Η πολύ πίστη βλάπτει σοβαρά την υγεία!

Προσοχή αυτές τις «άγιες» μέρες! Η σύγχρονη νευρολογία αποκαλύπτει ότι η πίστη σχετίζεται με μειωμένη εγκεφαλική δραστηριότητα ! Άτομα δηλαδή που πιστεύουν φανατικά σε θεούς και αγίους, σε ποδοσφαιρικές ομάδες και κόμματα, στο Γκιόργκο που «σώζει την πατρίδα» και σε «μνημόνια» που καταστρέφουν την πατρίδα, εν γένει δηλαδή, άτομα «κολλημένα» και φανατικά των μονόδρομων, του απόλυτου και της μιας και μοναδικής αλήθειας, παρουσιάζουν μειωμένη εγκεφαλική δραστηριότητα!

Έρευνες στο πανεπιστήμιο του Μιζούρι στις ΗΠΑ αποκαλύπτουν ότι άτομα με βλάβη στο δεξιό βρεγματικό λοβό του εγκεφάλου παρουσίαζαν υψηλότερα επίπεδα υπερβατικών εμπειριών και μονολιθικών προσκολλήσεων. Άτομα δηλαδή «κολλημένα» σε υπερβατικές ερμηνείες και καταστάσεις αλλά και φανατικά σε μονολιθικές αντιλήψεις, δόγματα και εξαρτήσεις, παρουσιάζουν εγκεφαλική βλάβη και μειωμένη εγκεφαλική δραστηριότητα! Θα μου πείτε σιγά το νέο! Και ποιος δεν βλέπει σε κάποιον φανατικό, εξαρτημένο και κοινώς «κολημμένο» σε οτιδήποτε πως κάτι δεν πάει καλά; Εντάξει.. Άλλο όμως να αποδεικνύεται και επιστημονικώς..(«Καθημερινή» 22-12-08)

Εν τω μεταξύ άλλες μελέτες αποκαλύπτουν ότι η πίστη είναι «η οδός της μικρότερης αντίστασης», η οδός του εύκολου και ρηχού, ενώ η μη πίστη, ο σκεπτικισμός, η αμφισβήτηση, απαιτεί σκέψη, δηλαδή προσπάθεια. Τα παιδιά για παράδειγμα είναι γενικώς πιο ευκολόπιστα σε παραμύθια και υπερφυσικές καταστάσεις. Το ίδιο και οι θρησκευόμενοι που επικεντρώνονται περισσότερο στις ηθικές διαστάσεις της πίστης τους και έτσι δε χρειάζεται ούτε καν να σκέφτονται. Το «πίστευε και μη ερεύνα» δηλαδή του «άγιου» Αυγουστίνου είναι πανεύκολο και ενδείκνυται για βλάκες, κρετίνους και ανόητους γιατί δεν χρειάζεται ούτε ίχνος σκέψης και εγκεφαλικής δραστηριότητας. Αντιθέτως η μη πίστη θέλει αμφισβήτηση, εγρήγορση, ανατροπή, διαρκή σκέψη, γνώση και προ παντός έρευνα. Όντως πολύ δύσκολα πράγματα δηλαδή.. (Νew Scientist Μagazine, Reed Βusiness Ιnformation Ltd. © 2009)

Τούτες τις «άγιες μέρες» λοιπόν, που θα πάμε στα χωριά μας και θα αναπνεύσουμε πιο καθαρό αέρα, είναι ευκαιρία για έναν ελάχιστο έστω «αναστοχασμό» δηλαδή για μια στοιχειώδη αμφισβήτηση και κριτική στάση απέναντι στον εαυτό μας. Ας προσπαθήσουμε να «ξεκολλήσουμε» από οποιονδήποτε και οτιδήποτε είμαστε κολλημένοι.. Όντας «κολλημένοι» και με μειωμένη εγκεφαλική δραστηριότητα, δεν τιμούμε και δεν κολακεύουμε έτσι, ούτε τον άλλον αλλά  ούτε και τον εαυτό μας. Ας ξεκολλήσουμε για να βρούμε την υγεία μας. Δεν υπάρχει τίποτα το μεγαλύτερο, το σπουδαιότερο  και ομορφότερο από την ελευθερία της σκέψης. Η πολύ «πίστη» και ο φανατισμός βλάπτουν σοβαρά την υγεία, τόσο την δική μας όσο και της κάθε σχέσης μας. Ο «κολλημένος» είναι μίζερος και δυνάμει επικίνδυνος για τον εαυτό του και τους άλλους. Ακόμα και ο έρωτας, αν δεν είναι ελευθερία, είναι απλώς “κόλλημα”.. Άλλωστε τώρα πού ανθίζει η άνοιξη και σκάει το καλοκαίρι, κρίμα δεν είναι να αφήνουμε την ομορφιά και τη ζωή να περνάει από δίπλα μας, να ανασταίνει ακόμα και νεκρούς και εμείς να παραμένουμε με την τσίχλα στο μυαλό;

Μην ανησυχείτε δεν υπάρχει θεός!

Τόκανε λέει στην Αϊτή για να τους .. «δοκιμάσει».. Και όχι μόνο στην Αϊτή.. και αλλού και εδώ και τώρα και αύριο.. Πάντα τα ίδια κάνει εδώ κι ατέλειωτους αιώνες.. Εκεί που κάθεται ο ..παντοδύναμος τον πιάνει μια ανασφάλεια και μια ακατανίκητη ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης.. Για να δούμε, λέει, αν με πιστεύουν.. αν με αγαπάνε ακόμα.. Και μας «δοκιμάζει» εξαπολύοντας τον τρόμο, τη δυστυχία, τη συμφορά και τον απέραντο πόνο..

Ο άνθρωπος ενώ δημιουργεί το θεό..

