Απρόσμενες εξελίξεις..

Κρύβουν πολλά αυτές οι εκλογές και τα πράγματα σοβαρεύουν απρόσμενα.. Ο Σημίτης είναι εκτός ψηφοδελτίου ενώ ο Καραμανλής αφού απέκλεισε μετά βδελυγμίας κάθε συνεργασία με τον γελοίο Καρατζαφέρη και το σκυλολόι του, (σε σχέση με τούς άλλους ο Ψινάκης θα ήταν πραγματικό κόσμημα ανάμεσα τους και τουλάχιστον είναι πολύ πιο σοβαρός από τον Κοραντή, κοτζάμ πρώην αρχηγό της ΕΥΠ παρακαλώ.. ) στην ερώτηση του Πρετεντέρη, αν θα μπορούσε να συνεργαστεί με το Πασοκ,  μαλάκωσε, δεν το απέκλεισε και απλώς επισήμανε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, λόγω της στάσης του Πασοκ.. Πάντως πολλοί που βρίσκονται έξω από τα ψηφοδέλτια και διάφοροι Σουφλιάδες που βρίσκονται μέσα, καθώς φαίνεται, σχηματίζουν μια χαρά διαπλεκόμενη κυβέρνηση!

Σοβαρεύουν λοιπόν τα πράγματα και όσο πιο πολύ σοβαρεύουν, τόσο και πιο κραυγαλέα γίνεται η μεγάλη απουσία της αριστεράς από τις πολιτικές εξελίξεις η οποία θα μπορούσε να αποτρέψει τα σενάρια της διαπλοκής και να ανοίξει κάποιους νέους δρόμους..  Το Πασόκ είναι ολοφάνερο ότι δεν έχει ρεύμα και είναι πλέον αμφίβολο αν θα συγκεντρώσει  151 έδρες, παρά το γεγονός ότι τόσο ευνοϊκές συνθήκες, όπως βαθιά απογοητευμένη και τραυματισμένη παράταξη της ΝΔ, παραιτημένος αρχηγός που υπόσχεται ..λιτότητα στο λαό, παντελώς διαλυμένος ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρόκειται να ξαναβρεί επί κανενός ..αγίου.. (Για να δούμε, θα τολμήσει κανείς δημοσιογράφος στη Θεσσαλονίκη να υποβάλει στον κο Παπανδρέου το καυτό ερώτημα:  Σε τέτοιες συνθήκες η μη κατάκτηση της αυτοδυναμίας είναι ή δεν είναι ήττα του Γιωργάκη; Τι θα κάνει σε αυτήν την περίπτωση; Θα παραιτηθεί από αρχηγός ναι ή όχι;)..

Η απουσία της αριστεράς λοιπόν από τις εξελίξεις είναι κραυγαλέα.. Το αγκυλωμένο στο παρελθόν ΚΚΕ αδυνατεί να αρθρώσει μια νέα πρόταση και ξαναπαίζει μονότονα, όπως και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, την ίδια ακριβώς κασέτα ότι η μοναδική λύση είναι η ενίσχυση του (!), αποφεύγοντας να ασχοληθεί, εδώ και δεκαετίες τώρα, με το γιατί ο λαός δεν το ενισχύει πραγματικά και αποτελεσματικά.. Ο δύσμοιρος ΣΥΡΙΖΑ, πνιγμένος ανάμεσα στις διαβόητες “συνιστώσες του”, οι οποίες διαθέτουν περισσότερους αρχηγούς από ψήφους στο λαό, έχασε τη μοναδική ευκαιρία στα μεταπολιτευτικά χρονικά να διαχειριστεί  το 18 % που του πρόσφεραν οι απογοητευμένοι του Πασόκ και αυτοί που ήλπιζαν σε μια νέα αριστερά.. Γιατί, όταν όλοι αυτοί έσπευδαν μπροστά στην πόρτα του ΣΥΡΙΖΑ, έβρισκαν τον Τσίπρα και έναν ανεκδιήγητο και νευρωσικό Αλαβάνο να τους υποδέχονται με τα κοντά παντελονάκια του μαθητή και το αμπέχονο του φοιτητή και να προσπαθούν να τους πείσουν ότι οι «μπαχαλάκηδες» που έκαιγαν την Αθήνα ήταν ..εξέγερση του λαού και της νεολαίας και επομένως έπρεπε να ενωθούν μαζί τους για να σωθεί η χώρα..(!)

Κρύβουν πολλά αυτές οι εκλογές και το μόνο που μπορεί να αναταράξει κάπως τα βαλτωμένα νερά και να ανοίξει κάποιους νέους δρόμους είναι ακριβώς αυτό: Να αποκλειστεί κάθε περίπτωση αυτοδυναμίας! Αρκετά γνωρίσαμε τη λαμογιά, την καταλήστευση του τόπου, την διάλυση του κράτους, την ατιμωρησία, την αλαζονεία και την γενική ακυβερνησία της αυτοδυναμίας! Τώρα όσοι θέλουν ισχυρές κυβερνήσεις, σταθερότητα και περισσότερο έλεγχο των πραγμάτων από τους πολλούς, ψηφίζουν μη αυτοδυναμία για να εξαναγκάσουν σε συνεργασίες στη βάση ενός προγράμματος ωφέλιμου για το λαό και τον τόπο.. Συνεργασίες στις οποίες, α μη τι άλλο, ουδείς θα κάνει ό,τι θέλει και ο ένας θα ελέγχει τον άλλον.. Αυτή τη φορά όμως, μη αυτοδυναμία χωρίς τον Συνασπισμό στη Βουλή δεν γίνεται.- (τελεία και παύλα). Όπως και να το κάνουμε είναι απλά μαθηματικά λόγω του εκλογικού νόμου.. Και να σας πω και κάτι άλλο; Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να υπάρχουν μέσα στη Βουλή κάποιοι απλοί και υπεύθυνοι πολίτες της αριστεράς και μάλιστα χωρίς τους διαβόητους αρχηγούς των «συνιστωσών» της, παρά απέξω.. Για τη σταθερότητα και τη Δημοκρατία ρε γαμώτο..

Μπορεί να μη μετάνιωσε ο Αλαβάνος όμως κάποιοι μετάνιωσαν..

Δεν ξέρει αν μετάνιωσε ο Αλέκος Αλαβάνος και θέλει να πάρουμε τα πράγματα και πάλι απ την αρχή. Έχουμε λοιπόν και λέμε για να δούμε ποιός μετάνιωσε και ποιός δε μετάνιωσε:

Δεν ξέρει αν μετάνιωσε ο Αλέκος όταν, σε μια επίδειξη δήθεν ανιδιοτέλειας, έδωσε το δακτυλίδι του ΣΥΝ στον εκλεκτό του, όμως για να παραμείνει ο ίδιος υπεράνω του εκλεκτού, ως αρχηγός όλων των συνιστωσών της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ το λένε αυτό..) δηλαδή στην πραγματικότητα ως αρχηγός όλων αυτών των ανεκδιήγητων απομειναριών ξεπερασμένων εποχών, που δεν έχουν κανένα απολύτως αντίκρισμα στην κοινωνία..

Αυτές οι επικοινωνιακές αηδίες δεν ταιριάζουν στην αριστερά..

