Παραδίνονται άνευ όρων στη διαπλοκή..

Ακόμα και στις μπανανίες της Λατινικής Αμερικής οι κυβερνήσεις δεν παραδίνονται αλλά πέφτουν με πραξικοπήματα.. Στην Ευρώπη υπάρχει μια χώρα, φωτοδότης της Δημοκρατίας και του πολιτισμού και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου μια εκλεγμένη κυβέρνηση παραδίνεται στις πιέσεις της διαπλοκής χωρίς ούτε καν ένα βελούδινο πραξικοπηματάκι, έτσι για τα προσχήματα..

Όσο και αν ψάχνουν οι μη εντεταλμένοι πολιτικοί αναλυτές, όσο και να αναρωτιέται η κοινή λογική, σοβαρό επιχείρημα για να προσφύγει κάποιος στις πρόωρες εκλογές στα μισά της τετραετίας του, με απόλυτη πλειοψηφία έστω και των 151 και όταν είναι απολύτως βέβαιο ότι θα χάσει, δεν υπάρχει.. Ούτε και υπάρχει παρόμοιο παγκόσμιο προηγούμενο.. Θα ζητήσει λέει ο Καραμανλής βοήθεια για τα μεγάλα προβλήματα του τόπου.. Αφού εξάντλησε όλα τα ..τηλεφωνήματα που δικαιούνταν από το «παιχνίδι» στον διαπλεκόμενο «φίλο» τον Σουφλιά ο οποίος τον συμβούλευσε ότι είναι καλύτερα να ..χάσει τώρα παρά τον Μάρτιο..(!)  θα προσφύγει στο ..πενήντα-πενήντα ζητώντας συναίνεση από τον Γιωργάκη.. Επειδή όμως είναι απολύτως βέβαιο ότι αυτός θα του ρίξει ένα φτύσιμο και πολύ καλά θα κάνει, τότε θα προσφύγει στη βοήθεια του ..κοινού, δηλαδή στις πρόωρες εκλογές για να λύσουν τα προβλήματα αυτής της πολύπαθης και κατακαμένης χώρας οι ..κάλπες.. Αλήθεια, υπάρχει πιο αστείο και κραυγαλέο σενάριο παράδοσης; Ούτε σεναριογράφος ξεπεσμένης μεξικάνικης τηλεοπτικής σαπουνόπερας δεν θα τόγραφε..

Αλλά ο καθημερινός τραγέλαφος είναι συνηθισμένος σε αυτή τη χώρα όπου η μόνη σοβαρή συνιστώσα της έχει καταντήσει πλέον να είναι η διαπλοκή της.. Και η διαπλοκή τώρα βλέπει την μεγάλη ευκαιρία! Γιατί τώρα θεωρείται βέβαιο ότι κανένα κόμμα δεν θα συγκεντρώσει την αυτοδυναμία οπότε και η διαπλοκή θα πρωταγωνιστήσει για να ..σώσει τον τόπο επιβάλλοντας τις δικές της συναινέσεις.. Μέχρι τον Μάρτιο κανείς δεν ξέρει τι γίνεται..

Μόνο που τώρα τα πράγματα ενδέχεται να μην εξελιχθούν όπως ακριβώς τα επιθυμεί η διαπλοκή.. Γιατί κανείς δεν συγχωρεί τους ανίκανους και κυρίως τους παραδομένους.. Ακόμα και οι δικοί του, που κατέφυγαν στις ευρωεκλογές στις παραλίες για να μην τον μαυρίσουν, τώρα θα σπεύσουν να τον μαυρίσουν δαγκωτά.. Γιατί δεν απογοητεύτηκαν μόνο βαθιά, αλλά δεν έχουν πια τίποτα να περιμένουν.. Και τότε η διαπλοκή θα τρίβει τα μάτια της που θα δει τον Γιωργάκη αυτοδύναμο.. Η τραγωδία φυσικά για τον τόπο δεν είναι που παραδίνεται ο Καραμανλής στην διαπλοκή. Δεν είναι αυτό το κακό.. Άλλωστε ήταν επόμενο από έναν αρχηγό και μια κυβέρνηση που έκαναν οτιδήποτε ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να αποδείξουν το πόσο ανίκανοι είναι. Ουδείς θα εκπλαγεί να τους δει να κάνουν και το απονενοημένο διάβημα της παράδοσης..  Η τραγωδία για τον τόπο είναι που παραδίνεται στη διαπλοκή μια εκλεγμένη κυβέρνηση, μια οποιαδήποτε κυβέρνηση.. Κανείς δεν το περίμενε ότι η Δημοκρατία μας θα καταντούσε έτσι στις αρχές της τρίτης χιλιετίας της, να παραδίνονται εκλεγμένες κυβερνήσεις, χωρίς ούτε καν ένα πραξικοπηματάκι, χωρίς ούτε καν μια «τουφεκιά», έτσι για τα προσχήματα και την τιμή των όπλων..

Λεπτομέρειες ΕΔΩ

Ο Σουφλιάς ζητά την παράδοση του Καραμανλή..

Λύσσαξε η δημοσιογραφία της διαπλοκής. Με λυμένα τα λουριά τους από κάθε στοιχειώδη σχέση με την δημοσιογραφική συνείδηση και δεοντολογία οι εντεταλμένοι της διαπλοκής πιέζουν εμφανώς και απροκάλυπτα για άμεσες εκλογές. Η περιβόητη Μαρία Σπυράκη με το πονηρό χαμογελάκι, έκανε πάλι «ρεπορτάζ» απ τον Σουφλιά, ενώ ο Καψής με το ..σπινθηροβόλο μάτι, ο μοχθηρός Στραβελάκης και σύσσωμοι οι εντεταλμένοι του ΜΕΓΚΑ επιχειρηματολογούσαν ότι είναι ..καλύτερα να χάσει τώρα ο Καραμανλής παρά το Μάρτιο..(!)

Εν τω μεταξύ στου Μαξίμου αναβιώνουν οι μύθοι του Αισώπου και εκτυλίσσονται τραγελαφικές σκηνές. Ο Καραμανλής, ως βλάκας κόρακας, είναι ανεβασμένος πάνω σε ένα δέντρο και από κάτω ο πονηρός Σουφλιάς τον κολακεύει για να αφήσει το τυρί της εξουσίας..

–Κώστα μου, του λέει ο βλάχος.. Είσαι ο πιο ικανός ηγέτης όχι μόνο των βαλκανίων αλλά και ολόκληρου του πλανήτη.. Ο πιο ενεργητικός, ο πιο δραστήριος και αποφασιστικός.. Ο ηγέτης που αποφασίζει πάντα σωστά μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου..  Κάνε τώρα της εκλογές λεβέντη μου για να τις ..χάσεις γιατί είναι χειρότερο να τις χάσεις τον Μάρτιο..(!)

Οι πάντες καταλαβαίνουν φυσικά, εκτός από τους ανικάνους της ΝΔ, ότι  μοναδική ευκαιρία να επιβάλει τα σενάρια της η διαπλοκή είναι τώρα.. Τον Μάρτιο κανείς δεν ξέρει τι γίνεται.. Γιατί αν γίνουν τώρα οι εκλογές, δηλαδή αν παραδώσει τώρα ο Καραμανλής γιατί περί αυτού πρόκειται, είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι δεν θα υπάρξει αυτοδυναμία και έτσι θα συγκροτηθεί αναγκαστικά μια μεταβατική κυβέρνηση που όπως επιθυμεί η διαπλοκή θα έχει τον Σουφλιά στο ρόλο του Ζολώτα, δήθεν για να σωθεί ο τόπος..

Βεβαίως κανέναν δεν συμφέρει να γίνουν τώρα οι εκλογές.. Ούτε τη ΝΔ, ούτε το Πασοκ και πολύ περισσότερο τον τόπο.. Όμως δεν έχει σημασία.. Έτσι όπως έχουμε καταντήσει οι εκλογές αποτελούν απλώς την βιτρίνα.. Όποιον και να ψηφίσεις πάλι η διαπλοκή θα κυβερνάει. Αυτήν τη Δημοκρατία έχουμε.. Φθάσαμε στο σημείο να το παίζει ρυθμιστής των εξελίξεων ακόμα και αυτός ο γελοίος καραγκιόζης, ο Καρατζαφέρης, που μόνο ένας Μιτσικώστας μπορεί να τον μιμηθεί.. Αλλά είπαμε.. Όσο δεν υπάρχει μια νέα αριστερά με αξιόπιστο πρόγραμμα και όραμα για το μέλλον, οι δυνάμεις της διαπλοκής θα αλωνίζουν και θα καταπατούν κάθε στοιχειώδη έννοια Δημοκρατίας και λεγόμενης λαϊκής κυριαρχίας με απίστευτη ευκολία.. Αρκεί να διαθέτουν στην πολιτική ζωή κάποιους ανίκανους, κάποιους πουλημένους και αλήτες, κάποιους γελοίους, κάποια ισχυρά μίντια και δυο-τρείς λυσσασμένους Στραβελάκηδες.. Τόσο απλά..

ΣΗΜ: Περί ανικανότητας διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ

Ο ένοχος είμαι εγώ το ομολογώ..

Φωνάζουν, βρίζουν και καταγγέλλουν το κράτος οι φοροφυγάδες ότι καίγονται τα σπίτια τους.. Ότι καίγονται οι βιλάρες με τις πισίνες που έχτισαν μέσα στο δάσος.. Φωνάζουν ότι καίγονται αυτοί που καταπάτησαν το δάσος και φύτεψαν τσιμέντο, αυτοί με τα θηριώδη τζίπ και τις κουρσάρες με τα ατίθασα αλόγατα, αυτοί που μοστράρονται κάθε βράδυ πρώτο τραπέζι πίστα στα σκυλάδικα χρυσώνοντας λαρύγγια και λουλουδούδες, ενώ κάθε χρόνο δηλώνουν εισόδημα κάτω από το αφορολόγητο όριο.. Φωνάζουν γιατί δεν επαρκούν για να τους σώσουν οι πυροσβέστες και τα πυροσβεστικά που πληρώνουν με τους φόρους και το αίμα τους οι άλλοι, τα υποζύγια, οι μισθωτοί και συνταξιούχοι..

Φωνάζουν, βρίζουν και καταγγέλλουν το κράτος όλοι αυτοί οι ελεεινοί και τρισάθλιοι τοπικοί ηγεμονίσκοι και κομματάρχες που σε κάθε τραγωδία, μετατρέπονται από νομάρχες, δήμαρχοι και σύμβουλοι σε σχολιαστές και παρουσιαστές ειδήσεων, που τριγυρνάνε από κανάλι σε κανάλι κατηγορώντας τους άλλους για αυτά που έπρεπε να κάνουν οι ίδιοι, που καλύπτουν κάτω από τις στάχτες και τα αποκαΐδια τις ευθύνες τους που δεν πρόλαβαν, που δεν καθάρισαν, που δεν διοργάνωσαν και δεν έχτισαν τις κατάλληλες υποδομές, που ψηφοθηρούν αδίστακτα και εγκληματικά μοιράζοντας πιστοποιητικά στα αυθαίρετα, που ενδιαφέρονται μόνο για τις καρέκλες τους, που τρωγοπίνουν και καταξοδεύουν στις μίζες τα χρήματα των φορολογουμένων..

Φωνάζει, βρίζει και καταγγέλλει το κράτος η άθλια “δημοσιογραφία” της διαπλοκής που στο άκουσμα και μόνο κάποιων μέτρων για να πληρώνουν και οι φοροφυγάδες το ελάχιστο, ωρύονται και λυσσάνε για «φοροεπιδρομή», για δυσβάσταχτα βάρη στις πλάτες του ..λαού, που κάνουν όλους αυτούς τους τοπικούς ηγεμονίσκους και ψηφοθήρες, ακόμα και το διάβολο σύμμαχο και συνεργάτη προκειμένου να αντιπολιτευτούν, να κατηγορήσουν και να βλάψουν όποιον και ό,τι δεν γουστάρουν..

Φωνάζουν, βρίζουν και καταγγέλλουν το κράτος όλοι αυτοί που αποτελούν το πραγματικό κράτος και εγώ ακόμα κάθομαι και γράφω τούτες τις γραμμές αντί να βγω στους δρόμους και να τους πάρω με τις πέτρες.. Γιαυτό ο ένοχος είμαι εγώ.. Φυσικά και εσύ που τώρα με διαβάζεις.. Επαναπαυθήκαμε στο να ψηφίζουμε, πότε τον έναν και πότε τον άλλον και νομίζουμε έτσι ότι τούς τιμωρούμε.. Στην πραγματικότητα ΠΟΤΕ δεν τιμωρήσαμε κανέναν όσο και όπως του αξίζει.. Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη κι ας μην ψάχνουμε αλλού τον ένοχο της γενικής ατιμωρησίας και επαναλαμβανόμενης τραγωδίας..

Ο ανίκανος..

Ακόμα και η σεξουαλική ανικανότητα μπορεί να θεραπευτεί. Εκεί όμως που η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά είναι η πολιτική ανικανότητα.. Το γεγονός δηλαδή ότι αφήνει εδώ και ένα χρόνο τώρα (!) να εξανεμίζεται ό,τι θετικό για τον τόπο αναγκάζεται να κάνει ως κυβέρνηση, που αφήνει να βαφτίζεται από την «διαπλοκή» ως «προεκλογική παροχή», να διαστρεβλώνεται επικοινωνιακά ακόμα και να στρέφεται εναντίον του και δεν βγαίνει ο ίδιος να απορρίψει κατηγορηματικά και σταράτα τις εκλογές, σημαίνει πως όντως, είτε προβληματίζεται για τις εκλογές, είτε είναι απίστευτα ανίκανος.. Αλλά και μόνο και μόνο το γεγονός ότι προβληματίζεται αν θα κάνει τώρα εκλογές, σημαίνει ότι δεν είναι απλώς ανίκανος, αλλά πως η περίπτωση του είναι μοναδική και παντελώς αθεράπευτη..  Όχι, δεν φταίει ο Σουφλιάς που τον πιέζει για εκλογές το φθινόπωρο, εφόσον οι πάντες καταλαβαίνουν, εκτός από εκείνον, ότι ο ιδιοτελής βλάχος έχει τις προσωπικές του επιδιώξεις και συναλλαγές με τη «διαπλοκή» για να παίξει ένα πρωταγωνιστικό ρόλο, ειδικά στην περίπτωση που κανένα κόμμα δεν συγκεντρώσει την αυτοδυναμία, κάτι δηλαδή που θα συμβεί με μαθηματική βεβαιότητα..

Ακόμα και στο δρόμο να βγει και να ρωτήσει ένα νήπιο ή μια γιαγιούλα θα του πουν, χωρίς ενδοιασμούς, ότι πιο πολλούς πόντους θα κερδίσει αν τον «ρίξουν» οι δικοί του, πιο πολλούς πόντους θα κερδίσει αν τον εξαναγκάσουν το Μάρτιο με το παιχνίδι της προεδρίας, παρά αν προσφύγει μόνος του στις εκλογές.. Γιατί τότε θα σημαίνει ότι παραδίνεται και ο λαός δεν θέλει παραδομένους. Στη κρίση και στη φουρτούνα δε ζητάς τη βοήθεια του ..κοινού! Δεν παραδίδεις το τιμόνι στην ..κάλπη.. Τις φωτιές δεν τις σβήνουν οι εκλογές, αλλά τις ανάβουν.. Ο λαός δεν θέλει τώρα εκλογές και δεν τον ενδιαφέρει αν ο καπετάνιος είναι καλό και έντιμο παιδί. Θέλει έναν καπετάνιο που να μη περιμένει σαράντα χρόνια μέχρι να αποφασίσει να στρίψει το τιμόνι κόντρα στο κύμα ώστε να μην τον πάρει ο καιρός στο πλάι και τουμπάρει το καράβι.. Ο λαός προτιμά τον ικανό, ας είναι και αλήτης..

Μέχρι τώρα καλύφτηκε πίσω από το πρόσχημα του «πολιτικού πολιτισμού» και της σοβαρότητας ότι δήθεν «δεν παίρνει αποφάσεις εν θερμώ», απλώς για να μην αποφασίζει ποτέ.. Ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας κάτω από τις πλέον ευοίωνες συνθήκες για εκείνον και την παράταξη του και διαθέτοντας το φοβερό όπλο της στήριξης από ένα λαό που, απηυδισμένος από την αλαζονεία και θεσμοθετημένη λαμογιά, δεν ζητούσε και πολλά πράγματα παρά μόνο λίγη εντιμότητα και λίγο σεβασμό στη νοημοσύνη του..  Είχε την τύχη να έχει απέναντι του μια αξιωματική αντιπολίτευση παντελώς φθαρμένη στη συνείδηση του κόσμου με ένα αρχηγό αμφισβητούμενο τουλάχιστον από το μισό του κόμμα, ακόμα και την ίδια την «διαπλοκή».. Μπορούσε να περιορίσει τη δράση των «νταβατζήδων» και δεν τόκανε.. Συγκάλυψε και έθρεψε το φίδι και ήταν επόμενο ότι θα γυρίσει να τον δαγκώσει.. Είναι η μοναδική περίπτωση στα παγκόσμια χρονικά που, για ό,τι κατηγορούνται και ευθύνονται οι άλλοι, καταφέρνει με ένα μαγικό τρόπο να το στρέφει εναντίον του.. Ακόμα και το σκάνδαλο της Ζήμενς, που σε κάθε του σύμβαση φέρει κραυγαλέα και επισήμως την υπογραφή των υπουργών και των στελεχών του πασόκ, κατάφερε να το στρέψει και αυτό εναντίον του..

Όχι δεν φταίει η «διαπλοκή» που κάνει τη δουλειά της και λύσσαξε για να γίνουν τώρα οι εκλογές και να παραδώσει την εξουσία.. Δεν φταίνε τα μμε των «νταβατζήδων» που αντί να κάνουν ενημέρωση, κάνουν αντιπολίτευση και μάλιστα την πιο αήθη που έγινε ποτέ.. Που μετατρέπουν την τρίχα σε τριχιά και το άσπρο σε μαύρο, που τον κυνήγησαν ανελέητα και δεν τον άφησαν να σταθεί σε χλωρό κλαρί.. Φταίει η αθεράπευτη πολιτική του ανικανότητα.. Καμιά θεωρία και κανένα επιστημονικό πρόγραμμα δεν μπορεί να χτίσει εξ αρχής μια νέα προσωπικότητα και κανένα πανεπιστήμιο δεν μπορεί να διδάξει την τέχνη της πολιτικής αν ο ηγέτης είναι κουρασμένος και παραιτημένος μέσα του και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο..

Όχι δεν είναι θετικό για τον τόπο που τα κόμματα εξουσίας έχουν τέτοιους ανίκανους αρχηγούς γιατί πάντα ο λαός πληρώνει τα σπασμένα.. Μόνο η “διαπλοκή” ωφελείται από την ανικανότητα.. Δεν είναι θετικό που ο ένας αρχηγός δεν είναι απλώς ανίκανος, αλλά περιστοιχίζεται και από ένα σκυλολόι επίσης μπουνταλάδων και ανικάνων τύπου Παυλόπουλου και Λούλη.. Που ο άλλος, αλλάζει την αλυσίδα στο ποδήλατο ενώ βρίσκεται εν κινήσει, παρά το γεγονός ότι αυτός, σε αντίθεση με τον προηγούμενο, διαθέτει ένα ισχυρότατο επιτελείο, πανεπιστήμονες της επικοινωνίας, της «διαπλοκής» και της λαμογιάς.. Η πλάστιγγα ήδη έχει γύρει.. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ χωρίς μια νέα αριστερά με αξιόπιστη πρόταση και όραμα για το μέλλον και η απουσία αυτής της αριστεράς είναι η πιο μεγάλη τραγωδία..

Πόσο ανώνυμα μπορούν να είναι τα blogs;

bloggers "μαϊμού" επί τω έργω..

Η αλητεία δεν είναι blogging.. Ο αλήτης «αποκαλυπτικός» δημοσιογράφος δεν είναι blogger.. Κάθε ιστοσελίδα στο ιντερνετ δεν είναι blog.. Η μπλογκόσφαιρα δεν είναι όλο αυτό το σκουπιδαριό, η βρωμιά και δυσωδία που έχει ξεβραστεί από τα παραδοσιακά μίντια για να κάνει καριέρα στο διαδίκτυο.. Αρκετά πια! Το  blogging είναι κατάθεση ψυχής.. Είναι το βήμα και η έκφραση της ελεύθερης άποψης του πολίτη.. Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα στον πολίτη να μιλήσει και όπως έχω ξαναγράψει πολλές φορές, ο πολίτης δεν μπορεί να υποχρεώνεται να μιλά μόνο επώνυμα όπως ακριβώς και δεν μπορεί και να ψηφίζει επώνυμα! Το blogging είναι η καθημερινή ψήφος του πολίτη! Αυτή είναι και η ουσία και η νομική πλευρά του θέματος. Τελεία και παύλα! Η ανωνυμία είναι ο αέρας της ελευθερίας του πολίτη! Άλλωστε, όπως έχει αποδειχτεί, η δημοκρατία, το ήθος και η ποιότητα δεν απειλούνται από την ανωνυμία των πραγματικών μπλόγκερς, αλλά από κάποιους αλήτες που προσποιούνται τους μπλόγκερς! Τελικά έτσι όπως έχουμε καταντήσει, ειλικρινά δεν ξέρω αν η ελευθερία των μπλόγκς κινδυνεύει περισσότερο από αυτούς ή από τον Σανιδά..

Μια πολύ σοβαρή δουλειά επί του θέματος έχει κάνει ο Δημήτρης Γαλάνης στο «Βήμα» το κείμενο του οποίου παραθέτω:

«..Πόσο ανώνυμα μπορούν να είναι τα blogs;

Η ελευθερία του λόγου, η ασυδοσία των ολίγων και οι απόψεις των ειδικών

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ χρόνια έχουν κάνει την εμφάνισή τους ορισμένα ιστολόγια τα οποία εκμεταλλευόμενα τον μανδύα της ανωνυμίας που προσφέρει το Διαδίκτυο έχουν μετατρέψει τον χώρο των ελληνικών blogs σε ένα άναρχο τοπίο, όπου επικρατούν οι φημολογίες, οι συκοφαντικοί
χαρακτηρισμοί, οι ψευδο-ειδήσεις και ψευδο-αποκαλύψεις. Η κατάσταση αυτή έχει αναγκάσει αρκετούς οι οποίοι έπεσαν θύματα δήθεν αποκαλύψεων να στραφούν στη Δικαιοσύνη προκειμένου να προστατευθούν. Ταυτόχρονα έχει επηρεάσει με αλγεινό τρόπο την άποψη που έχουν οι πολίτες στη χώρα μας για τα blogs, η συντριπτική πλειοψηφία
των οποίων δεν έχει καμία σχέση με την όλη υπόθεση. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση το ζήτημα της ανωνυμίας των blogs και το κατά πόσον αυτή προστατεύει την ελεύθερη έκφραση ή γίνεται αιτία για να μπορούν ορισμένοι να παραβαίνουν τους κανόνες χωρίς καμία επίπτωση.

Η πρόσφατη γνωμοδότηση του τέως Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Γ. Σανιδά, σύμφωνα με την οποία το απόρρητο των επικοινωνιών δεν καλύπτει την επικοινωνία μέσω Διαδικτύου και άρα δεν υπάρχει απόρρητο για τους bloggers, ήρθε να ρίξει λάδι στη φωτιά, προκαλώντας τις αντιδράσεις όχι μόνο των bloggers, οι οποίοι θεωρούν ότι πρόκειται για μια απόπειρα «φίμωσης» των blogs, αλλά και της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών. Από την άλλη, δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι η γνωμοδότηση του κ. Σανιδά έρχεται να καλύψει ένα νομοθετικό κενό το οποίο η πολιτεία και το υπουργείο Δικαιοσύνης δεν έχουν ως σήμερα κάνει τίποτε για να καλύψουν.

«Η προσωπική μου άποψη δεν απέχει και πολύ από αυτήν του κ.Σανιδά» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Κ. Χ.Χρυσόγονος, καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. «Εφ΄ όσον κάποιος αποπειράται να επικοινωνήσει δημόσια,δεν μπορεί να κρύβει τα στοιχεία της ταυτότητάς του.Από εκεί και πέρα,το κάτω από ποιες προϋποθέσεις μπορεί να γίνει άρση της ανωνυμίας είναι ένα άλλο ζήτημα και οπωσδήποτε θα χρειαζόταν νομοθετική βάση.Εφόσον δεν υπάρχει τέτοια νομοθετική ρύθμιση, δεν βλέπω και το πώς μπορεί να αρθεί η ανωνυμία όσων γράφουν διάφορα πράγματα στα blogs. Πάντως δεν το βλέπω συνταγματικά απαγορευμένο να υπάρξει κάποια στιγμή μια ανάλογη νομοθετική ρύθμιση» τονίζει.

Οπως επισημαίνει η κυρία Λίλιαν Μήτρου, επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Επικοινωνιακών Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου, μια νομοθετική ρύθμιση που θα όριζε ότι όλα τα blogs θα πρέπει να είναι επώνυμα θα περιόριζε σε μεγάλο βαθμό την ελευθερία των πολιτών να εκφραστούν, να ανταλλάξουν ιδέες και απόψεις και να επικοινωνήσουν μέσω των blogs. «Αν ορίσουμε ότι ένα blog θα πρέπει να είναι απαραίτητα επώνυμο, αυτό ίσως να αποτρέψει πολλούς ανθρώπους από τη δημιουργία ενός blog ή να τους στερήσει τη δυνατότητα να εκφραστούν ελεύθερα. Εχουμε δηλαδή αυτό που οι αμερικανοί αποκαλούν chilling effect» εξηγεί.

Από την άλλη όμως, παρατηρεί ότι πολλά blogs δεν είναι απλά χώροι ελεύθερης έκφρασης ιδεών και απόψεων, αλλά λειτουργούν περισσότερο ως δημοσιογραφικές και ενημερωτικές ιστοσελίδες, και το γεγονός πως λειτουργούν στο Διαδίκτυο δεν σημαίνει ότι δεν υπόκεινται και σε κανόνες. «Δεν είναι δυνατόν δηλαδή επειδή μεταφέρω μια δραστηριότητα στο Ιnternet να αποδεσμεύομαι πλέον από οποιονδήποτε κανόνα» λέει.

Η κυρία Μήτρου αναφέρει πως ό,τι ισχύει και στο Δίκτυο, ισχύει στον πραγματικό κόσμο. «Αν στο Διαδίκτυο σημειώνεται μια παραβατική δραστηριότητα, όπως για παράδειγμα συκοφαντική δυσφήμηση, πρέπει να βρούμε τους όρους που κάποιος θα μπορεί να επέμβει για να αποκατασταθεί η τάξη.Αυτός μπορεί να είναι ο διαχειριστής του blog, μπορεί να είναι μια Αρχή ή μπορεί να είναι η εισαγγελική αρχή σε περιπτώσεις που δικαιολογείται η άρση του απορρήτου. Και πρέπει να αποφασίσουμε και σε ποιες περιπτώσεις θα μπορούσε να αρθεί το απόρρητο» . Πάντως, όπως τονίζει, είναι αντίθετη με τη γνωμοδότηση του κ. Σανιδά, διότι «δεν μπορεί να αίρεται το απόρρητο για οποιαδήποτε διαδικτυακή δραστηριότητα,επειδή απλά το Ιnternet θεωρείται δημόσιος χώρος» . Οπως επισημαίνει ο κ. Φώτης Σπυρόπουλος, νομικός και υποψήφιος διδάκτωρ Ποινικού Δικαίου στη Νομική Αθηνών, «τo πρόβλημα των δυσφημιστικών δημοσιευμάτων σε διάφορα blogs είναι υπαρκτό.Προς αυτήν την κατεύθυνση η ως άνω γνωμοδότηση προσπαθεί να βρει απαραίτητες λύσεις». Ωστόσο, όπως εξηγεί, «στο άρθρο 4 του Ν. 2225/94 αναφέρονται λεπτομερώς τα εγκλήματα για τα οποία μπορεί να γίνει σε κάθε περίπτωση άρση του απορρήτου των επικοινωνιών.Θα πρέπει ενδεχομένως να αναθεωρηθεί ο εν λόγω κατάλογος εγκλημάτων και όχι να καταστεί ανεφάρμοστη η εν λόγω διάταξη μέσω μιας γνωμοδότησης» .

Ο κ. Σπυρόπουλος αναφέρει ότι «είναι αναγκαίο να ληφθεί υπόψη η ευρυζωνικότητα στις σύγχρονες επικοινωνίες» και τονίζει ότι «οι προσπάθειες για επιβολή κανόνων στο Διαδίκτυο πρέπει να ανταποκρίνονται στα διεθνή δεδομένα και να μην είναι αποσπασματικές. Σε κάθε περίπτωση η νομοθεσία οφείλει να μην είναι “δρακόντεια” προκειμένου να είναι αποτελεσματική. Εξάλλου, ασφάλεια και ελευθερία δεν αποτελούν τις δύο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος αλλά πρέπει να λειτουργούν παραπληρωματικά».

«Προσωπικά τάσσομαι υπέρ της επωνυμίας στα blogs» λέει η κυρία Μπέττυ Τσακαρέστου, επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, «γιατί πιστεύω ότι η υπογραφή σε ένα κείμενο είναι και απόδειξη της σοβαρότητας και της υπευθυνότητας αυτού που το γράφει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιος που γράφει με ένα ψευδώνυμο δεν είναι σοβαρός και υπεύθυνος».

Υπέρ της ανωνυμίας των blogs χωρίς όρους τάσσονται οι περισσότεροι έλληνες bloggers, οι οποίοι όμως καταδικάζουν χωρίς επιφυλάξεις τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν ορισμένα από τα λεγόμενα «ενημερωτικά» blogs. «Προσωπικά αυτά τα blogs δεν μου αρέσουν καθόλου.Δεν μου αρέσει ούτε η δουλειά που κάνουνούτε η εικόνα που δίνουν προς τα έξω για τους bloggers γενικότερα. Επειδή έχω παρακολουθήσει όλες τις φάσεις ωρίμανσης της ελληνικής μπλογκόσφαιρας,είμαι απόλυτα βέβαιος πως πρόκειται για ένα φαινόμενο που κάποια στιγμή θα τελειώσει.Αλλά,παρ΄ όλο που δεν μου αρέσουν, πιστεύω ότι οποιαδήποτε προσπάθεια φίμωσης θα τους κάνει μάλλονκαλό» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Ν. Δανδράκης , διαχειριστής του blog Νylon και της ιστοσελίδας sync.gr που καταγράφει τα ελληνικά blogs.

Τι συμβαίνει στο εξωτερικό
ΑΞΙΖΕΙ να σημειωθεί ότι ανάλογα θέματα απασχολούν τον δημόσιο διάλογο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες. Πριν από λίγο καιρό μια απόφαση ενός βρετανικού δικαστηρίου ήρθε να ανατρέψει το καθεστώς ανωνυμίας των blogs στη χώρα. Συγκεκριμένα απεφάνθη ότι το blogging είναι «στην ουσία δημόσια και όχι ιδιωτική δραστηριότητα» και ως εκ τούτου δεν προστατεύεται από την ανωνυμία. Αφορμή για την απόφαση του βρετανικού δικαστηρίου ήταν η περίπτωση ενός αστυνομικού-blogger, ο οποίος κατέφυγε στη Δικαιοσύνη για να προστατεύσει την ανωνυμία του, καθώς η «ταυτότητά» του είχε διαρρεύσει στην εφημερίδα «Τimes» του Λονδίνου. Ο αστυνομικός, μέσω του blog του, έκανε σημαντικές αποκαλύψεις για το έργο της αστυνομίας και την πολιτική που ακολουθεί. Προσπάθησε να προστατεύσει την ανωνυμία του, καθώς φοβόταν ότι η υπηρεσία του θα του επιβάλει κυρώσεις, όπως και τελικά συνέβη. Ο δικαστής όμως απέρριψε το αίτημά του, καθώς έκρινε ότι το blog του αστυνομικού ήταν στην ουσία δημοσιογραφικό και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να λειτουργεί στη βάση ανωνυμίας. Τι σχεδιάζει το υπουργείο Δικαιοσύνης
ΠΗΓΕΣ από το υπουργείo Δικαιοσύνης διαβεβαιώνουν ότι προς το παρόν δεν σχεδιάζεται καμία πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση για τα blogs. Οπως εξηγούν, σε νομοθετικό επίπεδο δεν προγραμματίζεται καμία αλλαγή στο υπάρχον νομικό πλαίσιο και τονίζουν ότι πρέπει να γίνει ένας δημόσιος διάλογος και να βρεθούν λύσεις οι οποίες θα διασφαλίζουν την ελεύθερη έκφραση της γνώμης μέσω του Διαδικτύου, αλλά και την προστασία των πολιτών από κακόβουλες επιθέσεις. Επίσης αναφέρουν ότι οποιαδήποτε ρύθμιση δεν μπορεί να γίνει προτού γνωμοδοτήσουν η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και ο Συνήγορος του Πολίτη. Τι λέει η Google
Εκπρόσωποι της Google αναφέρουν: «Η Googleπαρέχει την τεχνολογική δυνατότητα για τη δημιουργία ενός blog, δηλαδή προσφέρει δωρεάν το λογισμικό. Την πολιτική σχετικά με την ανωνυμία των bloggers προσπαθούμε να την προσαρμόζουμε σε κάθε χώρα. Δηλαδή οι τοπικοί νόμοι υπερισχύουν της πολιτικής της εταιρείας. Για παράδειγμα,έχουμε άλλη πολιτική στην Κίνα και άλλη στην Ελλάδα. Αν υπάρχει εισαγγελική παρέμβαση,συνεργαζόμαστε με τις τοπικές αρχές και, αν διαπιστώσουμε κάτι παράνομο, προσπαθούμε να επέμβουμε» επισημαίνει ο κ. Γ. ΣαλιάρηςΦασσέας, country manager της Google για την Ελλάδα και την Κύπρο».

Μαύρο καλοκαιράκι με Λιάρο, Καψή και Στραβελάκη..

Κατάρα! Χειρότερα δεν γίνεται.. Να είσαι κλεισμένος στην Αθήνα αυγουστιάτικα, να λιώνεις απ τη ζέστη και τη μοναξιά και να βλέπεις στο Μέγκα τον Λιάρο, τον Καψή και τον Στραβελάκη! Όσο και να προσπαθείς να σκεφτείς θετικά, όσο επιεικής και να είσαι με τον εαυτό σου και τη ζωή, τόσο συσσωρευμένο φανατισμό και βλακεία δεν μπορείς να αντέξεις..

Ο,τι και νάκάνει πάντα πίσω παραμένει..

Δεν είναι απλώς εντεταλμένοι και παπαγαλάκια του Πασόκ αυτοί οι δευτεροκλασάτοι αγωνιστές της «ενημέρωσης».. Είναι βασιλικότεροι του βασιλέως! Ο ασυγκράτητος φανατισμός τους οδηγεί σε συνεχείς γκάφες και σε απερίγραπτες βλακείες..  Στην προσπάθεια τους να υποστηρίξουν πάση θυσία το επικοινωνιακό σάλτο μορτάλε του Πασόκ να ζητήσει στοιχεία από τους συνηγόρους του Μιζοφοράκου (!) ξεπέρασαν κάθε όριο αυτοεξευτελισμού! Τα συγκλονιστικό «επιχείρημα» είναι ότι, εφόσον δεν δίνουν τα στοιχεία οι συνήγοροι, αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν στοιχεία και άρα το Πασόκ είναι και πάλι αθώο! Θαυμάστε ..πολιτική ανάλυση! Για πολλοστή φορά οι δευτεροκλασάτοι του Μέγκα ξεπερνούν τα όρια της γελοιότητας και του θράσους και αυτό το καταλαβαίνουν οι πάντες εκτός φυσικά από τους ίδιους, γιατί ως γνωστόν η βλακεία και ο φανατισμός πάνε πάντα μαζί.. Μέχρι και πόλεμο ετοιμάζονται να κηρύξουν στην ..Γερμανία γιατί οι συνήγοροι του Μιζοφοράκου απάντησαν στο αίτημα του Πασόκ σκασμένοι στα γέλια ότι στοιχεία της δικογραφίας, όταν μια υπόθεση είναι σε εξέλιξη, δεν δίνονται ούτε και στην Ουγκάντα! Αυτά τα κάνει μόνο ο Τσοβόλας «δώστα όλα» και ο διαβόητος Ματζουράνης που καταδικάστηκε και φυλακίστηκε για το σκάνδαλο Κοσκωτά και συνεχίζει να κάνει το δικηγόρο των μιζαδόρων χωρίς να ντρέπεται ο δικηγορικός σύλλογος..

Το γεγονός ότι το Μεγκα δεν κάνει ενημέρωση αλλά αντιπολίτευση είναι γνωστό.. Αυτό όμως που δεν είναι γνωστό είναι ότι η μεγάλη τηλεθέαση που συγκεντρώνει το κανάλι δεν οφείλεται ούτε στην αντιπολιτευτική γραμμή του ούτε φυσικά στην ποιότητα της «ενημέρωσης» που παρέχει..  Όπως έχω γράψει πολλές φορές, ο κόσμος προτιμά το Μέγκα για να παρακολουθεί τα παιχνίδια και τις επιδιώξεις της διαπλοκής και των μεγάλων συμφερόντων που λυμαίνονται τον τόπο.. Ο κόσμος ξέρει, καταλαβαίνει και θέλει να βλέπει πίσω απ την εικόνα που «το πάνε» τα συμφέροντα, τι επιδιώκουν και τι ετοιμάζουν για τις πλάτες του.. Βλέποντας Μέγκα δηλαδή, ο τηλεθεατής νιώθει ότι είναι «μέσα στα πράγματα» και δυστυχώς, επειδή είναι καλός τηλεθεατής, αυταπατάται νιώθοντας και πιο ενεργός πολίτης..

Όμως ακόμα και αυτό μέχρις ενός σημείου.. Ο εξευτελισμός του καναλιού έχει και όρια! Άλλο σοβαρή προπαγάνδα και άλλο βλακεία! Η αξιοπιστία του Μέγκα ως του ισχυρότερου και σοβαρότερου μηχανισμού της διαπλοκής που επηρεάζει καθοριστικά την πολιτική ζωή της χώρας, φθείρεται ανεπανόρθωτα από τον ασυγκράτητο φανατισμό και τη βλακεία των δευτεροκλασάτων του που κάνουν τα πάντα για να αναρριχηθούν στις πρώτες θέσεις της «ενημέρωσης».. Πληροφορούμαι ότι τα μεγάλα αφεντικά είναι πολύ δυσαρεστημένα που ξεφτιλίζεται το κανάλι τους και ότι τελικά τη νύφη θα την πληρώσει ο Παναγιωτόπουλος που άφησε τα «σκυλιά» του λυμένα και ανεξέλεγκτα.. Άντε ρε παιδιά να έρθει ο Σεπτέμβριος για να επιστρέψουν επιτέλους οι πρωτοκλασάτοι Πρετεντέρης, Τρέμη και Τσίμας! Έχουμε που έχουμε μια τόσο ανίκανη κυβέρνηση, τουλάχιστον να μην χάσουμε και την καθημερινή σοβαρή προπαγάνδα μας..

Η τηλεοπτική σεξουαλική μας απελευθέρωση..

Το σεξ όχι μόνο ..πουλάει τρελά, (τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις) αλλά, όπως και να το κάνουμε, δεν αποτελεί πλέον μια ιδιωτική υπόθεση, αλλά μια επίσημη υπόθεση του δημόσιου βίου και της πολιτικής μας ζωής.. Κάποιοι, όπως ο Μπερλουσκόνι, έγιναν πρωθυπουργοί για να καταφέρουν να «πηδήξουν» και κάποιοι άλλοι, που λυσσάξανε να ζητούν εκλογές, αναμένουν εν πλήρη στήσει στη γωνία να υφαρπάξουν την εξουσία για να πηδήξουν και αυτοί, ή μάλλον να «ξαναπηδήξουν» το λαό.. Εν ολίγοις, η εξουσία πηδάει, πάντα πηδούσε και πάντα θα πηδάει.. Το γεγονός αυτό δεν είναι φυσικά καινούργιο. Η είδηση είναι ότι στην μετανεωτερική εποχή μας, όπου η μόνη βεβαιότητα είναι η αβεβαιότητα, όπου κυριαρχεί το άγχος και η ανασφάλεια, όχι μόνο ..σκύβουμε ολοένα και περισσότερο για να μας πηδούν καλύτερα, αλλά και μας ..αρέσει κιόλας όσο σε καμία άλλη εποχή και πολιτισμό..

Αυτά τα ολίγα εισαγωγικά από εμένα..  Και επειδή η σεξουαλική μας απελευθέρωση συναρτάται οπωσδήποτε με το καθεστώς της μιντιακής-τηλεοπτικής δημοκρατίας μας και στην πραγματικότητα η απελευθέρωση μας είναι μόνο τηλεοπτική, παραδίδω τώρα τη σκυτάλη στην ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΓΡΑΜΕΛΛΗ για να μας μιλήσει για τη

«σεξουαλική απελευθέρωση της τηλεόρασης»:

” Κάποτε τα τηλεοπτικά φιλιά μεταξύ ομοφυλοφίλων κόστιζαν ακριβά. Σήμερα, έξι χρόνια μετά το φιλί στη σειρά του Χρ. Παπακαλιάτη «Κλείσε τα μάτια», οι γκέι και οι σχέσεις τους αποτελούν αναπόσπαστο και ανώδυνο κομμάτι της τηλεοπτικής πραγματικότητας.

Σε μια εποχή που οι πιπεράτες τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι αποτελούν το αγαπημένο καλοκαιρινό ανάγνωσμα και το τηλεφωνικό σεξ των εγκλείστων της συμμορίας των 16 σε φυλακές με τις ερωμένες τους δημοσιεύεται στον Τύπο, γίνεται σαφές ότι δύσκολα πλέον μπορεί κάτι να σοκάρει. Ακόμη πιο δύσκολα μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο την ώρα που πολλοί εξ ημών, καθισμένοι αναπαυτικά στον καναπέ με την τηλεοπτική οθόνη αναμμένη, παρακολουθούμε ερωτικές σκηνές. Διότι αν κάποτε η κάμερα μετά την ανταλλαγή του πρώτου φιλιού προτιμούσε να «σφυρίζει κλέφτικα»κατ΄ άλλους καλλιτεχνικά- και να κάνει πλάνα στο ταβάνι ή στο πάτωμα, σήμερα πλέον όχι απλά ζουμάρει στις λεπτομέρειες αλλά αναδεικνύει και τις πλέον τολμηρές. Φυσικά ουδείς εξαιρείται. Ούτε και τα ζευγάρια ομοφυλοφίλων, τα οποία, αν και κάποτε κατάφερναν να σκανδαλίσουν με ένα φιλί, σήμερα αποκτούν ίσα τηλεοπτικά δικαιώματα τα οποία τους επιτρέπουν να συγκατοικούν, να κάνουν παιδιά και κυρίως να ζουν ανάμεσά μας. Δικαιώματα που κατακτήθηκαν μέσα από μια σειρά τηλεπεριπετειών με αίσιο τέλος.

Οι γκέι ως καρικατούρα
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο για πολλά τηλεοπτικά χρόνια στο μυαλό κάθε σεναριογράφου ο γκέι ρόλος έμοιαζε περισσότερο με καρικατούρα και λιγότερο με άνθρωπο. Τα στοιχεία επαναλαμβάνονταν απαράλλακτα σε σίριαλ, ταινίες, σόου: υπερτονισμός μιας θηλυπρεπούς συμπεριφοράς, αστείο περπάτημα, έντονες χειρονομίες, ομιλία που προκαλούσε γέλιο και φυσικά χαρακτήρες μονίμως απορριπτέοι από αρσενικά τα οποία επιθυμούσαν διακαώς, αν και οι τελευταίοι αρέσκονταν στο να χλευάσουν την τηλεοπτική «αδελφή». Οι γκέι εκτός τηλεοπτικής οθόνης γελούσαν, εξοργίζονταν και παρέα με τους λοιπούς τηλεθεατές απορούσαν: Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος για τον οποίο οι γκέι μοιάζουν περισσότερο με άνθρωποι άλλου πλανήτη και καθόλου με αυτούς της διπλανής ή ενίοτε και της δικής μας πόρτας; Μια λογική εξήγηση θα μπορούσε να είναι η ανασφάλεια των σεναριογράφων απέναντι σε μερίδα του τηλεοπτικού κοινού που δεν ήταν έτοιμη να αποδεχθεί κάτι τέτοιο αλλά και η αδυναμία τους να αποδεχθούν και να εντάξουν στις σειρές τους φυσιολογικούς γκέι. Επίσης λογική εξήγηση αποτελεί και η έλλειψη γνώσης ή συναναστροφής μαζί τους και η προσήλωσή τους σε λανθασμένα και βολικά για πολλούς στερεότυπα.

Ωστόσο σιγά-σιγά οι τηλεοπτικοί γκέι αρχίζουν να προσγειώνονται στη σφαίρα του ρεαλισμού. Από τον Φίφη του Σταύρου Παράβα φτάσαμε στους γκέι των «Δέκα Μικρών Μήτσων» (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος), οι οποίοι άρχισαν να γίνονται περισσότερο αποδεκτοί από το τηλεοπτικό κοινό. Στη συνέχεια περάσαμε στον Γιάννη (Γιάννης Μπέζος) των «Απαράδεκτων» και στον πιο ρεαλιστικό γκέι της ελληνικής μυθοπλασίας Τόλη (Αλέξανδρος Ρήγας) των «Δύο ξένων». Πρόσφατα γνωρίσαμε και τον εξαιρετικό Μπίλι (Γιώργος Πυρπασόπουλος) στα «Υπέροχα πλάσματα» και αναγνωρίσαμε τον κολλητό μας, τον φίλο, τον συνεργάτη μας. Ως εδώ όλα καλά. Η ένταξη των παραπάνω στον τηλεοπτικό μικρόκοσμο ήταν ομαλή και σ΄ αυτό σίγουρα βοήθησε και το γεγονός πως όλοι τους ανήκαν σε καστ κωμικών σειρών. Δηλαδή, εμφανίστηκαν όλοι πασπαλισμένοι με χιούμορ, υπερβολή και χαρακτηριστικά που τους έκαναν αξιαγάπητους ακόμη και στους πλέον δύσπιστους. Ακολούθησαν οι σειρές του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Μόνο που εκεί άρχισαν τα δύσκολα… Στο πλαίσιο του δράματος, δίχως παραμορφώσεις και ελαφρυντικά, η εικόνα των γκέι προκάλεσε σεισμικές δονήσεις. Ειδικά όταν για το συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας τόλμησαν να λάβουν τηλεοπτικό ασπασμό…

Το φιλί του σκανδάλου

Ηταν βράδυ της 11ης Δεκεμβρίου 2003 όταν ένα φιλί μεταξύ δύο ανδρών στη σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη «Κλείσε τα μάτια» οδηγεί το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης στην απόφαση να τιμωρήσει με πρόστιμο 100.000 ευρώ το Μega. «Υπήρξαν απαράδεκτοι και ακραίοι διάλογοι που προετοίμασαν μια ατμόσφαιρα χυδαία και οδήγησαν σε μια εκδήλωση που μπορεί να συμβαίνει στην κοινωνία αλλά δεν είναι συνήθης. Είναι μια ιδιορρυθμία που είναι έξω από την παραγωγική διαδικασία της ζωής» είχε πει τότε ο πρόεδρος του ΕΣΡ Ι. Λασκαρίδης. Η υπόθεση λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τον τηλεοπτικό μικρόκοσμο. Ομοφυλοφιλικές ενώσεις διαμαρτύρονται, εκπρόσωποι των γραμμάτων και των τεχνών καταδικάζουν την απόφαση της ανεξάρτητης αρχής και η πλειονότητα τηλεθεατών και ανθρώπων της τηλεόρασης αντιδρά στην «αναχρονιστική και φαρισαϊκή λογική του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης», όπως τη χαρακτήρισαν. Η υπόθεση φτάνει ως το Ευρωκοινοβούλιο, όπου και εκεί γίνεται λόγος για έλεγχο που ξεπερνά τα όρια και για περιορισμό της έκφρασης ευαίσθητων ομάδων πληθυσμού. Ακολούθησε η ανατροπή. Το Δ΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας ακύρωσε το πρόστιμο των 100.000 ευρώ κρίνοντας ότι δεν υπήρχε νόμιμη αιτιολογία και πως επρόκειτο για ένα φιλί και όχι για σκηνές πορνογραφικού περιεχομένου. Το ΣτΕ κάνει ένα βήμα ακόμη λέγοντας ότι πρέπει οι ερωτικές αυτές επιλογές να γίνονται «απολύτως σεβαστές», ως εκδήλωση ελεύθερης επιλογής, και οι οποίες μπορούν να εκφράζονται στα έργα τέχνης, όπως γίνεται με τις υπόλοιπες ομάδες του πληθυσμού. Ο σταθμός και ο Χρ. Παπακαλιάτης δικαιώνονται και η υπόθεση του φιλιού θα απασχολήσει τα μίντια για πολύ καιρό ακόμη, με σχετικούς και άσχετους να διατυπώνουν απόψεις επί του θέματος, με την κατάσταση να ξεφεύγει και να μετατρέπεται σε πόλεμο μεταξύ ομοφυλοφίλων και ακραίων συντηρητικών προσώπων. Σήμερα πλέον η υπόθεση, που εδώ και χρόνια έχει μπει στο τηλεοπτικό συρτάρι, μοιάζει τουλάχιστον αστεία. Ποιος να φανταστεί πως ένα φιλί εν έτει 2009 θα προκαλούσε τέτοια αναστάτωση; Κανείς. Τα τηλεοπτικά φιλιά δίνονται αφειδώς και δίχως εξαιρέσεις. Μεταξύ ετεροφυλοφίλων και ομοφυλοφίλων, μεταξύ νομίμων και παρανόμων δεσμών.

«Προχωρημένη» Πολυκατοικία
Και ύστερα ήλθε η «Πολυκατοικία». Μόνο που σε αυτή την τηλεοπτική «Πολυκατοικία» μένουν πολλοί και διαφορετικοί ένοικοι. Μικροαστικές οικογένειες, ηλικιωμένοι, εργένηδες, απατεωνίσκοι αλλά και γκέι. Ο Μάρκος (Χάρης Ασημακόπουλος) και ο Χρήστος (Νίκος Πουρσανίδης), αν και αρχικά είναι ένα ζευγάρι που κρύβεται φοβούμενο τις αντιδράσεις των υπολοίπων, τελικά αποκαλύπτεται. Στην πορεία το ζευγάρι θα περάσει από πολλές περιπέτειες, θα διανύσει επεισόδια με εκδηλώσεις αγάπης, ζήλιας, ανταγωνισμού. Θα θεωρήσουν αντιζήλους ακόμη και τις γυναίκες συγκατοίκους τους, θα τα βάλουν με συντηρητικούς εργοδότες, θα προσποιηθούν τους στρέιτ και τελικά θα χωρίσουν. Στη σειρά θα εισβάλει μια ομοφυλόφιλη συγκάτοικος, η Μπέτυ (Ευδοκία Ρουμελιώτη), η οποία θα μείνει στο ίδιο διαμέρισμα με τον Μάρκο. Αρχικά φλερτάρει μια γειτόνισσα, καβγαδίζει έντονα με την πρώην της και τελικά αποφασίζει να μείνει έγκυος από τον συγκάτοικό της. Ενδεχομένως το παραπάνω να είναι και το μεγαλύτερο σεναριακό άλμα της ελληνικής μυθοπλασίας. Γκέι ζευγάρια ζουν μαζί, αποκτούν παιδιά, φλερτάρουν με στρέιτ. Και όλα αυτά στο prime time! Δηλαδή, την ώρα που ακόμη και μικρά παιδιά μπορεί να παρακολουθούν τηλεόραση. Στο κανάλι δεν έφθασαν ποτέ διαμαρτυρίες ούτε καταγγελίες. Στο Ιnternet σε κάποια sites η τηλεοπτική ανοχή εξαίρεται, σε κάποια άλλα δαιμονοποιείται. Ατάκες του τύπου «αίσχη στην “Πολυκατοικία”» αλλά και «επιτέλους μια “Πολυκατοικία” σαν και αυτές που ζούμε» γεμίζουν τα πεδία που αφιερώνονται στα σχόλια των επισκεπτών. Αναμενόμενο; Ναι. Αλλά σίγουρα πολύ διαφορετικό. Γιατί αν κάποιος αναλογιστεί ποια θα ήταν η υποδοχή μιας τέτοιας τηλεοπτικής «συγκατοίκησης» από το κοινό λίγα χρόνια πριν σίγουρα δεν θα έβρισκε πολλές ομοιότητες με τη σημερινή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «φιλί» που παρ΄ ολίγον να κοστίσει εκατό χιλιάδες ευρώ και πολλά κιλά μελάνης. Ο κόσμος αλλάζει και μαζί με αυτόν και η τηλεόραση, έστω και με αργά βήματα καθώς πρέπει να αρέσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Ενστάσεις πάντα υπάρχουν και καλώς. Ωστόσο για όσους νιώθουν απειλή πάντα υπάρχει και η πιο δραστική λύση που μπορεί να εξουδετερώσει οποιονδήποτε «εχθρό» του προσωπικού γούστου, της ηθικής και των αξιών: το κουμπί off. Τηλεοπτική δημοκρατία έχουμε άλλωστε”. (ΤΟ ΒΗΜΑ 09-08-09)

Αυτό που ξεφτιλίζει ο Μπερλουσκόνι δεν είναι ο εαυτός του..

Το μεγάλο όνειρο κάθε επιχειρηματία καπιταλιστή είναι να υφαρπάξει πολλά λεφτά ώστε να αποκτήσει εξουσία και γκόμενες.. Γιατί το να έχεις ένα βουνό λίρες σαν τον τσιφούτη γερο-Σκρούτζ που αυτοεπιβεβαιώνονταν απλώς και μόνο καθώς τις μετρούσε και τις ξαναμετρούσε, δεν έχει νόημα. Τα λεφτά δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι το μέσον και το εργαλείο, είτε για να ζήσεις ως σύγχρονος και κανονικός άνθρωπος, είτε για να αποκτήσεις εξουσία και γκόμενες.. Γιαυτό και οι γκόμενες είναι η πιο ανώτερη διαχρονική δύναμη. Γιατί αποτελούν το όνειρο και το ιδανικό για εκατομμύρια άντρες.. Τι να τα κάνει τα λεφτά ο Ελλην επιχειρηματίας χωρίς «πρώτο τραπέζι πίστα» στα μπουζούκια και χωρίς πόρνες πολυτελείας εκατέρωθεν του, ή συζύγους και γκόμενες με την εμφάνιση πόρνης πολυτελείας;

Ο Μπερλουσκόνι ενώ σκέφτεται πως θα διοικήσει την Ιταλία..

Τώρα υπάρχουν και κάποιοι, δυο τρεις νομίζω σε όλο τον κόσμο που, επειδή δεν μπορούσαν να «πηδήξουν» ως μεγάλοι και τρανοί επιχειρηματίες, έγιναν και πρωθυπουργοί.. Ο Σαρκοζί για παράδειγμα, δεν του αρκούσε η καταξίωση ως πρόεδρος της Γαλλίας, αλλά χρειάστηκε να παντρευτεί και μια ωραία τσούλα -παγκόσμιο πρότυπο κάθε γκόμενας που κάνει το πράμα της σημαία για να κατακτήσει το πιο χοντρό «πακέτο».. Εκείνος όμως που παραμένει επαξίως στο βάθρο του νικητή είναι ο κορυφαίος μαλάκας και καραγκιόζης όλων των εποχών και πολιτισμών, ο Μπερλουσκόνι, ο οποίος όχι μόνο έγινε επιχειρηματίας, ακόμα και πρωθυπουργός για να «πηδήξει», αλλά αντί αμοιβής διορίζει και τις πόρνες του ως υπουργούς και βουλευτές για να εκπροσωπήσουν και να διοικήσουν τον ιταλικό λαό..

Αυτό λοιπόν που αποκαλύπτει και ταυτοχρόνως ξεφτιλίζει ο Μπερλουσκόνι δεν είναι ο εαυτός του, αλλά το κορυφαίο όνειρο κάθε επιχειρηματία καπιταλιστή.. Αυτό δηλαδή που σπουδάζουν κατά κόρον οι νέοι μας στα πανεπιστήμια: Να γίνουν επιχειρηματίες για να καταξιωθούν με τα πλούτη, την εξουσία και τις γκόμενες..  Ο Μπερλουσκόνι όμως ξεφτιλίζει επίσης και τον ιταλικό λαό και αυτό είναι το θέμα..  Ναι, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, ο λαός που έφερε την «Αναγέννηση» στην Ευρώπη, ψηφίζει Μπερλουσκόνι.. Αλλά μήπως και ο δικός μας που έφερε τον πολιτισμό στον κόσμο ψηφίζει καλύτερα; Είδες που βαδίζει η «εξέλιξη» των πολιτισμών; Πάντως ομολογώ πως, αν δεν υπήρχε αυτή η λεγόμενη «δικτατορία της αγοράς» και η μιντιοκρατία, αν δηλαδή ο κόσμος ψήφιζε τους εκπροσώπους του πραγματικά ελεύθερα, τότε δεν θάχα κανένα απολύτως πρόβλημα να ψηφίζει καραγκιόζηδες, μοντέλα και πόρνες γιατί έτσι θα έδειχνε την εκτίμηση που αξίζει στους καθημερινούς και συνήθεις πολιτικούς μας..  Αγοραίοι είναι και αυτοί και ακόμα χειρότεροι..