Τέλος πάντων, τα θεολογικά και εν γένει θρησκευτικά επιχειρήματα έχουν πια ξεπεράσει κάθε όριο γελοιότητας.. Ο δογματισμός, ο φανατισμός και πολύ περισσότερο η βλακεία δεν ηττώνται εύκολα.. Η ανθρώπινη ανάγκη και αδυναμία και προπαντός η άγνοια γίνονται αντικείμενα στυγνής εκμετάλλευσης από τον ..παντοδύναμο, δηλαδή από τούς επί γης dealer του, οι οποίοι κάνουν τα πάντα προκειμένου να μη μαθευτεί πως δεν υπάρχει αυτό που αντιπροσωπεύουν γιατί διαφορετικά δεν θα έχουν κανένα λόγο ύπαρξης..

Αλλά ας μην ανησυχούμε άλλο πια.. Δεν υπάρχει θεός! Άλλωστε έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει μία και μοναδική αλήθεια.. Οπότε ας ζήσουμε όσο πιο καλά και ανθρώπινα μπορούμε χωρίς να ανησυχούμε ότι δήθεν υπάρχει θεός.. Οι μοναδικοί θεοί που έχουν απομείνει είναι αυτοί επί γης που κυριαρχούν σε όλους τους τομείς της ζωής και που είναι πια καιρός να τούς αμφισβητήσουμε και αυτούς όσο το δυνατόν εντονότερα και γρηγορότερα.. Όπου γκρεμίζεται ένας θεός μπορεί να αναδειχτεί ένας καινούργιος άνθρωπος κι όπου γκρεμίζεται μια θρησκεία μια καλύτερη ζωή..

ΣΗΜ: Γίνε και εσύ μέλος της ομάδας “ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ’ …ΕΔΩ

Η εύκολη πλευρά της αθεΐας

Είδα ένα καθηγητή πανεπιστημίου να γίνεται ξαφνικά παπάς και συγκλονίστηκα πραγματικά. Γνωστός καθηγητής της νομικής και πρώην υπουργός, ανήκει στον λεγόμενο προοδευτικό χώρο, αρθρογράφος και συγγραφέας νομικών και φιλοσοφικών βιβλίων. Δεν είχε καμία απολύτως σχέση με θρησκοληψίες και ούτε καν ως απλός θρησκευόμενος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί! Καυτηρίαζε τον φανατισμό απ όπου και αν προέρχεται, είχε ανοιχτό μυαλό και ευρεία κοινωνική αντίληψη. (πολιτικά διαφωνώ μαζί του αλλά αυτό δεν έχει σημασία). Είναι ο καθηγητής Κώστας Μπέης που έγινε ξαφνικά παπάς όταν σκοτώθηκε η κόρη του, νομίζω σε τροχαίο..

Υποκλίνομαι βαθειά στον ανθρώπινο πόνο και στην ανθρώπινη ανάγκη που κάνει ακόμα και ένα ανοιχτό μυαλό να αναζητά μια διέξοδο στο υπερβατικό, εφόσον δεν την βρίσκει σε τούτη τη γη που πατούμε.. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δικαιώνονται οι διάφοροι επί γης dealers του υπερβατικού και αρθρογράφοι του, οι διάφοροι έμποροι της ανθρώπινης πίστης και καραγκιόζηδες δεσποτάδες με τις χρυσοποίκιλτες ρόμπες (άμφια τα λένε) που αντλούν την εξουσία τους από την «ύπαρξη» ενός τίποτα.. Δεν υπάρχει «κάτι» έξω από την κοινωνία και την Ιστορία. Δεν υπάρχει θεός. Όλα εδώ βρίσκονται και όλα εδώ μένουν.  Εμείς οι ίδιοι κατασκευάζουμε τους θεούς μας και αυτοί θα υπάρχουν όσο υπάρχει και η ανάγκη.. Υποκλίνομαι στον πόνο του καθηγητή και ομολογώ ότι τελικά είναι αρκετά εύκολο να είναι κανείς άθεος όπως εγώ που δεν έχω νιώσει τέτοιο πόνο. Ούτε και είναι σπουδαίο να παραμένει κανείς άθεος και βολεμένος όπως εγώ.. Για άλλη μια φορά διαπιστώνω πως δεν υπάρχει τίποτα το σπουδαιότερο, το ιερότερο και αγιότερο από τον ανθρώπινο πόνο και την ανθρώπινη ανάγκη..

«Στην άκρη της πόλης» ή στην άκρη του Μεσαίωνα;

Πάλι ο κος Νίκος Ξυδάκης. Μας αποδίδει ότι δεν καταλάβαμε το κείμενο του. «Όσο σφοδρότερη η αντίδραση, τόσο ασθενέστερη η κατανόηση του εναρκτήριου κειμένου» μου, λέει. Συγνώμη, αλλά θα τον διαψεύσω. Το κατάλαβα πάρα πολύ καλά το κείμενο του. Άλλο είναι αυτό που δεν κατάλαβα και θα εξηγηθώ πάραυτα..

Ο κος Ξυδάκης εξηγεί ότι ο «πυρήνας» του κειμένου του ήταν η «η συγχώρεση, η αναζήτηση παρηγοριάς..» Λέει επίσης ότι το λείψανο του ερημίτη ήταν η «αφορμή» για να «δούμε, να αφουγκραστούμε το συμβάν. Να αναρωτηθούμε τι σημαίνει για τους ανθρώπους που σπεύδουν στο Μενίδι, για τους φτωχούληδες και τις μαντιλοφορούσες..». Για να οδηγηθεί τελικά στον αφορισμό ότι «οποιαδήποτε αναφορά, με οποιονδήποτε τρόπο, στο θρησκευτικό φαινόμενο.. σοκάρει πολλούς, και τους οδηγεί σε βίαιες αντιδράσεις, σε επίδειξη τσαμπουκαλίδικου αθεϊσμού..» Και όχι μόνο. Το χειρότερο είναι το ανάθεμα του πως «παρόμοιες αντιδράσεις» (σαν και τη δική μου) στο κείμενο του, προκαλούνται από «οτιδήποτε θεωρείται μεταφυσικό.. και οτιδήποτε αγγίζει την έσω ύλη, τα αισθήματα, την αγάπη, τον πόνο, τους φόβους». Ότι πίσω από την, πχ δική μου, «correct εργαλειακή σκέψη, πίσω από την πεισματική άρνηση του μεταϋλικού, της φαντασίας, του συναισθήματος» υπάρχει «μια άρνηση του πραγματικού». Και το πραγματικό που αρνούμαι να δω κατά τον κο Ξυδάκη είναι η «άκρη της πόλης» δηλαδή «μια μεγάλη άγνωστη πόλη πλάι στην τεράστια γνωστή.. με Ρωσοπόντιους.. με μικρομεσαίους και παραβατικούς, με ντίλερ και οπλοφόρους, με καθηγητριούλες που κλαίνε έντρομες.. Σε αυτή την Άκρη ακούμπησε το λείψανο»..

