Πάλι στον γύψο σε έβαλαν υπάλληλε!

Σε είδαν βυθισμένο στον καναπέ σου φουκαριάρη υπάλληλε, αμίλητο και σκυφτό, παρά τα πρώτα μέτρα-πληγές που σου άνοιξαν  και αναθάρρησαν που δεν θύμωσες. Ήταν επόμενο λοιπόν να ξεπεράσουν κάθε πρόσχημα και όριο.. Μεθυσμένοι από  το ζεστό και αμίλητο αίμα σου χίμηξαν να ολοκληρώσουν το έργο τους.. Για να σώσουν τη χώρα, λένε, αλλά χωρίς εσένα.. Γιατί εσύ υπάλληλε φταις και πρέπει να πληρώσεις! Όταν σου δόθηκε η ευκαιρία να βρεις και εσύ μια δουλειά την δέχτηκες ενώ έπρεπε να την ..αρνηθείς εφόσον υπάρχουν υπεράριθμοι στο δημόσιο..! Όταν σου έκανε τη σύμβαση ο εργοδότης σου την δέχτηκες αντί να ζητήσεις λιγότερα για να αυξηθεί η ..ανταγωνιστικότητα..! Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά δέχτηκες να πάρεις και σύνταξη εφόσον ήξερες ότι τα ταμεία είναι άδεια..! Άσε που δεν προστάτεψες το δημόσιο συμφέρον από τη διαφθορά και τα λαμόγια..

Τώρα πολλοί ζητούν συγνώμη όπως μια μερίδα γραφιάδων που βρήκαν τούτη την τραγωδία ως άλλη μία ευκαιρία για να γράψουν ένα καλό κείμενο.. συγνώμη που πλήρωσα φακελάκι.. συγνώμη που δεν εξυπηρέτησα τον πολίτη..  Άλλοι, δηλώνουν φταίχτες μόνο και μόνο για να είναι μέσα στο κλίμα και στη μόδα των ημερών.. Άλλοι αναλαμβάνουν τις ευθύνες ακόμα και των άλλων πλειοδοτώντας σε ύπαρξη και ευαισθησία.. Ζούμε σε μια κοινωνία της συγκίνησης και της ενοχής, σε μια κοινωνία χαμένη που αναλαμβάνει πρόθυμα το ρόλο που της έταξαν να παίξει αυτοί που την κατηγορούν.. Αυτοί δηλαδή που είναι οι αληθινοί ένοχοι και που τώρα την δείχνουν με το δάκτυλο αποδίδοντας ευθύνες και δημιουργώντας ενοχές.. Ο παλιός ελληνικός κιν/φος ξαναζεί. Για όλα φταίει αυτή η «κακούργα κοινωνία»..

Όμως και εσύ υπάλληλε ήξερες για το φόνο..  Μου θυμίζεις τον «Σιωπηλό μάρτυρα» του Χίτσοκ όπου ο ήρωας της ταινίας είναι καθηλωμένος στο διαμέρισμά του με το πόδι του στον γύψο. Μη έχοντας τι να κάνει, παρακολουθεί με ένα τηλεσκόπιο τη ζωή των ενοίκων της απέναντι πολυκατοικίας και αντιλαμβάνεται ότι σε κάποιο διαμέρισμα έγινε ένας φόνος.. Μόνο που εσύ υπάλληλε ούτε καν την πραγματικότητα της απέναντι πολυκατοικίας δεν βλέπεις. Βλέπεις κάθε μέρα στα παράθυρα της τηλεόρασης όλους αυτούς που σου λένε ότι φταις και τους παρακολουθείς αμέτοχος και «σιωπηλός μάρτυρας» του φόνου που συντελείται σε βάρος σου.. και εξακολουθείς να μη μιλάς και να μην θυμώνεις.. Οι «σωτήρες» της χώρας ασκούν πρωτοφανή βία και βαρβαρότητα πάνω σου και εσύ ούτε καν μια βοήθεια δεν ζητάς.. Μόνο ένα βουβό δάκρυ φαίνεται να κατηφορίζει απ τα μάτια σου.. Σε ταπείνωσαν υπάλληλε.. Σε τελείωσαν.. Σε έβαλαν πάλι στον γύψο για να σε συμμορφώσουν..

