Δεν είναι φιλολογικό το ζήτημα αλλά βαθύτατα πολιτικό. Είναι η βιά, η βιάση, η εμμονή και το μέγα πάθος του Αλέκου να επιστρατεύσει ακόμα και το Σολωμό για να δικαιολογήσει για άλλη μια φορά τα αδικαιολόγητα..
Ως προς το φιλολογικό μέρος του θέματος, η αλήθεια είναι ότι στο χειρόγραφο του Σολωμού ο τόνος υπάρχει στο βία. Είναι όμως γνωστό ότι ο Σολωμός δεν ήξερε ελληνικά, έγραφε στα ιταλικά και το χειρόγραφο του βρίθει λαθών, ορθογραφικών και άλλων. Αλλά δεν είναι μόνο η μετρικότητα του στίχου που κάνει τη λέξη βιά. Είναι το γεγονός ότι όσο και να το τραβήξεις απ τα μαλλιά, όσους «φιλολόγους» και να κινητοποιήσεις, άλλο η κόψη και άλλο η όψη. Η κόψη του σπαθιού φυσικά και αναφέρεται στη βία, άλλωστε για εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση επρόκειτο. Στον επόμενο στίχο δεν χρειάζεται να επαναλάβει το ίδιο. Συμπληρώνει αναφερόμενος στην όψη της Ελευθερίας, στη ματιά της, η οποία μετράει τη γη με βιά, δηλαδή με βιάση και ορμή, με σπουδή για να δει τι γίνεται και να παρέμβει η κόψη του σπαθιού.. Έτσι ολοκληρώνεται τέλεια ο πίνακας της Ελευθερίας. Με τη βία της κόψης του σπαθιού και τη βιά και την ορμή της όψης. Απλά πράγματα που γνωρίζουν και τα νήπια, ακόμα κι αυτός ο γελοίος ο Καρατζαφέρης.. Και κάτι άλλο για να τελειώνουμε με τις ερμηνείες. Το περιβόητο τσιτάτο «η βία είναι η μαμή της ιστορίας» ειπώθηκε σαφώς για επαναστατικές φάσεις της ιστορίας και όχι για «απαλλοτριώσεις» καταστημάτων.. Άλλο λοιπόν η βία των κοινωνικών και Εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων και άλλο οι “επαναστάσεις” κατά των βιτρινών..
Αλλά προς τι όλη αυτή η σπουδή του Αλέκου στη βία του Εθνικού μας ύμνου; Επιμένω λοιπόν ότι δεν είναι φιλολογικό το θέμα που τίθεται με την εν γένει νευρωσική συμπεριφορά του Αλέκου, αλλά βαθύτατα πολιτικό. Ανεξαρτήτως των ερμηνειών της συγκεκριμένης λέξης, το γεγονός είναι ότι ο Αλέκος με την παρέμβαση του στη Βουλή αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την εμμονή του να δικαιολογήσει μια αριστερίστικη και ανεύθυνη πολιτική..
Ήταν φυσικό επακόλουθο αυτό το “επιχείρημα” του Αλέκου.. Αφού έκαναν μαζί με τον Τσίπρα την ανάλυση τους ότι σε μια χώρα όπως η Ελλάδα η οποία: Κυβερνάται από την πιο ανίκανη κυβέρνηση του κόσμου και έναν «κουρασμένο» πρωθυπουργό, που όπως έχω ξαναπεί, βαριέται νάναι πρωθυπουργός.. Πού η Αστυνομία είναι η χειρότερη και η πιο διαλυμένη δημόσια υπηρεσία.. Που παρακολουθεί να «απαλλοτριώνονται» περιουσίες απλών πολιτών όχι μόνο επειδή διακατέχεται από την χειρότερη δημοσιουπαλληλική νοοτροπία, αλλά και για να μην εισπράξει ο κάθε Παυλόπουλος τον χαρακτηρισμό του «επάρατου» Δεξιού.. Μια αστυνομία που σε κάθε της δράση της γίνεται δημόσιος περίγελος.. Που φυλάει το Λιάγκα και ο κόσμος δεν έχει νιώσει ποτέ τόση ανασφάλεια απέναντι στο έγκλημα..
Σε αυτήν λοιπόν τη χώρα όπου οι κύριες αντιθέσεις δεν κυμαίνονται δυστυχώς μεταξύ της δεξιάς και της αριστεράς αλλά μεταξύ της σοβαρότητας και της γελοιότητας, ο Αλέκος και ο Τσίπρας διαπιστώνουν ότι και καλά ζούμε σε καθεστώς αστυνομοκρατίας(!) Ειλικρινά σας λέω, εγώ τουλάχιστον, δεν έχω δει σοβαρό αναρχικό να κάνει τέτοια πολιτική ανάλυση. Την έχουν κάνει όμως αυτοί οι δύο για να δικαιολογήσουν έτσι την αριστερίστικη πολιτική τους και την ανεύθυνη στάση τους απέναντι στη βία.. Επόμενο ήταν να επιστρατεύσουν ακόμα και το Σολωμό!
Όμως δεν είναι αυτός ο Συνασπισμός. Δεν πρόκειται για την στάση του Συνασπισμού, αλλά για την στάση αυτών των δύο προσωπικά και αυτό το νιώθει ο κόσμος. Οι μόνοι που δεν έχουν συναίσθηση για το κακό που κάνουν στο κόμμα, (τα καταγκρεμισμένα ποσοστά είναι το λιγότερο) στην παιδεία και στο κίνημα είναι αυτοί οι δύο. Κατά τα άλλα πολύ εύκολα, μα πάρα πολύ εύκολα, ζητούν τις παραιτήσεις των άλλων. Πάντως ας ξαναρίξουν μια ματιά στον Εθνικό ύμνο. Ψύχραιμα όμως και προπαντός ήρεμα. Ίσως καταλάβουν ότι η εποχή του Σολωμού δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σημερινή. Επιτέλους, πολιτικοί αρχηγοί είναι, δεν είναι δεκαπεντάρηδες για να γαμάνε λύκεια..
ΥΓ. Η βία στις σημερινές “δημοκρατίες” είναι η χειρότερη μορφή άσκησης εξουσίας. Ακριβέστερα είναι τυραννία γιατί η έννοια της εξουσίας προϋποθέτει πάντα και κάποια συναίνεση από τον εξουσιαζόμενο.. Περισσότερα βλέπε ΕΔΩ.
Νεότερα: Τελικά την αλήθεια την αποκαλύπτει η ίδια η “Αυγή”:
“Δεν χρειάζονται όμως όλα αυτά. Δεν χρειάζεται η ανάλυση της «Βίας» κι όχι της «Βιάς». Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν ξεκινά με το «Σε γνωρίζω από την κόψη / του σπαθιού την τρομερή», μια εικόνα πολύ πιο εφιαλτική από τις κουκούλες, τα μολότοφ και τα γκαζάκια. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ύμνος στην Ελευθερία έχει γραφεί με βάση τα σκληρά γεγονότα της άλωσης της Τριπολιτσάς, γι’ αυτό συναντάς σε κάθε στίχο σχεδόν όρους ακραίας βίας. Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει, η Ελευθερία του Σολωμού έχει τρομακτικά χαρακτηριστικά” Βλέπε ΕΔΩ
Και λοιπόν σύντροφοι; Φυσικά και δεν υπάρχει εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση χωρίς βία, ούτε και ύμνος που εμπνέεται από αυτήν χωρίς βία. Όμως επιμένω. Προς τι όλα αυτά; Για να δικαιολογήσετε τελικά ότι “οι κουκούλες, τα μολότοφ και τα γκαζάκια” είναι απλές οδοντόκρεμες γιατί η επανάσταση του 21 ήταν πιο “εφιαλτική” ; Μα καλά, ρε παιδιά, αρχίσατε την επανάσταση πιο νωρίς και δεν μας τόπατε; Εγώ περίμενα να σηκωθείτε κατά το μεσημεράκι..
Νεότερα(2) Η αλήθεια για το φιλολογικό μέρος του θέματος ΕΔΩ
