως είναι γνωστό, λόγω της συνάντησης των G20  στο Λονδίνο, οι τράπεζες και οι μεγάλες εταιρείες εξέδωσαν «νότα» στα στελέχη τους να μην κυκλοφορούν με κουστούμια γιατί θα προπηλακιστούν, θα ..λιθοβοληθούν και ενδεχομένως θα ..βιαστούν από τους διαδηλωτές που διαμαρτύρονται για την κατάντια στην οποία οδήγησε τον κόσμο η απληστία και η απανθρωπιά της παντελώς ασύδοτης «ελεύθερης αγοράς» δηλαδή, η δικτατορία της αγοράς..

Η αλήθεια είναι ότι ενώ οι εγχώριοι κουκουλοφόροι μας, ασχολούνται με το να βάζουν βόμβες στο γραφείο του ..αιμοβόρου τέρατος του καπιταλισμού, δηλαδή του φουκαριάρη του Σ. Παπαθεμελή, οι διαδηλωτές στο Λονδίνο είναι πιο εύστοχοι. Δεν λιθοβολούν φυσικά και δεν βιάζουν. Κρεμάνε μεν και καίνε ομοιώματα τραπεζιτών και Golden Boys της αγοράς, όμως δεν τρομοκρατούν και δεν διώχνουν τον κόσμο από τις διαδηλώσεις όπως γίνεται εδώ. Είναι πραγματικά συγκινητικό να βλέπεις άτομα κάθε ηλικίας, παιδιά, νέους, γιαγιάδες και παππούδες με τα αθλητικά παπουτσάκια τους και ανοιχτά τα πρόσωπα να διαδηλώνουν άφοβα κατά των ισχυρών αυτού του κόσμου, να τούς καταγγέλλουν στις κάμερες χωρίς να έχουν τίποτα να κρύψουν και χωρίς κάποιοι κρετίνοι με κουκούλες στα μυαλά να τους τρομοκρατούν και να τους διώχνουν! Ούτε ο δυναμισμός έλλειπε από τις κινητοποιήσεις, ούτε το πάθος, ούτε και οι αναπόφευκτες συγκρούσεις με την αστυνομία. Φυσικά θα αργήσουμε πολύ να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο. Μέχρι να συνειδητοποιήσει ο Αλαβάνος και ο Τσίπρας το κακό που έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν στο Συνασπισμό, στην παιδεία και στο κίνημα με την ανεύθυνη στάση τους θα περάσει πολύ καιρός ακόμα.. Ως τότε έχει γίνει μια αρχή. Τα  αγέρωχα και αλαζονικά Golden boys της αγοράς έχουν αρχίσει να φοβούνται και να κρύβονται.. Κάτι είναι και αυτό..

Δημοσιεύθηκε στο ΜΜΕ, Πολιτική, για μια νέα αριστερά, δικτατορία της αγοράς | Με ετικέτα: , , , | 8 σχόλια »