Δεν ξέρει αν μετάνιωσε όταν, αμέσως μόλις ανέλαβε την ηγεσία, πήρε παραμάσχαλα τα επικοινωνιακά ευφυολογήματα και τον τσαμπουκαλίδικο λαϊκισμό.. Με την πεποίθηση ότι ασκεί «προοδευτική» και «κινηματική» πολιτική και η πλατεία ή έστω η γαλαρία θα τον χειροκροτήσει, παραβίασε κάθε όριο λαϊκισμού και πολιτικού ήθους.. Αποκάλεσε τον πρωθυπουργό της χώρας «νονό» και «μαφιόζο», έφτασε ακόμα και στην τυμβωρυχία παρομοιάζοντας τον δολοφονημένο μικρό Αλέξη με τον ..Παπαφλέσσα και προσπάθησε να δικαιολογήσει τη βία των κουκουλοφόρων επικαλούμενος τη βία του ..Εθνικού μας ύμνου, ενώ έκανε και επισκέψεις ενδιαφέροντος στον ..αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο(!) Δεν ξέρει αν μετάνιωσε όταν στο περιβόητο ντιμπέιτ έδωσε ρεσιτάλ υποκρισίας κάνοντας ερωτήσεις εκ του ασφαλούς, γνωρίζοντας ότι οι κανόνες του παιχνιδιού απαγόρευαν στους άλλους να απαντήσουν.. Νευρωσική, λαϊκίστικη συμπεριφορά, αμετροέπεια, πολιτική ασυναρτησία..

Δεν ξέρει αν μετάνιωσε όταν οι απογοητευμένοι του Πασόκ και όχι μόνο, άρχισαν να εισρέουν στον χώρο φτάνοντας το ποσοστό ακόμα και στο 18%, αλλά βρήκαν να τούς υποδέχονται ο Αλαβάνος και ο Τσίπρας με το αραχνιασμένο αμπέχονο του φοιτητή και τα κοντά παντελονάκια του μαθητή! Ποιός σοβαρός άνθρωπος μπορεί να εμπιστευτεί μια «κινηματική» πολιτική που μπερδεύει το μπάχαλο με τον αγώνα και τον κωλοπαιδισμό με την εξέγερση; Δεν ξέρουν άραγε ότι ο αριστερισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία, πρώτα απ όλα της ίδιας της αριστεράς και διώχνει κόσμο αντί να συσπειρώνει;

Δεν ξέρει αν μετάνιωσε ο Αλέκος όταν βλέπει που οδήγησε ο αριστερισμός και ο τσαμπουκαλίδικος λαϊκισμός. Ο χώρος κινδυνεύει να εγκλωβιστεί και πάλι στα μανιχαϊστικά και παιδαριώδη ψευτοδιλήμματα του Κύρκου, ότι από δω είναι το καλό με το Πασόκ αρχηγό και από εκεί είναι το κακό με τη δεξιά και τον Καρατζαφέρη.. Στο ίδιο έργο θεατές και του πασοκισμού νεροκουβαλητές..

Φαίνεται λοιπόν ότι η αριστερά, η πεμπτουσία της οποίας είναι η κριτική στάση, τόσο απέναντι στους άλλους όσο και στον ίδιο της τον εαυτό, βγάζει σπυριά όταν πρόκειται να κάνει αυτοκριτική ή όταν τολμούν κάποιοι (όπως εγώ πχ..) να την κρίνουν.. Δεν φαίνεται να μετανιώνει που το μεγαλύτερο κομμάτι της, το ΚΚΕ, παραμένει βαλτωμένο επί μισό σχεδόν αιώνα και αυτοθαυμάζεται αναμένοντας την ..ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος που όλα θα τα λύσει.. Που η ανανεωτική πλευρά της κατάντησε τόσο παλιά, όσο ποτέ άλλοτε, ενώ προβληματίζεται κιόλας αν θα στηρίξει και πάλι το Πασόκ ή θα βουλιάξει.. Τελικά κανείς δεν μετανιώνει σε αυτόν τον τόπο ή μήπως κάποιοι (οι πολλοί) ήδη έχουν μετανιώσει και δεν πρόκειται ποτέ να ξαναψηφίσουν;

Και όμως υπάρχει ελπίδα για το Συνασπισμό..

Ο Παπαγιαννάκης μίλησε καθαρά για τις αριστερίστικες συμπεριφορές προς τις οποίες έχει διολισθήσει ο χώρος και όχι μόνο αυτός.. Ολοένα και περισσότεροι, ακόμα και από την ριζοσπαστική πτέρυγα δείχνουν να καταλαβαίνουν ότι ο αριστερισμός και η εγκατάλειψη της ιδέας της ανανέωσης της αριστεράς βλάπτουν σοβαρά την υγεία του χώρου και εν ολίγοις διώχνουν κόσμο.. Και όταν λέμε διώχνουν κόσμο δεν εννοούμε μόνο την κατακρήμνιση των ποσοστών..

Ο ίδιος ο Αλέκος Αλαβάνος, στη συζήτηση για τη νεολαία -όταν κάποτε η Βουλή των Ελλήνων ήταν ανοιχτή, αυτή τη φορά ήταν περισσότερο υπεύθυνος και ουσιαστικός. Αν και προσφέρονταν το θέμα για νεολαιίστικο λαϊκισμό, δεν έβρισε «μαφιόζο» και «νονό» τον πρωθυπουργό της χώρας, δεν επικαλέστηκε τη «βία» του Εθνικού Ύμνου, δεν πυροδότησε τις ορέξεις των μονίμως «εξεγερμένων» μπαχαλάκηδων.. Φαίνεται πως κατάλαβε επιτέλους ότι μπορεί να υπάρχει «κινηματική πολιτική» χωρίς αριστερισμούς και παιδαριώδεις «αναλύσεις» περί βίας και εξεγέρσεων.. Ότι ένα κόμμα δεν γίνεται πιο νεανικό επειδή λαϊκίζει ασύστολα με τους νέους..

Το πνεύμα αυτό διαπνέει πλέον το χώρο και πολλοί δεν κρύβουν την απογοήτευση τους από τις αποτυχημένες αριστερίστικες επιλογές της ηγεσίας. Όπως για παράδειγμα ο Ματθαίος Τσιμιτάκης, ένθερμος οπαδός της «εξέγερσης», ο οποίος με αφορμή την θεατρική παράσταση (θεατρικό εμπόριο θα έλεγα) του Μισέλ Φάις για την Κούνεβα, νιώθει προδομένος και καταγγέλλει τους πρώην «συναγωνιστές» του μπαχαλάκηδες παραδεχόμενος μεταξύ άλλων και τα εξής αποκαλυπτικά:

«Οι συγκεκριμένες ομάδες, όμως, νομίζω πως έχουν χάσει κάθε μέτρο. Προδίδουν την συντροφικότητα και την αληλεγγύη που αναπτύχθηκε όλο αυτό τον χρόνο… Προχθές στην Κάνιγγος έπαιξαν το γνωστό θέατρο με την αστυνομία.. Λίγους μήνες νωρίτερα δεν δίστασαν να επιτεθούν σε πολιτικές δυνάμεις με τις οποίες συμπορέφθηκαν πολιτικά το Δεκέμβρη. Αν το μεγάλο όφελος ήταν το άνοιγμα των διαδικασιών, το σπάσιμο των διαχωριστικών γραμμών και η ανάπτυξη κινημάτων απο τα κάτω, αυτό τώρα προδίδεται…» (οι υπογραμμίσεις δικές μου)

Τώρα λοιπόν νιώθουν προδομένοι. Τότε, όταν πολλοί, όπως και εγώ, καταγγέλλαμε αυτήν την «συμπόρευση» και αναρωτιόμασταν ποιος επιτέλους είναι ο λόγος που επικαλείται ο Αλαβάνος τη «βία» του Σολωμού, τόσους αιώνες μετά την επανάσταση του 21, ορισμένοι νεόκοποι και μονίμως βολεμένοι «εξεγερμένοι» μας αντιμετώπιζαν με το ίδιο ακριβώς τρόπο που σήμερα οι «συναγωνιστές» τους μπαχαλάκηδες αντιμετωπίζουν και τους ίδιους..

