Αγοράστε φίλους στο Facebook (2)

Υποστήριξα στο προηγούμενο πόστ, ότι το Facebook έχει πλέον αναδειχτεί σε ένα καταφύγιο επικοινωνίας όπου προστρέχουμε όλοι, ευτυχείς και δυστυχείς, δυνατοί και αδύνατοι, έχοντες και μη έχοντες και όχι μόνο.. Όπως είναι φυσικό έχουν ξεβραστεί σαν να φύσηξε ο νοτιάς και όλα τα σκουπίδια της θάλασσας, παντός είδους άρρωστοι και ψώνια ολκής, νάρκισσοι και κομπλεξικοί βαριάς μορφής, εκκολαπτόμενες σταρλετίτσες και λεηλατημένες κόμισες, ατίθασα βυζιά και υποσχόμενοι γλουτοί, δυνατά μπράτσα και άφθονοι κοιλιακοί.. Όλοι και όλα, οτιδήποτε διαθέτει η αγορά της ζωής, παρουσιάζονται σε μία τεράστια πασαρέλα διεκδικώντας στον εικονικό χώρο την θέση που δεν τους δίνει ο πραγματικός.. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο και θεμιτό φυσικά..

Δεν θα επαναλάβω τα γνωστά και τετριμμένα ότι όντως η συνετή χρήση του FΒ διευκολύνει την επικοινωνία, ότι μπορεί ακόμα να “κοινωνικοποιεί”, να δημιουργεί ενδιαφέρουσες ομάδες και  συλλογικότητες, να προβάλει προσωπικές και κοινωνικές δραστηριότητες, κλπ.. Όμως, κανένα «μέσο» επικοινωνίας δεν εξαρτάται μόνο από τη χρήση του και η ρήση του Μακ Λιούαν ότι «το μέσον είναι το μήνυμα» είναι πάντα επίκαιρη. Το «μέσο» δεν είναι ..μαχαίρι, όπως λένε οι αδαείς «επαΐοντες», με το οποίο, αναλόγως τη χρήση του, μπορείς να κόψεις το ψωμί σου αλλά και να σκοτώσεις.. Κάθε «μέσο» έχει τους δικούς του ιδιαίτερους όρους δομής και λειτουργίας, τους  οποίους και επιβάλει υπαγορεύοντας τη χρήση του και τη σχέση του με τον χρήστη.

Στην επικοινωνία υπάρχει πάντα μια διαρκής μάχη μεταξύ του «μέσου» και του χρήστη για την επικράτηση των όρων της κάθε πλευράς. Η συνετή χρήση λοιπόν αναφέρεται στο βαθμό που ο χρήστης διατηρεί ο ίδιος τον έλεγχο της επικοινωνίας και όχι το μέσον. Για παράδειγμα, να χρησιμοποιεί το FB  όσο είναι απαραίτητο για να διευκολύνει τις σχέσεις του, τις φιλίες του, τις γνωριμίες του, την επαφή του με το «άλλο», χωρίς όμως να ξημεροβραδιάζεται κολλημένος και χαμένος μέσα σε αυτό υποκαθιστώντας την ψυχαγωγία του, τις κοινωνικές και προσωπικές του σχέσεις με εικονικές. Τότε και το FΒ γίνεται πραγματικά ολέθριο. Αντί να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, όπως διατείνεται, τους αποξενώνει, τους απομακρύνει ίσως και οριστικά χωρίς οι ίδιοι να ευθύνονται, τουλάχιστον όσο νομίζουν..

Γιατί δημιουργεί κοινωνική απομόνωση και μοναξιά. Απορροφά πολύτιμο χρόνο και ενέργεια απ τη ζωή των «φίλων», τους απομονώνει από την πραγματικότητα, υποκαθιστά τις πραγματικές τους σχέσεις με εικονικές και τους καθηλώνει εξαρτημένους σαν ηλεκτρονικά πρεζόνια και αλκοολικούς μπροστά σε μια οθόνη. Η ζωή εγκλωβίζεται στις διαστάσεις μιας οθόνης, όλος ο κόσμος συρρικνώνεται σε μια οθόνη. Το αποτέλεσμα είναι να επιδεινώνεται μια ήδη δυσάρεστη ψυχοπαθολογία και  η θλίψη και η μοναξιά να μεγεθύνονται ακόμα περισσότερο..

Ρευστοποιεί τις ατομικές ταυτότητες και διογκώνει τις ανασφάλειες. Τα πρόσωπα, αποϋλοποιούνται και αποπροσωποποιούνται εφόσον ο καθένας μπορεί να υποδυθεί τον οποιονδήποτε και το οτιδήποτε. Η «κοινωνική δικτύωση» γίνεται μια ακόμα συλλογική αυταπάτη του εικονικού κόσμου, ένα αίτημα που θα διατυπώνεται αενάως, χωρίς ποτέ να ικανοποιείται ουσιαστικά. Εν τω μεταξύ αν η διαπροσωπική επικοινωνία στον εικονικό χώρο δεν θεμελιωθεί κάποια στιγμή στον πραγματικό, αργά ή γρήγορα, είτε θα εξατμιστεί αδιάφορη και εξαντλημένη, είτε θα αφήσει μικρά ή μεγάλα πληγώματα.. Η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια για το «άλλο» διογκώνονται απίστευτα σε σχέση με τον πραγματικό χώρο.. Το άγνωστο, η ανεπάρκεια των εκφραστικών μέσω, οι λέξεις, τα χαχαχα, τα τεχνητά προσωπάκια, τα παιχνίδια, τα τραγούδια και οι ρήσεις μεγάλων ανδρών, αδυνατούν να θεμελιώσουν τις βεβαιότητες στις οποίες χρειάζεται να στηρίζεται κάθε άνθρωπος, να ικανοποιήσουν και προπαντός να διατηρήσουν τη ποθούμενη ουσιαστική επικοινωνία. Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή δεν καλύπτεται, τουλάχιστον από ένα διάστημα και μετά, αν δεν θεμελιωθεί στον πραγματικό χώρο, αν δεν περάσει στην ζωντανή επαφή, στη ζωντανή γλώσσα του σώματος και προπαντός στο ζωντανό κοίταγμα των ματιών που υποκαθιστά κάθε λέξη και πρόθεση, κάθε διάθεση και επιθυμία, κάθε καημό και στεναγμό.. Έτσι η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια για τις διαθέσεις και τα συναισθήματα του άλλου, επιδεινώνονται δραματικά και κτυπούν την πόρτα με το παραμικρό και απίστευτα έντονα δημιουργώντας τη μια παρεξήγηση πίσω από την άλλη. Ενισχύεται ακόμα και η επιθετικότητα -και αντίστοιχα η παθητικότητα.. Και φυσικά όσο πιο διογκωμένο είναι το «εγώ» που κρύβει πίσω της η ανασφάλεια του καθενός τόσο και πιο δυνατές είναι οι συγκρούσεις, τα «πάθη» και τα «μίση» στον εικονικό χώρο που συνήθως οδηγούν στην οριστική και ανυποχώρητη ρήξη ακόμα και της πιο μεγάλης και δυνατής «φιλίας» που όμως στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ..

Η συνέχεια στο επόμενο..

Αγοράστε φίλους στο Facebook (1)

Τώρα που όλα πάνε μια χαρά στον τόπο μας, εφόσον η διαπλεκόμενη δημοσιογραφία κάνει πλέον συμπολίτευση στην κυβέρνηση και αντιπολίτευση στην ..αντιπολίτευση, τώρα που όλα τα προβλήματα λύθηκαν και η μόνη αγωνία σε τούτη την ξέγνοιαστη χώρα είναι το πώς θα ψηφίσουν επιτέλους οι Νουδούδες για να αποκτήσουν και αυτοί οι φουκαριάρηδες έναν ξεκούραστο αρχηγό, τώρα λοιπόν που ο λαός και οι συνδικαλιστές του κοιμούνται ήσυχοι λόγω των επικοινωνιακών κυβερνητικών επιτυχιών, ε, ας κοιτάξουμε και λίγο τα προσωπικά μας ρε γαμώτο..

Που λέτε λοιπόν στο ίντερνετ η Ελλάδα αναστενάζει όπως θάλεγε και ο Σαββόπουλος.. Στο Facebook τσιγάρα, καλαμπούρια, μουσικές.. Μια νέα μορφή επικοινωνίας, έχει ανθίσει και αναπτύσσεται αλματωδώς και παγκοσμίως.. Άλλοι τη λένε απλώς διαδικτυακή εγώ την λέω απλώς εικονική.. Πρόκειται για μια μορφή διαπροσωπικής επικοινωνίας με μαζικές διαστάσεις και εξηγούμαι. Ο καθένας μπορεί πλέον να ανοίξει ένα παράθυρο διαπροσωπικής επικοινωνίας σε εκατοντάδες ή και χιλιάδες άλλους οπουδήποτε στον κόσμο.. Ένας προς όλους! Μια πραγματική επανάσταση όπου όλοι μπορούν να επικοινωνήσουν με όλους, να μιλήσουν με όλους με μοναδικά προσόντα ένα «προφίλ» και λίγες τραβηχτικές φωτογραφίες ή μονάχα και μ ένα ποτήρι με καλό κόκκινο κρασί.. Ο πόλεμος για τη απόκτηση «φίλων» έχει αρχίσει και πλέον φουντώνει ανελέητος..