Δεν θα αναφερθώ στον απροκάλυπτο θρησκευτικό λαϊκισμό του κου Ν.Ξ που θα τον ζήλευαν ακόμα πολλοί αγριεμένοι συνδικαλιστές. Αλήθεια, πότε και πώς αγκαλιάζει όλους αυτούς τους κατατρεγμένους η εκκλησία; Πως στέκεται δίπλα στην «καθηγητριούλα που κλαίει έντρομη στην αίθουσα του ΤΕΕ»; Όταν βγάζει λείψανα και άγιες ζώνες σε μια ιδιότυπη δημοπρασία ή όταν αρπάζει και πουλάει οικόπεδα;

Θα σταθώ όμως στην έντεχνη ταύτιση του μεταφυσικού με την φαντασία και την αγάπη. Μας κατηγορεί ο κος Ξυδάκης ότι όλοι εμείς που δεν καταξιωνόμαστε, όπως εκείνος και ο κος Γιανναράς, μέσα από το μεταφυσικό (όποιο και είναι αυτό, πολιτικό ή θρησκευτικό), στερούμαστε των αισθημάτων της αγάπης, του πόνου ακόμα και της φαντασίας.. Ότι η σκέψη όλων ημών που δεν βρίσκουμε νόημα μέσα στο μεταφυσικό αλλά στην ίδια την ζωή, είναι «correct εργαλειακή σκέψη» και άρνηση του πραγματικού. Όποιοι δηλαδή δεν εμφορούνται από μεταφυσικά θρησκευτικά ιδεολογήματα αρνούνται το πραγματικό(!) Ο κος Ξυδάκης ιδιοποιείται την αγάπη, το συναίσθημα και την φαντασία και τα ταυτίζει με το μεταφυσικό. Αυτή τη φορά το νέο του κείμενο ξεπερνάει τα όρια της πραγματικής μπούρδας του προηγούμενου και γίνεται και το ίδιο μεταφυσικό. Δηλαδή μη πραγματικό..

Άκρη της πόλης ή άκρη του Μεσαίωνα;

Αγαπητέ κε Ξυδάκη. Ξέρουμε και έχουμε καταλάβει πολύ καλά τι σημαίνει και τι συμβαίνει στο Μενίδι. Σιγά την βαθιά ανάλυση του «συμβάντος».. Συμβαίνει ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και στην παναγία της Τήνου, στους δυστυχισμένους που ανέρχονται γονυπετείς τα σκαλιά της και στους εκμεταλλευτές τους, αυτό που συμβαίνει στους φιλιππινέζους χριστιανούς που αυτομαστιγώνονται παρελαύνοντας στους δρόμους και γεμίζοντας το κορμί τους με καρφιά και αίματα, κλπ, κλπ.. Συνεχίζεται δηλαδή ακριβώς αυτό που συνέβαινε και στον Μεσαίωνα..

Αυτό λοιπόν το κατάλαβα, είναι εύκολο.. Άλλο είναι αυτό που δεν κατάλαβα. Έστω ότι στο Μενίδι συμβαίνει αυτό που λέτε εσείς. Όμως, χρειάζεται να το διαφημίζετε κιόλας; Χρειάζεται να εφοδιάζετε και να εξοπλίζετε αυτό που συμβαίνει στα απανταχού Μενίδια και με το απαραίτητο θεωρητικό και ιδεολογικό οπλοστάσιο; Αδικείτε τον εαυτόν σας όταν τον μετατρέπετε σε Ανδριανόπουλο της «ελεύθερης αγοράς» των «λειψάνων». Σε «γκουρού» των «προσκυνημάτων». Σε θεωρητικό του «Μενιδίου». Αυτή λοιπόν είναι η απάντηση σας στους δυστυχισμένους, τους ταπεινούς και καταφρονεμένους της γης, σε όσους ζουν «στην άκρη της πόλης»; Αυτό σας γοητεύει πνευματικά; Η επιστροφή στην «άκρη» του Μεσαίωνα;

Είχα την ελπίδα ότι γράψατε το πρώτο σας κείμενο παρασυρόμενος από την ίδια σας την ασυγκράτητη πένα. Συγχωρεμένος! Άλλο όμως αυτό και άλλο να επιμένετε ότι μόνο «στην άκρη της πόλης», δηλαδή στα λείψανα του Μενιδίου, νιώθουμε τη δοκιμασία των απελπισμένων και δοκιμαζόμαστε και εμείς μαζί τους.  Εγώ για παράδειγμα ως μη μεταφυσικός και με την «correct εργαλειακή σκέψη» όπως με κατηγορείτε, δεν χρειάζομαι ούτε την «άκρη της πόλης» και φυσικά ούτε και να επιστρέψω στην «άκρη του Μεσαίωνα» για να νιώσω την δοκιμασία των φτωχών και απελπισμένων.. Την βλέπω και την νιώθω καθημερινά στην τεράστια γνωστή πόλη, στην καρδιά της σύγχρονης καθημερινής Αθήνας.. Μα καλά, τελικά εσείς πού ζείτε;

ΥΓ. Και μια και αναφέρατε τον Ταρκόφσκι ρίξτε και μια ματιά στο «Σολάρις»..