Θα το πω όσο πιο καθαρά και αντικειμενικά μπορώ ως ένας ανεξάρτητος αριστερός. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της πολιτικής ζωής του τόπου μας είναι η πολιτική και η ιδεολογική ένδεια της καθεστηκυίας αριστεράς, γιατί μόνο από μια σύγχρονη και υπεύθυνη αριστερά μπορούμε κάτι να προσμένουμε.. Αυτή η ένδεια έχει οδηγήσει και σε παραπλανητικά διλήμματα του τύπου, είτε συνεργασία με το Πασοκ είτε αριστερίστικη «κινηματική πολιτική».. Πρόκειται για ψευτοδιλήμματα που  εγκλωβίζουν το χώρο στις αράχνες του και στις πληγές του.. Ο δρόμος για μια πραγματική και ανανεωτική αριστερά δεν περνάει ούτε μέσα από τον πασοκισμό ούτε μέσα από τον αριστερισμό..

Αν λοιπόν ορισμένοι «ανανεωτικοί» πάψουν να ονειρεύονται πασοκικούς θώκους εξουσίας και ορισμένοι «ριζοσπαστικοί» την ανάπτυξη λαϊκών κινημάτων με κουκούλες..(sic) Αν δηλαδή οι μεν ξαναθυμηθούν πού οδηγήθηκε ο χώρος όταν είχε μετατραπεί σε νεροκουβαλητή του πασοκισμού και οι δε, ότι τα «Δεκεμβριανά» ήταν τελικά μία εξέγερση που δεν έγινε και σε αυτό ευθύνονται και οι ίδιοι και οι “συμπορεύσεις” τους.. Αν λοιπόν αρχίσουν να καταλαβαίνουν αυτά τα απλά και εύκολα, τότε υπάρχει ακόμα ελπίδα..

Ολόκληρο το κείμενο του Ματθαίου Τσιμιτάκη ΕΔΩ

Η αλήθεια για το Σολωμό και τον Αλαβάνο

Αν και με δικαίωσαν οι εξελίξεις νιώθω περισσότερη θλίψη παρά ικανοποίηση. Θλίψη για όλους αυτούς που δεν αρκούνται να υποκαθιστούν την επιστήμη με πολιτικές, κομματικές και προσωπικές σκοπιμότητες, αλλά το κάνουν και με μπόλικη άγνοια, αλαζονεία, θράσος και αναίδεια.. Όχι ότι η επιστήμη, όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση η φιλολογία, είναι ανεξάρτητη και υπεράνω όλων. Οτιδήποτε είναι δημιούργημα της κοινωνίας, έχει ταυτοχρόνως και την πολιτική και ιδεολογική του διάσταση και είναι αλήθεια ότι μερικές φορές τα όρια είναι δυσδιάκριτα.  Όμως εδώ η σκοπιμότητα, παρότι φάνταζε σαν τη μύγα μες στο γάλα, εντούτοις δεν εμπόδισε τους αδαείς και πονηρούς να οδηγηθούν στην αυτο-γελοιοποίηση. Αν εξαιρέσουμε ορισμένους που, ναι μεν έκαναν λάθος, όμως επέδειξαν ήθος και σοβαρότητα, η συντριπτική πλειονότητα της λεγόμενης αριστερής μπλογκόσφαιρας και της καθοδηγούμενης δημοσιογραφίας ακολούθησαν κοπαδιαστά τη μόδα της τυφλής υποστήριξης του «χώρου», λες και εμείς που τολμάμε να διαφωνούμε με τις αριστερίστικες εμμονές του Αλαβάνου προερχόμαστε ή ανήκουμε σε άλλον πλανήτη..

Πολλοί λοιπόν, βρήκαν άλλη μια ευκαιρία για να επιδείξουν τα (συνήθως νεο-αγορασθέντα) αριστερά και επαναστατικά συνολάκια τους με ύβρεις, λοιδορίες, εξυπνακισμούς, αυτοσχέδια ποιηματάκια, θορυβώδεις «αναλύσεις» που ανακαλύπτουν την πυρίτιδα ότι ο Εθνικός ύμνος είναι γεμάτος βία, (λες και θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά για έναν ύμνο που εμπνέεται από μια εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση), καθώς επίσης και χυδαιότητες ότι όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι με τον ..Καρατζαφέρη(!) Η μία και μοναδική αλήθεια μεγαλούργησε και πάλι και μοίρασε τα γνωστά πλαστικά πιστοποιητικά επαναστατικότητας στους έχοντες ανάγκη.. (δεν θέλω να παραθέσω λινκάκια προς τα blogs τους για να μην διαιωνίσω τη γελοιοποίηση τους, αν και θα τους άξιζε να το κάνω).

Υποστήριξα από την πρώτη στιγμή ότι ο Σολωμός αναφέρεται φυσικά στην βία με την «κόψη» του σπαθιού, όμως δεν έχει κανένα λόγο να επαναλάβει το ίδιο και στον αμέσως επόμενο στίχο που συμπληρώνει την εικόνα της Ελευθερίας αναφερόμενος στην «όψη», στο βλέμμα της που με βιά, με βιάση, σπουδή και ορμή μετράει τη γη για να δει τι γίνεται και τι απόμεινε, ίσως για να παρέμβει και πάλι το σπαθί..

Τόνισα δε, ότι τελικά δεν έχει σημασία το φιλολογικό λάθος, «ότι δεν είναι φιλολογικό το θέμα που τίθεται με την εν γένει νευρωσική συμπεριφορά του Αλέκου, αλλά βαθύτατα πολιτικό. Ανεξαρτήτως των ερμηνειών της συγκεκριμένης λέξης, το γεγονός είναι ότι ο Αλέκος με την παρέμβαση του στη Βουλή αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την εμμονή του να δικαιολογήσει μια αριστερίστικη και ανεύθυνη πολιτική..» κινητοποιώντας ακόμα και το Σολωμό!

Τέλος πάντων, δυστυχώς και αυτή τη φορά ή άγνοια και ο φανατισμός της μιας και μοναδικής «αριστερής» και «επαναστατικής» αλήθειας συμβάδισαν «χέρι-χέρι» με την μοναδική αλήθεια της θρησκευτικής πίστης των ημερών. Μεταφέρω σε εισαγωγικά το κείμενο του Κ. Γεωργουσόπουλου στα «ΝΕΑ» ο οποίος, αφού αναφέρεται σε κάποιους παλιούς πολιτικούς, απαντά πραγματικά αποστομωτικά:

«Κανένας από τους προαναφερθέντες πολιτικούς δεν θα έκανε την γκάφα του Αλέκου Αλαβάνου και αν την έκανε, ανθρώπινα είναι τα λάθη, δεν θα έσπευδε να τη θεμελιώσει μ΄ όλα τα κωμικά επιχειρήματα που επιστράτευσε. Θα ζητούσε απλώς συγγνώμη, δεδομένου πως ρητώς δεν δρέπει δάφνες σολωμισμού. Ο Σολωμός χρησιμοποιεί την ίδια λέξη Βία, ναι Βία, με τόνο στο γιώτα και στον Ύμνο και στην Ωδή στον Μπάυρον και στη Γυναίκα της Ζάκυθος και στους Ελεύθερους Πολιορκημένους και στον «Λάμπρο» πάντα με τη σημασία «Βιασύνη». Πάντα. Π.χ. «Πάντα με βία το τρέξιμο και πάντα ο ζωντανός τ΄ αραχνιασμένα σέρνει» (Λάμπρος).