Τώρα, κάνεις πάλι ό,τι το χειρότερο για σένα και τη χώρα σου.. Τώρα που είναι η ώρα του μεγάλου θυμού και του μεγάλου μίσους εσύ κάθεσαι και κλαίς..  Κανείς δεν πρόκειται θα σε λυπηθεί υπάλληλε! Το κλάμα εκτονώνει ενώ ο θυμός και το μίσος σώζει και δημιουργεί! Κάνε επιτέλους αυτό που δεν έκανες ποτέ. Άρχισε να θυμώνεις κατ αρχάς με τους πολιτικούς και δημοσιογράφους που φορέσανε τις «κουκούλες» του σωτήρα και σε “δίνουν”  με το δάκτυλο στις «αγορές» των δημίων σου.. Ύστερα μπορείς να ελπίζεις..

Ιδού τρείς λύσεις αντί του ΔΝΤ

Ο δήθεν μονόδρομος του ΔΝΤ είναι ένα μεγάλο ψέμα.. Τελικά μόνο ένας Γιωργάκης και ο αδίστακτος πασοκισμός θα μπορούσαν να βλάψουν έτσι τη χώρα και το λαό της, να την θέσουν υπό κηδεμονία ξένων κέντρων εξουσίας και να την αναγκάσουν, όχι μόνο να βάλει πλάτη αλλά να δώσει και κώλο για 12 δις από το ΔΝΤ όταν χρωστάμε 300 (!) Για 12 δις! Αν παίρναμε αυτά τα 12 δις που χρειαζόμαστε για το Μάιο από τις «αγορές» το τίμημα από τα «πανωτόκια» δεν θα ξεπερνούσε το 1 δισ., δηλαδή, σταγόνα στον ωκεανό των 300 δισ. του δημοσίου χρέους. Ποια αδίστακτη και διεστραμμένη λογική νομιμοποιεί την άνευ όρων παράδοση της χώρας, μόνο και μόνο για να μη γίνουν τα 300 δισ. 301;

Ιδού λοιπόν, όχι μόνο μία λύση αντί του ΔΝΤ, αλλά τρεις που προτείνει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου στην “Καθημερινή”, του διαβόητου Αλαφουζέϊκου παρακαλώ, που μαζί με την υπόλοιπη διαπλεκόμενη δημοσιογραφία στηρίζουν με πάθος την παράδοση της χώρας :

Το επαχθές χρέος και η μυστική βοή

Του Πετρου Παπακωνσταντινου

Με φόντο την κλιμακούμενη τρομοκρατία των spreads, η κυβέρνηση έθεσε το εκφοβιστικό δίλημμα: είτε τυφλή αποδοχή των δρακόντειων όρων ΔΝΤ και Ε.Ε. είτε επίσημη πτώχευση και εκποίηση εθνικού πλούτου αντί πινακίου φακής, με τις αθρόες απολύσεις που αυτό συνεπάγεται. Τρίτος δρόμος δεν έχει προταθεί, λένε, διότι απλούστατα δεν υπάρχει.

Ουδέν αναληθέστερον. Πολιτικοί και οικονομολόγοι διαφόρων αποχρώσεων είχαν προτείνει προ πολλού ένα είδος σύγχρονης «σεισάχθειαs», ξεκινώντας από μια θεμελιώδη διαπίστωση: ότι το δημόσιο χρέος, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και πληθώρας ισχυρότερων κρατών, όπως η Ιταλία, η Βρετανία και η Ιαπωνία, απλούστατα είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί ακόμη κι αν ληφθούν τα απεχθέστερα των δυνατών μέτρων, με κίνδυνο ακραίων κοινωνικών εκρήξεων. Την εκτίμηση αυτή μοιράζονται αναλυτές κατ’ εξοχήν φιλελεύθερων εντύπων, όπως οι Financial Times και η Wall Street Journal. Πρόσφατα ο Economist εκτιμούσε πως μόνο οι τόκοι των ελληνικών δανείων θα απορροφούν σύντομα το εξωφρενικό 8,4% του ΑΕΠ, ποσό πολύ μεγαλύτερο από όσα δαπανούμε ετησίως για παιδεία και συντάξεις.