Ολόκληρο το νέο κείμενο του κου Ξυδάκη ΕΔΩ

Η δική μου κριτική στο προηγούμενο κείμενο του ΕΔΩ

“Πάει” και ο Νίκος Ξυδάκης..

Προσκυνάει στο Μενίδι! Τι κρίμα.. Τελικά πιο εύκολα μπουρδολογεί μια δυνατή πένα παρά μια αδύνατη. «Αυτές τις μέρες της οικονομικής καταιγίδας, που αδειάζει ταμεία και ταράζει ζωές», διαπιστώνει ο Νίκος Ξυδάκης, «η αττική γη ζει εν παραλλήλω βίο ατάραχο..» Η πένα του έχει ήδη θέσει την πρόκληση ακόμα και στον πλέον αδιάφορο αναγνώστη. Προβάλει μια ορθή περιγραφή της αμείλικτης πραγματικότητας, τον αγκιστρώνει σαν ψάρι και τον μεταφέρει απνευστί στον τόπον ενός ..θαύματος όπου και καλά η αττική γη ζει βίο ..ατάραχο και ονειρικό! Τώρα η ερώτηση προκύπτει από μόνη της. -Και πως γίνεται αυτό; -Ιδού πως, λέει ο Ν.Ξ: «Στους Ναούς της Μεσογαίας» εκτίθεται σε δημόσιο προσκύνημα το λείψανο του Ρώσου Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ(!)

σιγά το δύσκολο..

Κατ αρχάς τι σημαίνει Άγιος; Και από πού κι ως που Άγιος; Σαν τον Ρασπούτιν; Σαν τους φονιάδες Κωνσταντίνο και Ελένη; Επειδή τον ανακήρυξε άγιο η ρώσικη εκκλησία το 1903; Αυτή θέλει να ανακηρύξει ακόμα και τον Γιέλτσιν! Και τι σόι Άγιος: Μήπως απ΄αυτούς τούς μανιοκαταθλιπτικούς που μιλούν ακατάληπτα, ένας αγύρτης, θαυματοποιός και υπνωτιστής, ένας επιληπτικός και σχιζοφρενής που ζούσε στις παραισθήσεις του ταγίζοντας μια αρκούδα (δεν είναι και πολύ δύσκολο αυτό) ένας αιμοφιλικός που έγραφε ματωμένες επιγραφές στο στήθος του όπως η Αθανασία του Αιγάλεω; Όταν απουσιάζει η επιστήμη όλα είναι κατορθωτά και όλοι μπορούμε να γίνουμε άγιοι..

Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και χυδαία. Η έμπειρη πένα του Ν.Ξ ξέρει ότι τέτοιου είδους παρωχημένοι άγιοι δεν περνάνε σήμερα. Χρειάζονται πιο μοντέρνοι και σοφιστικέ όροι για να δώσει κανείς σύγχρονη αξία σε ένα λείψανο. Πρέπει δηλαδή ο άγιος να παρουσιαστεί ως ένας ένας «προμοντέρνος» άγιος που μιλά σε μας τους «υστερομοντέρνους» ανθρώπους που συναναστρεφόμεθα, “κυκλωμένοι από κοινωνίες και δίκτυα” (να και το ιντερνετ) “ανασαίνουμε δικτυωμένοι μες στην τυραννία της οικειότητες” (να και ο Ρίτσαρντ Σένετ με το έργο του «η τυραννία της οικειότητας») “μόνοι μες την ερημία του πλήθους” (το γνωστό μόνος ανάμεσα στους πολλούς).. Η πένα χρησιμοποιεί και πάλι την τεχνική της προσγείωσης στην αμείλικτη πραγματικότητα την οποία χρησιμοποιεί ως απόδειξη του εξωπραγματικού και εξωφρενούς! Όλα είναι ένα κατάλληλο μοντάζ. Στο σινεμά, αν μετά από μια κηδεία δείξεις ένα ανέκφραστο πρόσωπο θα φαίνεται λυπημένο ή αν μετά από έναν γάμο δείξεις το ίδιο ακριβώς ανέκφραστο πρόσωπο θα φαίνεται χαρούμενο κλπ.. Το εξωφρενικό μονταρισμένο καταλλήλως, φαντάζει ως πραγματικό.

Μήπως ο Ν.Ξ θέλει να μας προσηλυτίσει στην πίστη για τον άγιο; Όχι φυσικά. Δεν φτάνει ως εκεί η κατάντια του συγκεκριμένου κειμένου του. Η πένα προτείνει κάτι πιο μοντέρνο και πιο ελκυστικό. Κάτι που πραγματικά τόχουμε ανάγκη όλοι μας. Το λείψανο λέει, μας υπενθυμίζει την «αναστοχαστικότητα και τη vita contemplativa»! Καλά ε;.. Ο «προμοντέρνος» άγιος που κάνει εμάς τους «υστερομοντέρνους» να «αναστοχαζόμαστε»! Τώρα ακόμα και ο πλέον αγράμματος αναγνώστης έχει εκσπερματώσει.. Το ρίγος της πένας τον έχει κατακυριεύσει. O ερημίτης του Ν.Ξ μας «υπενθυμίζει τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας σε μεταϋλικό πλαίσιο, χωρίς τη βιάση του παρόντος..» Μωρέ μπράβο δυνατότητα το λείψανο..

Και για όσους ακόμα παραμένουν άπιστοι ενώπιον του θαύματος της «αναστοχαστικότητας» που συντελείται στο Μενίδι, η πένα επικαλείται την γνωστή και αγαπημένη στους απανταχού φοβισμένους πιστούς απειλή του θανάτου! Το ύστατο επιχείρημα κάθε παραδοσιακής και σύγχρονης θρησκείας! “Ο νεωτερικός άνθρωπος.. πεθαίνει καλωδιωμένος και διασωληνωμένος,  εν αγωνία ή εν αφασία· οστράκισε τη φθορά με χημειοθεραπείες και τομογράφους, μα δεν πάτησε τον θάνατο..» (Εδώ μου μυρίζει Γιανναράς) Και εφόσον δεν κατάφερε να «πατήσει τον θάνατο» ας ανακαλύψει την «αναστοχαστικότητα» στα ..πτώματα!

Η πένα τώρα έχει κάνει καλά τη δουλειά της και έχει κατακτήσει το κοινό της. Ο Δεσπότης Μενιδίου μπορεί πλέον να πάρει το λείψανο παραμάσχαλα και να το περιφέρει ανά τας ρίμας και τας οδούς όπως ο άγιος Εφραίμ περιέφερε τάχα την αγία ζώνη της παναγίας ως μαϊμού ο αθεόφοβος.. Και αφού δεν έβγαλε και πολλά από αυτήν την «μπίζνα», τόριξε στο real estate κάνοντας τούς παγκόσμιους επενδυτικούς κολοσσούς να τρίβουν τα μάτια τους έμπροσθεν του θαύματος! Τέλος πάντων..

Μήπως θέλει να μας εξαπατήσει με την τέχνη της πένας του ο Ν.Ξ; Όχι φυσικά. Απλώς μπέρδεψε λίγο την πτωματολαγνεία με την απαράμιλλη γραφολαγνεία και λεξιλαγνεία του. Γράφει ωραία για να γράφει ωραία. Τίποτα άλλο. Μπούρδες μεγάλης συγγραφικής τέχνης. Για να δείτε πόσο εύκολα μια δυνατή πένα μπορεί να παντρέψει το πραγματικό με το υπερβατικό, να κάνει το μαύρο άσπρο και τούμπαλιν. Μην το γελάτε. Ένα απίστευτα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας διανόησης είναι εγκλωβισμένο στις μπούρδες της γραφολαγνείας και λεξιλαγνείας της.. Και ως συνήθως οι ίδιοι οι γραφιάδες καταλήγουν να πιστεύουν ακράδαντα αυτά που γράφει η πένα τους.

Μα καλά τι έχουν πάθει σοβαροί άνθρωποι; Πάει και ο Ρουσόπουλος, απέκτησε πνευματικό.. Πάει και ο Ξυδάκης, προσκυνάει στο Μενίδι.. Πάει κατά διαβόλου δηλαδή ο τόπος! Εντάξει.. Και εγώ γοητεύομαι από την πνευματικότητα (όχι θρησκευτικότητα). Παρότι δεν πιστεύω σε θεούς και δαίμονες, προτιμώ το «προμοντέρνο» πνεύμα ενός ασκητή από το «υπερμοντέρνο» της σύγχρονης αγοράς. Όχι όμως και τέτοια διαφήμιση στο λείψανο! Υποκλίνομαι μεν στην πένα του Ν.Ξ, γιατί ακόμα και όταν μπουρδολογεί το κάνει με τέχνη, αλλά ότι η «αναστοχαστικότητα» στην εποχή των δικτύων και της καλωδίωσης αλλήλων κατακτιέται με πτωματοπροσκυνήματα, αυτό, εκτός από την πένα του, ούτε και ο ίδιος το πιστεύει!

Φυσικά και θα σας παραπέμψω να απολαύσετε ολόκληρη την ωραία μπούρδα του κου Ξυδάκη

Στοιχεία για τον άγιο θα βρείτε ΕΔΩ

Για την διασκέδαση σας έχουμε και αυτό ΕΔΩ

Και επειδή ο κος Ξυδάκης απάντησε του ανταπάντησα και εγώ ΕΔΩ

Τά πάθη και η ανάσταση του Αδωνη

Επειδή η ιδέα της Ανάστασης του Χριστού είναι ..”κλεμένη” ας δούμε τις ομοιότητες της με τα πάθη και την Ανάσταση, ενός σημιτικού θεού του Αδωνη που έγινε δεκτός από τους Ελληνες από πολύ νωρίς, ήδη από τις αρχές του 7ου αι. π.Χ., αν όχι και παλιότερα.

“..Το όνομα Αδωνις στη δυτική σημιτική γλώσσα σημαίνει «Κύριέ μου», αλλά δεν σχετίζεται με κάποια συγκεκριμένη θεότητα. Σύμφωνα με τη μυθολογία ο θεός αυτός υπήρξε καρπός μιας άνομης συνεύρεσης πατέρα και κόρης, αλλά γεννήθηκε τόσο ωραίος ώστε η ίδια η Αφροδίτη, που προκάλεσε την ειδεχθή αιμομιξία, τον ερωτεύθηκε παράφορα. Για να τον έχει αποκλειστικά δικό της και ώσπου να μεγαλώσει, τον έδωσε προς φύλαξη στην Περσεφόνη, τη θεά του Κάτω Κόσμου. Γρήγορα όμως τον ερωτεύθηκε και η θεά αυτή και δεν ήθελε με κανένα τρόπο να τον αποχωρισθεί. Ολες οι προσπάθειες της Αφροδίτης να τον φέρει κοντά της απέτυχαν. Τέλος στη διαμάχη των δυο θεαινών έβαλε ο Δίας. Πρόσταξε ένα τρίτο του χρόνου ο Αδωνις να μένει με την Αφροδίτη, ένα άλλο τρίτο με την Περσεφόνη και το τελευταίο να το περνά με εκείνη που θα επέλεγε ο ίδιος και που ήταν φυσικά η Αφροδίτη.

Προς τιμή του Αδωνη γιόρταζαν αυτή περίπου την εποχή (ή το καλοκαίρι) τα Αδώνια, με συμμετοχή αποκλειστικά γυναικών, που πενθηφορούσαν και τελούσαν «πάντα τα εις κηδείας καθιερωμένα». Πάνω σε νεκρικές κλίνες, μέσα σε σπίτια, τοποθετούσαν κέρινα ομοιώματα του Αδωνη, περιβαλλόμενα από ποικίλα άνθη, κλαδιά και καρπούς, ενώ γύρω τους έκαιγαν λιβανωτοί και άλλα αρωματικά θυμιάματα. Οι γυναίκες θρηνούσαν γοερά και κόπτονταν για τον θανόντα θεό. Επιπλέον, φύτευαν μέσα σε πήλινες γλάστρες σπόρους από γρήγορα αναπτυσσόμενα αλλά και γρήγορα μαραινόμενα φυτά, όπως μάραθρα και διάφορες πρασινάδες, τις οποίες, αφού πότιζαν, τις ανέβαζαν στις στέγες των σπιτιών. Μια ιδέα για τις γλάστρες αυτές, που οι αρχαίοι τις αποκαλούσαν «κήπους Αδώνιδος», μας δίνουν παραστάσεις αττικών αγγείων. Στη συνέχεια περιέφεραν τα ομοιώματα του θεού στους δρόμους «κοπτόμεναι» πάλι και «θρήνους ήδον» με τη συνοδεία ενός ιδιαίτερου αυλού, που αποκαλείτο γίγγρας. Πρόκειται για μικρού μήκους αυλούς, που έδιναν έναν οξύ, διαπεραστικό, θρηνώδη και πένθιμο τόνο. Μετά την περιφορά, τα είδωλα μαζί με τους «κήπους του Αδώνιδος», που στο μεταξύ είχαν αρχίσει να φυτρώνουν, ρίχνονταν σε κάποια πηγή ή σε ένα ποτάμι. Την επόμενη μέρα γιόρταζαν «εν χαρά» την ανάσταση του θεού.

Αν και είναι παρακινδυνευμένο να διατυπώνονται γενικεύσεις βασισμένες σε εξωτερικές ομοιότητες που παρουσιάζουν θεότητες διαφορετικών πολιτισμών και διαφορετικών χρονικών περιόδων, ο ελληνικός Αδωνις, όπως και ο σημιτικός, φαίνεται ότι αποτελεί προσωποποίηση του μυστηρίου της βλάστησης. Η γιορτή του θα πρέπει να προέκυψε από τη στιγμή που οι άνθρωποι, παρατηρώντας τις ετήσιες μεταβολές της φύσης, θεώρησαν ότι αυτές οφείλονται σε μια συνεχή διαμάχη ανάμεσα σε δυνάμεις που αντιπροσώπευαν τη γονιμότητα και τη φθορά. Πίστεψαν λοιπόν ότι, εκτελώντας κάποιες μαγικές τελετουργίες, μπορούν να βοηθήσουν τις θεότητες της ζωής στον αγώνα τους ενάντια στις θεότητες του θανάτου. Οι «κήποι του Αδώνιδος» με τους γρήγορα αναπτυσσόμενους αλλά και γρήγορα μαραινόμενους σπόρους, όπως και η ρίψη τόσο του ομοιώματος του θεού όσο και των «κήπων» του μέσα σε νερό, αποτελούν τελετουργίες μιας μορφής συμπαθητικής μαγείας. Απέβλεπαν στην ετήσια αναζωογόνηση της γης με τη βοήθεια και του απαραίτητου νερού. Ο ίδιος ο Αδωνις ενσάρκωνε το πνεύμα της βλάστησης και ο ετήσιος θάνατος και η επάνοδός του στη ζωή αντιπροσώπευαν τον μαρασμό της φύσης κατά τον χειμώνα και την επερχόμενη αναγέννησή της κατά την άνοιξη.

Ωστόσο η διατήρηση της γιορτής των Αδωνίων στον ελληνικό χώρο πιθανόν να μην οφείλεται μόνο στους παραπάνω λόγους. Θυμίζουμε ότι οι αρχαίοι Εληνες είχαν πολλές γιορτές που απέβλεπαν στην ευφορία της γης και την ευγονία. Ετσι διατυπώθηκε η άποψη ότι ίσως η γιορτή αυτή κέρδισε μια θέση στην ανδροκρατούμενη ελληνική κοινωνία επειδή έδινε στις γυναίκες τη δυνατότητα, όπως και ορισμένες άλλες γυναικοκρατούμενες γιορτές, να αποδεσμεύονται έστω και για λίγο από την ασφυκτική ανδρική χειραγώγηση. Υπενθυμίζω ότι πριν από 35 και πλέον χρόνια o Wolfgang Helck υποστήριξε ότι η ιστορία του Αδωνη πρέπει να αποτελεί κατάλοιπο μιας παλιάς γυναικοκρατούμενης κοινωνίας της Ανατολής, όπως των Αμαζόνων της ελληνικής μυθολογίας. Στην κοινωνία αυτή οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν νεαρούς αρσενικούς μόνο και μόνο για την ευχαρίστηση και τη γονιμοποίησή τους και στη συνέχεια τους σκότωναν! Τολμηρή άποψη που ωστόσο δεν μπορεί να επαληθευθεί”.

Το κείμενο είναι του καθηγητή αρχαιολογίας Μ. Τιβέριου και δημοσιεύτηκε στο “Βήμα” 27-04-08

πορνεία, πέος και η αγαθότητα του Θεού..

Γιατί ο έρωτας είναι αμαρτία και πώς ο Αγιος Αυγουστίνος συνέδεσε την αμαρτία με την ανυπακοή του ..πέους για να υποστηρίξει την αγαθότητα του Θεού..(!) (αφιερωμένο στο σεβασμιότατο Άνθιμο εξαιρετικά)

Στην ιστορία του ο έρωτας χρησιμοποιήθηκε πολύ περισσότερο ως το μέσον μιας κοινωνικής σχέσης και λιγότερο ως ο σκοπός μιας σχέσης, παρά τον αιώνιο αγώνα της λογοτεχνίας και της τέχνης να αναδείξουν και να προάγουν την ρομαντική πλευρά του. Τα πιο εμφανή καθημερινά παραδείγματα είναι η χρησιμοποίηση του ως μέσον πλουτισμού, βολέματος, εξουσίας, ματαιοδοξίας, κοινωνικής καταξίωσης, αναρρίχησης, κλπ. Σε όλες τις περιπτώσεις κυριαρχούν τα κοινωνικά, ακόμη και ταξικά, χαρακτηριστικά που κατά βάθος αποτελούν και την ψυχολογική-συναισθηματική βάση της σχέσης. Αν εκλείψουν αυτά, ατονεί και εκλείπει και το συναίσθημα..

Η πορνεία ως η «επ αμοιβή» ερωτική υπηρεσία που προσφέρει μια ιερόδουλη, όχι μόνο αποτελεί την αθωότερη πλευρά του αλλοτριωμένου έρωτα, αλλά και κοινωνικά ένα άκρως απαραίτητο επάγγελμα-λειτούργημα. Δεν συνιστούν δηλαδή πορνεία ούτε οι υπηρεσίες της Λαϊδος της Κορινθίας, ούτε της γιαπωνέζας γκέισας, ούτε και της Σούλας του Μεταξουργείου, αλλά της Τσέκου και της Κάρλας Μπρούνι και μάλιστα στην πιο χυδαία εκδοχή της..

Βεβαίως η πλέον αθέατη πλευρά του φεγγαριού είναι η καθημερινή χρησιμοποίηση του έρωτα ως μέσον εξουσίας και ελέγχου στις διαπροσωπικές και κοινωνικές σχέσεις.. Στον τομέα αυτόν διαπρέπει η εκκλησία η οποία, όπως αποδεικνύει ο Φουκώ στην «ιστορία της σεξουαλικότητας», χρησιμοποιεί τον έρωτα καθαρά ως ένα μέσον κοινωνικού ελέγχου και διατήρησης της εξουσίας της. Πως το καταφέρνει; Είναι πολύ απλό: Ορίζοντας τον έρωτα και την επιθυμία, ιδιαιτέρως την σαρκική, ως αμαρτία! Ακόμα και σήμερα οι πλέον αντιδραστικές και κατάμαυρες εξουσιαστικές δυνάμεις της εκκλησίας επιμένουν ότι κάθε σχέση εκτός εκκλησιαστικού γάμου είναι πορνεία..

Μέχρις εδώ όλα αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά. Εκείνο πού ίσως δεν είναι ευρύτερα γνωστό είναι ότι ο Άγιος Αυγουστίνος θεμελίωσε θεωρητικά την αμαρτία για να υποστηρίξει την ..αγαθότητα του Θεού! Ο Αυγουστίνος ήταν σαφώς επηρεασμένος από τον Πλάτωνα και τον νεοπλατωνισμό και τον αξιοποίησε καταλλήλως για να λύσει το μέγιστο θεολογικό πρόβλημα του χριστιανισμού, ότι εφόσον ο Θεός δημιούργησε τα πάντα εκ του μηδενός τότε είναι αυτός που δημιούργησε και το κακό και το έδωσε στον κόσμο! Για να αποδείξει λοιπόν ότι ο Θεός δεν δημιούργησε το κακό και δεν φέρει ευθύνη γιαυτό, ο Αυγουστίνος επινόησε την εξής θεωρία: Ο Θεός είναι μόνο αγαθός γιαυτό και δημιούργησε μόνο το αγαθό. Το κακό πού υπάρχει στην πραγματικότητα δεν είναι κακό αλλά λιγότερο αγαθό. Και λιγότερο αγαθό είναι ότι απομακρύνεται από τον Θεό. Στην οντολογική ιεραρχία του Αυγουστίνου και στην «Πολιτεία του Θεού» ότι απομακρύνεται από τον Θεό, που βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας (το εν, το «αγαθό» κατά τον Πλάτωνα) είναι λιγότερο αγαθό. Το κακό είναι η υστέρηση του αγαθού. Το λιγότερο αγαθό είναι και κατώτερο από το περισσότερο αγαθό γιαυτό και όσο κατεβαίνουμε από την κορυφή της πυραμίδας, Θεός, Αγγελοι, κλπ και φθάνουμε στην βάση που είναι οι άνθρωποι, συναντάμε ολοένα και λιγότερο αγαθό.. Στην «Πολιτεία του Θεού» τα ανώτερα και αγαθότερα εξουσιάζουν και κυβερνούν τα κατώτερα και λιγότερο αγαθά. Αυτή είναι η τάξη του πανάγαθου Θεού και η δικαιοσύνη. Αν αυτή η τάξη ανατραπεί και αρχίσουν να κυβερνούν τα κατώτερα, τότε υπάρχει αταξία και αδικία και επομένως κακό. Φυσικά την ευθύνη για την αταξία αυτή την φέρει ακεραία η «ελεύθερη βούληση» των ανθρώπων. Η πρώτη αταξία δημιουργήθηκε αμέσως μετά την «πτώση» των πρωτοπλάστων οπότε στη συνέχεια ο άνθρωπος γεννιέται έτσι και αλλιώς αμαρτωλός και το μόνο πού του απομένει είναι να επιδιώκει διαρκώς την χάρη του Θεού, δηλαδή της εκκλησίας..