Όταν μάλιστα ο Σολωμός γράφει τον Ύμνο (1826) ο Μαρξ είχε ακόμη νταντά για να έχει ωριμάσει ό,τι ο κ. Αλαβάνος πάει να συνδυάσει με τη «βία ως μαμμή της Ιστορίας». Ο Σολωμός κάνει ρητές αναφορές στον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, όπου η Βία είναι βωβό πρόσωπο και επιστατεί στην καθήλωση του Τιτάνα. Κι όμως αγνοεί τη λέξη με τη σημασία του κ. Αλαβάνου σε όλο το έργο του. Αν ο κ. Αλαβάνος ήθελε σήμερα να παραπέμψει στον Σολωμό, αντί των γλωσσικών ακροβασιών του καλό θα ήταν να αναφερθεί στο εξής: «Πώς πάει το έθνος, πώς δουλεύει;» «Έχεις δει να μαδάνε την κότα και ο αέρας να συνεπαίρνει τα πούπουλα; Έτσι πάει το έθνος»…»

Θα το ξαναπώ: Δυστυχώς σε αυτήν τη χώρα οι κύριες αντιθέσεις στην πολιτική δεν κυμαίνονται μεταξύ της δεξιάς και της αριστεράς αλλά μεταξύ της βίας της γελοιότητας και της ανοχής της σοβαρότητας..

Το κείμενο του Γεωργουσόπουλου ΕΔΩ

Το προηγούμενο δικό μου κείμενο ΕΔΩ

Η εμμονή του Αλέκου..

Δεν είναι φιλολογικό το ζήτημα αλλά βαθύτατα πολιτικό. Είναι η βιά, η βιάση, η εμμονή και το μέγα πάθος του Αλέκου να επιστρατεύσει ακόμα και το Σολωμό για να δικαιολογήσει για άλλη μια φορά τα αδικαιολόγητα..

Ως προς το φιλολογικό μέρος του θέματος, η αλήθεια είναι ότι στο χειρόγραφο του Σολωμού ο τόνος υπάρχει στο βία. Είναι όμως γνωστό ότι ο Σολωμός δεν ήξερε ελληνικά, έγραφε στα ιταλικά και το χειρόγραφο του βρίθει λαθών, ορθογραφικών και άλλων. Αλλά δεν είναι μόνο η μετρικότητα του στίχου που κάνει τη λέξη βιά. Είναι το γεγονός ότι όσο και να το τραβήξεις απ τα μαλλιά, όσους «φιλολόγους» και να κινητοποιήσεις, άλλο η κόψη και άλλο η όψη. Η κόψη του σπαθιού φυσικά και αναφέρεται στη βία, άλλωστε για εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση επρόκειτο.  Στον επόμενο στίχο δεν χρειάζεται να επαναλάβει το ίδιο. Συμπληρώνει αναφερόμενος στην όψη της Ελευθερίας, στη ματιά της, η οποία μετράει τη γη με βιά, δηλαδή με βιάση και ορμή, με σπουδή για να δει τι γίνεται και να παρέμβει η κόψη του σπαθιού.. Έτσι ολοκληρώνεται τέλεια ο πίνακας της Ελευθερίας. Με τη βία της κόψης του σπαθιού και τη βιά και την ορμή της όψης. Απλά πράγματα που γνωρίζουν και τα νήπια, ακόμα κι αυτός ο γελοίος ο Καρατζαφέρης.. Και κάτι άλλο για να τελειώνουμε με τις ερμηνείες. Το περιβόητο τσιτάτο «η βία είναι η μαμή της ιστορίας» ειπώθηκε σαφώς για επαναστατικές φάσεις της ιστορίας και όχι για «απαλλοτριώσεις» καταστημάτων.. Άλλο λοιπόν η βία των κοινωνικών και Εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων και άλλο οι “επαναστάσεις” κατά των βιτρινών..

Αλλά προς τι όλη αυτή η σπουδή του Αλέκου στη βία του Εθνικού μας ύμνου; Επιμένω λοιπόν ότι δεν είναι φιλολογικό το θέμα που τίθεται με την εν γένει νευρωσική συμπεριφορά του Αλέκου, αλλά βαθύτατα πολιτικό. Ανεξαρτήτως των ερμηνειών της συγκεκριμένης λέξης, το γεγονός είναι ότι ο Αλέκος με την παρέμβαση του στη Βουλή αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την εμμονή του να δικαιολογήσει μια αριστερίστικη και ανεύθυνη πολιτική..

Ήταν φυσικό επακόλουθο αυτό το “επιχείρημα” του Αλέκου.. Αφού έκαναν μαζί με τον Τσίπρα την ανάλυση τους ότι σε μια χώρα όπως η Ελλάδα η οποία: Κυβερνάται από την πιο ανίκανη κυβέρνηση του κόσμου και έναν «κουρασμένο» πρωθυπουργό, που όπως έχω ξαναπεί, βαριέται νάναι πρωθυπουργός.. Πού η Αστυνομία είναι η χειρότερη και η πιο διαλυμένη δημόσια υπηρεσία.. Που παρακολουθεί να «απαλλοτριώνονται» περιουσίες απλών πολιτών όχι μόνο επειδή διακατέχεται από την χειρότερη δημοσιουπαλληλική νοοτροπία, αλλά και για να μην εισπράξει ο κάθε Παυλόπουλος τον χαρακτηρισμό του «επάρατου» Δεξιού.. Μια αστυνομία που σε κάθε της δράση της γίνεται δημόσιος περίγελος.. Που φυλάει το Λιάγκα και ο κόσμος δεν έχει νιώσει ποτέ τόση ανασφάλεια απέναντι στο έγκλημα..

Σε αυτήν λοιπόν τη χώρα όπου οι κύριες αντιθέσεις δεν κυμαίνονται δυστυχώς μεταξύ της δεξιάς και της αριστεράς αλλά μεταξύ της σοβαρότητας και της γελοιότητας, ο Αλέκος και ο Τσίπρας διαπιστώνουν ότι και καλά ζούμε σε καθεστώς αστυνομοκρατίας(!) Ειλικρινά σας λέω, εγώ τουλάχιστον, δεν έχω δει σοβαρό αναρχικό να κάνει τέτοια πολιτική ανάλυση. Την έχουν κάνει όμως αυτοί οι δύο για να δικαιολογήσουν έτσι την αριστερίστικη πολιτική τους και την ανεύθυνη στάση τους απέναντι στη βία.. Επόμενο ήταν να επιστρατεύσουν ακόμα και το Σολωμό!