Δεν θα μιλήσω για τους πάσης φύσεως ύποπτους που κατακλύζουν τα σκοτεινά δρομάκια του ίντερνετ και του τσάτ και εμπίπτουν στην κατηγορία του κοινού ποινικού δικαίου.. Με ενδιαφέρουν οι πάσης φύσεως ανύποπτοι που άνοιξαν ένα παράθυρο επικοινωνίας είτε λόγω μόδας, είτε για να βρουν παλιούς φίλους και γνωστούς, είτε για να βρουν στον εικονικό κόσμο ό,τι δεν βρίσκουν στον πραγματικό.. Από την απλή κουβεντούλα, την παρεούλα και τη συντροφιά, μέχρι την πιο ουσιαστική επαφή και επικοινωνία, την καλή γνωριμία, το καλό «πακέτο», το φλερτ, ακόμα και τον έρωτα και κυρίως μια αίσθηση αναγνώρισης και επιβεβαίωσης.. Δεν λείπει φυσικά και το κουτσομπολιό μέσα από το «κρυφοκοίταγμα» στους «τοίχους» και στις ζωές των «φίλων».. Κάθε «αρχική» σελίδα έχει μετατραπεί σε ένα στέκι καθημερινής συνάντησης «φίλων» με παιχνίδια, μουσικές και ευφυολογήματα, σε μια καθημερινή «αγορά» σχέσεων κι όλα αυτά είναι πολύ ανθρώπινα και θεμιτά, θεάρεστα και ευλογημένα θα έλεγα, αν θα μπορούσαν να είχαν και μια συνέχεια στην πραγματικότητα που βρίσκεται έξω απ την οθόνη.. Γιατί χωρίς αυτή τη συνέχεια τα πράγματα μοιραίως εξελίσσονται τουλάχιστον απρόβλεπτα. Όπως το παράδοξο του «μη αναμενόμενου αποτελέσματος» που θα έλεγε και ο Βέμπερ.. Τελικά αποδεικνύεται ότι ο εικονικός χώρος είναι πολύ πιο αποκαλυπτικός, απαιτητικός και ανελέητος από τον πραγματικό..

Ζούμε σε πολύ σκληρούς καιρούς. Δεν μας πειράζουν οι δυνατοί βοριάδες, αλλά οι νοτιάδες είναι πολύ ύπουλοι.. Οι κοινωνικές σχέσεις πλήττονται από μια βαθειά και παρατεταμένη κρίση που αντανακλάται και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις και επιλογές. Κυριαρχούν η έντονη εμπορευματοποίηση, εφόσον όλοι μας προκειμένου να υπάρξουμε στην κοινωνία της αγοράς, κάτι προσπαθούμε να «πουλήσουμε» και πρωτίστως τον εαυτόν μας, ο άκρατος ατομικισμός που οδηγεί σε έναν ανελέητο ανταγωνισμό που θυμίζει το «ένας εναντίων όλων» του Χόμπς, το διαρκές άγχος και ανασφάλεια, η αβάστακτη μοναξιά, η έλλειψη χρόνου για ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία.. Έτσι, το Facebook έχει πλέον εξελιχθεί σε ένα καθημερινό καταφύγιο επικοινωνίας. Μόνο που αντί να προσφέρει διέξοδο στο αδιέξοδο, συνήθως, οδηγεί στο αδιέξοδο. Αργά ή γρήγορα, αν η εικονική σχέση δεν θεμελιωθεί στον πραγματικό χώρο, είτε θα εξατμιστεί εξαντλημένη, είτε θα αφήσει μικρά ή μεγάλα πληγώματα και ρηχές ή βαθιές χαρακιές πίκρας και απογοήτευσης.. Όλα κυμαίνονται αναλόγως την «επένδυση» που θα κάνει ο κάθε «φίλος» και αναλόγως την ανασφάλεια και το μέγεθος του «εγώ» με το οποίο συνοδεύει αυτήν την «επένδυση».. Το πώς και γιατί δημιουργείται αυτό το αδιέξοδο θα προσπαθήσω να το περιγράψω στην επόμενη ανάρτηση..

Η συνέχεια ΕΔΩ

Η μπούρδα της ευτυχίας..

Με την προκήρυξη των εκλογών τελειώνουν και επισήμως οι διακοπές του καλοκαιριού αλλά η αναζήτηση της ευτυχίας συνεχίζεται.. Τώρα, άλλοι θα κυνηγήσουν την ευτυχία μέσα από την κατάκτηση της εξουσίας και άλλοι, οι περισσότεροι, θα συνεχίσουμε το κυνηγητό της ζωής, παρά το γεγονός ότι αυτή και μόνο η αγωνιώδης επιδίωξη της ευτυχίας μας κάνει όλους πιο δυστυχισμένους..

Η ευτυχισμένη των ημερών..

Θα ακούσουμε απίστευτες μπούρδες και υποσχέσεις για το μέλλον μας, θα δούμε τη γελοιότητα να εισβάλει δια της οθόνης σε τεράστιες ποσότητες «χέρι-χέρι» στα σπίτια μας, θα τρέξουμε να ψηφίσουμε χωρίς να βρίσκουμε πια νόημα γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η πολιτική ορίζεται πλέον ως η τέχνη εξαπάτησης του πολίτη με δημοκρατικό τρόπο..  Θα δουλεύουμε σαν τα σκυλιά, θα ξεφυλλίζουμε μετά μανίας τα περιοδικά και θα αντιγράφουμε τις συνταγές επιτυχίας των «πετυχημένων» της αγοράς, θα συνάπτουμε κοινωνικές συμβάσεις, θα κάνουμε υποχωρήσεις και διαρκείς εκπτώσεις, πολλές φορές θα καταστρέφουμε ακόμα και την ίδια μας τη ζωή, όλα προς χάριν της ευτυχίας..(!) Θα προσπαθούμε να εξοβελίσουμε στο πυρ το εξώτερον τη θλίψη και τη μελαγχολία και ουδόλως θα μας ενδιαφέρει φυσικά το γεγονός ότι ο μελαγχολικός και απομονωμένος άνθρωπος των ..σπηλαίων, που έμενε πίσω και συλλογιζόταν ενώ οι άλλοι κυνηγούσαν ευτυχισμένοι την τροφή, ήταν εκείνος που συνέβαλλε στην εξέλιξη του πολιτισμού.. Χά!

Ούτε και μας ενδιαφέρει το γεγονός ότι οι ευτυχισμένοι παραμένουν προσκολλημένοι και στάσιμοι, δηλαδή στα ίδια και στα ίδια, χάνοντας έτσι την ικανότητα προσαρμογής σε νέες καταστάσεις, δηλαδή μετατρέπονται σε χαζοχαρούμενους.. Γιατί, πότε αποφασίζουμε να δράσουμε στη ζωή; Όταν μας στενεύουν τα παπούτσια και αποφασίζουμε να τα διορθώσουμε ή να τα πετάξουμε, δηλαδή μόνο όταν μας συμβαίνει κάτι που μας κάνει να νιώθουμε άσχημα όπως θλίψη, θυμός, κλπ.. Φανταστείτε ένα άτομο που διαρκώς σκέφτεται θετικά –think positive που λέει και η αγορά.. Το άτομο αυτό αποτελεί εμπόδιο για την εξέλιξη της παγκόσμιας σκέψης και του πολιτισμού.. Οι μαλάκες και οι χαζοχαρούμενοι σκέφτονται μόνο θετικά, καρατσεκαρισμένο!

Η ευτυχία λοιπόν δεν είναι στιγμιαία όπως το συναίσθημα (χαρά, θυμός ). Είναι κατάσταση, μόνο που, διαρκής κατάσταση ευτυχίας, για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν μπορεί να υπάρξει για τους εξής λόγους.

Το επίπεδο ικανοποίησης μας εξαρτάται από τις εμπειρίες μας. Αν τα πράγματα επιδεινώνονται σχετικά με τις προηγούμενες εμπειρίες μας, τότε τα αξιολογούμε ως αρνητικά ενώ αν βελτιώνονται τα αξιολογούμε ως θετικά. Αν παραμένουν τα ίδια λέμε ότι είναι απλώς φυσιολογικά. Αν για παράδειγμα είσαι συνηθισμένος να είσαι πάντα πρώτος, όταν έρχεσαι δεύτερος δυστυχείς.. Και ως γνωστόν στην κοινωνία του βάρβαρου ανταγωνισμού όπου ζούμε μετράει μόνο ο πρώτος. Ο δεύτερος απλώς δεν υπάρχει.. Αν είσαι συνηθισμένη να είσαι η ομορφότερη και δεν το επιβεβαιώνεις καθημερινά, άστα να πάνε.. κλπ, κλπ.. Στις περιπτώσεις αυτές, για να νιώθεις ευτυχισμένος, δυστυχείς περισσότερο απ όλους γιατί καταντάς μια ζωή να κοιτάς τον πήχη και να κυνηγάς τα περισσότερα..

