Μελαγχολικοί όλου του κόσμου χρόνια πολλά!!

ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ιδιαιτέρως προς όλους τους μελαγχολικούς του διαδικτύου.. (Εμείς οι χαρούμενοι δεν έχουμε ανάγκη).. Τις καλύτερες ευχές μου σε αυτούς που ο γενικός καταναγκασμός των ημερών για χαρά και αισιοδοξία τους μελαγχολεί ακόμα περισσότερο. Σε αυτούς που με τη σκέψη και τον αναστοχασμό τους διαπιστώνουν την απουσία νοήματος και στρέφονται περισσότερο προς τον άνθρωπο. Σε αυτούς που ξεφεύγει απ τα μάτια τους ένα δάκρυ γιορτινό και στολίζει τον κόσμο με ελπίδα. Γιατί από τη μελαγχολία προκύπτει η ελπίδα, εφόσον η χαρά δεν έχει λόγο για να σκέφτεται.. Μελαγχολικοί όλου του κόσμου σας ευχαριστούμε πολύ! Χρόνια σας πολλά!!..

Κι ας αφήσουμε τις γκρίνιες τελικά.. Αν το καλοσκεφτούμε, παρά την πρωτοφανή στην ιστορία βία που ασκούν αδιάκοπα πάνω σε εμάς και στην ταλαίπωρη κοινωνία μας, μια χαρά είμαστε! Έτσι και αλλιώς είμαστε πάντα μόνοι, δεν περιμένουμε τίποτα καλύτερο, δεν ελπίζουμε σε τίποτα, δεν έχουμε τίποτα άλλο να χάσουμε, είμαστε ελεύθεροι!!! Το μόνο που μας απομένει τώρα είναι να απολαύσουμε και να αξιοποιήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε αυτήν την ελευθερία μας.. Μελαγχολούμε και ελπίζουμε.. Άλλωστε αισιοδοξία είναι να διαπιστώνουμε την μαυρίλα της πραγματικότητας αλλά να κάνουμε όνειρα για να την αλλάξουμε..  Άντε βρε παιδιά να ετοιμαζόμαστε σιγά-σιγά.. Είναι πολύ μακρύς αυτός ο χειμώνας αλλά η Άνοιξη είναι στο χέρι μας.. «κουράγκιο» μαλάκες Έλληνες, χρόνια πολλά σε όλους, καλή χρονιά!!

Αθάνατος πασοκισμός!!

Να βλέπεις μια ολόκληρη κοινωνία να καταρρέει.. Να σκύβει και να γονατίζει σαν το βουνό που πληγώθηκε.. Να βλέπεις μέσα σε ένα μόνο χρόνο όνειρα να γκρεμίζονται, συντάγματα και κοινοβούλια να γίνονται κουρελόχαρτα, να σχηματίζονται στρατιές ανέργων, τη χώρα να βυθίζεται στην απόγνωση, μισθωτούς, συνταξιούχους να οδηγούνται στην εξαθλίωση, μια ολόκληρη μεσαία τάξη να εξολοθρεύεται, άνθρωποι να ψάχνουν στα σκουπίδια για να ζήσουν και νάχεις και τα πρωτοπαλίκαρα αυτής της πρωτοφανούς στην ιστορία βαρβαρότητας, όπως τον διαβόητο Χρυσοχοίδη, να σε λένε και μαλάκα.. Ενώ ακόμα το αίμα των μισθωτών και συνταξιούχων τρέχει στα χέρια του, ο άθλιος Χρυσοχοίδης, σαν να κατέβηκε από άλλον πλανήτη, κάνει δηλώσεις εναντίον του μνημονίου και αυτής της βαρβαρότητας που ο ίδιος άσκησε και υποστήριξε με κάθε τρόπο, ομολογεί ότι η κυβέρνηση των «γιωργάκηδων» έκανε μεγάλο κακό στη χώρα και στο λαό της και ότι με αυτά τα μέτρα που πήραν «αν ήταν άλλος λαός στην Ευρώπη θα είχε κάνει επανάσταση»..(!!)

Φυσικά καμία έκπληξη. Αυτός και οι όμοιοι του, στο βαθύ πασοκ, θέλουν να γίνουν αρχηγοί και ως συνήθως, καθώς είναι αδίστακτοι και παντελώς ασυνείδητοι, κάνουν τα πάντα για την εξουσία με απύθμενο θράσος, αμοραλισμό και πολιτική αλητεία. Αθάνατος πασοκισμός ποτέ δεν αλλάζει! Ήταν απολύτως βέβαιο ότι θα μας πούνε και μαλάκες.. Άλλωστε μας αξίζει και τόχω ξαναγράψει. Στο εξής δεν θα λέμε «οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες» αλλά οι μαλάκες αντέχουν σαν Έλληνες!

Για τον εαυτό μας και τις σχέσεις μας…

Το κριτήριο του καλού εαυτού μας δεν είναι να θέλουμε σώνει και καλά όποιους μας θέλουν. Όταν όμως φτύνουμε μόνο όποιους μας θέλουν και θέλουμε μόνο όποιους μας φτύνουν, τότε να είμαστε βέβαιοι ότι έχουμε να κάνουμε με την πιο θλιβερή και τιποτένια πλευρά του εαυτού μας..

Όσο για τις σχέσεις μας, ίσως το πιο τραγικό λάθος στη ζωή μας είναι να αναζητάμε αυτό που αποκαλούμε το «έτερον μας ήμισυ» και ακόμα χειρότερα να το βρίσκουμε. Γιατί όταν διαπιστώσουμε ότι μόνο με δύο ολόκληρα, μόνο με δύο ελεύθερους και ολοκληρωμένους εαυτούς, γίνεται μια χαρούμενη και δημιουργική σχέση, τότε ήδη έχουμε ζήσει μια μισή και μίζερη ζωή που δεν γυρίζει πίσω..

 

Μαρίνα Βερνίκου. Η διάσωση των αξιών..

Άραγε πόσο αξιόπιστος είναι ένα άθεος γραφιάς όπως εγώ όταν γράφει για εκκλησάκια;.. Αλλά γιατί μια φωτογραφία με ένα όμορφο εκκλησάκι, για παράδειγμα στην Σίφνο, να παραπέμπει σε κάτι το θεϊκό ή τουλάχιστον μόνο σε αυτό;.. Και τελικά, όταν βλέπουμε μια φωτογραφία τέχνης τι ακριβώς βλέπουμε; Την πραγματικότητα ή την τέχνη;

Το πρώτο που μαθαίνει ένα πρωτοετής φοιτητής της επικοινωνίας είναι ότι η σκέψη, η ματιά μας με την οποία βλέπουμε τα πράγματα, δεν είναι ένας καθρέφτης, δεν αντανακλά την πραγματικότητα, αλλά την επεξεργάζεται, ακόμα και την παραμορφώνει, η δε λεγόμενη «ζωντανή» ή «απ ευθείας» τηλεοπτική σύνδεση μπορεί να διαστρεβλώσει πολύ περισσότερο το γεγονός που αναπαριστά απ ότι ένα μονταρισμένο ντοκιμαντέρ για το ίδιο γεγονός. Γιατί και μόνο η τοποθέτηση του φακού, η γωνία λήψης απέναντι σε μία πραγματικότητα, σημαίνει ότι απεικονίζει μία μόνο πλευρά από την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας, αυτήν δηλαδή που βλέπει ο φακός και η ματιά μας. Επομένως θέλει αρετή και τόλμη και πολύ μοντάζ για να καταφέρει κανείς να συνθέσει την πραγματικότητα της ζωής και σε κάθε περίπτωση το μόνο που δεν μπορεί ποτέ να απεικονίσει αυτήν την πραγματικότητα είναι ένας καθρέφτης της.. Όπως έλεγε ο μεγάλος Νίτσε, δεν υπάρχει ένα μοναδικό σημείο θέασης από το οποίο βλέπουμε ταυτοχρόνως ολόκληρη τη γη και το μπροστά και το δίπλα και το πίσω της. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ μία και εξαρτάται από την προοπτική με την οποία βλέπουμε τα πράγματα..

Η τέχνη της φωτογραφίας λοιπόν δεν απεικονίζει το πραγματικό και ευτυχώς γιατί διαφορετικά δεν θάταν τέχνη.. Αν κάτι απεικονίζει, αυτό είναι η ζωή και η ζωή απέχει πολύ από αυτό που λέμε πραγματικό. Γιατί, τί θα ήταν μια έρημη αληθινή πέτρα χωρίς μια ύπαρξη ζωής να την κοιτά ή με κάποιον τρόπο να σχετίζεται μαζί της;.. Τι θα ήταν η πραγματικότητα χωρίς εμάς και τη ματιά μας σε αυτήν που της δίνει ζωή; Που συνθέτει αυτό το «ολον» που λέγεται ζωή ή έστω μια στιγμή ζωής;