Όμως δεν  είναι αυτός ο Συνασπισμός. Δεν πρόκειται για την στάση του Συνασπισμού, αλλά για την στάση αυτών των δύο προσωπικά και αυτό το νιώθει ο κόσμος. Οι μόνοι που δεν έχουν συναίσθηση για το κακό που κάνουν στο κόμμα, (τα καταγκρεμισμένα ποσοστά είναι το λιγότερο) στην παιδεία και στο κίνημα είναι αυτοί οι δύο. Κατά τα άλλα πολύ εύκολα, μα πάρα πολύ εύκολα, ζητούν τις παραιτήσεις των άλλων. Πάντως ας ξαναρίξουν μια ματιά στον Εθνικό ύμνο. Ψύχραιμα όμως και προπαντός ήρεμα. Ίσως καταλάβουν ότι η εποχή του Σολωμού δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σημερινή. Επιτέλους, πολιτικοί αρχηγοί είναι, δεν είναι δεκαπεντάρηδες για να γαμάνε λύκεια..

ΥΓ. Η βία στις σημερινές “δημοκρατίες” είναι η χειρότερη μορφή άσκησης εξουσίας. Ακριβέστερα είναι τυραννία γιατί η έννοια της εξουσίας προϋποθέτει πάντα και κάποια συναίνεση από τον εξουσιαζόμενο.. Περισσότερα βλέπε ΕΔΩ.

Νεότερα: Τελικά την αλήθεια την αποκαλύπτει η ίδια η “Αυγή”:

“Δεν χρειάζονται όμως όλα αυτά. Δεν χρειάζεται η ανάλυση της «Βίας» κι όχι της «Βιάς». Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν ξεκινά με το «Σε γνωρίζω από την κόψη / του σπαθιού την τρομερή», μια εικόνα πολύ πιο εφιαλτική από τις κουκούλες, τα μολότοφ και τα γκαζάκια. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ύμνος στην Ελευθερία έχει γραφεί με βάση τα σκληρά γεγονότα της άλωσης της Τριπολιτσάς, γι’ αυτό συναντάς σε κάθε στίχο σχεδόν όρους ακραίας βίας. Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει, η Ελευθερία του Σολωμού έχει τρομακτικά χαρακτηριστικά” Βλέπε ΕΔΩ

Και λοιπόν σύντροφοι; Φυσικά και δεν υπάρχει εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση χωρίς βία, ούτε και ύμνος που εμπνέεται από αυτήν χωρίς βία. Όμως επιμένω. Προς τι όλα αυτά; Για να δικαιολογήσετε τελικά ότι “οι κουκούλες, τα μολότοφ και τα γκαζάκια” είναι απλές οδοντόκρεμες γιατί η επανάσταση του 21 ήταν πιο “εφιαλτική” ; Μα καλά, ρε παιδιά, αρχίσατε την επανάσταση πιο νωρίς και δεν μας τόπατε; Εγώ περίμενα να σηκωθείτε κατά το μεσημεράκι..

Νεότερα(2) Η αλήθεια για το φιλολογικό μέρος του θέματος ΕΔΩ

Ενα φάντασμα πλανιέται και πάλι στον ΣΥΝ

Πρόκειται για το διαβόητο ψευτοδίλημμα, ναι ή όχι στο Πασόκ που ταλάνισε και χειραγώγησε τον χώρο της αριστεράς εδώ και δεκαετίες. Ολα δείχνουν ότι εντείνονται οι προσπάθειες να εγκλωβιστεί και πάλι ο ΣΥΝ στο ψευτοδίλημμα αυτό και ένα από τα επιχειρήματα είναι ότι η κάθετη πτώση του ΣΥΝ στις δημοσκοπήσεις είναι δήθεν αποτέλεσμα της στάσης του απέναντι στο Πασόκ, παρότι γνωρίζουν πλέον οι πάντες ότι η πτώση αυτή δεν οφείλεται ούτε στην στάση του απέναντι στο Πασόκ, ούτε φυσικά και σε κάποια συνωμοσία των μεγάλων κέντρων εξουσίας..

Ο κόσμος προτιμά και πάλι τον κανένα..

Η πτώση οφείλεται κυρίως στην αναξιοπιστία και ανευθυνότητα που επέδειξε η ηγεσία του απέναντι στα μεγάλα ζητήματα της κοινωνίας και ιδίως στα ζητήματα της παιδείας και στα λεγόμενα «Δεκεμβριανά». Ενώ δηλαδή ο κόσμος και κυρίως οι απογοητευμένοι του Πασόκ, θέλησαν να προσεγγίσουν τον ΣΥΝ ανεβάζοντας το ποσοστό του ακόμα και στο 18%, βρήκαν να τούς υποδέχονται οι Αλαβάνος-Τσίπρας με το αραχνιασμένο αμπέχονο του φοιτητή και τα κοντά παντελονάκια του μαθητή! Τσαμπουκαλίδικος λαϊκισμός και αριστερίστικη ατάκα περιπλεγμένα σε απλοϊκά σχήματα ερμηνείας της πραγματικότητας! Ποιός σοβαρός άνθρωπος μπορεί να εμπιστευτεί μια πολιτική που μπερδεύει το μπάχαλο με τον αγώνα και τον κωλοπαιδισμό με την εξέγερση; Ακόμα και σήμερα στηρίζουν και συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις για την «απελευθέρωση» των κουκουλοφόρων που έκαιγαν και πλιατσικολογούσαν την Αθήνα και που τελικά η αστυνομία «κατάφερε» να συλλάβει κάτω από την πίεση της γενικής κατακραυγής. Ποιος θα πείσει τώρα την κοινωνία ότι κάποιοι είναι υπεράνω του νόμου και πρέπει να «απελευθερώνονται» ό,τι κι αν κάνουν;

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο, τόσες δεκαετίες μετά την μεταπολίτευση, οι μεν να εξαντλούν ακόμα το μέλλον του ΣΥΝ στη σχέση του με το Πασόκ, οι δε να συμπεριφέρονται ως αρχηγοί φοιτητικών και μαθητικών παρατάξεων! Δεν είναι δε λίγες οι φορές όπου μέσα στο γενικό μπάχαλο νιώθει κανείς ότι τελικά το δίλημμα που του θέτουν είναι αν θα πρέπει να πάει με το Πασόκ ή τους κουκουλοφόρους!

Από την άλλη, έχουν πει πολλές φορές ότι Πασόκ και ΝΔ είναι ουσιαστικά το ίδιο και σε αυτό δεν έχουν άδικο. Άλλωστε πρόκειται για μια αλήθεια που είναι πλέον βαθιά καταγεγραμμένη στη συνείδηση του κόσμου. Αν όμως εκτιμούν ότι είναι το ίδιο, τότε γιατί να πέσουν οι μεν και να ανέβουν στην κυβέρνηση οι δε; Πως τελικά καταπολεμούν τον δικομματισμό; Αν είναι πραγματικοί αριστεροί και όχι επαγγελματίες της εξουσίας «αριστερού» τύπου και ενδιαφέρονται για την διακυβέρνηση του τόπου σε τούτες τις κρίσιμες στιγμές, τότε τι προτείνουν; Ποια ευθύνη αναλαμβάνουν;  Ή λοιπόν θα προτείνουν ένα αξιόπιστο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση και θα παλέψουν για το καλό του τόπου με όποιον από τους δύο συμφωνήσει με αυτό το πρόγραμμα, ή εφόσον επιλέγουν εκ των προτέρων να κουβεντιάζουν μόνο με τον έναν, τότε οφείλουν τουλάχιστον να δικαιολογήσουν ευθαρσώς και με παρρησία σε τι είναι καλύτερος από τον άλλον! Απλά πράγματα! Για να απεγκλωβιστεί ο ΣΥΝ από τα φαντάσματα του παρελθόντος, να αναδειχτεί σε υπεύθυνη δύναμη του τόπου και να ξέρει και ο κόσμος τι ψηφίζει δηλαδή..

