Μια σειρά εκπαιδευτικών θεμάτων για τον έρωτα και το σεξ..

Το γεγονός ότι βιώνουμε μια βαθιά κοινωνική κρίση (η οικονομική είναι το λιγότερο) που φυσικά έχει άμεσες επιπτώσεις και στην ερωτική και σεξουαλική μας ζωή είναι πλέον προφανές και κραυγαλέο..

Οι αξίες του  νεοφιλελευθερισμού οδήγησαν στην απληστία των golden boys, στην τεράστια και πρωτοφανή συσσώρευση του παγκόσμιου πλούτου στα χέρια ελάχιστων αδίστακτων και επιτήδειων και φυσικά στην οικονομική κρίση. Η αγορά στο όνομα του κέρδους, καβάλησε με αναίδεια την κοινωνία και επέβαλε τις αξίες της εκσπερματώνοντας μέσα της χωρίς προφυλακτικό και χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο.. Έτσι, η προσκόλληση στον κόσμο των πραγμάτων οδήγησε και στην υποτίμηση των ανθρώπων..

Η ζωή είναι αλλού..

Η γενική κυριαρχία των αξιών της αγοράς και των τεχνικών επικοινωνίας, όχι μόνο στη δημόσια ζωή αλλά και στις σχέσεις των ανθρώπων, έχουν οδηγήσει σε μια  γενική αποπολιτικοποίηση, ακόμα και σε μια ιδιότυπη αποϊδεολογικοποίηση. Οι Ευρωεκλογές απέδειξαν ότι το 60% του λαού δεν εκπροσωπείται ή αδιαφορεί για τους σχηματισμούς του ελληνικού κοινοβουλίου. Το ρήγμα ανάμεσα στην κοινωνία και στα υπάρχοντα συστήματα εκπροσώπησης της (κόμματα, συνδικαλιστικοί φορείς, κλπ..) είναι τεράστιο. Το πολιτικό σύστημα αποτελεί πλέον την κύρια πηγή του κακού στον τόπο που επηρεάζει άμεσα όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Οι παρωχημένοι θεσμοί και η κουτσή Δημοκρατίας μας έχουν υποκατασταθεί από τις τεχνικές επικοινωνίας και η καθημερινή πολιτική διεξάγεται μεταξύ της γαλάζιας ανικανότητας, της πασοκικής κακοήθειας και της καρατζαφερικής γελοιότητας. Η αριστερά αυτοαναφέρεται και αυτοθαυμάζεται ναρκισσιστικά περιχαρακωμένη στο παλιό και ξεπερασμένο, ιδέες και οράματα δεν υπάρχουν πια και το καινούργιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα..

Το αγαθό της ενημέρωσης είναι πλέον και αυτό ένα είδος εν ανεπαρκεία. Η κοινωνία δεν έχει κανένα απολύτως λόγο στην ενημέρωση της, οι λεγόμενες ακροαματικότητες, θεαματικότητες κλπ, κάθε άλλο παρά απηχούν τα προβλήματα, τις προτιμήσεις και τα όνειρα της, οι δε «δημοσιογράφοι» δεν μεταφέρουν τα ερωτήματα της αλλά είναι εντεταλμένοι αγοραίων και κομματικών επιλογών αναλόγως αυτό που εξυπηρετεί καλύτερα την προσωπική τους αναρρίχηση και «επιτυχία»..

Βρωμερό κατάλοιπο και απόρροια του παχέως εντέρου όλης αυτής της κατάστασης είναι η «Σέχτα» των κωλόπαιδων και στυγνών δολοφόνων που, πλήρως αποπολιτικοποιημένοι και αποϊδεολογικοποιημένοι βλέπουν αμερικάνικες αστυνομικές ταινίες με μπάτσους να τρώνε ντόνατς και χάμπουργκερς και μετά, προσποιούμενοι τους «επαναστάτες», απολαμβάνουν να σκοτώνουν όπως ακριβώς οι άρρωστοι και τιμωροί δολοφόνοι του κινηματογράφου «καθαρίζουν» την κοινωνία από τις ..πόρνες!

Ύστερα από όλα αυτά, είναι επόμενο και στον τομέα του σεξ και του έρωτα το μοναδικό αφροδισιακό να αποτελεί πλέον η εξουσία.. Δεν είναι τυχαίο ότι οι έρευνες του Σεξολογικού Ινστιτούτου έδειξαν πως παραμονές εκλογών οι μόνοι που βρίσκονταν σε στύση έτοιμοι να γαμήσουν και πάλι τον τόπο, ήταν οι πασόκοι που μυρίζονται την εξουσία να πλησιάζει και τους σηκώνεται.. Επειδή λοιπόν σε αυτόν τον τομέα είναι μεγάλο κρίμα να πάει χαμένο και αυτό το καλοκαίρι, παρακολουθώντας τη δράση «πολιτικών» και «δημοσιογράφων» να κάνουν τη καριέρα τους σε βάρος της κοινωνίας και επειδή το υποκειμενικό στοιχείο παίζει ακόμα κάποιο ρόλο στον έρωτα και στο σεξ και άρα κάτι καλό μπορεί να βγει από αυτό, (είναι το μόνο που μας σώζει) αποφάσισα να γράψω μια σειρά ..εκπαιδευτικών θεμάτων τα οποία και θα αναρτήσω προς ενημέρωση των αγαπημένων αναγνωστών μου εντελώς δωρεάν φυσικά.. Η προσφορά είναι μόνο θεωρητική γιατί για ..πρακτικές εφαρμογές δεν προλαβαίνω.. Περιμένω και παραγγελιές για θέματα.. Άντε βρε και καλό καλοκαίρι..

Λοιπόν έχουμε και λέμε.. Βλέπε ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ

Χωρίς καμία αίσθηση ντροπής και ενοχής

«Κάθε ημέρα χάνουμε και ένα πολύτιμο στοιχείο της επανάστασης» (Σαμίρ Ελ Γιουζέφ)

(ένα κείμενο που μου έστειλε η Ευγενία Ηλιοπούλου και το δημοσιεύω ευχαρίστως)

Οι πολιτικοί μας ξεκουράστηκαν  για λίγο, μετά τις ευρωεκλογές, και τώρα ξανά μανά συνεχίζουν την «ανοδική» πορεία τους. Οι ακούραστοι και οι τυχεροί αλλάξανε λίγο στόχους. Κάνανε ένα πολιτικό κοκτέιλ (μείγμα  γαλάζιου και πράσινου ρεύματος ρίχνοντας και ροζ κόκκους) και…ετοιμάζουν βαλίτσες για Βρυξέλλες. Άλλοι, που δεν τα κατάφεραν, δεν ανησυχούν. Έχουνε μέλλον επειδή στην ελληνική πολιτική σκηνή υπάρχει πάντα η δεύτερη φορά. Η δεύτερη ευκαιρία. Κυριαρχεί μία άτυπη αμνησία που θα ξάφνιαζε οποιονδήποτε εκεί, έξω στην Ευρώπη.