Ταξίδεψα στα 235 εκκλησάκια της Σίφνου με το φακό και τη ματιά της Μαρίνας Βερνίκου και χάθηκα ονειρικά, όχι στην αίσθηση του θεικού αλλά στην αίσθηση του ιερού. Έχει μεγάλη διαφορά αυτό. Λέω για τα ιερά και τα όσια μας, τα βράχια μας, τη θάλασσα μας, το Αιγαίο του Ελύτη και της ζωής μας, τα αισθήματα μας, τις αγάπες μας, τα όνειρα και τις αξίες μας και για όλα αυτά που χωρίς αυτά η ύπαρξη μας δεν έχει κανένα νόημα. Αυτό το ιερό και δέος εννοώ και αυτό είναι που μπορεί να νιώσει βλέποντας μια φωτογραφία με ένα εκκλησάκι ακόμα και ένας «στυγερός» άθεος όπως εγώ..

Τελικά μπούρδες λένε οι μεγαλόσχημοι κριτικοί τέχνης ότι μια φωτογραφία απεικονίζει μια στιγμή της αιωνιότητας. Ίσως η φωτογραφία αλλά όχι η τέχνη της φωτογραφίας. Οι 235 φωτογραφίες με τα εκκλησάκια της Σίφνου δεν απεικονίζουν την αξία μιας στιγμής αλλά την διαχρονική αίσθηση της ζωής και της αξίας της, έστω και αν αυτό το κατορθώνουν με ένα μόνο «κλικ» του φακού που ξεπερνά την αιωνιότητα..

Η Μαρίνα Βερνίκου συνθέτει με το φακό της την σπουδαιότητα του ταπεινού και το μεγαλείο της απλότητας και τα αποδίδει, όχι με μια τουριστική αίσθηση των χρωμάτων της αυγής και του δειλινού, (να μια θαρραλέα απελευθέρωση από τα δεσμά-καθρέφτισμα των χρωμάτων του πραγματικού) αλλά με τις εκατοντάδες αποχρώσεις και τόνους ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, το άσπρο που είναι το φως του Αιγαίου και το μαύρο που είναι η απόλυτη άρνηση του. Ο φακός της παραμορφώνει το πραγματικό και αναζητά με αγωνία το ιερό για να το απεικονίσει και να το διασώσει. Να διασώσει το ιερό που χάνουμε μέσα μας και αντιλαμβανόμαστε την απώλεια του μόνο όταν νιώθουμε τα μάτια μας να βουρκώνουν μπροστά του.. Να διασώσει τις αξίες-ιερά εκκλησάκια της ζωής μας, που σήμερα έχουν παρασύρει το τσουνάμι ενός βάρβαρου ατομικισμού και αμοραλισμού των «αγορών» και μιας βαθύτατης κρίσης πολιτισμού που καταπλακώνει την Ευρώπη και την καρδιά μας..

Το φωτογραφικό λεύκωμα «235» Σίφνος της Μαρίνας Βερνίκου είναι των εκδόσεων «Μίλητος».

Μιχάλης Χρυσοχοίδης. Το αποκρουστικό πρόσωπο του πασοκισμού..

βαθύς πασοκισμός...

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι αδίστακτοι που αποκαλύπτουν το αληθινό πρόσωπο του πασοκισμού, έτσι για να βουλώνουν τα στόματα των ύποπτων ή αφελών.. Γιατί πασοκισμός δεν είναι ένας Γιωργάκης.. δεν είναι ένα όνομα.. δεν είναι ένας αρχηγός.. δεν είναι ένα κόμμα.. δεν είναι μια ιδεολογία.. δεν είναι ούτε καν το πασοκ.. Είναι  πρωτίστως μια αχαλίνωτη βουλιμία για εξουσία που κυριαρχεί ιδιαιτέρως στο πασοκ, είναι η αλαζονεία, ο καιροσκοπισμός, ο αμοραλισμός, η κακοήθεια, η πολιτική αλητεία, ακόμα και ο δοσιλογισμός που ωθεί κάποια άτομα, κυρίως στα ανώτερα κλιμάκια αυτού του χώρου, να πρωταγωνιστούν στην καταστροφή της χώρας τους, να την οδηγούν στην φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην εθνική ταπείνωση και στην αναξιοπρέπεια και ύστερα να βγαίνουν χωρίς ντροπή στα κανάλια, είτε με τη μάσκα του διαβόητου Χρυσοχοίδη, είτε με τη μάσκα οποιουδήποτε άλλου «βαθύ» πασόκου, δεν έχει σημασία το όνομα, και να δηλώνουν ότι η τελευταία “διετία του ΠΑΣΟΚ οδήγησε στην φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην εθνική ταπείνωση και στην αναξιοπρέπεια”(!!)..τόσο απλά..

Η διαπλοκή και επισήμως στην κυβέρνηση!

Η αντικειμενική δημοσιογραφία επί τω έργω της ενημέρωσης του πολίτη..Ο ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος και η άλλη εκπρόσωπος του πασοκ..

Η αντικειμενική δημοσιογραφία τώρα δικαιώνεται!! Ο Παντελής Καψής κυβερνητικός εκπρόσωπος!!! Λες και δεν ξέραμε τι ήταν τόσο καιρό.. Η διαβόητη μεγαλοδημοσιογραφία, που είναι πιο διαπλεκόμενη και από τα ίδια της τα αφεντικά της διαπλοκής, σε πλήρη ανάπτυξη και στις επίσημες καρέκλες της εξουσίας.. Αφού επί σειρά ετών διετέλεσε ανεπίσημος κυβερνητικός εκπρόσωπος στα «ΝΕΑ», ο Παντελής Καψής ανέλαβε και επισήμως την ενημέρωση του τόπου για να προπαγανδίζει την «αδήριτη αναγκαιότητα» της καταστροφής της χώρας, της δυστυχίας και απόγνωσης του λαού της προκειμένου να πάρουμε τη «δόση» μας.. Δικαίως διαφαίνεται η ανείπωτη ζήλεια στα μάτια του αδελφού του Μανώλη ο οποίος, ως γνωστός βλάξ που είναι, παραμένει ακόμα κυβερνητικός εκπρόσωπος στο ΜΕΓΚΑ και τον βλέπει ο κόσμος και γελάει.. Συμπαραστεκόμαστε ολοψύχως για την κατάντια των παιδιών του σε αυτόν τον δυστυχή πατέρα, τον μπάρμπα Γιάννη τον Καψή, που διετέλεσε και αυτός υπουργός, αλλά τουλάχιστον επί της εποχής του η δημοσιογραφία τηρούσε τα προσχήματα.. Άντε και η Τρέμη πρόεδρος της Δημοκρατίας και η «μπουμπούκα» η Μανωλίδου υπουργός παιδείας!! Μόνο έτσι θα σωθεί αυτός ο τόπος..

Βιώνουμε πλέον την εποχή του ωμού, κυνικού και απροσχημάτιστου.. Οι διαπλεκόμενες εξουσίες που μας κυβερνούσαν έστω παρασκηνιακά και προσχηματικά, αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση επισήμως και απροσχημάτιστα.. Οι τραπεζίτες γίνονται πρωθυπουργοί και οι μεγαλοδημοσιογράφοι από εντεταλμένοι και ανεπίσημοι κυβερνητικοί εκπρόσωποι αναλαμβάνουν και επισήμως το υπουργείο τους.. Γιατί, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, αυτοί οι θλιβεροί πολιτικοί, αυτές οι θλιβερές κότες της βουλής, κάπως ελέγχονται από μία ψήφο την οποία μπορεί να την λάβουν ή να μην την λάβουν από τον πολίτη.. Κάποια στιγμή θα βγουν από τα σπίτια τους, θα κατέβουν και στην περιφέρεια τους, θα εμφανιστούν και στο καφενείο και θα εισπράξουν την ντομάτα τους και το γιαουρτάκι τους.. Οι τραπεζίτες όμως και οι μεγαλοδημοσιογράφοι από ποιόν ελέγχονται; Ποιος τους εξέλεξε για να μας κυβερνούν; Είναι οι πλέον ανεξέλεγκτες εξουσίες λοιπόν και δεν υπάρχει τίποτα το χειρότερο για την Δημοκρατία από την ανεξέλεγκτη εξουσία. Η ανεξέλεγκτη εξουσία απλώς καταργεί τη Δημοκρατία..

Τέλος πάντων καλύτερα έτσι!!!! Για να ξέρουμε και εμείς και επισήμως με τι έχουμε να κάνουμε ώστε να αποδοθεί και η δικαιοσύνη.. Γιατί κάποια στιγμή θα αποδοθεί η δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο.. Και μάλιστα θα αποδοθεί με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή νομίμως και επισήμως, ωμά, κυνικά και απροσχημάτιστα φυσικά..