Μήπως οφείλετε μια εξήγηση κύριοι Αλαβάνε και Τσίπρα;

Για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι διώχνετε τον κόσμο που στρέφεται προς τον ΣΥΝ επειδή δεν εμπιστεύεται το Πασόκ.. Το ποσοστό έπεσε κοντά στο 7% και μην σπεύσετε να πείτε ότι οι μετρήσεις είναι στημένες ενώ εκείνες που το ανέβαζαν στο 20% δεν ήταν.. Ούτε ότι έκαναν μέτωπο εναντίον σας ο Καραμανλής με το ΛΑΟΣ και το ..ΚΚΕ γιατί θα πρέπει να εντάξετε σε αυτό και τη πλειοψηφία των μελών του ΣΥΝ που επικρίνει την συμπεριφορά σας..

Ο δεύτερος λόγος εξηγεί και τον πρώτο. Η ρητορική σας καλλιεργεί συστηματικά έναν τσαμπουκαλίδικο λαϊκισμό και μια αντιδραστική απολιτίκ συμπεριφορά που πολλές φορές οδηγεί σε φασίζουσες εκδηλώσεις και νοοτροπίες.

Τσαμπουκαλίδικο λαϊκισμό γιατί ειδικά εσύ Αλέκο έχεις συρρικνώσει τον πολιτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ στην καταγγελία, με ένα στυλ νευρωσικό, μάγκικο και υβριστικό και με εκτοξεύσεις επικοινωνιακών ατακών που στάζουν μίσος, επειδή καθώς φαίνεται δεν είσαι ικανός να αναπτύξεις ψύχραιμα και σοβαρά μια αξιόπιστη προοδευτική πολιτική διέξοδο. Πολιτικός αρχηγός είσαι Αλέκο, δεν είσαι φοιτητής..

Αντιδραστική απολιτική συμπεριφορά γιατί κοντεύετε να καταργήσετε ακόμα και τις κοινωνικές τάξεις.. Σαν να μην υπάρχουν αδίστακτες εξουσίες, ασυνείδητοι τραπεζίτες, μεγάλα διαπλεκόμενα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, προβλήματα που γονατίζουν καθημερινά τον κόσμο, σαν να μη υπάρχει ο νεοφιλελευθερισμός, η λεγόμενη «κοινωνία της αγοράς», εγώ θα έλεγα η «δικτατορία της αγοράς» που οδήγησε στη σημερινή παγκόσμια κρίση, όλα αυτά τα αθωώνετε δείχνοντας ως μοναδικό εχθρό της κοινωνίας την αστυνομία! Προσανατολίζοντας τους αγώνες των νέων στο κυνηγητό του μπάτσου, εξατμίζετε την δίκαιη αγανάκτηση τους και τελικά την καταστέλλετε εγκλωβίζοντας την μέσα σε ισοπεδωτικά και φασιστικά συνθήματα του τύπου «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι»..

Και για να δικαιολογήσετε την ανεύθυνη στάση σας προσπαθείτε να μας πείσετε ότι ζούμε σε ένα αστυνομικό κράτος και σε καθεστώς αστυνομοκρατίας! Οταν κάνετε τέτοιες εκτιμήσεις και αναλύσεις επιπέδου κουκουλοφόρου τότε μην παραπονιέστε που σας κατηγορούν για απώλεια κάθε αξιοπιστίας και σοβαρότητας. Το γεγονός ότι δεν τολμάει η αστυνομία να μπει, όπως έχει υποχρέωση, στον πανεπιστημιακό χώρο, ακόμα κι όταν μέσα από αυτόν πυροβολούν με καλάσνικοφ είναι αστυνομοκρατία; Από ποιόν απειλείται σήμερα το πανεπιστημιακό άσυλο; Ποιος ελέγχει σήμερα την κοινωνία; Το κράτος ή η αγορά; Ποιος δεν γνωρίζει ότι τα μίντια δεν είναι πλέον ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους αλλά της αγοράς; Αυτά είναι πασίγνωστα πράγματα από την εποχή του θατσερισμού, τότε που η ανεπτυγμένη Δύση μεταλλάχτηκε και επισήμως σε «κοινωνία της αγοράς».  Τελικά δεν πιστεύω πως όλα αυτά είναι έξω από την αντίληψη σας.. Απλώς τρέφετε το «εγώ» σας παριστάνοντας τους αρχηγούς της «μοναδικής αντιπολίτευσης» όπως την βάφτισαν τα μίντια και μιας «εξέγερσης» που, επίσης μαζί με τα μίντια, δεν αφήσατε να γίνει.. Στην πραγματικότητα η «επαναστατικότητα» σας είναι «κούφια» και «εγωιστική» σαν κι αυτή που περιγράφει καλύτερα απ όλους ο ίδιος ο βουλευτής σας Περικλής Κοροβέσης στην «εποχή»:

«Μια κατάληψη κάποιας σχολής που δεν έχει τη συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών ή των σπουδαστών είναι άχρηστη, γιατί στρέφουμε την πλειοψηφία εναντίον μας. Είναι άλλο πράγμα να σπάνε μια τράπεζα οι δανειολήπτες και άλλο πράγμα να τη σπάσει στο όνομά τους μια μικρή ελίτ της επαναστατικής πρωτοπορίας. Και είναι διαφορετικό να υπάρχει ένα μαζικό κίνημα που να αρνείται να πληρώσει φόρους και είναι άλλο να πετάμε ένα μολότοφ στην Εφορία. Στην αριστερή πολιτική δεν ισχύει η μαγική φόρμουλα «πες το κι έγινε» αλλά κάθε μας ενέργεια πρέπει να γίνεται με κριτήριο την ωφέλεια των πολλών. Αλλιώτικα είμαστε δυνάστες στο μέτρο του δυνατού και μέχρι εκεί που μας παίρνει στο όνομα κάποιας κούφιας εγωιστικής επαναστατικότητας που συντηρεί το «εγώ» μας».

Οι διαμαρτυρίες μέσα στο ΣΥΝ ΕΔΩ και  ΕΔΩ

Το κείμενο του Περικλή Κοροβέση ΕΔΩ

Κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα Αλέκο Αλαβάνε

Ο Μ. Παπαγιαννάκης, αναφερόμενος στην δράση μερίδας του ΣΥΡΙΖΑ και ειδικότερα της νεολαίας στα πανεπιστήμια με την κάλυψη και παρότρυνση του Αλέκου Αλαβάνου, δήλωσε ότι «κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα και τα μέσα πολλές φορές αλλοιώνουν τον σκοπό».