Και τώρα το πικάντικο της υπόθεσης: Ο ιστορικός Ντέιβιντ Φρίντμαν στην μελέτη του «Α Mind of Its Own: Α Cultural History of the Penis» λέει ότι ο Άγιος Αυγουστίνος συνέδεσε την εκδίωξη του ανθρώπου από τον Παράδεισο με την «ανυπακοή» που έδειξε ένας μυς του ανθρώπινου σώματος πού λέγεται πέος. Στην αρχή ο Αδάμ μπορούσε να ελέγξει το πέος του «με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο κανείς ελέγχει τα πόδια του όταν περπατάει». Όμως όταν αυτός ο μυς άρχισε να κάνει του κεφαλιού του, η κατάσταση άλλαξε ριζικά – και το πέος έγινε μια «δαιμονισμένη βέργα».. Έτσι μετά την «πτώση» των πρωτοπλάστων το πέος αποτελεί για τον χριστιανισμό τον αγωγό μέσω του οποίου διαχέεται το προπατορικό αμάρτημα.. Όλα τα πέη κάνουν του ..κεφαλιού τους γιαυτό και είναι δαιμονισμένα.. Μόνο του Ιησού ξεφεύγει από τον κανόνα. Το γεγονός ότι ήταν αναμάρτητος, παρ’ όλο που είχε πέος, ήταν μια απτή απόδειξη ότι ο άνθρωπος μπορούσε να αντισταθεί στις σαρκικές επιθυμίες και να ζήσει μια ζωή αγνότητας, όπως δηλαδή την ήθελε η εκκλησία..

Κάπως έτσι λοιπόν δημιούργησε η εκκλησία την αμαρτία. Γιατί αν δεν υπήρχε η αμαρτία του έρωτα τι λόγο ύπαρξης θα είχε ο εκκλησιαστικός γάμος: Κι αν δεν υπήρχε γενικώς η αμαρτία τι λόγο ύπαρξης θα είχε η εκκλησία; Εν ολίγοις δηλαδή αν δεν υπήρχε ο Θεός τι λόγο ύπαρξης θα είχαν οι επί γης εκπρόσωποι του;.. Ημαρτον σεβασμιότατε..

ΣΗΜ: Περί του Αγίου Αυγουστίνου διαβάστε

A. Kenny, Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 2005, σελ.98

Περί της σεξουαλικότητας διαβάστε

Μισέλ Φουκώ, Ιστορία της σεξουαλικότητας, εκδ. Ράππα, Αθήνα 1982

Να απαγορευτούν και οι προγαμιαίες σχέσεις μεταξύ των Μητροπολιτών!

Όταν κοτζάμ Ιερά Σύνοδος με επίσημη ανακοίνωση της αποκαλεί «πόρνους» όσους έχουν παντρευτεί με πολιτικό γάμο, εγώ τώρα τι πρέπει να γράψω που είμαι και αθυρόστομος;

Θα αρχίσω με την είδηση: Η Ιερά Σύνοδος με ψήφους εννέα έναντι τεσσάρων όχι μόνο τάχτηκε εναντίον του συμβολαίου συμβίωσης και εναντίον του Αρχιεπισκόπου, αλλά επανέφερε από τον τάφο και το ζήτημα του πολιτικού γάμου αποκαλώντας «πορνεία» τη σχέση πού δεν έχει ευλογηθεί με εκκλησιαστικό γάμο.. (μειοψήφησαν ο Αρχιεπίσκοπος, ο Ιωαννίνων, ο Ζακύνθου και ένας άλλος πού δεν θυμάμαι)..

Και τώρα τι να σχολιάσω; Οι φίλοι μου λένε να συγκρατηθώ.. Εντάξει.. Θου κύριε.. Απλώς θα κάνω μια δίκαιη πρόταση:

Εφόσον οι Άγιοι αποδέχονται μόνο τον εκκλησιαστικό γάμο και απαγορεύουν κάθε προγαμιαία σχέση, γιατί τότε τινές εξ αυτών αλληλοπροωθούνται εκ των όπισθεν χωρίς γάμο; Εμείς δεν τους υποχρεώνουμε να παντρευτούν πολιτικά. Ας πάρουν λοιπόν από το χεράκι τον καλό τους, ας ντυθούν νυφούλες, ας ανέλθουν με ενθουσιασμό τα σκαλιά της εκκλησίας, ας τελέσουν το ιερό μυστήριο του γάμου και μετά ας ξεσκίζονται όσο θέλουν και με την ευλογία του κυρίου! Δεν είναι αμαρτία οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις. Αμαρτία είναι η υποκρισία..

..και όμως θαύματα γίνονται..

Μα καλά ούτε και για τον Αρχιεπίσκοπο δεν μπορείς να κάνεις ένα θαύμα βρέ Θεέ; Ασε τα φτωχαδάκια.. Τουλάχιστον τον μακαριότατο που είναι και ο Dealer σου στην Ελλάδα.. Τίποτα ο μεγαλοδύναμος.. Φυσικά οι εν ζωή άγιοι, όπως ο “Ζακύνθου”, δεν πιστεύουν στα θαύματα.. Τόπε καθαρά ο σεβασμιότατος: Εφόσον η επιστήμη αποφάνθηκε, λίγες είναι οι μέρες του Αρχιεπισκόπου μας.. Δεν γίνονται θαύματα και μην περιμένετε. Άντε λοιπόν να “αναδείξουμε” τον επόμενο γιατί έχουμε και δουλειές να κάνουμε εμείς οι ιεράρχες.. Αυτά είπε και λάλησε ο Άγιος και το μήνυμα είναι σαφέστατο: Η επουράνια εξουσία δεν κάνει θαύματα και μην είστε «αιθεροβάμονες»! (έτσι έλεγε τούς μαλάκες ο Αντρέας).. Μόνο η επίγεια ασχολείται με αυτά και τις περισσότερες φορές τα καταφέρνει.. (βλέπε οι επιδιώξεις τού κατεστημένου, των μεγαλοεπιχειρηματιών, μεγαλοδημοσιογράφων και άλλων “νταβατζήδων”). Γιατί, απίθανο τόχετε, παρόλα αυτά, να βγει και πάλι το Πασόκ «ενωμένο-δυνατό» στην πλάτη μας;..