Υπάρχει και ο χρόνος που περνάει και ποτέ δεν σταματάει.. Και ναι μεν ο χρόνος θεραπεύει όλες τις πληγές αλλά κάνει και την ευτυχία παροδική.. Για παράδειγμα οι νικητές του πρώτου λαχνού. Το περιοδικό  Scientific American δημοσίευσε μια έρευνα σύμφωνα με την οποία ένα ή δύο χρόνια αργότερα, αυτοί που κέρδισαν τον πρώτο λαχνό, δεν ένιωθαν πιο ευτυχισμένοι από πριν..

Η ευτυχία βρίσκεται πάντα σε άμεση συνάρτηση με την ευτυχία των γύρω μας. Θέλουμε δεν θέλουμε, βρισκόμαστε διαρκώς σε μια διαδικασία ανελέητης σύγκρισης. Όταν συγκρίνουμε τον εαυτόν μας με ομορφότερους, πλουσιότερους και άλλους τηλεοπτικούς «πετυχημένους» (το προσπερνώ για να μην ξεράσω) θα βυθιστούμε στη μαύρη απελπισία.. Ακόμα και η φτώχεια είναι σχετικό μέγεθος. Ο πλούσιος της Εκάλης νιώθει φτωχός μπροστά στον πλούσιο του Μπέβερλι Χίλς.. Αντιθέτως, αν συγκρινόμαστε με άτομα που βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από εμάς βγαίνουμε ικανοποιημένοι.. Υπάρχουν και χειρότερα λέμε συνήθως..

Έτσι λοιπόν και στις πιο σοβαρές προσωπικές μας σχέσεις, (οικογένεια, γάμος) όπως δεν είναι δυνατόν να ζούμε σε μια κατάσταση διαρκούς δυστυχίας, έτσι δεν είναι δυνατόν να ζούμε και σε μια κατάσταση διαρκούς ευτυχίας.. Επομένως ας μην παίρνουμε αποφάσεις «εν θερμώ».. Έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει ευτυχία αν δεν έχεις τον έλεγχο πραγμάτων και καταστάσεων.. Αν δεν νιώθεις ότι κατέχεις τις απαραίτητες στρατηγικές και δυνατότητες για να αντιμετωπίζεις τις αλλαγές της ζωής.. Όταν χάνεις τον έλεγχο, χάνεις και κάθε κίνητρο για δράση και ζωή μαζί και κάθε γνώση για να ανακαλύψεις καινούργιους τρόπους ώστε να λύσεις προβλήματα και να ζήσεις καλύτερα..

Στην αμερικανική διακήρυξη του 1776 η επιδίωξη της ευτυχίας θεωρείται μέγιστο ανθρώπινο δικαίωμα.. Σήμερα, η κουλτούρα της αγοράς έχει συνδέσει αναπόσπαστα την επιδίωξη της ευτυχίας με την σύγχρονη κοινωνία του ατομισμού η οποία υποβαθμίζει την ανάγκη της θυσίας, του καθήκοντος και προ παντός της ευθύνης για τον άλλον.. Έτσι, η προσωπική επιτυχία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ικανοποίηση των ατομικιστικών και εγωιστικών μας συμφερόντων και αναγκών, ενώ σε αντίθεση με τις ατομικιστικές κοινωνίες, στις συλλογικές, η ευτυχία μπορεί να προκύψει και μέσα από την ευθύνη και τη μέριμνα για τον άλλον.. (μα τι λέω τώρα..)

Αλλά μην επαναπαύεστε, δεν φταίει για όλα το σύστημα και η κακούργα κοινωνία. Η ευτυχία μας εξαρτάται από τους τρόπους που ο καθένας μας επιβεβαιώνει την ύπαρξη του.. Κυκλοφορεί πολύ αρρώστια και γιαυτό πρέπει να πλένουμε καλά τα μάτια μας και τα αυτιά μας για να μην κολλήσουμε ξαφνικά καμιά ..ευτυχία και γίνουμε δυστυχισμένοι! Για παράδειγμα τώρα στην προεκλογική περίοδο βλέπουμε πολλούς άρρωστους που, προσπαθώντας να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη τους, δεν αντιλαμβάνονται ότι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο γελοιότητας.. Πάρτε επίσης το παράδειγμα των τηλεστάρ.. Μπορεί η σύγχρονη κοινωνία της αγοράς να έχει αναδείξει σε υπέρτατη καταξίωση την τηλεόραση όμως πρέπει να είσαι πολύ άρρωστος για να αφήσεις τα πάντα επιδιώκοντας μόνο μια τέτοια καταξίωση.. Τρανταχτό παράδειγμα, κοτζάμ μαέστρος που διηύθυνε μάλιστα και την ορχήστρα των Ολυμπιακών του Πεκίνου, αλλά προτίμησε την τηλεοπτική επιβεβαίωση για να γίνεται “ρόμπα” ανακαλύπτοντας δήθεν «τη στιγμή της αλήθειας» του παίχτη που τάχα ομολογεί ότι ερωτεύτηκε τη μάνα του και πήδηξε τον πατέρα του…(περισσότερα για τη διαβόητη Ευγενία Μανωλίδου ΕΔΩ).

Τελικά το μόνο βέβαιο είναι ότι οι εκλογές δεν φέρνουν την ευτυχία, ούτε και σε αυτούς που θα στηρίξουν στις πλάτες μας τις καρέκλες τους.. Την ευτυχία τη φέρνουν οι τρόποι που επιβεβαιώνουμε την ύπαρξη μας και αυτοί οι τρόποι είναι και δική μας επιλογή..  Για μας τους σοφιστές όλα είναι σχετικά. «Παν μέτρον άνθρωπος» όπως έλεγε και ο πρόγονος μου ο ..Πρωταγόρας..(!) Πες μου με τι επιβεβαιώνεσαι να σου πω και με τι ευτυχείς αλλά και πόσο δυστυχισμένος είσαι..

Η τηλεοπτική σεξουαλική μας απελευθέρωση..

Το σεξ όχι μόνο ..πουλάει τρελά, (τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις) αλλά, όπως και να το κάνουμε, δεν αποτελεί πλέον μια ιδιωτική υπόθεση, αλλά μια επίσημη υπόθεση του δημόσιου βίου και της πολιτικής μας ζωής.. Κάποιοι, όπως ο Μπερλουσκόνι, έγιναν πρωθυπουργοί για να καταφέρουν να «πηδήξουν» και κάποιοι άλλοι, που λυσσάξανε να ζητούν εκλογές, αναμένουν εν πλήρη στήσει στη γωνία να υφαρπάξουν την εξουσία για να πηδήξουν και αυτοί, ή μάλλον να «ξαναπηδήξουν» το λαό.. Εν ολίγοις, η εξουσία πηδάει, πάντα πηδούσε και πάντα θα πηδάει.. Το γεγονός αυτό δεν είναι φυσικά καινούργιο. Η είδηση είναι ότι στην μετανεωτερική εποχή μας, όπου η μόνη βεβαιότητα είναι η αβεβαιότητα, όπου κυριαρχεί το άγχος και η ανασφάλεια, όχι μόνο ..σκύβουμε ολοένα και περισσότερο για να μας πηδούν καλύτερα, αλλά και μας ..αρέσει κιόλας όσο σε καμία άλλη εποχή και πολιτισμό..

Αυτά τα ολίγα εισαγωγικά από εμένα..  Και επειδή η σεξουαλική μας απελευθέρωση συναρτάται οπωσδήποτε με το καθεστώς της μιντιακής-τηλεοπτικής δημοκρατίας μας και στην πραγματικότητα η απελευθέρωση μας είναι μόνο τηλεοπτική, παραδίδω τώρα τη σκυτάλη στην ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΓΡΑΜΕΛΛΗ για να μας μιλήσει για τη

«σεξουαλική απελευθέρωση της τηλεόρασης»:

” Κάποτε τα τηλεοπτικά φιλιά μεταξύ ομοφυλοφίλων κόστιζαν ακριβά. Σήμερα, έξι χρόνια μετά το φιλί στη σειρά του Χρ. Παπακαλιάτη «Κλείσε τα μάτια», οι γκέι και οι σχέσεις τους αποτελούν αναπόσπαστο και ανώδυνο κομμάτι της τηλεοπτικής πραγματικότητας.

Σε μια εποχή που οι πιπεράτες τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι αποτελούν το αγαπημένο καλοκαιρινό ανάγνωσμα και το τηλεφωνικό σεξ των εγκλείστων της συμμορίας των 16 σε φυλακές με τις ερωμένες τους δημοσιεύεται στον Τύπο, γίνεται σαφές ότι δύσκολα πλέον μπορεί κάτι να σοκάρει. Ακόμη πιο δύσκολα μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο την ώρα που πολλοί εξ ημών, καθισμένοι αναπαυτικά στον καναπέ με την τηλεοπτική οθόνη αναμμένη, παρακολουθούμε ερωτικές σκηνές. Διότι αν κάποτε η κάμερα μετά την ανταλλαγή του πρώτου φιλιού προτιμούσε να «σφυρίζει κλέφτικα»κατ΄ άλλους καλλιτεχνικά- και να κάνει πλάνα στο ταβάνι ή στο πάτωμα, σήμερα πλέον όχι απλά ζουμάρει στις λεπτομέρειες αλλά αναδεικνύει και τις πλέον τολμηρές. Φυσικά ουδείς εξαιρείται. Ούτε και τα ζευγάρια ομοφυλοφίλων, τα οποία, αν και κάποτε κατάφερναν να σκανδαλίσουν με ένα φιλί, σήμερα αποκτούν ίσα τηλεοπτικά δικαιώματα τα οποία τους επιτρέπουν να συγκατοικούν, να κάνουν παιδιά και κυρίως να ζουν ανάμεσά μας. Δικαιώματα που κατακτήθηκαν μέσα από μια σειρά τηλεπεριπετειών με αίσιο τέλος.

Οι γκέι ως καρικατούρα
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο για πολλά τηλεοπτικά χρόνια στο μυαλό κάθε σεναριογράφου ο γκέι ρόλος έμοιαζε περισσότερο με καρικατούρα και λιγότερο με άνθρωπο. Τα στοιχεία επαναλαμβάνονταν απαράλλακτα σε σίριαλ, ταινίες, σόου: υπερτονισμός μιας θηλυπρεπούς συμπεριφοράς, αστείο περπάτημα, έντονες χειρονομίες, ομιλία που προκαλούσε γέλιο και φυσικά χαρακτήρες μονίμως απορριπτέοι από αρσενικά τα οποία επιθυμούσαν διακαώς, αν και οι τελευταίοι αρέσκονταν στο να χλευάσουν την τηλεοπτική «αδελφή». Οι γκέι εκτός τηλεοπτικής οθόνης γελούσαν, εξοργίζονταν και παρέα με τους λοιπούς τηλεθεατές απορούσαν: Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος για τον οποίο οι γκέι μοιάζουν περισσότερο με άνθρωποι άλλου πλανήτη και καθόλου με αυτούς της διπλανής ή ενίοτε και της δικής μας πόρτας; Μια λογική εξήγηση θα μπορούσε να είναι η ανασφάλεια των σεναριογράφων απέναντι σε μερίδα του τηλεοπτικού κοινού που δεν ήταν έτοιμη να αποδεχθεί κάτι τέτοιο αλλά και η αδυναμία τους να αποδεχθούν και να εντάξουν στις σειρές τους φυσιολογικούς γκέι. Επίσης λογική εξήγηση αποτελεί και η έλλειψη γνώσης ή συναναστροφής μαζί τους και η προσήλωσή τους σε λανθασμένα και βολικά για πολλούς στερεότυπα.

Ωστόσο σιγά-σιγά οι τηλεοπτικοί γκέι αρχίζουν να προσγειώνονται στη σφαίρα του ρεαλισμού. Από τον Φίφη του Σταύρου Παράβα φτάσαμε στους γκέι των «Δέκα Μικρών Μήτσων» (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος), οι οποίοι άρχισαν να γίνονται περισσότερο αποδεκτοί από το τηλεοπτικό κοινό. Στη συνέχεια περάσαμε στον Γιάννη (Γιάννης Μπέζος) των «Απαράδεκτων» και στον πιο ρεαλιστικό γκέι της ελληνικής μυθοπλασίας Τόλη (Αλέξανδρος Ρήγας) των «Δύο ξένων». Πρόσφατα γνωρίσαμε και τον εξαιρετικό Μπίλι (Γιώργος Πυρπασόπουλος) στα «Υπέροχα πλάσματα» και αναγνωρίσαμε τον κολλητό μας, τον φίλο, τον συνεργάτη μας. Ως εδώ όλα καλά. Η ένταξη των παραπάνω στον τηλεοπτικό μικρόκοσμο ήταν ομαλή και σ΄ αυτό σίγουρα βοήθησε και το γεγονός πως όλοι τους ανήκαν σε καστ κωμικών σειρών. Δηλαδή, εμφανίστηκαν όλοι πασπαλισμένοι με χιούμορ, υπερβολή και χαρακτηριστικά που τους έκαναν αξιαγάπητους ακόμη και στους πλέον δύσπιστους. Ακολούθησαν οι σειρές του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Μόνο που εκεί άρχισαν τα δύσκολα… Στο πλαίσιο του δράματος, δίχως παραμορφώσεις και ελαφρυντικά, η εικόνα των γκέι προκάλεσε σεισμικές δονήσεις. Ειδικά όταν για το συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας τόλμησαν να λάβουν τηλεοπτικό ασπασμό…

Το φιλί του σκανδάλου

Ηταν βράδυ της 11ης Δεκεμβρίου 2003 όταν ένα φιλί μεταξύ δύο ανδρών στη σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη «Κλείσε τα μάτια» οδηγεί το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης στην απόφαση να τιμωρήσει με πρόστιμο 100.000 ευρώ το Μega. «Υπήρξαν απαράδεκτοι και ακραίοι διάλογοι που προετοίμασαν μια ατμόσφαιρα χυδαία και οδήγησαν σε μια εκδήλωση που μπορεί να συμβαίνει στην κοινωνία αλλά δεν είναι συνήθης. Είναι μια ιδιορρυθμία που είναι έξω από την παραγωγική διαδικασία της ζωής» είχε πει τότε ο πρόεδρος του ΕΣΡ Ι. Λασκαρίδης. Η υπόθεση λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τον τηλεοπτικό μικρόκοσμο. Ομοφυλοφιλικές ενώσεις διαμαρτύρονται, εκπρόσωποι των γραμμάτων και των τεχνών καταδικάζουν την απόφαση της ανεξάρτητης αρχής και η πλειονότητα τηλεθεατών και ανθρώπων της τηλεόρασης αντιδρά στην «αναχρονιστική και φαρισαϊκή λογική του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης», όπως τη χαρακτήρισαν. Η υπόθεση φτάνει ως το Ευρωκοινοβούλιο, όπου και εκεί γίνεται λόγος για έλεγχο που ξεπερνά τα όρια και για περιορισμό της έκφρασης ευαίσθητων ομάδων πληθυσμού. Ακολούθησε η ανατροπή. Το Δ΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας ακύρωσε το πρόστιμο των 100.000 ευρώ κρίνοντας ότι δεν υπήρχε νόμιμη αιτιολογία και πως επρόκειτο για ένα φιλί και όχι για σκηνές πορνογραφικού περιεχομένου. Το ΣτΕ κάνει ένα βήμα ακόμη λέγοντας ότι πρέπει οι ερωτικές αυτές επιλογές να γίνονται «απολύτως σεβαστές», ως εκδήλωση ελεύθερης επιλογής, και οι οποίες μπορούν να εκφράζονται στα έργα τέχνης, όπως γίνεται με τις υπόλοιπες ομάδες του πληθυσμού. Ο σταθμός και ο Χρ. Παπακαλιάτης δικαιώνονται και η υπόθεση του φιλιού θα απασχολήσει τα μίντια για πολύ καιρό ακόμη, με σχετικούς και άσχετους να διατυπώνουν απόψεις επί του θέματος, με την κατάσταση να ξεφεύγει και να μετατρέπεται σε πόλεμο μεταξύ ομοφυλοφίλων και ακραίων συντηρητικών προσώπων. Σήμερα πλέον η υπόθεση, που εδώ και χρόνια έχει μπει στο τηλεοπτικό συρτάρι, μοιάζει τουλάχιστον αστεία. Ποιος να φανταστεί πως ένα φιλί εν έτει 2009 θα προκαλούσε τέτοια αναστάτωση; Κανείς. Τα τηλεοπτικά φιλιά δίνονται αφειδώς και δίχως εξαιρέσεις. Μεταξύ ετεροφυλοφίλων και ομοφυλοφίλων, μεταξύ νομίμων και παρανόμων δεσμών.

«Προχωρημένη» Πολυκατοικία
Και ύστερα ήλθε η «Πολυκατοικία». Μόνο που σε αυτή την τηλεοπτική «Πολυκατοικία» μένουν πολλοί και διαφορετικοί ένοικοι. Μικροαστικές οικογένειες, ηλικιωμένοι, εργένηδες, απατεωνίσκοι αλλά και γκέι. Ο Μάρκος (Χάρης Ασημακόπουλος) και ο Χρήστος (Νίκος Πουρσανίδης), αν και αρχικά είναι ένα ζευγάρι που κρύβεται φοβούμενο τις αντιδράσεις των υπολοίπων, τελικά αποκαλύπτεται. Στην πορεία το ζευγάρι θα περάσει από πολλές περιπέτειες, θα διανύσει επεισόδια με εκδηλώσεις αγάπης, ζήλιας, ανταγωνισμού. Θα θεωρήσουν αντιζήλους ακόμη και τις γυναίκες συγκατοίκους τους, θα τα βάλουν με συντηρητικούς εργοδότες, θα προσποιηθούν τους στρέιτ και τελικά θα χωρίσουν. Στη σειρά θα εισβάλει μια ομοφυλόφιλη συγκάτοικος, η Μπέτυ (Ευδοκία Ρουμελιώτη), η οποία θα μείνει στο ίδιο διαμέρισμα με τον Μάρκο. Αρχικά φλερτάρει μια γειτόνισσα, καβγαδίζει έντονα με την πρώην της και τελικά αποφασίζει να μείνει έγκυος από τον συγκάτοικό της. Ενδεχομένως το παραπάνω να είναι και το μεγαλύτερο σεναριακό άλμα της ελληνικής μυθοπλασίας. Γκέι ζευγάρια ζουν μαζί, αποκτούν παιδιά, φλερτάρουν με στρέιτ. Και όλα αυτά στο prime time! Δηλαδή, την ώρα που ακόμη και μικρά παιδιά μπορεί να παρακολουθούν τηλεόραση. Στο κανάλι δεν έφθασαν ποτέ διαμαρτυρίες ούτε καταγγελίες. Στο Ιnternet σε κάποια sites η τηλεοπτική ανοχή εξαίρεται, σε κάποια άλλα δαιμονοποιείται. Ατάκες του τύπου «αίσχη στην “Πολυκατοικία”» αλλά και «επιτέλους μια “Πολυκατοικία” σαν και αυτές που ζούμε» γεμίζουν τα πεδία που αφιερώνονται στα σχόλια των επισκεπτών. Αναμενόμενο; Ναι. Αλλά σίγουρα πολύ διαφορετικό. Γιατί αν κάποιος αναλογιστεί ποια θα ήταν η υποδοχή μιας τέτοιας τηλεοπτικής «συγκατοίκησης» από το κοινό λίγα χρόνια πριν σίγουρα δεν θα έβρισκε πολλές ομοιότητες με τη σημερινή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «φιλί» που παρ΄ ολίγον να κοστίσει εκατό χιλιάδες ευρώ και πολλά κιλά μελάνης. Ο κόσμος αλλάζει και μαζί με αυτόν και η τηλεόραση, έστω και με αργά βήματα καθώς πρέπει να αρέσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Ενστάσεις πάντα υπάρχουν και καλώς. Ωστόσο για όσους νιώθουν απειλή πάντα υπάρχει και η πιο δραστική λύση που μπορεί να εξουδετερώσει οποιονδήποτε «εχθρό» του προσωπικού γούστου, της ηθικής και των αξιών: το κουμπί off. Τηλεοπτική δημοκρατία έχουμε άλλωστε”. (ΤΟ ΒΗΜΑ 09-08-09)

Όταν οι γυναίκες πίνουν κόκκινο κρασί..

Αναγνώστρια του "Σοφιστή"..

Η σεξουαλική επιθυμία είναι εντονότερη στις γυναίκες που πίνουν κάθε μέρα κόκκινο κρασί σε σχέση με όσες προτιμούν άλλα ποτά ή δεν πίνουν καθόλου..

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό σεξουαλικής ιατρικής «Journal of Sexual Medicine» και έγινε από τους γιατρούς του πανεπιστημίου της Φλωρεντίας. Συμμετείχαν 800 γυναίκες από 18 έως 50 ετών οι οποίες χωρίστηκαν σε τρείς ομάδες. Αυτές που έπιναν ένα έως δύο ποτήρια κόκκινο κρασί την ημέρα, αυτές που έπιναν ένα άλλο αλκοολούχο ποτό και αυτές που δεν έπιναν καθόλου.. Όσες λοιπόν έπιναν κόκκινο κρασί καθημερινώς και αδιαλείπτως, εμφάνισαν μεγαλύτερη σεξουαλική διάθεση κατά 27%..

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, το κόκκινο κρασί περιέχει αντιοξειδωτικές χημικές ουσίες που διευρύνουν τα αιμοφόρα αγγεία και συνεπώς αυξάνουν τη ροή του αίματος σε περιοχές-κλειδιά του σώματος, βελτιώνοντας έτσι τη σεξουαλική λειτουργία.

Τα αποτελέσματα της έρευνας όπως είναι φυσικό έχουν αναστατώσει τους bloggers και το ιντερνετ γενικότερα. Τελικά έτσι εξηγείται το γεγονός γιατί οι αναγνώστριες του «Σοφιστή», πέραν του ότι είναι πολύ πιο έξυπνες, είναι και πολύ πιο σέξι από εκείνες που διαβάζουν άλλα ιστολόγια.. Γιατί με το που θα ανοίξουν τη σελίδα του θα κεραστούν αμέσως ένα ποτήρι κόκκινο κρασί..

Τελευταίες συμβουλές για παντρεμένους..

Τελευταίες συμβουλές εν όψει των αυγουστιάτικων διακοπών ειδικότερα προς τα παντρεμένα ζευγάρια.. Ας υποθέσουμε λοιπόν πως έχετε αποδεχτεί την σωτήρια συμβουλή μου πως η «απιστία», ειδικά στην περίοδο των διακοπών, σώζει τον γάμο.. (βλέπε αναλυτικά στο προηγούμενο ..εκπαιδευτικό θεματάκι)..

Παντρεμένο ζευγάρι σε διακοπές..

Ας υποθέσουμε επίσης ότι έχετε ξεπεράσει τις ιδεοληψίες, τις κοινωνικές και θρησκευτικές γελοιότητες που εξανάγκασαν τους ανθρώπους να βιώσουν αιώνες δυστυχίας και ολικής άγνοιας γύρω από το σεξ, δηλαδή τη δεύτερη πιο βασική βιολογική μας ανάγκη μετά το φαγητό. Πώς έχετε κατανοήσει ότι πρόκειται για τον πιο παραποιημένο, όσο τίποτε άλλο στην ιστορία του πολιτισμού, κοινό παρονομαστή στη ζωή όλων μας, ότι αποφασίσατε να μην συμπεριλαμβάνεστε πια και εσείς στον κατάλογο των θυμάτων της άγνοιας και του σκοταδισμού που ακόμα και σήμερα καταστρέφει προσωπικές ζωές και στα πιο πολιτισμένα μέρη του κόσμου..

Ας υποθέσουμε επίσης ότι έχετε κατανοήσει την σοβαρότητα των στιγμών που διέρχεται η ανθρωπότητα, λόγω του επικείμενου τέλους του άντρα, ο οποίος έχει καταντήσει το πιο άχρηστο πλάσμα στον πλανήτη και δεν χρειάζεται πια ούτε για να αλλάζει τις λάμπες στο σπίτι, ούτε για σεξ, αλλά ούτε και για αυτήν την αναπαραγωγή του είδους.. Οι τελευταίες μάλιστα πληροφορίες από τον χώρο της επιστήμης αναφέρουν ότι ούτε καν τα χρωμοσώματα του δεν ανανεώνει πια ο ..ανεπρόκοπος..(!)

Για σας λοιπόν που είστε παντρεμένη και θέλετε να σώσετε τον γάμο σας, αλλά και να προλάβετε να απολαύσετε ό,τι έχει απομείνει από την πάλαι ποτέ «φύση» του άντρα -πάντα ένα αυθεντικό πέος είναι καλύτερο και από τον πιο έξυπνο δονητή νέας γενιάς, κατ αρχάς πρέπει να γνωρίσετε τον τρόπο που λειτουργεί το πέος για να μην υπάρξουν ανεπιθύμητες παρενέργειες..

Σύμφωνα με τους ειδικούς, το πέος είναι ένα εντυπωσιακό εργαλείο, ένα θαύμα της εξελικτικής βιολογίας. Η κύρια αιτία που πήρε αυτό το σχήμα είναι η αναπαραγωγή και επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Το μέγεθος μπορεί να διαφέρει από άντρα σε άντρα, όμως το ανθρώπινο πέος σε στύση είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που έχουν τα άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά. Κατά μέσον όρο, το μήκος του κυμαίνεται από 12,5 έως 15,5 εκατοστά. Ούτε οι πιο προικισμένοι χιμπαντζήδες δεν πλησιάζουν αυτά τα μεγέθη. Τα δικά τους μόρια έχουν περίπου το μισό μέγεθος από τα ανθρώπινα. Επιπλέον, μόνο το δικό μας είδος διαθέτει τόσο χαρακτηριστική βάλανο η διάμετρος της οποίας στο σημείο που ενώνεται με τον κορμό είναι μεγαλύτερη από τη διάμετρο του ίδιου του κορμού.. Το πέος εξελίχθηκε σε αυτό το σχήμα για να φτάνει πιο ψηλά και πιο βαθιά στον γυναικείο κόλπο και σε συνδυασμό με την κίνηση που κάνει ο άντρας την ώρα της διείσδυσης να αφαιρεί το σπέρμα των άλλων αντρών, τοποθετώντας το κάτω από τη δική του βάλανο.. Η βαθιά διείσδυση αφαιρεί μέχρι και 91% του σπέρματος που ήδη βρίσκεται στον τράχηλο ενώ η ρηχή διείσδυση δεν αφαιρεί σχεδόν καθόλου το «ξένο» σπέρμα. Όσο για τον κίνδυνο αφαίρεσης του δικού του σπέρματος και γι΄ αυτό έχει φροντίσει η εξέλιξη. Ο άντρας παραμένει σεξουαλικά ανίκανος για διάστημα μισής έως 24 ωρών μετά την εκσπερμάτιση!

Τι θέλει λοιπόν να πει ο ποιητής; Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι εφόσον ο άντρας, λόγω των εξελίξεων της επιστήμης και της τεχνολογίας, δεν χρειάζεται πια ούτε για το σεξ αλλά ούτε και για την αναπαραγωγή, το πέος καθίσταται άχρηστο και αυτό και επομένως είτε θα αλλάξει μορφή, είτε θα εξαφανιστεί.. Σπεύσατε λοιπόν οι παντρεμένες να το δείτε.. Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι υπάρχει τρόπος ώστε, καί οι παντρεμένες να κερατώνουν το σύζυγο για να σώσουν το γάμο τους, αλλά καί ο κακομοίρης ο ..ανεπρόκοπος να δει κι αυτός μια χαρά στα σκέλια του.. Απλώς μετά από κάθε «απιστία» κάντε και “ένα” με τον άντρα σας, αλλά πολύ βαθύτερο από τα προηγούμενα έτσι ώστε να αφαιρεθεί το ξένο σπέρμα και να μην έχετε ανεπιθύμητες παρενέργειες.. Όσο πιο βαθιά τόσο πιο καλά.. Πιο βαθιά με το σύζυγο, πιο ρηχά με τον εραστή.. Θα μου πείτε πως αυτό δεν γίνεται γιατί το επιθυμητό είναι ακριβώς το αντίθετο..

Εντάξει, ο γάμος θέλει και θυσίες.. Άλλωστε όλα είναι σχετικά.. Από μια άλλη άποψη ούτε και όλη αυτή η διαδικασία χρειάζεται, εφόσον χρησιμοποιείτε προφυλακτικό το οποίο συνιστώ θερμώς για πολλούς λόγους.. Απλώς στην περίπτωση αυτή, είναι απολύτως βέβαιο ότι και πάλι θα παραμένει παντελώς άχρηστος ο ..ανεπρόκοπος! Κρίμα είναι.. Γιατί να χαθεί το είδος τόσο νωρίς; Όλα λοιπόν εξαρτώνται από την προοπτική με την οποία βλέπει κανείς τα πράγματα.. Το βέβαιο είναι ότι μία και μοναδική αλήθεια δεν υπάρχει.. Ακόμα και το παρόν κειμενάκι, που μόλις διαβάσατε, μπορεί να μην έχει κανένα απολύτως σκοπό και κανένα νόημα, νάναι δηλαδή παντελώς άχρηστο και αυτό.. Εύχομαι από καρδιάς καλές διακοπές!

Διαβάστε και διαδόστε όλα τα θέματα της ..συγκλονιστικής αυτής καλοκαιρινής κολεξιόν:
“Απατήστε” για να σώσετε τον γάμο σας.. ΕΔΩ

Ας σπεύσουν οι γυναίκες να προλάβουν..ΕΔΩ

Ερωτικός καταναλωτισμός.. ΕΔΩ

Η αρρώστια του καλοκαιριού.. ΕΔΩ

οργασμικός καταναλωτισμός.. ΕΔΩ

και η αφορμή για τα ανωτέρω.. ΕΔΩ

«Απατήστε» για να σώσετε το γάμο σας!

Το καλοκαίρι είναι η εποχή της κρίσης και του χωρισμού των παντρεμένων.. Εκεί που τα ζευγάρια οραματίζονται ότι οι διακοπές θα ευεργετήσουν και θα ανανεώσουν τη σχέση τους, συνήθως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.. Οι έρευνες δείχνουν ότι τα ποσοστά χωρισμού των ζευγαριών ανά εποχή είναι το καλοκαίρι 54%, το φθινόπωρο 18%, το χειμώνα 6% και την άνοιξη 22%..Ο χειμώνας λοιπόν είναι η εποχή της σύμβασης και της αποδοχής και το καλοκαίρι του ..θερισμού και χωρισμού..

παντρεμένοι ενώ σώζουν το γάμο τους στις διακοπές..

Τα προβλήματα και τα αδιέξοδα έχουν δημιουργηθεί φυσικά τον υπόλοιπο χρόνο και συνήθως οξύνονται κατά τις διακοπές. Εκεί που οι δυστυχείς παντρεμένοι προσμένουν ότι η αλλαγή παραστάσεων, η χαλάρωση και ξεκούραση θα λύσουν ως διά μαγείας όλα τους τα προβλήματα, ότι θα έχουν περισσότερο χρόνο «για μας» και «τη σχέση μας» και πλάθουν ιδανικές εικόνες για κορύφωση της συντροφικότητας, της τρυφερότητας, ότι θα ξανα-ερωτευτούν το έτερον ήμισυ, ακόμα και ότι θα πάρουν φωτιά τα ξενοδοχεία από τα παθιασμένα τους πηδήματα, αλίμονο το όνειρο είναι απατηλό..  Ενώ άλλα αναμένουν να ..κορυφωθούν, τελικά άλλα κορυφώνονται, ξεκινώντας από το στρες για το που θα πάνε, τι θέλουν τα παιδιά, πόσο αντέχει η τσέπη τους, έως και το άγχος να εκμεταλλευτούν και το τελευταίο δευτερόλεπτο για να ..σώσουν το γάμο τους. Ακόμα και η ίδια η ανάγκη του ζευγαριού για ανανέωση συνηγορεί στην κρίση. Τα προβλήματα αναδύονται πιο έντονα, ενώ το παραμικρό μεγεθύνεται ανεξέλεγκτα και αν τολμήσει κανείς να το σύρει απ τον βυθό για να το «κουβεντιάσει», διαπιστώνει με τρόμο ότι κουβαλάει μαζί του όλη τη σαβούρα από ένα ολόκληρο χρόνο, ή και ολόκληρα χρόνια μαζί..

Τις περισσότερες φορές στην πραγματικότητα δεν φταίει ούτε ο ένας ούτε και ο άλλος.. Αυτό που φταίει είναι ό ίδιος ο θεσμός του γάμου που έχει πια ξεπεραστεί, είναι σαθρός και αναχρονιστικός και επιτέλους χρειάζεται να προσλάβει νέες μορφές. Το μεγάλο παράδοξο του γάμου είναι ότι ενώ οι πάντες, από την επιστήμη και τα λεξικά έως και τα ζευγάρια, αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για μια κοινωνική σύμβαση, εντούτοις όλα τα προβλήματα δημιουργούνται όταν στην πράξη, για τον άλφα ή βήτα λόγο, τουλάχιστον ένα από τα συμβαλλόμενα μέλη αρνείται να ζήσει αυτή τη σύμβαση ή όταν η υπάρχουσα σύμβαση πλέον δεν εξυπηρετεί..  Τσάμπα λοιπόν οι ατέρμονες συζητήσεις, οι αλληλοκατηγορίες και η αλληλο-απόδοση ευθυνών.. Η σχέση του ζευγαριού δεν πρόκειται ποτέ να ανανεωθεί, αν πρώτα δεν ανανεωθεί και η μεταξύ τους σύμβαση!

Δημιουργείστε λοιπόν μια καλύτερη και πιο σύγχρονη σύμβαση μεταξύ σας, λειτουργικότερη και συντροφικότερη και όσο το δυνατόν μη ανταγωνιστική, ξεχάστε τους φλογερούς έρωτες ανάμεσα στο ζευγάρι, τα μίση και τα πάθη.. Οι «αιώνιοι» έρωτες και οι αποκλειστικότητες ανθρώπου από άνθρωπο είναι μόνο για τα μυθιστορήματα, τα περιοδικά μόδας και τους αδαείς.. Η αγάπη και η αλληλοεκτίμηση είναι οι πρωταρχικές ανθρώπινες ανάγκες και αξίες και δεν μπορούν να υπονομεύονται με καψούρικες συμπεριφορές μεταξύ του ζευγαριού. Η οικογένεια δεν είναι σκυλάδικο. Είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να εμπλέκεται σε βρώμικα παιχνίδια χειραγώγησης και «γκομενικές» τακτικές που κρατάνε διαρκώς στην «τσίτα» τον άλλον. Οι παντρεμένοι δεν είναι ούτε γκόμενοι ούτε ανταγωνιστές μεταξύ τους, αλλά πρωτίστως σύντροφοι και συνεταίροι στη ζωή. Ο έρωτας, όπως έχει διαπιστωθεί, σβήνει μετά τα δύο πρώτα χρόνια και καλύτερα που σβήνει γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν να αναπτυχθούν αυτά που δίνουν ζωή και ευτυχία στην οικογένεια, δηλαδή η αγάπη, η αλληλοεκτίμηση και η συντροφικότητα. Γιατί καμία οικογένεια δεν μπορεί να υπάρξει όταν τα μέλη της βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση κι ο έρωτας, από τη φύση του, δεν είναι αγάπη.. Είναι πόλεμος..

Όμως μπορεί να σταματήσει ο άνθρωπος να ερωτεύεται; Οι παντρεμένοι δεν έχουν δικαίωμα στον έρωτα; Εφόσον είναι άνθρωποι, φυσικά και έχουν.. Είναι καιρός λοιπόν να αποδεχτούν τον διαχωρισμό, χωρίς ενοχικά σύνδρομα και συμπλέγματα, ότι ο έρωτας είναι εξω-οικογενειακή υπόθεση.. Να χαρούν και να απολαύσουν με ασφάλεια το ερωτικό παιχνίδι και το σεξ για να νιώσουν και αυτοί περισσότερο άνθρωποι. Έτσι, θα μπορέσουν να υπηρετήσουν καλύτερα και τη σύμβαση του γάμου τους και να εκτιμήσουν πραγματικά τα θετικά της..

Και τι γίνεται τώρα με τις διακοπές; Κατ αρχάς διακοπές, χωρίς να διακόψεις αυτό που κάνεις όλο το χρόνο, δεν υπάρχουν.. Είναι χίλιες φορές προτιμότερο λοιπόν να διακόψεις τα πάντα που σχετίζονται με τη καθημερινή βασανιστική ρουτίνα σου και να απολαύσεις το ερωτικό παιχνίδι εκτός της οικογενείας σου, παρά να συνεχίσεις να τρως τις σάρκες σου και στην περίοδο των διακοπών σου νομίζοντας ότι έτσι σώζεις τον γάμο σου.. Ξέρω, δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά.. Χρειάζονται ισχυρές, σοβαρές και πολύ συγκροτημένες προσωπικότητες.. Όμως για μια ουτοπία ζούμε.. Κάποτε θάρθει η στιγμή που οι συνευρέσεις μεταξύ των ανθρώπων δεν θα αποτελούν αποκλειστικότητα, αμαρτία, προδοσία και «απάτη».. Ίσως τότε δεν θα χρειάζεται και ο γάμος.. Ως τότε όμως, «απατήστε» με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, με τόλμη αλλά και αρετή για να σώσετε τον γάμο σας..

ΣΗΜ: Άλλες συμβουλές για παντρεμένους ΕΔΩ

Ας σπεύσουν οι γυναίκες να προλάβουν..

Το τέλος του άντρα πλησιάζει.. Όχι γιατί τα λεγόμενα καθαρόαιμα αρσενικά είναι πλέον δυσεύρετα, αλλά γιατί το αντρικό είδος τείνει να εκλείψει με μαθηματική ακρίβεια.. Στη μετανεωτερική κοινωνία μας ο άντρας δεν έχει πλέον καμία αποκλειστικότητα και καμία βεβαιότητα.. Όλα είναι ρευστά και εξετάζονται κατά περίπτωση.. Απ τη στιγμή που η γυναίκα μπήκε δυναμικά στην παραγωγή, το νεωτερικό πρότυπο του «άντρα κουβαλητή» και της «γυναίκας στο σπίτι» έχει ξεπεραστεί.. Ο άντρας όχι μόνο δεν χρειάζεται για την επιβίωση της οικογένειας, αλλά πλέον ούτε καν έτσι «για να υπάρχει ένας άντρας στο σπίτι» που λέμε, να αλλάζει τους λαμπτήρες και να σφίγγει και καμιά βίδα στα ντουλάπια..  Και φυσικά το κυριότερο από όλα είναι ότι ούτε καν και για αυτήν τη φυσική διαδικασία της ανθρώπινης αναπαραγωγής χρειάζεται πια..

Η είδηση είναι συγκλονιστική. Ερευνητές του πανεπιστημίου του Νιουκασλ δημιούργησαν σπέρμα στο εργαστήριο! Κατ αρχάς από βρεφικά αρσενικά βλαστοκύτταρα που καλλιεργήθηκαν καταλλήλως, ενώ ήδη βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο και οι προσπάθειες, όχι μόνο για την παραγωγή σπέρματος από αντρικά ενήλικα δερματικά κύτταρα, αλλά και την παραγωγή σπέρματος, χωρίς να εμπλέκεται διόλου το ανδρικό στοιχείο στην όλη διαδικασία!

Ήδη εδώ και 30 περίπου χρόνια, η τεχνητή γονιμοποίηση έχει καταστήσει άχρηστη την αντρική διείσδυση στον κόλπο.. Και εκεί που ήλπιζε κανείς ότι η αποδέσμευση του σεξ από την διαδικασία της αναπαραγωγής θα οδηγούσε και στην απελευθέρωση του, αλίμονο! Φρούδες ελπίδες ότι ο κόσμος θα μπορέσει ποτέ να απολαύσει την ομορφότερη διαδικασία μεταξύ δύο ανθρώπων χωρίς κοινωνικές και ιδεολογικές προσμίξεις. Οι πωλήσεις τεχνιτών πεών, δονητών, κλπ, αυξάνονται μέρα με τη μέρα αλματωδώς.. Το μόνο είδος που δεν γνωρίζει την οικονομική κρίση.. Πρόκειται για άκρως χρηστικές επινοήσεις, αρίστης ποιότητας και λειτουργίας που προτιμούν οι γυναίκες για πολλούς λόγους.. Και γιατί διατηρούν τον έλεγχο και την ανεξαρτησία του ..κόλπου τους, και γιατί απαλλάσσονται από το βάρος των αντρικών απαιτήσεων, και γιατί, το κυριότερο, δεν ξοδεύουν πολύτιμα συναισθήματα για ένα παντελώς άχρηστο πλάσμα που μπερδεύεται ανάμεσα στα πόδια τους..

Με το «παιδί του σωλήνα», τα πέη νέας γενιάς, τώρα και το «σπέρμα του σωλήνα» και κάποια στιγμή και με την ανθρώπινη κλωνοποίηση, ο άντρας καταντάει πια ένα είδος περιττό.. Και ό,τι είναι περιττό εκλείπει.. Η γυναίκα, απόλυτος κυρίαρχος της ζωής, θα μπορεί να ψωνίζει στα ειδικά καταστήματα, εκτός από τα τεχνολογικά θαύματα του σεξ και το σπέρμα που επιθυμεί, συνήθως σύμφωνα με τα πρότυπα και τα μοντέλα των μίντια, και να παράγει το ..παιδί της! Φανταστείτε τί αφόρητη πλήξη και απέραντη θλίψη .. Οι κοινωνιολογικές και πολιτισμικές προεκτάσεις, είναι απερίγραπτες..

Ας σπεύσουν λοιπόν οι γυναίκες που διαθέτουν νόηση, σοβαρότητα και προπαντος συναισθήματα, να προλάβουν να χαρούν και αυτό το καλοκαίρι.. Οι εξελίξεις τρέχουν με ταχύτητα μεγαλύτερη από εκείνη των σπερματοζωαρίων! Να επανα-ανακαλύψουν τον άντρα και να απολαύσουν τη φύση και τη «φύση» του, όσο υπάρχει ακόμα.. Άλλωστε, τα φυσικά και βιολογικά προϊόντα είναι τα καλύτερα, αν και είναι σπάνια και αυτά.. Κάνα δυο έχουμε απομείνει..

Ερωτικός καταναλωτισμός..

Στο προηγούμενο ..εκπαιδευτικό ποστ μιλήσαμε για το παιχνίδι της επιβεβαίωσης όπου ο εαυτός, αντί να απολαύσει το σεξ, απολαμβάνει την «ήττα» του άλλου τον οποίο προκαλεί ερωτικά μόνο και μόνο για να «τσιμπήσει» και στην συνέχεια να τον απορρίψει. Σε αυτό το παιχνίδι επιδίδονται και τα δύο φύλα αλλά διαπρέπουν κυρίως οι γυναίκες.. Σήμερα θα μιλήσουμε πάλι για το παιχνίδι της επιβεβαίωσης αλλά αυτή τη φορά μέσα από ένα αχαλίνωτο σεξουαλικό καταναλωτισμό στον οποίο διαπρέπουν κυρίως οι άντρες, αν και τώρα τελευταία ορισμένες «μοντέρνες» σπάνε ακόμα και τα αντρικά ρεκόρ..

Υπάρχουν λοιπόν χιλιάδες άντρες που, αν δεν κάνουν σεξ δεν επιβεβαιώνονται με τίποτα. Όπως ακριβώς ο ρηχός και άδειος εαυτός επιδίδεται μετά μανίας στο  Shopping therapy έτσι και ο ρηχός άντρας επιδίδεται μετά μανίας στο σεξουαλικό Shopping therapy. «Ψωνίζει» ασταμάτητα ερωτικούς παρτενέρ και η ζωή του περιστρέφεται βασανιστικά γύρω από μια ατελέσφορη αναζήτηση επιβεβαίωσης του εαυτού μέσω του σεξ. Για την ακρίβεια δεν επιβεβαιώνεται τη στιγμή που κάνει σεξ, αλλά μετά, τη στιγμή που το λέει στους φίλους του.. Στην πραγματικότητα εκσπερματώνει όταν το λέει στους φίλους του..  Πρόκειται για μια ψυχαναγκαστική σεξουαλικότητα που έχει όλα τα χαρακτηριστικά της εξάρτησης όπως συμβαίνει και με κάθε τοξικομανή. Εμφανίζεται ακόμα και «σύνδρομο στέρησης» και δεν είναι τυχαίο ότι νευρολογικά διαπιστώνεται πως διεγείρονται τα ίδια ακριβώς κέντρα του εγκεφάλου που διεγείρονται και κατά τη χρήση κοινών ναρκωτικών ουσιών..

Φυσικά το Διαδίκτυο αποτελεί και πάλι τον παράδεισο για τέτοιου είδους καταναλωτικές συμπεριφορές, από τις κοινές κλασικές γνωριμίες έως και το «κυβερνοσέξ» όπως λέγεται πλέον το εικονικό σέξ..  Όλο και περισσότερα άτομα με ανεπαρκή πραγματική ερωτική ζωή και ανεπαρκή πραγματική επιβεβαίωση επιζητούν μέσα στην εικονική πραγματικότητα να αναπληρώσουν «εικονικά» τις ανεκπλήρωτες σεξουαλικές τους επιθυμίες. Φυσικά με τον καιρό ο εθισμός στο εικονικό σεξ παραλύει και τις όποιες δυνατότητες είχαν αυτά τα άτομα και για πραγματικές ερωτικές επαφές..

Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με ένα «σύνδρομο στέρησης» από κοινωνική καταξίωση που αφορά και στις δύο περιπτώσεις επιβεβαίωσης, είτε μέσα από την απόρριψη του άλλου, είτε μέσα από τον σεξουαλικό καταναλωτισμό.. Όσο ο καθημερινός ανταγωνισμός θα εντείνεται στις ανθρώπινες σχέσεις και όσο ο εαυτός δεν βρίσκει άλλους τρόπους ανθρώπινης επιβεβαίωσης και κοινωνικής καταξίωσης όλα είναι μέσα στο «παιχνίδι» της ζωής ακόμα και χωρίς όρια και κανόνες.. Αυτό όμως κανέναν δεν δικαιολογεί.. Όπως και να το κάνουμε, πάνω από επτά οργασμοί την ημέρα είναι καταναλωτισμός..(!)

Η αρρώστια του καλοκαιριού..

Δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι ενώ βομβαρδιζόμαστε από τα μίντια ασταμάτητα, καθημερινώς και ανηλεώς, με τεράστιες ποσότητες γλουτών, βυζιών και κοιλιακών, εντούτοις, αντί να ανεβαίνει η σεξουαλική επιθυμία, αντιθέτως πέφτει.. Ακόμα και τώρα το καλοκαιράκι που ο βομβαρδισμός ενισχύεται και με τα λεγόμενα ρεπορτάζ παραλίας (του κώλου τα λέω εγώ) τα πράγματα στην περιοχή του υπογαστρίου χειροτερεύουν.. Φαίνεται πως όσο περισσότερο βομβαρδιζόμαστε με σεξόνια τόσο περισσότερο απέχουμε από το σεξ..

Ρεπορτάζ παραλίας..

Όχι, δεν φταίει για όλα μόνο το κυνηγητό της ζωής, το εντεινόμενο άγχος, η αναπόφευκτη ανία, η κούραση και οι ευθύνες.. Οι αιτίες είναι πολλές αλλά ιδιαιτέρως αυτήν την εποχή είναι και η αρρώστια του καλοκαιριού που είχε πάρει επιδημικές διαστάσεις.. Την ονομάζω έτσι γιατί το καλοκαίρι προσφέρεται περισσότερο μια και είναι η πιο προκλητική εποχή του χρόνου όπου τα κορδονάκια χάνονται στην κυριολεξία στο βάθος του γλουτού, (τώρα και του αιδοίου) αλλά παρόλα αυτά αγόρια και κορίτσια, νέοι με σμιλεμένους κοιλιακούς και νέες σαν τα κρύα τα νερά, παρουσιάζουν κατακόρυφη πτώση στη λίμπιντο τους γιατί επιδίδονται με πάθος στο παιχνίδι της επιβεβαίωσης του εαυτού.. Το παιχνίδι αυτό δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την κούραση της ζωής αλλά με τον εντεινόμενο ανταγωνισμό στις ανθρώπινες σχέσεις. Πρόκειται για μια ακραία και άκρως αρρωστημένη έκφραση αυτού του ανταγωνισμού όπου ο εαυτός επιβεβαιώνεται με την απόρριψη του «άλλου».  Τα βλέμματα υπόσχονται πολλά, η πραμάτεια επιδεικνύεται ολοένα και πιο προκλητικά και ξεδιάντροπα, μόνο που η πρόκληση, αλίμονο, δεν αποτελεί κάλεσμα για σμίξιμο και συνεύρεση, για αμοιβαία χαρά και απόλαυση, αλλά απλώς το δόλωμα για μια ανελέητη απόρριψη.. Η υπόσχεση ανέντιμη και απατηλή, ολοένα και πιο κραυγαλέα, απλώνει τα δίκτυα της, παίζει με τα ανθρώπινα συναισθήματα και μόλις το έντομο πιαστεί απορρίπτεται μετά βδελυγμίας που τόλμησε να τσιμπήσει..

Η αρρώστια αυτή της επιβεβαίωσης έχει εξαπλωθεί και στο Facebook.. Βλέπω διάφορες κοπελίτσες, ακόμα και κυρίες να κάνουν συλλογή «φίλων».. 800 φίλοι, 1500 φίλοι και βάλε.. Τους ξέρουν όλους; Μιλάνε με όλους; Εδώ ακόμα και εμείς που διαθέτουμε ένα λογικό αριθμό 50-100 «φίλων» στη λίστα μας, με τους περισσότερους δεν έχουμε ανταλλάξει ποτέ, κακώς βέβαια, ούτε μια κουβέντα, ούτε ένα μήνυμα.. Δεν είναι λοιπόν καλλιτέχνες ή ποδοσφαιριστές αυτοί που κάνουν συλλογή «φίλων» για να δικαιολογηθούν ότι μαζεύουν φαν.. Είναι «εκείνος» και συνήθως «εκείνη» της διπλανής πόρτας που βρήκε τον πιο εύκολο και ανέξοδο τρόπο για να επιβεβαιωθεί και να δώσει αξία στην ύπαρξη της.. Μου λένε, κάποιοι εμπειρότεροι από εμένα στο Facebook,  ότι η επιδημία έχει πάρει επικίνδυνες διαστάσεις. Δεν εκπλήσσομαι ότι το Facebook ενώ μπορεί να είναι ένα θαυμάσιο μέσον συμπληρωματικής επικοινωνίας, είναι όμως  και ένας χώρος που προσφέρεται όσο κανείς άλλος για να μαζεύονται διάφορες ανεπιβεβαίωτες και μίζερες ψυχές που προσπαθούν να ζήσουν στον εικονικό κόσμο ό,τι δεν καταφέρνουν στον πραγματικό..

Πάνε πλέον εκείνοι οι αθώοι καιροί που εμείς, οι λίγο μεγαλύτεροι σήμερα, προκαλούσαμε και μας προκαλούσαν μόνο και μόνο γιατί γουστάραμε να σμίξουμε, να χαρούμε αμοιβαία τη ζωή και τον «άλλον».. Σήμερα ο ανταγωνισμός στις ανθρώπινες σχέσεις έχει οξυνθεί όσο ποτέ άλλοτε και ένα από τα μεγαλύτερα όπλα του είναι το σεξ και ο έρωτας.. Θα λέγαμε λοιπόν τους νεώτερους ότι είναι κρίμα να χάσουν και αυτό το καλοκαίρι της ζωής τους.. Ας ανακαλύψουν και αυτοί την χαρά του άδολου, αγνού και καθαρού σεξ χωρίς ιδεολογικές προσμίξεις, περίεργα συναισθήματα, ψυχολογικές κατισχύσεις, κοινωνικούς περιορισμούς και διάφορα ανταλλάγματα.. Θα επιβεβαιώσουν την ύπαρξη τους χίλιες φορές καλύτερα και θα κάνουν και καμιά καλή γνωριμία.. Άσε που στην περίοδο της οικονομικής κρίσης θα αυξηθεί και η ..τουριστική κίνηση η οποία ανέκαθεν στην Ελλάδα συμβάδιζε με την σεξουαλική γιατί και η Σουηδέζα και η Γερμανίδα από το Greek καμάκι προσμένουν και αυτές για να δουν λίγη χαρά στα σκέλια τους..