Φυσικά ο Αλαβάνος, σαν παιδάκι που το τσακώσανε να μαλώνει, έχει την αποστομωτική ..πολιτική απάντηση. Εκείνος άρχισε πρώτος! (ο Στυλιανίδης) Για να ακολουθήσει η γνωστή καραμέλα. «Η κυβέρνηση είναι ο ηθικός αυτουργός». Μα φυσικά και η κυβέρνηση έχει την πρώτη ευθύνη για τα πάντα και την συνεπακόλουθη διαρκή ηθική αυτουργία για όλα, αν ο δράστης χρειάζεται έναν ηθικό αυτουργό. Αν για παράδειγμα θέλει να κάψει το υπουργείο ανάπτυξης, για τους άλφα ή βήτα δικούς του λόγους, μπορεί κάλλιστα να επικαλεστεί ότι «ηθικός αυτουργός» για την καλπάζουσα ακρίβεια είναι η κυβέρνηση, πού όντως είναι η υπεύθυνη.. Με το ίδιο «επιχείρημα» δέρνει τους φύλακες του υπουργείου περιβάλλοντος, γιατί όντως αυτό έχει την πρώτη ευθύνη για την κατάντια του περιβάλλοντος, εξοβελίζει κάθε ίχνος δημοκρατίας που απέμεινε στα πανεπιστήμια, κλπ. Σε κάθε τομέα της ζωής μία κυβέρνηση έχει την πρώτη ευθύνη και κατ επέκταση την «ηθική αυτουργία».. Οποιοσδήποτε ευθύνεται για κάτι ταυτοχρόνως έχει και την ηθική αυτουργία.. Αυτή είναι η ..μεγαλειώδης πολιτική σκέψη του Αλαβάνου! Τόσο ρηχός έχει καταντήσει.. Επειδή λοιπόν και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται για την εντεινόμενη αποστροφή του κόσμου προς το κόμμα, κάποια μέλη και φίλοι του μπορούν να της απαγορεύσουν να συνεδριάζει, να την κλείσουν ως όμηρο επί ώρες μέσα στην Κουμουνδούρου, να καταστρέψουν τα γραφεία, ακόμα και να την δείρουν κλπ. Ποιος θα είναι ο ηθικός αυτουργός; Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα ο Αλαβάνος!

Ας ξεκαθαρίσουμε κάπως τα πράγματα. Έχουμε μια δεξιά κυβέρνηση που μας κυβερνά, έναν δεξιό πρωθυπουργό που ασκεί μια δεξιά πολιτική. Αυτή λοιπόν η δεξιά κυβέρνηση επιδιώκει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Τι το φυσιολογικότερο θάλεγε κάποιος νοήμων.. Είτε λοιπόν αντιπαλεύουμε αυτήν την πολιτική με όρους δημοκρατίας, είτε παίρνουμε τα όπλα και κυνηγάμε τη δημοκρατία, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Για να ξέρουμε τι κάνουμε δηλαδή. Στην περίπτωση που κάποιος επιλέγει το δεύτερο, όπως οι ελάχιστοι ανεγκέφαλοι του πανεπιστημίου πού πήραν τα όπλα (με τον δικό τους τρόπο) υπάρχουν «επιχειρήματα».. Και εγώ έχω δεκάδες επιχειρήματα για να εμποδίσω με τη βία τις εκλογές διαχειριστή στην πολυκατοικία μου επειδή διεξάγονται στη βάση ενός δεξιού νόμου με τον οποίο δεν συμφωνώ γιατί επιτρέπει την εισβολή ιδιωτικών εταιρειών στα κοινόχρηστα..(!) Πολλά τα «επιχειρήματα» για να δείρω τον διαχειριστή.. Η κοινωνική μου ανάγκη, η «ηθική αυτουργία» του, εκείνος άρχισε πρώτος, ο σκοπός μου είναι άγιος ενώ εκείνος έχει κακό σκοπό κλπ. Μόνο που τα μέσα αλλοιώνουν και τον σκοπό και τις προθέσεις, όπως λέει και ο Παπαγιαννάκης..

Δεν ελπίζω ότι θα καταλάβει ο Αλαβάνος.. Άλλωστε του έχω γράψει τόσα πολλά, αλλά φως δεν βλέπω.. Ίσως, λέω ίσως, για να καταλάβει πρέπει πρώτα απ όλα να ξεκινήσει από τα πολύ απλά. Το γεγονός δηλαδή ότι ένας δεξιός πολιτικός, όπως ο Καραμανλής εφαρμόζει μία δεξιά πολιτική και όχι ..αριστερή, δεν σημαίνει ότι είναι και «προβοκάτορας»(!) Ας ξεκινήσει λοιπόν ο Αλαβάνος πρώτα από τον Μπαμπινιώτη για να αντιληφθεί την σημασία των λέξεων.. Ίσως έτσι αρχίσει να καταλαβαίνει γιατί ο ξύλινος και άκρως νευρωσικός λόγος του πυροδοτεί τα έκτροπα στα πανεπιστήμια και δεν ταιριάζει ούτε σε έναν πολιτικό ακτιβισμό με περιεχόμενο, ούτε στην Αριστερά..

Σημ: Κάποια εξήγηση για την συμπεριφορά του Αλέκου ίσως ανακαλύψετε ΕΔΩ.

Ρεπορτάζ για την έκκληση Παπαγιαννάκη προς την νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ ΕΔΩ

Ένα γράμμα στον Αλέκο Αλαβάνο

..Έφτασαν στο σημείο τα μέλη της πολιτικής γραμματείας του κόμματος να εκδώσουν δική τους ανακοίνωση για να πουν απερίφραστα αυτά που δεν λες εσύ Αλέκο.. Γιατί νιώθουν την ανάγκη ότι κάτι πρέπει να κάνουν, τόσο για το πανεπιστήμιο που καταστρέφεται μαζί με την όποια Δημοκρατία απέμεινε σε αυτό, όσο και για το ίδιο το κόμμα που ανέβηκε στα μάτια των δημοσκοπήσεων και πέφτει στα μάτια του κόσμου.. Δεν είμαι μόνο εγώ που σε επικρίνω, αλλά και πολλοί άλλοι μέσα στο κόμμα..

Άκουσε Αλέκο.. Καμιά καλή πρόθεση, καμιά μεγάλη ιδέα, κανένα όραμα δεν μπορεί να φυτρώσει και να αναπτυχθεί χωρίς εκείνον τον απαραίτητο καταλύτη, χωρίς εκείνη τη μοναδική εγγύηση ασφαλείας που λέγεται Δημοκρατία. Για σκέψου το λίγο.. Ένας πολιτικός μπορεί να έχει τις καλύτερες των διαθέσεων για την πρόοδο του τόπου του και να ενστερνίζεται τις πιο σύγχρονες ανθρωπιστικές και σοσιαλιστικές ιδέες του κόσμου. Τι σημασία όμως έχουν οι ιδέες χωρίς την Δημοκρατία; Τι είναι αυτό που εγγυάται ότι αυτός που σήμερα πετάει τις κάλπες στα σκουπίδια, έστω και στο όνομα των αριστερών οραμάτων του, αύριο στην εξουσία δεν θα μεταλλαχτεί σε έναν άλλον Ροβεσπιέρο ή Στάλιν; Μόνο η Δημοκρατία Αλέκο μου. Στην Ιστορία δεν υπάρχει κανένα απολύτως παράδειγμα αριστερών ιδεωδών που να πραγματοποιήθηκαν χωρίς Δημοκρατία.- (τελεία και παύλα). Για σκέψου το λοιπόν καλύτερα.. Αν ο λαός δεν στηριχτεί στην Δημοκρατία ως την μοναδική εγγύηση ασφαλείας του, τότε το μόνο που του απομένει είναι να αφεθεί στο έλεος της συνείδησης των κυβερνώντων του και στην συνείδηση της κάθε εξουσίας..