Ο κύριος Χ ή Ψ με ηχηρό πολιτικό όνομα, βρέθηκε για μία στιγμή στο μάτι του κυκλώνα με τρανταχτές αποδείξεις της διαφθοράς και της ενοχής του. Γίνεται γνωστός, με την κακή έννοια της λέξεως, σε όλη την χώρα και αναγκαστικά αποσύρεται για λίγους μήνες. Από την δημόσια ζωή. Απομακρύνεται για χρόνια αλλά σίγουρα όχι για πάντα .Δεν θα παραιτηθεί .Δεν έχει την αξιοπρέπεια κι ούτε την αυτογνωσία των βρετανών συναδέλφων του. Θα ξαναβγεί στην πολιτική σκηνή. «Επαναστατεί», παλεύει για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του έθνους. Ξαναχτυπά την πόρτα της πολιτικής με λάβαρο την δόξα και το χρήμα. Εφοδιάζεται με φρεσκαρισμένα συνθήματα. Μοστράρει καινούργιο πολιτικό λούκ σίγουρος ότι τω δικαιούται. Τα πάντα θα  ανοίξουν και θα είναι  προσιτά φτάνει να αφήσει το ήθος σπίτι του. Χωρίς καμία αίσθηση ντροπής ή ενοχής θα  ξαναποκτήσει όνομα, τίτλους και προνόμια.

Και αν σε αυτόν βρίσκεις μία δικαιολογία, στα ανοιχτά μυαλά που, ενώ δηλώνουν αριστεροί ξεχάσανε τι σημαίνει επανάσταση τι έχεις να πεις; Δέκα αριστεροί από πέντε χωριά δεν βγάλανε μία κοινή γραμμή. Γέμισαν το μάτι μας με προοδευτικές ρητορείες ενώ υπηρέτησαν πολύ πιο πεζά συμφέροντα. Ποιος θα αναλάβει τις ευθύνες των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ; Για τι ξεθώριασαν τα ιδανικά της επανάστασης; Η πτωτική τάση  ενόχλησε τους φίλους και τους οπαδούς! Πόση αντικειμενικότητα χρειάζεσαι για να κατανοήσεις το λάθος στους χειρισμούς των
δεκεμβριανών επεισοδίων στο κέντρο της Αθήνας; Για τι δεν παραδέχονται τις άστοχες επιλογές ηγετικών μορφών;

Ή ασάφεια του αριστερού επαναστατικού χώρου δικαιολογεί την παρείσφρηση τρομοκρατικών επαναστατικών κινημάτων; Ενώ λειτουργούν σαν κοινοί εγκληματίες, με ποιο δικαίωμα δηλώνουν οι ΣΕΧΤΑ επαναστάτες; Ουδέποτε ένας αριστερός αυτοπροσδιορίζεται και αυτοχαρακτηρίζεται ως «σέχτα»! Κρύβονται κάτω από την ασπίδα της Αριστεράς ενώ, με βάση τις διακηρύξεις και κυρίως τις πράξεις τους, είναι απορριπτέοι! Πιο πολύ πείθουν σαν ψυχασθενείς σε λανθάνουσα μορφή παρά σαν εκπρόσωποι του λαϊκού επαναστατικού κινήματος. Σήμερα έχουν ξεφτιλιστεί τόσο πολύ οι έννοιες επαναστατικής λαϊκής εξέγερσης  που καλύτερα είναι να σιωπούν μερικοί που δηλώνουν αριστεροί.

Η επανάσταση του 1821 είχε ηρωικούς στόχους, συγκέντρωσε όλη την αφοσίωση του λαού και την προσοχή των ιστορικών. Η Φιλόμουσος Εταιρεία,(1814)έθετε σαν πρώτο στόχο την πνευματική ανύψωση του γένους των Ελλήνων (συγκέντρωση πόρων για ίδρυση σχολείων στην Ελλάδα, επάνδρωσή τους με φωτισμένους δασκάλους, υποτροφίες για σπουδές νέων στο εξωτερικό κλπ.) Η Φιλική Εταιρεία (1814),αποσκοπούσε στην ίδρυση ανεξάρτητου κράτους και στην παραχώρηση αυτονομίας. Την αποτελούσαν φλογεροί πατριώτες, ριζοσπαστικά μέλη της (μικρο)αστικής τάξης, πολλοί λόγιοι, φοιτητές, έμποροι, οικονομικά ισχυροί Έλληνες της διασποράς και ιδίως πολλοί οικονομικά και πολιτικά ισχυροί, ιεράρχες, στρατιωτικά ισχυροί. Οι επιφανείς “Ήρωες του 21″ τιμήθηκαν με πλήθος ανδριάντων και μνημείων ενώ τα ονόματά τους τιμούν πλατείες και δρόμους όλων των ελληνικών πόλεων ακόμη και στην αλλοδαπή. Πώς θα νοιώθανε αν έβλεπαν τους τωρινούς «επαναστάτες»; Πόση πίκρα θα πλημμύριζε την καρδιά τους αν έβλεπαν τα χάλια της τωρινής ελληνικής κοινωνίας και την κατάντια των πολιτικών ανδρών της;

ΕΥΓΕΝΙΑ  ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Ποιος τύπος είναι πιο ελεύθερος και αντικειμενικός;

αντιπολιτευόμενοι και συμπολιτευόμενοι..

Και μια και περί «τύπου» ο λόγος, επαναφέρω ένα απλό κι αναπάντητο ερωτηματάκι προς όλους τους «λειτουργούς» που κόπτονται για την ..αντικειμενικότητα, αλλά και προς τους αναγνώστες τους. Τελικά ποιος «τύπος» είναι πιο αντικειμενικός; Ο συμπολιτευόμενος ή ο αντιπολιτευόμενος; Αυτός δηλαδή που όταν κάνει αντιπολίτευση ό,τι κάνει η κυβέρνηση είναι κακό και ό,τι κάνει η αντιπολίτευση είναι καλό, ή αυτός που όταν κάνει συμπολίτευση ό,τι κάνει η κυβέρνηση είναι καλό και ό,τι κάνει η αντιπολίτευση είναι κακό; Να το κάνω πιο λιανά. Ποια μίντια είναι πιο αντικειμενικά, αυτά που όταν κάνουν αντιπολίτευση επιδιώκουν να ρίξουν την κυβέρνηση και όταν κάνουν συμπολίτευση στηρίζουν την κυβέρνηση, ή αυτά που όταν κάνουν συμπολίτευση στηρίζουν την κυβέρνηση και όταν κάνουν αντιπολίτευση επιδιώκουν να ρίξουν την κυβέρνηση;

Και για όσους δεν κατάλαβαν το κάνω ακόμα πιο λιανά. Η συμπολίτευση είναι πιο αντικειμενική ή η αντιπολίτευση; Και όταν η συμπολίτευση γίνει αντιπολίτευση και τούμπαλιν ποια είναι πιο αντικειμενική; Η αντιπολίτευση ή η συμπολίτευση; Εν ολίγοις, πόσο ελεύθερος είναι ο «τύπος» και πότε μας λένε αλήθεια οι διαβόητοι «λειτουργοί» του; Όταν κάνουν συμπολίτευση ή όταν κάνουν αντιπολίτευση; Αναμένονται απαντήσεις απ το κοινό..

Δικιά μου ήταν και η ιδέα και το όραμα για το μουσείο της Ακρόπολης..

Συγκεκριμένα του μακαρίτη του πατέρα μου.. Τον θυμάμαι πολύ καλά, ήμουν παιδί ακόμα, τότε που ήταν σκυμμένος στα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη και μούλεγε ότι τα μάρμαρα της Ακρόπολης τα έχουν κλέψει οι Άγγλοι και ότι κάποτε πρέπει να τα επιστρέψουν και να τα φροντίσουμε πιο πολύ και από τα μάτια μας.. Του πατέρα μου λοιπόν ήταν «το όραμα» αλλά αυτό φυσικά δεν το λέει η ιστορία γιατί ως γνωστόν την ιστορία την γράφουν οι νικητές και ο πατέρας μου ανήκε στους ηττημένους..  Σήμερα την ιστορία δεν τη γράφουν ούτε οι νικητές ούτε οι ηττημένοι αλλά η νέα εξουσία των μίντια που, σε «απευθείας σύνδεση», ρυθμίζει ποιος θα είναι ο νικητής και ποιος ο ηττημένος..

Η παραδοσιακή ιστορία, αυτή δηλαδή που γράφουν οι ιστορικοί, λέει ότι το νέο μουσείο της Ακρόπολης ήταν το δεύτερο πολιτιστικό «όραμα» του Κωνσταντίνου Καραμανλή μαζί με την ανασκαφή της Βεργίνας από τον αρχαιολόγο Μάνο Ανδρόνικο.. Είχαν προκηρυχτεί μάλιστα και δύο πανελλήνιοι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί, το 1976 και το 1979, και οι δύο χωρίς αποτέλεσμα. Αργότερα, η Μελίνα Μερκούρη σκέφτηκε πως το μουσείο θα μπορούσε να φιλοξενήσει και τα γλυπτά του Παρθενώνα, τα λεγόμενα τότε Ελγίνεια.. Έτσι το 1989 πραγματοποιήθηκε ο τρίτος διαγωνισμός, διεθνής αυτή τη φορά, αλλά το Συμβούλιο Επικρατείας ακύρωσε τον διαγωνισμό, εντοπίζοντας εξόφθαλμες παρατυπίες. Με την ανασκαφή του 1997-1999 αποκαλύπτονται στο χώρο του Μακρυγιάννη σημαντικές αρχαιότητες και τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο. Το καλοκαίρι του 2000 προκηρύχτηκε νέος διεθνής διαγωνισμός και ο σχεδιασμός του μουσείου  ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 2002 με προϋπολογισμό 130 εκατ. ευρώ. Η θεμελίωση του έργου έγινε τον Σεπτέμβριο του 2003 και η ολοκλήρωση της κατασκευής του το Σεπτέμβριο του 2007. Η μεταφορά των εκθεμάτων από την Ακρόπολη έγινε τον Σεπτέμβριο-Δεκέμβριο του 2007.

Σήμερα, τα ξένα μίντια σε όλο τον κόσμο μιλούν, χωρίς να κρύβουν το θαυμασμό τους, για το νέο μουσείο της Ακρόπολης του οποίου οι πληγές είναι ανοιχτές γιατί λείπουν τα μάρμαρα που βρίσκονται στο Λονδίνο.. Αυτή είναι η είδηση για τα ξένα μίντια.. Για τα ελληνικά η είδηση είναι ..«Το όραμα της Μελίνας»!  Για άλλη μια φορά τα μίντια εξαφανίζουν την ιστορία και αναδεικνύουν αυτά τους νικητές.. Η μικροκομματική μιζέρια και υπανάπτυξη ελεεινών «δημοσιογράφων» και αδίστακτων πολιτικών αφόδευσε και πάλι πάνω στον ιερό βράχο της Ακρόπολης και λέρωσε το νέο μουσείο.. Δεν υπάρχει πια ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός που φώτισε όλον τον κόσμο, δεν υπάρχει ο παγκόσμιος φάρος της Ακροπόλεως, δεν υπάρχει ο Παρθενώνας, δεν υπάρχουν τα μάρμαρα! Υπάρχει μόνο «το όραμα της Μελίνας» το οποίο θα είναι αυτό που θα μείνει τελικά στην ιστορία, ενώ κανείς δεν θα θυμάται ποιο ήταν τελικά αυτό το “όραμα”..

Τελικά αυτός ο τόπος έχει πολύ μεγάλο πρόβλημα με τους ..οραματιστές του. Δηλαδή τόσο δύσκολο είναι κάποιος, από θέση ισχύος ως υπουργός ή πρωθυπουργός, να κάνει τη δουλειά του και να προγραμματίσει ένα έργο που χρειάζεται ο τόπος, έναν δρόμο, ένα σχολείο, ένα μουσείο και μάλιστα με λεφτά των άλλων; Πρέπει να γίνει η Ζαν Ντάρκ και να δει κάποιο «όραμα»; Άσε δε, που τις περισσότερες φορές το «όραμα» δεν είναι το έργο αλλά οι μίζες που θα προκύψουν από το έργο..

Με τέτοια κατάντια, δεν ξέρω αν είναι προτιμότερο να κρατήσουν τα μάρμαρα οι Άγγλοι.. Αλλά για να ξεκαθαρίζονται τα πράγματα, το περιβόητο «όραμα» της κατασκευής του μουσείου που θα στεγάσει τα κλεμμένα μάρμαρα του Παρθενώνα δεν είναι ούτε του Καραμανλή ούτε της Μελίνας.. Δικό μου είναι το “όραμα”.. Συγκεκριμένα είναι του μακαρίτη του πατέρα μου που το εμπνεύστηκε από τον στρατηγό Μακρυγιάννη, όπως επίσης είναι και των δικών σας πατεράδων, καθώς και εκατομμυρίων άλλων ελλήνων που το πλήρωσαν και όχι μόνο..

Μπορεί να μη μετάνιωσε ο Αλαβάνος όμως κάποιοι μετάνιωσαν..

Δεν ξέρει αν μετάνιωσε ο Αλέκος Αλαβάνος και θέλει να πάρουμε τα πράγματα και πάλι απ την αρχή. Έχουμε λοιπόν και λέμε για να δούμε ποιός μετάνιωσε και ποιός δε μετάνιωσε:

Δεν ξέρει αν μετάνιωσε ο Αλέκος όταν, σε μια επίδειξη δήθεν ανιδιοτέλειας, έδωσε το δακτυλίδι του ΣΥΝ στον εκλεκτό του, όμως για να παραμείνει ο ίδιος υπεράνω του εκλεκτού, ως αρχηγός όλων των συνιστωσών της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ το λένε αυτό..) δηλαδή στην πραγματικότητα ως αρχηγός όλων αυτών των ανεκδιήγητων απομειναριών ξεπερασμένων εποχών, που δεν έχουν κανένα απολύτως αντίκρισμα στην κοινωνία..

Αυτές οι επικοινωνιακές αηδίες δεν ταιριάζουν στην αριστερά..

Δεν ξέρει αν μετάνιωσε όταν, αμέσως μόλις ανέλαβε την ηγεσία, πήρε παραμάσχαλα τα επικοινωνιακά ευφυολογήματα και τον τσαμπουκαλίδικο λαϊκισμό.. Με την πεποίθηση ότι ασκεί «προοδευτική» και «κινηματική» πολιτική και η πλατεία ή έστω η γαλαρία θα τον χειροκροτήσει, παραβίασε κάθε όριο λαϊκισμού και πολιτικού ήθους.. Αποκάλεσε τον πρωθυπουργό της χώρας «νονό» και «μαφιόζο», έφτασε ακόμα και στην τυμβωρυχία παρομοιάζοντας τον δολοφονημένο μικρό Αλέξη με τον ..Παπαφλέσσα και προσπάθησε να δικαιολογήσει τη βία των κουκουλοφόρων επικαλούμενος τη βία του ..Εθνικού μας ύμνου, ενώ έκανε και επισκέψεις ενδιαφέροντος στον ..αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο(!) Δεν ξέρει αν μετάνιωσε όταν στο περιβόητο ντιμπέιτ έδωσε ρεσιτάλ υποκρισίας κάνοντας ερωτήσεις εκ του ασφαλούς, γνωρίζοντας ότι οι κανόνες του παιχνιδιού απαγόρευαν στους άλλους να απαντήσουν.. Νευρωσική, λαϊκίστικη συμπεριφορά, αμετροέπεια, πολιτική ασυναρτησία..

Δεν ξέρει αν μετάνιωσε όταν οι απογοητευμένοι του Πασόκ και όχι μόνο, άρχισαν να εισρέουν στον χώρο φτάνοντας το ποσοστό ακόμα και στο 18%, αλλά βρήκαν να τούς υποδέχονται ο Αλαβάνος και ο Τσίπρας με το αραχνιασμένο αμπέχονο του φοιτητή και τα κοντά παντελονάκια του μαθητή! Ποιός σοβαρός άνθρωπος μπορεί να εμπιστευτεί μια «κινηματική» πολιτική που μπερδεύει το μπάχαλο με τον αγώνα και τον κωλοπαιδισμό με την εξέγερση; Δεν ξέρουν άραγε ότι ο αριστερισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία, πρώτα απ όλα της ίδιας της αριστεράς και διώχνει κόσμο αντί να συσπειρώνει;

Δεν ξέρει αν μετάνιωσε ο Αλέκος όταν βλέπει που οδήγησε ο αριστερισμός και ο τσαμπουκαλίδικος λαϊκισμός. Ο χώρος κινδυνεύει να εγκλωβιστεί και πάλι στα μανιχαϊστικά και παιδαριώδη ψευτοδιλήμματα του Κύρκου, ότι από δω είναι το καλό με το Πασόκ αρχηγό και από εκεί είναι το κακό με τη δεξιά και τον Καρατζαφέρη.. Στο ίδιο έργο θεατές και του πασοκισμού νεροκουβαλητές..

Φαίνεται λοιπόν ότι η αριστερά, η πεμπτουσία της οποίας είναι η κριτική στάση, τόσο απέναντι στους άλλους όσο και στον ίδιο της τον εαυτό, βγάζει σπυριά όταν πρόκειται να κάνει αυτοκριτική ή όταν τολμούν κάποιοι (όπως εγώ πχ..) να την κρίνουν.. Δεν φαίνεται να μετανιώνει που το μεγαλύτερο κομμάτι της, το ΚΚΕ, παραμένει βαλτωμένο επί μισό σχεδόν αιώνα και αυτοθαυμάζεται αναμένοντας την ..ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος που όλα θα τα λύσει.. Που η ανανεωτική πλευρά της κατάντησε τόσο παλιά, όσο ποτέ άλλοτε, ενώ προβληματίζεται κιόλας αν θα στηρίξει και πάλι το Πασόκ ή θα βουλιάξει.. Τελικά κανείς δεν μετανιώνει σε αυτόν τον τόπο ή μήπως κάποιοι (οι πολλοί) ήδη έχουν μετανιώσει και δεν πρόκειται ποτέ να ξαναψηφίσουν;

Η «φούσκα» των άκρων..

Ποιος πληρώνει τα “άκρα” του κάθε Ρονάλτο και φτου ..Κακά; Εμείς φυσικά! Η εταιρεία ΑCS που ανήκει στον πρόεδρο της Ρεάλ  Φλορεντίνο Πέρεθ κατασκευάζει έργα και στην Ελλάδα, όπως η Ιόνια Οδός και ο Οδικός Άξονας Κεντρικής Ελλάδας και ήδη μας τα «παίρνει» προκαταβολικά στα διόδια!

94 εκατ. για τον Κριστιάνο Ρονάλντο και 65 εκατ. για τον Βραζιλιάνο φτου ..Κακά. Δεν είναι ότι βρισκόμαστε σε περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ήδη η ανεργία μόνο στην Ισπανία της Ρεάλ έχει φτάσει στο 17 % (!) δεν είναι ότι εκατομμύρια άνεργοι αναρωτιούνται αν αξίζουν για να ζουν, δεν είναι οικονομικό και συγκυριακό το φαινόμενο.. Η φούσκα των κάτω άκρων ήταν πάντα φουσκωμένη. «Εξ -απο- ανέκαθεν» που λέμε και στα ..ελληνικά.  Πάντα ήταν υπερτιμημένα τα πόδια και τα σώβρακα εφόσον είναι υποτιμημένη η ζωή..

Είναι λέει, το λαϊκότερο και δημοφιλέστερο θέαμα του κόσμου.. Χεστήκαμε! Όσο περισσότερο των «άκρων» είναι ένα θέαμα, τόσο και πιο δημοφιλές είναι.. Ένα παιχνίδι δισεκατομμυρίων είναι, που στηρίζεται στην μαζική παροχή ενός νοήματος στην κερκίδα σε αυτούς που είναι ανίκανοι να το βρουν στη ζωή.. Γιατί όντως είναι το  μοναδικό θέαμα που ανάγει μαζικά τα σώβρακα και τις φανέλες σε υπέρτατες αξίες και σε υπέρτατο σημαντικό και όντως είναι το μοναδικό θέαμα που κατασκευάζει τόσο εύκολα πανάκριβους «θεούς» με βρώμικα πόδια και λερωμένα σώβρακα..

Πολλοί απορούν αν αυτοί οι «θεοί» «φέρνουν» τα λεφτά που παίρνουν. Τα «φέρνουν» και με το παραπάνω μάλιστα. Μόνο ένας κρετίνος χουλιγκάνος με τα μυαλά κολλημένα στα κάγκελα δεν καταλαβαίνει ότι οι αγοραστές παικτών και ανθρώπων δεν αγοράζουν μόνο το «θεό» αλλά μαζί και τις μάζες που κουβαλάει ο «θεός», δηλαδή και αυτούς που τον βλέπουν ως «θεό».  Στην πραγματικότητα ο κάθε Πέρεθ, Κόκκαλης και Βαρδινογιάννης αγοράζει τους οπαδούς των «θεών». Αυτοί οι μυριάδες οπαδοί -και όχι ο «θεός», είναι που του δίνουν την πραγματική δύναμη για να «κατασκευάζει» έργα, να υπογράφει διάφορες συμβάσεις με την διεφθαρμένη πολιτική εξουσία, να μετατρέπει στην κυριολεξία τους οπαδούς σε ψηφοφόρους, ακόμα και να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις!

Στην “κοινωνία του θεάματος”, όπως λέει και ο Ντεμπόρ, είναι φυσικό και θεμιτό να αμείβονται τα “άκρα” με τέτοια αστρονομικά ποσά. (Εκτός του ..μεσαίου δυστυχώς, γιατί τότε θα γινόμασταν όλοι εκατομμυριούχοι..)  Όσο τα κάτω άκρα θα είναι τόσο σημαντικά, άλλο τόσο θα πληρώνονται και ακριβά και τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, στην κοινωνία που τα πληρώνει χωρίς να διαμαρτύρεται, όσες εκλογές κι αν γίνουν.. Οι «θεοί» θα υπάρχουν μόνο όσο υπάρχουν αυτοί που τους κοιτούν από χαμηλά και μάλιστα γονυπετείς..

ΥΓ. Για την ιστορία παραθέτω μερικές από τις ακριβότερες μεταγραφές:

2009: Κριστιάνο Ρονάλντο (από Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε Ρεάλ Μαδρίτης) 94 εκατ. ευρώ
2009: Κακά (από Μίλαν σε Ρεάλ Μ.) 65 εκατ. ευρώ
2000: Λούις Φίγκο (από Μπαρτσελόνα σε Ρεάλ Μ.) 61 εκατ. ευρώ
2000: Ερνάν Κρέσπο (από Πάρμα σε Λάτσιο) 56 εκατ. ευρώ
2001: Ζινεντίν Ζιντάν (από Γιουβέντους σε Ρεάλ Μ.) 73 εκατ. ευρώ
2001: Γκάιθκα Μεντιέτα (από Βαλένθια σε Λάτσιο) 48 εκατ. ευρώ
2002: Ρίο Φέρντιναντ (από Λιντς σε Μάντσεστερ Γ.) 47 εκατ. ευρώ
2006: Αντρέι Σεφτσένκο (από Μίλαν σε Τσέλσι) 46 εκατ. ευρώ
2001: Χουάν Σ. Βερόν (από Λάτσιο σε Μάντσεστερ Γ.) 46 εκατ. ευρώ
2002: Ρονάλντο (από Ίντερ σε Ρεάλ Μ.) 45 εκατ. ευρώ..

Η νέα εργολαβία του Καρατζαφέρη..

Να λοιπόν που η «βαρβαρότητα» κυριάρχησε σε όλη σχεδόν την Ευρώπη.. Τα κεντροδεξιά κόμματα νίκησαν, ενώ ο «σοσιαλισμός» ηττήθηκε οικτρά.. Μόνο στην Ελλάδα συνέβη το αντίθετο. Ίσως γιατί μόνο εδώ η «βαρβαρότητα» είναι τόσο ανίκανη και τα μμε είναι τόσο «σοσιαλιστικά»..

Μετά τις εκλογές, στις οποίες αντί να ψηφίσουμε υπό το πνεύμα της Ευρώπης ψηφίσαμε υπό το πνεύμα της Ζήμενς, η χώρα επανέρχεται στον κανονικό της ρυθμό και τα ..θαύματα συνεχίζονται, παρότι τα περισσότερα παραμένουν ανεξιχνίαστα..  Ακόμα οι  ξένοι επιστήμονες, που έχουν καταφθάσει από όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου, προσπαθούν να εξηγήσουν, πώς είναι δυνατόν να απολογούνται καθημερινώς οι επόμενοι για ένα σκάνδαλο το οποίο, επί των μιζαδόρικων συμβάσεων του, φέρει στην κυριολεξία τις υπογραφές των προηγούμενων! Μιράκολο! Θαύμα! Αλλά θα μου πείτε πρώτη φορά γίνεται τέτοιο θαύμα; Για θυμήσου.. Υπήρξε ποτέ σκάνδαλο Κοσκωτά; Φυσικά και ΔΕΝ υπήρξε.. Το μόνο που υπήρξε και έμεινε στην ιστορία είναι το «βρώμικο 89»! Πως έγινε αυτό; Μιράκολο!!

Τα θαύματα γίνονται.. Ακόμα και τρένα σταματούν..

Τώρα το επόμενο μιράκολο-θαύμα είναι να χωνέψει ο λαός, βαθειά μέσα στη ψυχή του, ότι τα δύο κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα δεν είναι ουσιαστικά το ίδιο, ότι η βαρβαρότητα δεν είναι αυτό το μίγμα κακοήθειας, υποκρισίας και ανικανότητας που συνθέτουν τα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά ότι, μόνο το ένα είναι «βάρβαρο» και το άλλο είναι ..«σοσιαλιστικό»..  Και πως θα γίνει αυτό το θαύμα; Επειδή η φαιδρότητα γίνεται πιστευτή μόνο με μία μεγαλύτερη φαιδρότητα, επιστρατεύτηκε η πιο βάρβαρη εκδοχή της, δηλαδή ο ίδιος ο Καρατζαφέρης αυτοπροσώπως! Τα ακούραστα μμε ρίχνονται και πάλι στη μάχη μεταδίδοντας αδιάκοπα τους ρυθμούς που βαράνε τα ταμπούρλα του Καρατζαφέρει για να χορεύουν οι ανίκανοι.. Γιατί όσο η κυβέρνηση των ανικάνων προβληματίζεται (!) αν θα πρέπει να πάνε χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη, άλλο τόσο και πιο «αριστερός» και «σοσιαλιστής» βγαίνει ο Πασοκισμός.. Μεγάααλη κολυμπήθρα ο Καρατζαφέρης! Ακόμα και ο σύντροφος Λεωνίδας Κύρκος βοηθάει στο νέο θαύμα.. Όλοι μαζί με το Πασόκ αρχηγό για να αντιμετωπίσουμε τη βαρβαρότητα της Δεξιάς! Αυτό μας λέει ο σύντροφος! Πες-πες -πες λοιπόν, ο μανιχαϊσμός θα επικρατήσει. Εφόσον από δω είναι το κακό, άρα από κει είναι το καλό..

Λες και δεν είναι το Πασόκ αυτό που όπως και οι άλλοι «σοσιαλιστές» της Ευρώπης έγιναν σημαιοφόροι της πιο βάρβαρης παγκοσμιοποίησης, υπερασπίστηκαν ακόμα και φαινόμενα καζινοκαπιταλισμού, τη δε δίκαιη διανομή του πλούτου, την εκφύλισαν σε μία πρακτική φιλανθρωπίας.. Λες και δεν είναι το Πασόκ αυτό που επί Σημίτη εδραίωσε στη χώρα την πιο βάρβαρη μορφή φιλελευθερισμού, δηλαδή το νεοφιλελευθερισμό.. Λες και δεν είναι ο Πασοκισμός αυτός που ανήγαγε τη λαμογιά σε καθεστώς και επιστήμη.. Λες και δεν είναι το Πασόκ αυτό που τροφοδοτεί τα μμε με πολιτική κακοήθεια γεγονός που αποδεικνύει ότι μια επάνοδος του στην εξουσία θα είναι ακόμα χειρότερη..

Αλλά είπαμε.. Στην Ευρώπη καταποντίστηκε ο «σοσιαλισμός» και κυριάρχησε η «βαρβαρότητα» γιατί τα ευρωπαϊκά μμε δεν είναι και τόσο «σοσιαλιστικά».. Ξέρετε τι ακριβώς συμβαίνει στην Ευρώπη; Επειδή η σοβαρή και ικανή κεντροδεξιά στρέφεται προς κεϋνσιανικές κατευθύνσεις, (έλεγχος της αγοράς από το κράτος, κλπ..) δηλαδή προς τον αντίπαλο του νεοφιλελευθερισμού, τα λεγόμενα κεντροαριστερά κόμματα είναι τόσο ..«σοσιαλιστικά» που πιο «σοσιαλιστικά» δεν μπορούνε να πάνε, οπότε δεν βρίσκουν χώρο να αναπνεύσουν και καταρρέουν.. Έτσι λοιπόν, τα θαύματα μόνο στην Ελλάδα γίνονται.. Γιατί όταν υπάρχει ένας λαός που μονίμως και ανυπερθέτως ξεχνά, όταν δεν υπάρχει αληθινή αριστερά και αυτό που εκλαμβάνεται ως τέτοια αυτοαναφέρεται, αυτοθαυμάζεται και αυτοεπιβεβαιώνεται επειδή δεν επιβεβαιώνεται από την κοινωνία, όταν υπάρχει και ένας γελοίος εργολάβος με βαμμένο μαλλί που με όρους εργολαβικούς και μπεταντζίδικους κτίζει «πολυκατοικίες» στην πιο κατάλληλη στιγμή κι όταν πάνω από όλα υπάρχουν και τα «σοσιαλιστικά» μμε που υπαγορεύουν τούς ρυθμούς της επικαιρότητας, τότε το μιρακολο δεν είναι πια μιράκολο.. Είναι καθημερινή πραγματικότητα!

Το μήνυμα των εκλογών..

Το μήνυμα των εκλογών! Ο λαός πάντα απ έξω απλώς κάνει μάτι..

Ποιό είναι μεγαλύτερο; Το 40 ή το 60; Έχουμε λοιπόν και λέμε. 48% περίπου η αποχή.. Αν προσθέσουμε και αυτούς που ψήφισαν τους «λοιπούς» εκτός Βουλής δηλαδή, οικολόγους, Παπαθεμελήδες, Μάνους, Λεβέντηδες, Βεργήδες και διάφορους άλλους ερεθισμένους «προέδρους».. το ποσοστό αυτών που γύρισαν την πλάτη στα κόμματα της Ελληνικής Βουλής φτάνει περίπου στο 60%! Και επειδή το 60% επιμένει πεισματικά να είναι μεγαλύτερο από το 40% που απομένει, αυτό σημαίνει ότι τα κόμματα της Βουλής δεν αντιπροσωπεύουν πλέον την κοινωνία! Αυτό είναι το μήνυμα! Βαρύ  κι ασήκωτο για όλους! Θα μου πείτε σιγά την είδηση! Εντάξει. Άλλο είναι όμως να εκτιμάς κάτι, κι άλλο είναι αυτό να καταδεικνύεται και με τον πλέον επίσημο και αδιάψευστο τρόπο..

Τα κόμματα της Ελληνικής Βουλής αυτοσυντηρούνται και αυτοαναφέρονται ενώ το «παιχνίδι» διεξάγεται κυρίως μεταξύ των δύο μεγάλων από τους οποίους κερδίζει πάντα ο ικανότερος επικοινωνιακά που διαθέτει και την ισχυρότερη υποστήριξη των μίντια.. Τα προβλήματα των πολιτών και της χώρας παραμερίζονται και στη θέση τους οι αδίστακτοι επαγγελματίες της πολιτικής τοποθετούν το κομματικό και το προσωπικό συμφέρον το οποίο είναι αυτό που τελικά προκρίνεται στις εκλογές.. Δεν ψηφίζουμε για τα προβλήματα και τα όνειρα μας αλλά για το ποιος από τους υποψήφιους θα επιλύσει τα δικά του προβλήματα και θα υλοποιήσει τις δικές του φιλοδοξίες και όνειρα.. Προκρίνουμε αυτόν που μας εξαπατά πειστικότερα από τον άλλον.. Αυτός είναι ο κανόνας και έτσι είναι στημένα τα πράγματα. Ακόμα και όταν αποδοκιμάζουμε τους πάντες, όπως σε αυτές τις εκλογές, να προκρίνεται ο «καλυτερότερος» των μίντια, των εταιρειών δημοσκοπήσεων και των μεγάλων συμφερόντων! Το πολιτικό σύστημα είναι πλέον πλήρως αποκομμένο από την κοινωνία και αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή κακού για τη χώρα και τους πολίτες της..

Λένε ότι η Δημοκρατία είναι το χειρότερο σύστημα, όμως δεν υπάρχει κάτι καλύτερο.. Έτσι είναι.. Και έτσι θα πορευτούμε, εκτός και αν μισήσουμε πάρα πολύ και αποφασίσουμε να δώσουμε νόημα στην ίδια την ..Δημοκρατία με την όσο το δυνατόν πιο ενεργητική, άμεση και καθημερινή συμμετοχή μας σε αυτά που ούτως ή άλλως μας αφορούν! Καθημερινή ενεργητική συμμετοχή λοιπόν γιατί αν αφήσουμε τη Δημοκρατία να λειτουργεί έτσι συρρικνωμένη και μεταλλαγμένη σε ένα εκλογικό, επικοινωνιακό παιχνίδι εξουσίας, τότε θα λειτουργεί αιωνίως σε βάρος μας και δεν έχει νόημα..

ΥΓ. Για την αριστερά δεν μίλησα πριν τις εκλογές, για να μην χάσει εξ αιτίας μου έστω και μία ψήφο.. Ούτε και γι αυτό το άθλιο και φαιδρό κατασκεύασμα που λέγεται Τρεμόπουλος και οικολόγοι-πράσινοι.. Κατά την άποψη μου προήχε το μαύρισμα των τριών. ΝΔ, Πασόκ, Καρατζαφέρη.. Ομως τώρα θα τα πούμε καλά..

Βρήκα τη λύση για τούς αναποφάσιστους!

Την Κυριακή διεξάγεται η δίκη της Ζήμενς.. Η απόφαση του δικαστηρίου θα εκδοθεί αργά το βράδυ.. Ίσως γίνει γνωστή και νωρίτερα από τα exit polls.. Αλήθεια, ποιος δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι δεν ψηφίζουμε για την Ευρώπη και για την Ελλάδα αλλά για τη Ζήμενς και τα σκάνδαλα των δύο κομμάτων εξουσίας; Ψηφίζουμε για το ποιος από τους δύο «αιώνιους» εχθρούς (λέμε τώρα..) έκανε τα πιο πολλά σκάνδαλα, ποιος διέφθειρε περισσότερο τον τόπο, ποιος βούλιαξε την πολιτική ζωή πιο βαθιά στο τέλμα, ποιος ευθύνεται περισσότερο για τη μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο δικαστήριο σκανδάλων και των πολιτών της σε ενόρκους που άφησαν τις δουλειές τους, τα προβλήματα και τα όνειρα τους για να εκδώσουν την ετυμηγορία τους μια Κυριακή κοντή γιορτή σε μια δίκη στην οποία ο υπέρτατος δικαστής προεδρεύει από τα τηλεοπτικά παράθυρα..

Το μόνο βέβαιο είναι ότι με αυτές τις εκλογές τίποτα απολύτως δεν πρόκειται να αλλάξει, όπως επίσης και κανείς τους δεν πρόκειται να αλλάξει, ποτέ! Εντάξει λοιπόν, βρήκα τη λύση για τους αναποφάσιστους! Ας ψηφίσουμε έτσι όπως αυτοί θέλουν! Ας ψηφίσουμε για τη Ζήμενς! Ας βουλιάξουμε δηλαδή αυτόν και αυτούς που ευθύνονται περισσότερο, τόσο για το σκάνδαλο, όσο και γιαυτό το απερίγραπτο κατάντημα.. Και αυτοί είναι γνωστοί. Δεν χρειάζονται εισαγγελείς για να τους βρούμε..  Έχουν όνομα, αριθμό και διεύθυνση.. Ας βουλιάξουμε το θράσος και την κακοήθεια του Πασόκ αλλά και την απύθμενη ανικανότητα της ΝΔ. Ας ρίξουμε μαζί τους στον πάτο και τους ελληναράδες του Καρατζαφέρη, όχι γιατί ευθύνονται, αλλά λόγω απερίγραπτης γελοιότητας.. Ας ψηφίσουμε λοιπόν αριστερά.. Αντε και με το καλό!

Η αποδόμηση του Φρίντριχ Χάγιεκ..

Σήμερα το βράδυ δίνεται μια καλή ευκαιρία στο Γιώργο Παπανδρέου, στο Μίμη Ανδρουλάκη και σε όλους τους απανταχού κρυπτο-νεοφιλελεύθερους, ακόμα και σε αυτόν τον διαβόητο Πάσχο Μανδραβέλη, ο οποίος έχει πλέον κατακτήσει τον τίτλο του πιο αστείου νεοφιλελεύθερου «θεωρητικού» στην Ελλάδα (ο Ανδριανόπουλος είναι μακράν σοβαρότερος) για να παρακολουθήσουν μία εντυπωσιακή κατάρρευση της φιλοσοφίας του πατριάρχη τους Φρίντριχ Χάγιεκ..

«Η Φιλοσοφία του F. Hayek: Η χρεοκοπία του Κολεκτιβισμού και οι αντινομίες του νεοφιλελεύθερου αντιπαραδείγματος» είναι το θέμα του αν. καθηγητή φιλοσοφίας του Παν/μιου Ιωαννίνων Διονύσιου Δρόσου, (από εκείνους που τιμούν την “έδρα” τους στον πανεπιστημιακό χώρο) ο οποίος, σήμερα το απόγευμα, θα αποδομήσει τη φιλοσοφία του Χάγιεκ στα εξ ων συνετέθη..

Ο Friedrich von Hayek (1899 – 1992) είναι ο κορυφαίος θεωρητικός του Νεοφιλελευθερισμού. Βραβείο Νόμπελ Οικονομίας (1974), εκλεκτός φίλος και σύμβουλος της Μ. Θάτσερ, ενώ ο  πρόεδρος Μπούς, ο πρεσβύτερος, του απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα ένα από τα σημαντικότερα έργα του, Το «Σύνταγμα της Ελευθερίας», (εκδόσεις Καστανιώτη) το οποίο, όπως είχε δηλώσει η ίδια η Θάτσερ, αποτελούσε το ευαγγέλιο της.

Ο "θεωρητικός" του νεοφιλελευθερισμού Πάσχος Μανδραβέλης

Το έχω διαβάσει το συγκεκριμένο «ευαγγέλιο» της Θάτσερ, του ..Μανδραβέλη και όχι μόνο.. Ο Χάγιεκ, έτσι πολύ επιγραμματικά, λέει ότι κάθε ιδέα περί κοινωνικής δικαιοσύνης είναι θεωρητικά αβάσιμη και πολιτικά επικίνδυνη, διότι οδηγεί σε κρατική παρέμβαση, η οποία με τη σειρά της οδηγεί στον ολοκληρωτισμό και τη δουλεία..(!) Δεν διαθέτουμε ούτε τη γνώση για να πραγματοποιήσουμε προγραμματισμό της οικονομίας ούτε το ηθικό δικαίωμα να επιβάλουμε έλεγχο σε όλο το φάσμα της προσωπικής ζωής των ατόμων -κάτι που θα ήταν απαραίτητο να γίνει προκειμένου να εφαρμοστεί ένα σχέδιο κοινωνικής δικαιοσύνης. Η ελευθερία του κάθε ατόμου να πράξει ατομιστικά και εγωιστικά οδηγεί στην μοναδική έγκυρη και συμβατή με την ελευθερία μορφή τάξης: Την απρόσωπη και ασχεδίαστη και αυθόρμητη τάξη της αγοράς..

Αυτά λέει ο Χάγιεκ και παπαγαλίζει ο Μανδραβέλης χωρίς να τα πολυκαταλαβαίνει.. Αλλά προς τα πού οδηγεί την ανθρωπότητα ο νεοφιλελευθερισμός, μας το έχει διδάξει η ίδια η ιστορία και μάλιστα αφάνταστα επώδυνα. Οδήγησε στην κρίση του 1929 και στην μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του 30, με τις στρατιές ανέργων και πεινασμένων, μια κατάσταση που βοήθησε στην άνοδο του Χίτλερ και στη συνέχεια στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο.. Μετά τον πόλεμο η «αλλαγή παραδείγματος» στην οικονομική αντίληψη, με την εφαρμογή του κευνσιανισμού και τη ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους στην αγορά, οδήγησε στην αλματώδη οικονομική ανάπτυξη, στην καθιέρωση του κοινωνικού κράτους και τελικά στη λεγόμενη μοναδική «χρυσή εποχή» του καπιταλισμού έως και τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 70. Στη συνέχεια η πετρελαϊκή κρίση και ο περιβόητος στασιμοπληθωρισμός έδωσαν την ευκαιρία στις δυνάμεις της αγοράς να περάσουν στην δεύτερη «αλλαγή παραδείγματος», στο «νεοφιλελεύθερο αντιπαράδειγμα» που λέει και ο Δρόσος, δηλαδή στην επαναφορά του νεοφιλελευθερισμού, στην δικτατορική κυριαρχία της αγοράς επί της κοινωνίας, στην γνωστή απληστία των golden boys και στη σημερινή γενική κρίση..

Για την ιστορία αξίζει να σημειωθεί ότι ο νεοφιλελευθερισμός κορυφώθηκε παντού στην Δυτική Ευρώπη κατά την δεκαετία του 90, με μοναδική εξαίρεση την ..Ελλάδα (εδώ γελάμε όλοι τρανταχτά και κλαίμε μαζί..) όπου ως γνωστόν είχαμε ..«σοσιαλισμό»(!) δηλαδή την εγκαθίδρυση μιας ιδιότυπης μορφής πασοκικού νεοφιλελευθερισμού τύπου Σημίτη, Τσουκάτου και Πανταγιά, όπου εκτός των άλλων, η επιστημονική λαμογιά έγραψε και τις πιο ένδοξες σελίδες της ιστορίας της.. Η συνέχεια είναι γνωστή. Το δακτυλίδι το έλαβε ο Γιωργάκης για να συνεχίσει και αυτός τον ..«σοσιαλισμό» σε πείσμα της βαρβαρότητας που έχει ριζώσει στον υπόλοιπο κόσμο ο οποίος δεν φαίνεται να καταλαβαίνει πως αν δεν ψηφίσει Πασόκ θα βουλιάξει..

(Σήμερα, 04/06/09 στις 19.00, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, αίθουσα «Αντώνης Τρίτσης», Ακαδημίας 50. Την εκδήλωση διοργανώνει η Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία.)

Θα είμαστε όλοι εκεί!