Μια εναλλακτική αντιμετώπιση θα μπορούσε να στηριχθεί σε τρεις θέσεις. Η πρώτη, εντελώς συντηρητική, ήταν καλύψουμε τις επείγουσες δανειακές ανάγκες είτε με διμερείς συμφωνίες (π.χ. Κίνα, Ρωσία), είτε από τις αγορές, έστω με οδυνηρά επιτόκια, όσο αυτό είναι δυνατό. Το τίμημα από τα «πανωτόκια» για τα 12 δισ. που χρειαζόμαστε τον Μάιο δεν θα ξεπερνούσε το 1 δισ., σταγόνα στον ωκεανό των 300 δισ. του δημοσίου χρέους. Ποια διεστραμμένη λογική νομιμοποιεί την κατάργηση των συντάξεων, μόνο και μόνο για να μη γίνουν τα 300 δισ. 301; Αλλωστε, είναι θέμα χρόνου να εκραγούν οι δημοσιονομικές βόμβες και άλλων χωρών οπότε το ελληνικό πρόβλημα θα πάρει τη φυσιολογική του θέση, ως μέρος του ευρύτερου, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου προβλήματος. Ηδη, από προχθές μας ακολουθεί κατά πόδας η Πορτογαλία, ενώ στενότητα δανεισμού αρχίζει να αντιμετωπίζει και αυτή η Γερμανία. Σε επίπεδο ΟΟΣΑ, το χρέος προσεγγίζει το 100% του ΑΕΠ. Είναι παρανοϊκό να μπαίνουν όλοι βαθιά στο κόκκινο και εμείς να τρέχουμε μόνοι μας να ξεπληρώσουμε και το τελευταίο σεντ εδώ και τώρα.

Ο δεύτερος άξονας θα ήταν η διεκδίκηση, σε κοινό μέτωπο με άλλες χώρες, ευρωπαϊκής λύσης στο ευρωπαϊκό πρόβλημα – είτε πρόκειται για ευρωπαϊκό ομόλογο είτε για δανεισμό απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είτε οτιδήποτε άλλο. Η λογική ότι λαοί ολόκληροι πρέπει να υποβληθούν σε κοινωνικό ολοκαύτωμα για να μην παραβιαστεί το Μάαστριχτ, δεν αξίζει περισσότερο από τη λογική του τροχονόμου που σταματά το ασθενοφόρο για παράβαση του ορίου ταχύτητας. Εφ’ όσον η προσπάθεια αυτή προσέκρουε στον άκαμπτο οικονομικό εθνικισμό της Γερμανίας, θα ωρίμαζαν οι συνθήκες για να πέσει το βάρος στην τρίτη, ριζοσπαστικότερη θέση: την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, υπό την απειλή της μονομερούς στάσης πληρωμών.

Στη σκληρή μάχη που θα έπρεπε να δώσει, η Ελλάδα θα είχε ως νομιμοποιητική βάση την καθιερωμένη, διεθνώς, νομική έννοια του «επαχθούς χρέους» (odious debt), την οποία μάλιστα εισήγαγαν οι… Αμερικανοί, όταν απέσπασαν την Κούβα από την ισπανική αυτοκρατορία. Η αρχή αυτή λέει ότι ένα έθνος δεν δεσμεύεται από αβάσταχτα δάνεια τα οποία συνήψε ένα διεφθαρμένο ή τυραννικό καθεστώς σε συνενοχή με τους διεθνείς τραπεζίτες. Κάτι παρεμφερές έγινε και στην Ευρώπη: η Κεντρική Τράπεζα προσέφερε επί σειρά ετών άφθονο, φθηνό χρήμα στις εμπορικές τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους μας βομβάρδιζαν με κάθε είδους πιστωτικές κάρτες και κάθε είδους δάνεια, διογκώνοντας μια οικονομία-φούσκα προς όφελος των Γερμανών και άλλων βορείων χωρών, που πλημμύρισαν την ελληνική αγορά με τις εξαγωγές τους. Οταν η φούσκα πήγε να σπάσει, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, τα κράτη έσπευσαν να σώσουν τις τράπεζες και τώρα στέλνουν τον λογαριασμό στους πολίτες.

Σε παραπλήσιο μήκος κύματος, ο Γάλλος οικονομολόγος Φιλίπ Σιμονό έγραφε την περασμένη Δευτέρα στη Le Monde: «Η σημερινή κρίση είναι κάτι περισσότερο από κρίση του συστήματος. Είναι κρίση καθεστωτική, ανάλογη με εκείνη που πέρασε η Γαλλία τη δεκαετία του 1780, όταν γονάτισε από το χρέος. Ο μόνος τρόπος να βγούμε από το απίστευτης έκτασης όργιο είναι να βάλουμε φραγμό στο κάλπικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα, που γεννιέται από την αιμομεικτική σχέση τραπεζών- κράτους».

Από χθες, όλα αυτά αποτελούν ιστορία. Αν όμως οι σύγχρονοι Ηγεμόνες δεν μπορούν να ακούσουν «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς.

Πληρώνουμε επειδή πάψαμε να είμαστε πολίτες

Απωλέσαμε την ευθύνη μας για τα κοινά και το δεχτήκαμε ευχαρίστως. Επιτρέψαμε στην αγορά να ρυθμίζει τις τύχες της χώρας και της ζωή μας βάζοντας τον καταναλωτισμό στο επίκεντρο των προσδοκιών και των οραμάτων μας.. Αποδεχτήκαμε την αγορά στη θέση της «Πόλης».. Αποδεχτήκαμε το ρήμα πουλώ, σε όλες τις κλίσεις και τους χρόνους του, ως γενική κατάσταση ανθρώπων και πραγμάτων και γίναμε τα «μέσα» για αλλότριους σκοπούς..  Αποδεχτήκαμε τον βάρβαρο ανταγωνισμό ως κάτι το θεμιτό και φυσιολογικό..  Κλειστήκαμε αυτάρεσκα στον μικρόκοσμο μας και ενστερνιστήκαμε τον αμοραλιστικό ατομικισμό ως την υπέρτατη ιδεολογία μας και δήθεν φύλακα της ελευθερίας μας.. Κραδαίνοντας το άλλοθι της επιβίωσης αναβιώνουμε το σύγχρονο «όλοι εναντίον όλων» και κατά βάθος το απολαμβάνουμε.. Εκφυλιστήκαμε σε ψηφοφόρους – πελάτες των κομμάτων.. Γίναμε καλοί τηλεθεατές και επαναπαυόμαστε ότι έτσι είμαστε και καλοί πολίτες..

Εν ολίγοις τους αφήσαμε να μας στερήσουν την ιδιότητα του πολίτη καταστρέφοντας την Αριστοτελική «Πόλη» και πληρώνουμε γιαυτό.. Αφήσαμε δηλαδή να καταστρέφουν την «Πόλη» μας και να καθορίζουν τις τύχες μας θλιβεροί επαγγελματίες πολιτικάντηδες, διαπλεκόμενοι εργολάβοι και άθλιοι εκπρόσωποι τους δημοσιογράφοι και αγοραίοι επικοινωνιολόγοι, όλοι αυτοί δηλαδή που σήμερα εγκαλούν την κοινωνία και ανερυθρίαστα της κουνάνε το δάκτυλο γιατί, λένε, δήθεν κατανάλωσε περισσότερα απ όσα παρήγαγε αθωώνοντας έτσι και επιβραβεύοντας όλους αυτούς που άρπαξαν, καταλήστευσαν και λεηλάτησαν την παραγωγή της..

Ο άνθρωπος δεν είναι από τη φύση του κακός και αυτό το άλλοθι δεν πουλάει πια τουλάχιστον στους στοιχειωδώς σκεπτόμενους.. Δεν είμαστε από τη φύση μας ούτε κακοί ούτε καλοί αλλά μπορούμε να γίνουμε και οι πιο καλοί και οι πιο κακοί.. Εξαρτάται από την «Πόλη» και από τη σχέση μας με αυτήν.. Τώρα όμως που χάσαμε την «Πόλη» μας, χωρίς την «Πόλη» πώς θα είμαστε πολίτες;

Παρόλα αυτά υπάρχει και η ποίηση..

Το να είσαι δημοσιογράφος και ποιητής είναι ένας άκρως αταίριαστος συνδυασμός.. Σήμερα μάλιστα που ηγεμονεύει την ενημέρωση ένα σκυλολόι «εντεταλμένων» που εξαπατούν την κοινή γνώμη αδίστακτα, οργανωμένα, συστηματικά και προ παντός συνειδητά, είναι και ντροπή να λες ότι είσαι δημοσιογράφος.. Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποιοι, ελάχιστοι φυσικά, που, και την πένα τους τιμούν και ποίηση κάνουν.. Δίνουν νόημα στη μαυρίλα της πραγματικότητας δηλαδή.. Μια τέτοια φωτεινή εξαίρεση στον κανόνα αποτελεί και ο Γιώργος Δουατζής στον οποίο είναι αφιερωμένη η «ποιητική βραδιά της Τετάρτης» 21-04-10 στο ΖΟΟΜ που διοργανώνει η Λίνα Νικολακοπούλου..

Ο Γιώργος Δουατζής έγινε ευρύτερα γνωστός στον λογοτεχνικό και ποιητικό χώρο με τον «Ευχέτη» του.. «Μη φεύγετε κύριε Ευχέτη», ένα πραγματικά  ιδιότυπο είδος λογοτεχνίας, μια νέα μεθοδολογική και συγγραφική πρόταση που εντυπωσίασε ειδικούς και αναγνώστες.  Στον χώρο της ποίησης έχει επιρροές από τον Τάσο Λειβαδίτη στον οποίο άλλωστε έχει αφιερώσει και μια σημαντική δημοσιογραφική δουλειά.

Μερικά από τα έργα του Γιώργου Δουατζή είναι: Τα Μικρά – 1996, Απάνθισμα Τάσου Λειβαδίτη – 1997, Προς Δέκα Επιστολή – 2001, Προς Δέκα Επιστολή – Τα Ανεπίδοτα – 2003, Σπονδές – 2004, Τα Μικρά β’ – 2004, Τα κόκκινα παπούτσια – 2004, Το Κουμπί – 2004, Περί Σχεδίου ο Λόγος – Μιχ. Αμάραντου (συλλογικό) – 2006, Μη φεύγετε κύριε Ευχέτη – 2008, Συνομιλία με το Νυχτερινό Επισκέπτη (συλλογικό και επιμέλεια) – 2008

Το πρόγραμμα της ποιητικής βραδιάς περιλαμβάνει.

Παλιά και νέα ανέκδοτα ποιήματα θα διαβάσει ο ποιητής. Ο Γιώργος Ψυχογιός θα αυτοσχεδιάσει στο πιάνο πάνω στα «Μικρά». Ο Χάρης Γιούλης θα ερμηνεύσει τραγούδια του σε στίχους του ποιητή. Θα τραγουδήσει η Ερωφίλη. Θα προβληθούν το ντοκιμαντέρ του Δαυίδ Ναχμία για τον ποιητή και στην έναρξη της βραδιάς βίντεο της Μαρίας Αγιασοφίτη.

Τετάρτη λοιπόν 21 Απριλίου Κυδαθηναίων 39 ώρα 20.30 και θα είμαστε όλοι εκεί..

Φαντάζεστε ναταν όλοι οι δημοσιογράφοι ποιητές; Δεν θάταν η ζωή ομορφότερη;

Ένα τσούρμο άθλιων δημοσιογράφων..

«Τώρα είμαι περισσότερο σοσιαλιστής από πριν»..(!) Και όμως το είπε και αυτό ο Γιώργος στη βουλή αλλά κανείς πια δεν μπορεί να γελάσει.. Και εξήγησε ότι αυτό που του λένε τώρα τα ..σοσιαλιστικά αντανακλαστικά του είναι να σώσει τη χώρα! Και το κατάφερε! Αυτό μας λέει το άθλιο τσούρμο των μεγαλοδημοσιογράφων στα γεννητικά όργανα του οποίου έχουμε απιθώσει την ενημέρωση μας.. Χάρις στις νικηφόρες μάχες που έδωσε ο Γιώργος, πυροβολώντας τα πόδια του και τα πόδια μας, κατάφερε επιτέλους να σώσει τη χώρα βάζοντας την στο ..ΔΝΤ! Η γελοιότητα συναντά τον πατριωτισμό όπως ο πασοκισμός τον Καρατζαφέρη.. Μην απορείτε. Πάντα ο πατριωτισμός ήταν το καταφύγιο του ξεπουλήματος και της προδοσίας και τούτος ο τόπος, που έχει περάσει εμφύλιο και χούντα, το ξέρει καλά αυτό..

Χέρι-χέρι στο ΔΝΤ..

Χάρις στις προσπάθειες του Γιώργου, λένε, στο «μηχανισμό» διάσωσης της χώρας δεν συμμετέχει μόνο το ΔΝΤ αλλά και τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.. Αν ήταν σήμερα στην κυβέρνηση η Δεξιά θα μας πήγαινε κατ ευθείαν στο ΔΝΤ χωρίς τη συμμετοχή της Ευρώπης.. Η αλήθεια φυσικά, όπως πάντα, είναι ακριβώς η αντίθετη. Η Δεξιά δεν θέλει το ΔΝΤ ενώ ο επικεφαλής του Eurogroup, Ζ.Κ. Γιούνκερ είπε ότι ο ίδιος δεν επιθυμεί το ΔΝΤ αλλά το ενέπλεξε στον «μηχανισμό» η στάση της ελληνικής κυβέρνησης! Όμως αυτά είναι ψιλά γράμματα για τα θλιβερά εγχώρια παπαγαλάκια που βλέπουν τον Γιώργο να νικά διαρκώς γιατί μόνο αυτός ξέρει να τραβάει τόσο καλό κουπί στο κανό και να σέρνει με τις γυμνασμένες πλάτες του ολόκληρη την φουκαριάρα Ελλάδα..

Τώρα ο ..σοσιαλισμός, δηλαδή ο νεοφιλελεύθερος πασοκισμός, κάνει αυτό που δεν θα μπορούσε να κάνει ποτέ ούτε και η πιο «βάρβαρη» Δεξιά. Αυτό που τελικά μόνο ο πασοκισμός και ένας Γιωργάκης θα μπορούσαν να κάνουν. Σέρνουν τη χώρα προς τους δημίους της με τη στήριξη του συνόλου σχεδόν της ηλεκτρονικής και έντυπης δημοσιογραφίας της.. Με σκυμμένο το κεφάλι και δεμένα μάτια οι «σωτήρες» και φύλακες της κρατούν την χώρα από τα δυο της μπράτσα και την οδηγούν για να την παραδώσουν και επισήμως στην έξωθεν διακυβέρνηση..  Μέρες ταπείνωσης και ιδιότυπης κατοχής.. Ο ίδιος ο Γιώργος τόπε στη Βουλή.. «Μπήκαμε στη διαδικασία του ΔΝΤ».. Ο Λομβέρδος είπε στο μεγκα ότι «μιλάμε με το ΔΝΤ από τον Δεκέμβρη».. Ας μη γελιόμαστε.. Όλο το ζήτημα είναι η διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Το πρόβλημα τους δεν είναι τα μέτρα, ποτέ δεν ήταν, αλλά το πώς θα περάσουν τα μέτρα και αυτό είναι το έργο που έχει αναλάβει η πουλημένη δημοσιογραφία..

Είναι λοιπόν τόσο τραγικές τούτες οι στιγμές για τον τόπο όπου το γέλιο γίνεται λυγμός.. Η φαιδρότητα και γελοιότητα, πίκρα και μεγάλος θυμός.. Μπροστά στην τραγωδία που ζούμε, όσο γελοίες και να φαίνονται οι επικοινωνιακές τεχνικές του Μαξίμου, τελικά μόνο για γέλια δεν είναι.. Δεν γελάμε πια με τις τραγελαφικές προσπάθειες αυτού του άθλιου τσούρμου της μεγαλοδημοσιογραφίας να μετατρέπει καθημερινά το μαύρο σε άσπρο ώστε να μας κάνει και ..περήφανους για όλα αυτά που αδικούν και μας ταπεινώνουν.. Θυμώνουμε πλέον πάρα πολύ και αυτό πρέπει να το καταλάβουν.. Και συμφέρει να το καταλάβουν όχι μόνο την ενημέρωση και τον τόπο αλλά και τους ίδιους.. Τώρα πια οι δημοσιογράφοι κρίνονται όσο ποτέ άλλοτε ένας-ένας χωριστά και προσωπικά και είναι βέβαιο ότι όπως έστρωσαν έτσι και θα πληρώσουν, όχι φυσικά με βία, όχι με βόμβες και πέτρες, αλλά με τις πιο χοντρές ροχάλες της πιο βαθιάς αηδίας και περιφρόνησης μας..

Πληγωμένο ηθικό

Οπως κι αν την ονομάσουμε, επιτήρηση, εποπτεία ή κηδεμονία, η ουσία παραμένει η ίδια, κι είναι πικρή: και ο πιο ισχυρός υπουργός μας θα μετράει πια τη δύναμή του πολύ μικρότερη από τη δύναμη ακόμα και του κατώτερου στελέχους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που θα καταφτάσει εδώ, όχι βέβαια για να κάνει υποδείξεις τεχνικής φύσεως, αλλά για να δώσει εντολές πολιτικής τάξεως. Ο, τι συνέβη σε όσες χώρες ανέλαβε να «σώσει» το ΔΝΤ, δεν μπορεί παρά να συμβεί και στην Ελλάδα. Η ισχύς θα φύγει από τα χέρια των εκλεγμένων και νομιμοποιημένων ηγετών, για να περάσει στα χέρια «τεχνοκρατών» και «γραφειοκρατών», που το τελευταίο που τους απασχολεί είναι η λογοδοσία στο κοινωνικό σώμα. Από τα «δάνεια της Ανεξαρτησίας», εκείνα που συνήφθησαν για τις ανάγκες του Αγώνα το ’21, περνάμε στα «δάνεια της μειωμένης ανεξαρτησίας», της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας. Αυτό άλλωστε το αναγνώρισε ο ίδιος ο πρωθυπουργός δύο μήνες πριν, με μια άνεση οδυνηρή για όσους τον ακούγαμε.

Το κόστος, τεράστιο, δεν είναι μονάχα πολιτικό· είναι, πρωτίστως, ηθικό. Δεν θα πληρώσουμε μονάχα με τη μείωση των μισθών και των συντάξεων, με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, με την απελευθέρωση των απολύσεων και τις ιδιωτικοποιήσεις, δηλαδή με το συνηθισμένο πακέτο αναδιανομής του πλούτου προς όφελος των μονίμως ωφελουμένων. Θα πληρώσουμε και με το σκληρότατο νόμισμα του πληγωμένου, του τσακισμένου ηθικού, έτσι επιτηρούμενοι όπως θα αναγκαστούμε να πορευόμαστε του λοιπού.

Δεν φτάνει που κατακριθήκαμε συλλήβδην σαν λαμόγια (ας ελπίσουμε ότι οι Ευρωπαίοι λεξικογράφοι δεν θα ανασύρουν από το παρελθόν του «Λαρούς» την ερμηνεία «απατεώνας» για να την ξαναπροσθέσουν σαν τρίτη ερμηνεία στο λήμμα «Ελληνας») · δεν φτάνει που κριθήκαμε αποδιοπομπαίοι, σαν ανεύθυνοι και εγγενώς παραβατικοί, από την Ευρωζώνη, θα πρέπει να συνηθίσουμε πια και στην υποτέλεια. Θα πρέπει και να αποδεχτούμε ότι η «ανωριμότητά» μας χρειάζεται κηδεμονία, ότι η τιμωρία και η ταπείνωσή μας είναι «για το καλό μας». Θα κλείσει άραγε αυτή η πληγή αν στρώσουν τα οικονομικά μας;

Παντελής Μπουκάλας

Δώστε μας πίσω τη χώρα μας!

Η Ελλάδα μπαίνει κάτω από τον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Κομισιόν. Στο εξής, η χώρα θα κυβερνάται από τον Ντομινίκ Στρος Καν, τον Όλι Ρεν, τις αγορές και διάφορους άλλους, τους οποίους κανείς μας δεν ψήφισε. Το ερώτημα τώρα είναι: Γιατί πρέπει να είναι πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου; Σε τι ακριβώς χρειάζεται;

Αν ο Γιώργος Παπανδρέου είναι πρωθυπουργός επειδή κάνει κανό, ας κάνουμε πρωθυπουργό τον Έλληνα πρωταθλητή του κανό.

Η χώρα πτώχευσε αλλά εμείς θα είμαστε αναγκασμένοι να έχουμε ως διακοσμητικούς κυβερνήτες τους πολιτικούς που την πτώχευσαν; Αν ο Παπανδρέου έχει λίγη τσίπα επάνω του, πρέπει να προκηρύξει αμέσως εκλογές. Τι φοβάται; Μήπως βάλει τη χώρα σε περιπέτειες; (Χαχαχαχαχαχαχαχα!!!)

Ο Αλέκος Αλαβάνος δήλωσε πως ο Παπανδρέου θα φύγει από το Μαξίμου με ελικόπτερο. Εγώ πιστεύω πως ο Παπανδρέου θα φύγει από το Μαξίμου από τον υπόνομο.

Η Ελλάδα πτώχευσε, αλλά οι ξεπουλημένοι πολιτικοί, οι ξεπουλημένοι δικαστές, οι ξεπουλημένοι τηλεδημοσιογράφοι, οι νταβατζήδες της διαπλοκής και όλοι οι υπόλοιποι σιχαμένοι βρίσκονται στις θέσεις τους, για να διασώσουν τη χώρα. Υπάρχει κάποιος που να το βρίσκει λογικό αυτό; Ο βιαστής θα αναλάβει την ψυχολογική υποστήριξη του θύματός του; Μήπως θα το βιάσει ξανά, για να το βοηθήσει να ξεπεράσει το σοκ; Ο βιασμός περνάει με βιασμό;

Τους τελευταίους μήνες ακούγονται τα συνθήματα «Φέρτε πίσω τα χρήματα» και «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Κυρίως τα φωνάζουν αυτοί που έκλεψαν – είναι πολύ της μόδας να ουρλιάζουν και να κατηγορούν αυτοί που είναι υπεύθυνοι για την πτώχευση.

Νομίζω πως το σωστό σύνθημα δεν είναι «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Το σωστό σύνθημα είναι «Φέρτε πίσω τη χώρα μας».

Δώστε μας πίσω τη χώρα μας! Εκλογές τώρα!

Υπογραφή: Πιτσιρίκος

Τελικά ο Λαζόπουλος..

Τον τελευταίο καιρό ζούμε μια πρωτοφανή προπαγανδιστική επιδρομή από το σύνολο σχεδόν των μεγάλων μίντια της χώρας.. Με πρωταγωνιστή την διαπλεκόμενη δημοσιογραφία το σύνολο σχεδόν των δημοσιογράφων της επίσημης ενημέρωσης έχουν επιδοθεί σε μια τιτάνια προσπάθεια να πείσουν αυτόν τον τραγικό πραγματικά ελληνικό λαό να δεχτεί, όχι μόνο τα πιο κοινωνικώς άδικα μέτρα στην ιστορία του τόπου καθώς και την «τελική λύση» του ΔΝΤ, αλλά να είναι και περήφανος γιατί όλα αυτά αποτελούν διεθνείς νίκες του  μεγάλου πιστολέρο και κωπηλάτη Γιώργου..

Κι αν η προπαγάνδα για τα μέτρα έχει και μια βάση, δεδομένου ότι πράγματι η χώρα βρίσκεται σε τραγική κατάσταση, όμως τα επικοινωνιακά κόλπα του Μαξίμου που προσπαθούν να εμφανίσουν τον Γιώργο, τη μια έως πιστολέρο που ακουμπάει το σαρανταπεντάρι στο τραπέζι και χέζονται πάνω τους οι «αγορές» και την άλλη ως κωπηλάτη που με τους καλογυμνασμένους (ομολογουμένως) ώμους του τραβάει το κουπί μιας ολόκληρης χώρας μόνος του, έχουν ξεπεράσει τα όρια της γελοιότητας..

Κάθε εμφάνιση του Γιώργου στο εξωτερικό αποτελεί πια και μια περήφανη νίκη του ελληνικού λαού.. Νίκησε στην πρώτη συνάντηση με τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί, νίκησε στη συνάντηση με τον Ομπάμα, νίκησε με την απόφαση των Βρυξελών για την ένταξη μας στο ΔΝΤ.. και επειδή μετά από κάθε νίκη πέφτουν ακόμα πιο άγριες και βαριές οι σφαλιάρες της πραγματικότητας, η θλιβερή επίσημη δημοσιογραφία του τόπου κάθε φορά τρέχει και δεν φτάνει για να εξηγήσει τις σφαλιάρες, την συνεχή άνοδο των διαβόητων σπρέντ και των επιτοκίων, να ομολογήσει αυτά που απέκρυψε για τις αποφάσεις των Βρυξελών, εν ολίγοις να εξηγήσει το μοναδικό στα παγκόσμια χρονικά φαινόμενο, πώς συμβαίνει μετά από κάθε νίκη να ..χάνουμε ακόμα πιο οικτρά..(!!)

Σε ένα τέτοιο γενικό κλίμα όπου η νεοφιλελεύθερη πολιτική, που υποτίθεται ότι είναι η μόνη που μπορεί να σώσει τη χώρα, παντρεύει πλέον αρμονικά τον πασοκισμό με το καρατζαφερισμό, την εξαπάτηση με την γελοιότητα και βάλε, καταντήσαμε τελικά να αποτελεί τη μοναδική διαφορετική φωνή μέσα σε όλα τα μεγάλα και επίσημα μίντια της χώρας, του έντυπου και ηλεκτρονικού λόγου, ο Λαζόπουλος! Αν κάποιος διαθέτει έναν στοιχειώδη νου και μπορεί να αντέξει δυο-τρείς αλήθειες, ανατρέχει πλέον στην περιθωριακή ενημέρωση από ορισμένα (προσοχή όχι όλα) μπλόγκς και στον Λαζόπουλο.. Δεν είναι τυχαίο που το διαβόητο ΕΣΡ (Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο) τον εγκαλεί και πάλι για προσβολή του προσώπου του πρωθυπουργού..(!)

Για τον Λαζόπουλο έχω γράψει πολλές φορές.. Για τον απροκάλυπτο λαϊκισμό του, το γλείψιμο στη νεολαία και την παιδαριώδη σκέψη του πως οτιδήποτε νεαρότερο σε ηλικία είναι και προοδευτικότερο και επαναστατικότερο, κλπ.. κλπ.. Οφείλω όμως να παραδεχτώ ότι τελικά τούτες τις μέρες η φωνή του Λαζόπουλου αποτελεί μια πολιτική όαση στην έρημο της διαπλεκόμενης δημοσιογραφίας, ένα μοναδικό βήμα κριτικής και αμφισβήτησης, μια φωνή αντίστασης που, σε τελευταία ανάλυση, σώζει και τα δημοκρατικά προσχήματα και αποκρύπτει κάπως τα καθεστωτικά χαρακτηριστικά της εγχώριας ενημέρωσης..