Και η εξουσία πάντα χαλάει Αλέκο μου.. Δες πώς άλλαξε κι εσένα αφότου έγινες πρόεδρος.. Καμία απολύτως σχέση με τον προηγούμενο εαυτόν σου. Ειλικρινά αυτό το επικίνδυνο μίγμα λαϊκισμού, μαγκιάς, τσαμπουκά και επικοινωνιακής ατάκας που παρουσιάζεις δεν το καταλαβαίνω. Δεν αξίζει στην αριστερά αυτός ο λόγος Αλέκο, ούτε και έχει σχέση με την “κουλτούρα” της όπως λες και συ. Η αριστερά πάνω από όλα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία και μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια.. Δεν έχεις δικαίωμα να παίρνεις τον χώρο στο λαιμό σου. Έκανες κάποιες κινήσεις, έδωσες και το δακτυλίδι και δοξάστηκες.. Φτάνει τώρα.. Δεν είσαι εσύ ο σωτήρας της αριστεράς και η αριστερά δεν έχει σωτήρες.. Ηρέμησε.. Ο πολιτικός σου λόγος σου δεν είναι απλώς ξύλινος αλλά είναι και νευρωσικός.. Οι ατάκες σου πυροδοτούν έκτροπα..

Προσπαθώ να καταλάβω τη σκέψη σου.. Μήπως θες να πεις ότι τέτοια κυβέρνηση πού είναι, τέτοιος λόγος της αξίζει; Νομίζεις δηλαδή ότι πολιτική και αγώνας σημαίνει να συναγωνίζεσαι με τον Γιωργάκη ποιος θα βρίσει περισσότερο, όπως λέει εύστοχα και η Αλέκα; Μήπως θες να πεις ότι σε τέτοια κατάσταση που ζούμε πρέπει να είμαστε ανυπάκουοι και ακτιβιστές; Μαζί σου. Όμως οι ακτιβιστές πάντα κάτι υποστηρίζουν. Μπορεί να καταστρέφουν φουγάρα αλλά υποστηρίζουν το περιβάλλον. Εσύ όταν πυροδοτείς με τις ατάκες σου την καταστροφή του δημόσιου πανεπιστημίου τι υποστηρίζεις; Το ιδιωτικό; Δεν σε καταλαβαίνω.. Μήπως επειδή είσαι πλούσιος έχεις ενοχές και θέλεις να φανείς πιο σκληρός αριστερός απ ότι είσαι; Αυτά τα λένε διάφοροι ανεγκέφαλοι. Χαζομάρα σου αν αυτό είναι το πρόβλημα σου, ειλικρινά στο λέω. Στην Ιστορία υπήρξαν μεγάλοι επαναστάτες οι οποίοι, αν δεν ήταν πολύ πλούσιοι, ήταν τουλάχιστον αστοί. Μήπως νομίζεις ότι μαζεύεις ψήφους; Είπαμε, ανεβήκαμε στα μάτια των δημοσκοπήσεων και πέφτουμε στα μάτια του κόσμου! Άλλωστε τέτοιοι ψήφοι Αλέκο μου είναι ευκαιριακοί. Σήμερα εδώ και αύριο εκεί.. Είναι μόνο για τηλεθέαση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο κόσμος θα ψηφίσει τον Λαζόπουλο για πρωθυπουργό.. Μήπως θέλεις να αναδείξεις τον ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα εξουσίας; Πως βρε Αλέκο μου; Καλές και οι τσαμπουκαλίδικες ατάκες, αλλά έτσι θα σε εμπιστευτεί ο λαός; Για ξαναδιάβασε λίγο το γράμμα μου από την αρχή..

Εσύ δεν ντρέπεσαι Αλέκο;(2)

Πολλοί έσπευσαν να εκμεταλλευτούν ποικιλοτρόπως το προηγούμενο κείμενο μου, με διάφορες αναρτήσεις στην μπλογκόσφαιρα, φυσικά ο καθένας απ την δική του οπτική και τα δικά του συμφέροντα.. Δεν περίμενα να γίνει αυτό, τουλάχιστον τόσο απροκάλυπτα.. Πέραν τούτου ενδεχομένως και ο συναισθηματικός του τόνος (αλήθεια και ποιον δεν συγκλονίζει ένα τέτοιο σύνθημα) μπορεί να δίνει αφορμή για απαράδεκτους σχολιασμούς..

Επειδή όμως τελικά το αυτονόητο δεν είναι αυτονόητο, τονίζω τα εξής: Προφανώς και ο δράστης του συνθήματος δεν είναι ο ..Αλέκος(!) και προφανώς η πράξη αυτή δεν χρεώνεται στον ΣΥΡΙΖΑ.. Αυτά τα λένε είτε όσοι «καταλαβαίνουν» μόνο αυτά που θέλουν να καταλάβουν και θα τα “καταλάβαιναν” ακόμα και χωρίς να διαβάσουν το κείμενο, είτε όσοι πάσχουν από ανεπάρκεια σκέψης βαριάς μορφής.. Το κείμενο μου επί της ουσίας θέτει ξεκάθαρα ένα απλό πολιτικό ερώτημα:

Ορισμένες πολιτικές συμπεριφορές και επικοινωνιακές τακτικές, ο ξύλινος και απρεπής λόγος που δυστυχώς υιοθετεί προσωπικά και ο Αλέκος Αλαβάνος, κάποιες ακραία αντιδημοκρατικές θέσεις όπως στο ζήτημα της καθολικής ψηφοφορίας, κάποιες εκκωφαντικές σιωπές, κάποια μασημένα λόγια σε τραμπούκικες συμπεριφορές κλπ, κλπ, όλα αυτά τελικά ενισχύουν ή αποτρέπουν την δημιουργία ενός κλίματος που φτάνει στο σημείο να παράγει ακόμα και τέτοια απάνθρωπα συνθήματα για τα οποία ΟΛΟΙ μας ανεξαιρέτως πρέπει να ντρεπόμαστε; Η πολιτική δεν είναι μόνο αντιπολίτευση. Το να φύγει ο ένας για να αναλάβει ο άλλος είναι το χειρότερο κακό. Η πολιτική είναι κυρίως ευρύτερη παρέμβαση στην κοινωνία και σε όλους τούς τομείς της ζωής! Για ό,τι λοιπόν αφορά συγκεκριμένα στον τομέα των πανεπιστημίων, με ποιόν συγκεκριμένο τρόπο και ποιες συγκεκριμένες πολιτικές ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να αποτρέψει τα απαράδεκτα φαινόμενα που κατά κοινή ομολογία όλοι παραδέχονται ότι μαστίζουν το χώρο και απασχολούν την κοινωνία; Το φοιτητικό κίνημα, στο πλαίσιο της αυτονομίας του, οφείλει να ενδιαφέρεται ΚΑΙ για αυτά τα προβλήματα ναί ή όχι; Αν δεν κάνει Ο ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερά αυτό που οφείλει να κάνει, από ποιόν περιμένει να το κάνει; Από τους μυαλοφυγόδικους χουλιγκάνους, το κράτος ή από την Δεξιά; Τόσο απλά είναι τα πράγματα Αλέκο.. Τόσο απλά.. Τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού..