Πόσο ανώνυμα μπορούν να είναι τα blogs;

bloggers "μαϊμού" επί τω έργω..

Η αλητεία δεν είναι blogging.. Ο αλήτης «αποκαλυπτικός» δημοσιογράφος δεν είναι blogger.. Κάθε ιστοσελίδα στο ιντερνετ δεν είναι blog.. Η μπλογκόσφαιρα δεν είναι όλο αυτό το σκουπιδαριό, η βρωμιά και δυσωδία που έχει ξεβραστεί από τα παραδοσιακά μίντια για να κάνει καριέρα στο διαδίκτυο.. Αρκετά πια! Το  blogging είναι κατάθεση ψυχής.. Είναι το βήμα και η έκφραση της ελεύθερης άποψης του πολίτη.. Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα στον πολίτη να μιλήσει και όπως έχω ξαναγράψει πολλές φορές, ο πολίτης δεν μπορεί να υποχρεώνεται να μιλά μόνο επώνυμα όπως ακριβώς και δεν μπορεί και να ψηφίζει επώνυμα! Το blogging είναι η καθημερινή ψήφος του πολίτη! Αυτή είναι και η ουσία και η νομική πλευρά του θέματος. Τελεία και παύλα! Η ανωνυμία είναι ο αέρας της ελευθερίας του πολίτη! Άλλωστε, όπως έχει αποδειχτεί, η δημοκρατία, το ήθος και η ποιότητα δεν απειλούνται από την ανωνυμία των πραγματικών μπλόγκερς, αλλά από κάποιους αλήτες που προσποιούνται τους μπλόγκερς! Τελικά έτσι όπως έχουμε καταντήσει, ειλικρινά δεν ξέρω αν η ελευθερία των μπλόγκς κινδυνεύει περισσότερο από αυτούς ή από τον Σανιδά..

Μια πολύ σοβαρή δουλειά επί του θέματος έχει κάνει ο Δημήτρης Γαλάνης στο «Βήμα» το κείμενο του οποίου παραθέτω:

«..Πόσο ανώνυμα μπορούν να είναι τα blogs;

Η ελευθερία του λόγου, η ασυδοσία των ολίγων και οι απόψεις των ειδικών

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ χρόνια έχουν κάνει την εμφάνισή τους ορισμένα ιστολόγια τα οποία εκμεταλλευόμενα τον μανδύα της ανωνυμίας που προσφέρει το Διαδίκτυο έχουν μετατρέψει τον χώρο των ελληνικών blogs σε ένα άναρχο τοπίο, όπου επικρατούν οι φημολογίες, οι συκοφαντικοί
χαρακτηρισμοί, οι ψευδο-ειδήσεις και ψευδο-αποκαλύψεις. Η κατάσταση αυτή έχει αναγκάσει αρκετούς οι οποίοι έπεσαν θύματα δήθεν αποκαλύψεων να στραφούν στη Δικαιοσύνη προκειμένου να προστατευθούν. Ταυτόχρονα έχει επηρεάσει με αλγεινό τρόπο την άποψη που έχουν οι πολίτες στη χώρα μας για τα blogs, η συντριπτική πλειοψηφία
των οποίων δεν έχει καμία σχέση με την όλη υπόθεση. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση το ζήτημα της ανωνυμίας των blogs και το κατά πόσον αυτή προστατεύει την ελεύθερη έκφραση ή γίνεται αιτία για να μπορούν ορισμένοι να παραβαίνουν τους κανόνες χωρίς καμία επίπτωση.

Η πρόσφατη γνωμοδότηση του τέως Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Γ. Σανιδά, σύμφωνα με την οποία το απόρρητο των επικοινωνιών δεν καλύπτει την επικοινωνία μέσω Διαδικτύου και άρα δεν υπάρχει απόρρητο για τους bloggers, ήρθε να ρίξει λάδι στη φωτιά, προκαλώντας τις αντιδράσεις όχι μόνο των bloggers, οι οποίοι θεωρούν ότι πρόκειται για μια απόπειρα «φίμωσης» των blogs, αλλά και της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών. Από την άλλη, δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι η γνωμοδότηση του κ. Σανιδά έρχεται να καλύψει ένα νομοθετικό κενό το οποίο η πολιτεία και το υπουργείο Δικαιοσύνης δεν έχουν ως σήμερα κάνει τίποτε για να καλύψουν.

«Η προσωπική μου άποψη δεν απέχει και πολύ από αυτήν του κ.Σανιδά» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Κ. Χ.Χρυσόγονος, καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. «Εφ΄ όσον κάποιος αποπειράται να επικοινωνήσει δημόσια,δεν μπορεί να κρύβει τα στοιχεία της ταυτότητάς του.Από εκεί και πέρα,το κάτω από ποιες προϋποθέσεις μπορεί να γίνει άρση της ανωνυμίας είναι ένα άλλο ζήτημα και οπωσδήποτε θα χρειαζόταν νομοθετική βάση.Εφόσον δεν υπάρχει τέτοια νομοθετική ρύθμιση, δεν βλέπω και το πώς μπορεί να αρθεί η ανωνυμία όσων γράφουν διάφορα πράγματα στα blogs. Πάντως δεν το βλέπω συνταγματικά απαγορευμένο να υπάρξει κάποια στιγμή μια ανάλογη νομοθετική ρύθμιση» τονίζει.

Οπως επισημαίνει η κυρία Λίλιαν Μήτρου, επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Επικοινωνιακών Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου, μια νομοθετική ρύθμιση που θα όριζε ότι όλα τα blogs θα πρέπει να είναι επώνυμα θα περιόριζε σε μεγάλο βαθμό την ελευθερία των πολιτών να εκφραστούν, να ανταλλάξουν ιδέες και απόψεις και να επικοινωνήσουν μέσω των blogs. «Αν ορίσουμε ότι ένα blog θα πρέπει να είναι απαραίτητα επώνυμο, αυτό ίσως να αποτρέψει πολλούς ανθρώπους από τη δημιουργία ενός blog ή να τους στερήσει τη δυνατότητα να εκφραστούν ελεύθερα. Εχουμε δηλαδή αυτό που οι αμερικανοί αποκαλούν chilling effect» εξηγεί.

Από την άλλη όμως, παρατηρεί ότι πολλά blogs δεν είναι απλά χώροι ελεύθερης έκφρασης ιδεών και απόψεων, αλλά λειτουργούν περισσότερο ως δημοσιογραφικές και ενημερωτικές ιστοσελίδες, και το γεγονός πως λειτουργούν στο Διαδίκτυο δεν σημαίνει ότι δεν υπόκεινται και σε κανόνες. «Δεν είναι δυνατόν δηλαδή επειδή μεταφέρω μια δραστηριότητα στο Ιnternet να αποδεσμεύομαι πλέον από οποιονδήποτε κανόνα» λέει.

Η κυρία Μήτρου αναφέρει πως ό,τι ισχύει και στο Δίκτυο, ισχύει στον πραγματικό κόσμο. «Αν στο Διαδίκτυο σημειώνεται μια παραβατική δραστηριότητα, όπως για παράδειγμα συκοφαντική δυσφήμηση, πρέπει να βρούμε τους όρους που κάποιος θα μπορεί να επέμβει για να αποκατασταθεί η τάξη.Αυτός μπορεί να είναι ο διαχειριστής του blog, μπορεί να είναι μια Αρχή ή μπορεί να είναι η εισαγγελική αρχή σε περιπτώσεις που δικαιολογείται η άρση του απορρήτου. Και πρέπει να αποφασίσουμε και σε ποιες περιπτώσεις θα μπορούσε να αρθεί το απόρρητο» . Πάντως, όπως τονίζει, είναι αντίθετη με τη γνωμοδότηση του κ. Σανιδά, διότι «δεν μπορεί να αίρεται το απόρρητο για οποιαδήποτε διαδικτυακή δραστηριότητα,επειδή απλά το Ιnternet θεωρείται δημόσιος χώρος» . Οπως επισημαίνει ο κ. Φώτης Σπυρόπουλος, νομικός και υποψήφιος διδάκτωρ Ποινικού Δικαίου στη Νομική Αθηνών, «τo πρόβλημα των δυσφημιστικών δημοσιευμάτων σε διάφορα blogs είναι υπαρκτό.Προς αυτήν την κατεύθυνση η ως άνω γνωμοδότηση προσπαθεί να βρει απαραίτητες λύσεις». Ωστόσο, όπως εξηγεί, «στο άρθρο 4 του Ν. 2225/94 αναφέρονται λεπτομερώς τα εγκλήματα για τα οποία μπορεί να γίνει σε κάθε περίπτωση άρση του απορρήτου των επικοινωνιών.Θα πρέπει ενδεχομένως να αναθεωρηθεί ο εν λόγω κατάλογος εγκλημάτων και όχι να καταστεί ανεφάρμοστη η εν λόγω διάταξη μέσω μιας γνωμοδότησης» .

Ο κ. Σπυρόπουλος αναφέρει ότι «είναι αναγκαίο να ληφθεί υπόψη η ευρυζωνικότητα στις σύγχρονες επικοινωνίες» και τονίζει ότι «οι προσπάθειες για επιβολή κανόνων στο Διαδίκτυο πρέπει να ανταποκρίνονται στα διεθνή δεδομένα και να μην είναι αποσπασματικές. Σε κάθε περίπτωση η νομοθεσία οφείλει να μην είναι “δρακόντεια” προκειμένου να είναι αποτελεσματική. Εξάλλου, ασφάλεια και ελευθερία δεν αποτελούν τις δύο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος αλλά πρέπει να λειτουργούν παραπληρωματικά».

«Προσωπικά τάσσομαι υπέρ της επωνυμίας στα blogs» λέει η κυρία Μπέττυ Τσακαρέστου, επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, «γιατί πιστεύω ότι η υπογραφή σε ένα κείμενο είναι και απόδειξη της σοβαρότητας και της υπευθυνότητας αυτού που το γράφει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιος που γράφει με ένα ψευδώνυμο δεν είναι σοβαρός και υπεύθυνος».

Υπέρ της ανωνυμίας των blogs χωρίς όρους τάσσονται οι περισσότεροι έλληνες bloggers, οι οποίοι όμως καταδικάζουν χωρίς επιφυλάξεις τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν ορισμένα από τα λεγόμενα «ενημερωτικά» blogs. «Προσωπικά αυτά τα blogs δεν μου αρέσουν καθόλου.Δεν μου αρέσει ούτε η δουλειά που κάνουνούτε η εικόνα που δίνουν προς τα έξω για τους bloggers γενικότερα. Επειδή έχω παρακολουθήσει όλες τις φάσεις ωρίμανσης της ελληνικής μπλογκόσφαιρας,είμαι απόλυτα βέβαιος πως πρόκειται για ένα φαινόμενο που κάποια στιγμή θα τελειώσει.Αλλά,παρ΄ όλο που δεν μου αρέσουν, πιστεύω ότι οποιαδήποτε προσπάθεια φίμωσης θα τους κάνει μάλλονκαλό» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Ν. Δανδράκης , διαχειριστής του blog Νylon και της ιστοσελίδας sync.gr που καταγράφει τα ελληνικά blogs.

Τι συμβαίνει στο εξωτερικό
ΑΞΙΖΕΙ να σημειωθεί ότι ανάλογα θέματα απασχολούν τον δημόσιο διάλογο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες. Πριν από λίγο καιρό μια απόφαση ενός βρετανικού δικαστηρίου ήρθε να ανατρέψει το καθεστώς ανωνυμίας των blogs στη χώρα. Συγκεκριμένα απεφάνθη ότι το blogging είναι «στην ουσία δημόσια και όχι ιδιωτική δραστηριότητα» και ως εκ τούτου δεν προστατεύεται από την ανωνυμία. Αφορμή για την απόφαση του βρετανικού δικαστηρίου ήταν η περίπτωση ενός αστυνομικού-blogger, ο οποίος κατέφυγε στη Δικαιοσύνη για να προστατεύσει την ανωνυμία του, καθώς η «ταυτότητά» του είχε διαρρεύσει στην εφημερίδα «Τimes» του Λονδίνου. Ο αστυνομικός, μέσω του blog του, έκανε σημαντικές αποκαλύψεις για το έργο της αστυνομίας και την πολιτική που ακολουθεί. Προσπάθησε να προστατεύσει την ανωνυμία του, καθώς φοβόταν ότι η υπηρεσία του θα του επιβάλει κυρώσεις, όπως και τελικά συνέβη. Ο δικαστής όμως απέρριψε το αίτημά του, καθώς έκρινε ότι το blog του αστυνομικού ήταν στην ουσία δημοσιογραφικό και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να λειτουργεί στη βάση ανωνυμίας. Τι σχεδιάζει το υπουργείο Δικαιοσύνης
ΠΗΓΕΣ από το υπουργείo Δικαιοσύνης διαβεβαιώνουν ότι προς το παρόν δεν σχεδιάζεται καμία πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση για τα blogs. Οπως εξηγούν, σε νομοθετικό επίπεδο δεν προγραμματίζεται καμία αλλαγή στο υπάρχον νομικό πλαίσιο και τονίζουν ότι πρέπει να γίνει ένας δημόσιος διάλογος και να βρεθούν λύσεις οι οποίες θα διασφαλίζουν την ελεύθερη έκφραση της γνώμης μέσω του Διαδικτύου, αλλά και την προστασία των πολιτών από κακόβουλες επιθέσεις. Επίσης αναφέρουν ότι οποιαδήποτε ρύθμιση δεν μπορεί να γίνει προτού γνωμοδοτήσουν η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και ο Συνήγορος του Πολίτη. Τι λέει η Google
Εκπρόσωποι της Google αναφέρουν: «Η Googleπαρέχει την τεχνολογική δυνατότητα για τη δημιουργία ενός blog, δηλαδή προσφέρει δωρεάν το λογισμικό. Την πολιτική σχετικά με την ανωνυμία των bloggers προσπαθούμε να την προσαρμόζουμε σε κάθε χώρα. Δηλαδή οι τοπικοί νόμοι υπερισχύουν της πολιτικής της εταιρείας. Για παράδειγμα,έχουμε άλλη πολιτική στην Κίνα και άλλη στην Ελλάδα. Αν υπάρχει εισαγγελική παρέμβαση,συνεργαζόμαστε με τις τοπικές αρχές και, αν διαπιστώσουμε κάτι παράνομο, προσπαθούμε να επέμβουμε» επισημαίνει ο κ. Γ. ΣαλιάρηςΦασσέας, country manager της Google για την Ελλάδα και την Κύπρο».

Η μεγάλη των μπλόγκερς γιορτή!

«Οι άνθρωποι είναι λιγότερο ο εαυτός τους όταν μιλούν αυτοπροσώπως. Δώστε τους μια μάσκα και θα πουν την αλήθεια», έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ.  Χρόνια πολλά αδέλφια! Η αποκριά είναι η επίσημη γιορτή των μπλόγκερς. Όλο το χρόνο εμείς οι ανώνυμοι μπλόγκερς φοράμε τη μάσκα του ψευδωνύμου μας και ξεδιπλώνουμε τα μέσα μας αποκαλύπτοντας τον εαυτό μας και την αλήθεια μας..

Τέτοια χαρά είναι άγνωστη στους φουκαριάρηδες τούς επώνυμους, οι περισσότεροι από τους οποίους παραμένουν έγκλειστοι στις φυλακές του ονόματος τους.. Ελάχιστοι είναι αυτοί που το όνομα τους επιτρέπει να τολμούν. Οι περισσότεροι είναι φυλακισμένοι στα πρέπει και στα μη τους, στους καθωσπρεπισμούς, τις αναγκαιότητες και τους κοινωνικούς σχεδιασμούς τους..

Φυσικά στην ίδια καθημερινή φυλακή ζούμε όλοι μας. Στο γραφείο, στο σπίτι, στο μπαράκι. Η αβάσταχτη αγωνία για το πώς θα φανούμε στους άλλους, το άγχος για τη γνώμη του άλλου, τι θα φορέσουμε, τι θα πούμε, πως θα αναγνωριστούμε και εμείς από αυτούς που στα μάτια μας φαντάζουν «κάποιοι».. Και δυστυχώς πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που είναι πιο «κάποιοι» από μας. Μόνο που εμείς οι ανώνυμοι τουλάχιστον όταν μπαίνουμε στην μπλογκόσφαιρα απελευθερωνόμαστε. Βγάζουμε την καθημερινή μάσκα και το μακιγιάζ και εκφράζουμε τις απόψεις μας ακόμα και τις πιο κρυφές σκέψεις μας, σε αντίθεση με τους φουκαριάρηδες που παραμένουν έγκλειστοι στην επωνυμία τους! Τι διπλός πόνος και τι διπλός καημός!

Τελικά ο εχθρός της καθημερινής μάσκας και του καθημερινού «κουκουλοφόρου» είναι η ανωνυμία. Είμαστε λάτρεις της ανωνυμίας γιατί είμαστε φανατικοί οπαδοί της ελευθερίας. Το ήθος και μεγαλείο της μπλογκόσφαιρας βρίσκεται στην ανωνυμία της! Καθιερώστε το καρναβάλι ως την επίσημη γιορτή των μπλόγκερς αδέλφια! Διαδώστε το χαρμόσυνο μήνυμα του Καρναβαλιού! Χρόνια μας πολλά!

Δείτε τον εφιάλτη του ανώνυμου Μπλόγκερ ΕΔΩ

Ένα όνειρο πλανάται στην μπλογκόσφαιρα..

Ένα όνειρο πλανάται στην μπλογκόσφαιρα. Είναι το όνειρο του άγνωστου blogger που επιδιώκει να γίνει γνωστός. Είναι το όνειρο της αναγνώρισης που κυριαρχεί στα πόστς και προκαλεί έναν άγριο και ανελέητο αγώνα.  Τον αγώνα για αναγνώριση. Ο Χέγκελ λέει (εκλαϊκεύω επικινδύνως) ότι κάθε «εγώ» επιδιώκει να φαίνεται ελεύθερο στο Άλλο αλλά και να αναγνωρίζεται από το Άλλο. Αναγνωρίζει τον εαυτόν του μόνο εφόσον αναγνωρίζεται από το Άλλο. Πρόκειται δηλαδή για μια αναμέτρηση με το Άλλο όπου κάθε εγώ επιδείχνει την υπεροχή του έναντι του Άλλου αλλά και ταυτοχρόνως απαιτεί την καταξίωση του μέσα από το Άλλο. Ο αγώνας αυτός για αναγνώριση, λέει ο Χέγκελ, είναι ένας αγώνας για ζωή και για θάνατο. Από αυτόν τον αγώνα προκύπτει και η περιβόητη σχέση μεταξύ κυρίου και δούλου. Το γεγονός ότι ένας κύριος επιδιώκει την αναγνώριση του από έναν δούλο κάνει τον δούλο να υπερέχει ουσιαστικά έναντι του κυρίου και δείχνει τον στρεβλό χαρακτήρα της αναγνώρισης..

Σήμερα ο αγώνας για αναγνώριση βρίσκεται σε γενική έξαρση.. Η σχέση κυρίου και δούλου, παρότι τυπικά δεν υπάρχουν πλέον δούλοι και αφέντες, είναι τόσο διαδεδομένη όσο ποτέ άλλοτε..

Σημ: Γ. Χέγκελ, Η φιλοσοφία του πνεύματος, τόμος Α΄, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 1993, σελ.170-175

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ

• ΟΜΑΔΑ FREEBLOGGERS
• ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ DIGITALRIGHTS.GR

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο.

Ο εφιάλτης της επωνυμίας..

Είχε, λέει, βρεθεί σε μια παράξενη κοινωνία. Τα πάντα, άνθρωποι, ζώα και πράγματα είχαν το όνομα τους καρφιτσωμένο στο πέτο τους σαν μέλη συνεδρίου διεθνούς οργανισμού.. Ολοι οι bloggers έγραφαν με το πραγματικό τους όνομα. Το blog της “Ψιλικατζούς” έγραφε Κωσταντίνα Δελημήτρου, του “Πρέζα-TV” Νίκος Φουρκίδης, του “Ροϊδη” Μιχάλης Χατζηκώστας, του “crazycows” Χάρης Παπαδόπουλος, “παραφωνιάδες” ο Γιώργος Νικολάου, “το μανητάρι του βουνού” ο Αριστομένης Χατζηφώτης, Σοφιστής ο Μήτσος Καραμήτσος..

Στα λεωφορεία και στο μετρό οι επιβάτες είχαν κρεμασμένο στο πέτο τους ένα ταμπελάκι με το όνομα τους. Κώστας Βασιλείου εργάτης. Ελένη Αργυρίου εκπαιδευτικός. Στους δρόμους δεν υπήρχε ανώνυμο πλήθος. Όλοι έφεραν εμφανώς την πινακίδα τους. ΥΑΒ Κώστας Πετρίδης. ΙΗΕ Μιχάλης Κωστόπουλος. Στις διαδηλώσεις κάθε διαδηλωτής κρατούσε ένα πλακάτ με το όνομα του. Νίκος Μπάχαλος κουκουλοφόρος. Γιώργος Κωλοπαίδης Σέχτα Επαναστατών.. Στα σούπερ μάρκετ προϊόντα και καταναλωτές είχαν εμφανώς αναρτημένο το όνομα τους, στις δε εκλογές ο πολίτης έγγραφε με ενθουσιασμό και το όνομα του στο ψηφοδέλτιο. Γιώργος Βασιλείου Πασόκ..

Όλα ήταν επώνυμα, έγκυρα και υπεύθυνα. Μια κοινωνία του brand name που είχε αντικαταστήσει τις παραδοσιακές κοινωνικές τάξεις με τις τάξεις των ονομάτων. Στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας φάνταζαν τα ονόματα των  μεγαλοδημοσιογράφων, πανελιστών, μοντέλων, παιχτών ριάλιτι και ποδοσφαιριστών. Αμέσως από κάτω ήταν τα ονόματα των διάσημων Μπλόγκερς. Πάρα κάτω τα golden boys των μεγάλων επιχειρήσεων, πιο κάτω των πρωθυπουργών, υπουργών, πολιτικών, πιο κάτω των καλλιτεχνών και διανοουμένων, ακόμα πάρα κάτω των επιστημόνων και φυσικά στο κατώτατο σκαλί των απλών πολιττών. Οι περιοχές ήταν επίσης χωρισμένες ιεραρχικά αναλόγως την αξία των ονομάτων πού τις επισκέπτονταν ή κατοικούσαν σε αυτές. Εκάλη, Μύκονος, Αράχωβα. Οι ψευδείς φήμες και οι συκοφαντίες ήταν σπάνιες σε αυτήν την κοινωνία και αν υπήρχαν αντιστοιχούσαν στην ιεραρχία. Αρχίζοντας δηλαδή από κάτω προς τα πάνω οι περισσότεροι συκοφάντες και διασπορείς ψευδών φημών ήταν οι απλοί πολίτες. Ακολουθούσαν οι επιστήμονες, ακόμα λιγότερους έβρισκες στους πολιτικούς και προέδρους επιχειρήσεων, ελάχιστους στους Μπλόγκερς  και φυσικά απολύτως κανέναν στην κορυφή των μεγάλων ονομάτων του θεάματος μεγαλοδημοσιογράφων, μοντέλων και παιχτών ριάλιτι, που αποτελούσαν το πρότυπο και ιδανικό όλων των άλλων στις κατώτερες κλίμακες..

Παντού στα κτίρια ήταν κρεμασμένα τεράστια banners πού προέτρεπαν ότι τα επώνυμα προϊόντα είναι και τα καλύτερα. -Μην παίρνετε ανώνυμο λάδι σε ντενεκέ! -Προτιμάτε τις επώνυμες σερβιέτες! Ονοματοκρατία.(καμία σχέση με το νομιναλισμό του Οκαμ) Η αξία των πάντων κρίνονταν απ το όνομα τους. “Πάν μέτρο όνομα” πού θάλεγε και ο προπάππος μου ο Πρωταγόρας.. Η επιτυχία, η εντιμότητα και υπευθυνότητα ήταν συνδεδεμένη με το μέγεθος του ονόματος. Όσο πιο επώνυμος τόσο και πιο άξιος. Οι πάντες επιδίδονταν μετά μανίας στο κτίσιμο του brand name τους και έτσι έκτιζαν ταυτοχρόνως και την πρόοδο και το μέλλον αυτής της παράξενης κοινωνίας..

Αυτός λοιπόν ήταν ο εφιάλτης του ανώνυμου Μπλόγκερ. Όλοι οι επώνυμοι κυνηγούσαν να εξοντώσουν τούς εναπομείναντες ανώνυμους που αποτελούσαν τη “μάστιγα” της κοινωνίας και κρύβονταν σαν τα ποντίκια στους υπονόμους της.. Εκεί είχε κρυφτεί και αυτός και άκουγε ήδη τα γαβγίσματα των σκυλιών να πλησιάζουν..
“Κάποιος θα πρέπει να συκοφάντησε τον Γιόσεφ Κ., διότι χωρίς να έχει κάνει τίποτα κακό, ένα ωραίο πρωί συνελήφθη”.. Φ. Κάφκα.

Εκβιαστές “δημοσιογράφοι” επώνυμοι και καθ όλα νόμιμοι!

Δεν κουράζομαι να επαναλαμβάνω ότι η αθλιότητα στην ενημέρωση είναι κυρίως επώνυμη και μάλιστα κραυγαλέα επώνυμη! Αυτό το ξέρουν πολύ καλά όσοι αυτές τις μέρες ετοιμάζουν μαζί με τον κύριο Ρουσόπουλο, ως καθ ύλην υπεύθυνο, τον νόμο για την ανωνυμία των blogs. Ας σταματήσουν λοιπόν να ψάχνουν στην ανωνυμία της μπλογκόσφαιρας όπου οι περιπτώσεις του είδους press-gr αποτελούν θλιβερή εξαίρεση. Είναι επιτέλους καιρός να ασχοληθούν με την αθλιότητα του κανόνα πού έχει όνομα, διεύθυνση και τηλέφωνο. Σήμερα θα δώσω ένα ακόμα τέτοιο παράδειγμα εξ επαγγέλματος εκβιαστών πού κρύβονται πίσω από την επίσημη μάσκα του δημοσιογράφου και του εκδότη:

Αρκεί κανείς να περιδιαβάσει τον λεγόμενο τοπικό τύπο (οποιονδήποτε) και να ξέρει και δυο τρία πράγματα για τις τοπικές κοινωνίες για να διαπιστώσει ότι τελικά όσο κατεβαίνει κανείς από τα ψηλά προς τα χαμηλά βρωμάει και περισσότερο! Χωρίς περιστροφές, το κόλπο πού ευδοκιμεί ιδιαιτέρως τα τελευταία χρόνια λέγεται “διαφημιστική καταχώρηση”. Είναι δε τόσο απλό και προπαντός νόμιμο, πού το ζηλεύει κάθε κοινός κακοποιός και εκβιαστής ο οποίος καταριέται τη μοίρα του πού μπήκε στη φυλακή γιατί δεν έγινε “εκδότης” τοπικού τύπου.. Ιδού λοιπόν πώς λειτουργεί: Ο ακάματος “λειτουργός” της τοπικής “ενημέρωσης”, τυπώνει ένα εβδομαδιαίο δισέλιδο-τετρασέλιδο (συνήθως) πού το ονομάζει «εφημερίδα» και δια μέσου αυτού επιδίδεται συστηματικά και μετά πάθους στον ωμό εκβιασμό. Ψάχνει και δημοσιεύει σκάνδαλα, υποστηρίζει τους μεν ή τους δε, βρίζει τους άλλους, λασπώνει, σπιλώνει, απειλεί, μέχρι οι ενδιαφερόμενοι να «ταγίσουν» το κωλόχαρτο του με «διαφημιστικές καταχωρήσεις»! Νόμιμη παροχή, νομιμότατη! Σε κάθε περίπτωση θα βγει κερδισμένος! Είτε για να μην δημοσιεύσει, είτε για να δημοσιεύσει, είτε για να μην υποστηρίξει, είτε για να υποστηρίξει, θα εισπράξει την “καταχωρησούλα” του μικρή ή μεγάλη. Βάζει δε και μια κοπελίτσα, τάχα μου ως τμήμα διαφήμισης και παίρνει τηλέφωνα: -Εσείς πότε θα διαφημιστείτε στην εφημερίδα μας; Ακούγεται γλυκειά η απειλή..

Τα κωλόχαρτα αυτά πού λέγονται «εφημερίδες» αποτελούν την συντριπτική πλειονότητα του τοπικού τύπου και αυτός ο τρόπος “ενημέρωσης” είναι ο κυρίαρχος. Τα περισσότερα θύματα βρίσκονται εκεί πού σύμφωνα με τις επίσημες έρευνες ανθεί και περισσότερο η διαφθορά. Στην τοπική αυτοδιοίκηση δηλαδή και σε διάφορους ελεγχόμενους απ το δημόσιο φορείς όπου ο τρόπος και η ευκολία πού μοιράζεται επισήμως το χρήμα σε ημέτερους και εκβιαστές είναι απίστευτα εύκολος. Γράφει σχετικά η εφημερίδα “Καθημερινή” 09-12-2007 .«Η «τελευταία» Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση μπορεί να μοιράζει σε οποιονδήποτε το ποσό των 100 χιλιάδων ευρώ, κάνοντας παιχνίδι σε τοπικό επίπεδο με τα ΜΜΕ, χωρίς να ενδιαφέρεται για κυκλοφορίες». Ολόκληρη η έρευνα εδώ.

Αλλά και ποιος να ενδιαφερθεί για κυκλοφορίες εφημερίδων αφού τα κωλόχαρτα αυτά δεν έχουν καμία απολύτως απήχηση στο κοινό; Ουδείς τα αγοράζει, αλλά ούτε και οι “εκδότες” τους ενδιαφέρονται να τα πουλήσουν. Αρκεί να διανέμονται δωρεάν σε καμιά εκατοστή γραφεία τοπικών παραγόντων (στους άμεσα ενδιαφερόμενους δηλαδή) μόνο και μόνο για να κυκλοφορούν οι «ειδήσεις» και να δημιουργείται «θέμα» ώστε να ασκούνται στη συνέχεια οι εκβιασμοί. Έτσι απλά και νόμιμα, ο τοπικός τύπος “ελέγχει” τούς τοπικούς παράγοντες και την τοπική εξουσία.. Αλλά γαυτήν την κατάσταση δε είδαμε ακόμα κάποιο νομοσχέδιο..

Θα εκτελείτε και bloggers δι΄αποκεφαλισμού κε Ρουσόπουλε;

Εφόσον, καθώς φαίνεται, το όνειρο σας είναι να γίνουμε Κίνα, τότε γιατί να μην γίνονται και εκτελέσεις για να είναι ολοκληρωμένο το πακέτο; Δεν είναι δύσκολες οι εκτελέσεις: Θα βρείτε πολλούς πρόθυμους μεγαλοδημοσιογράφους να αποκεφαλίσουν τούς bloggers πού παρανόμησαν και δεν ανέγραψαν το όνομα τους ως υπεύθυνοι κατά τον νόμο.. Δώστε για παράδειγμα ένα σπαθί στην κα Τρέμη και θα δείτε για πότε θα μου πάρει το κεφάλι χωρίς ούτε καν να το ..δεί(!)

Αλήθεια εκείνο το “ενημερωτικό blog” και το “μη ενημερωτικό blog” πως θα το διαχωρίσετε; Πως θα ορίσετε το τι είναι ενημερωτικό και τι δεν είναι κε Ρουσόπουλε; Οπως το ορίσατε και στα κανάλια που έχουν μετατρέψει την ενημέρωση σε θέαμα, σώου και ψυχαγωγία; Τα δελτία “ειδήσεων” των οκτώ στην τηλεόραση τι ακριβώς κάνουν; Ενημέρωση ή σώου κε Ρουσόπουλε;

Και ποιός φωστήρας σας είπε πάλι ότι το blogging είναι δημοσιογραφία; Επειδή υπάρχουν και μερικοί δημοσιογράφοι πού κάνουν τούς bloggers; Κατ αρχάς η λέξη δημοσιογραφία, έτσι όπως την έχουν καταντήσει, προκαλεί εμετό στην μπλογκόσφαιρα.. Απλώς την άποψη μας λέμε κε Ρουσόπουλε αντί να τη λέμε μόνο κάθε τέσσερα χρόνια.. Καταλάβατε; Τόσο απλά.. Αυτό είναι το καινούργιο πού τρομάζει τούς μηχανισμούς της εξουσίας.. Εχουμε το δικαίωμα ως πολίτες να λέμε την άποψη μας ανώνυμα όπως άλλωστε ψηφίζουμε και ανώνυμα! Το ξεχάσατε αυτό; Τώρα τα ζητήματα τού ήθους και της ποιότητας είναι αποκλειστικά υπόθεση του καθενός μας χωρίς νόμους και κανόνες.. Αλλωστε είδαμε πού έχουν γραμμένους τούς κανόνες και οι μεγαλοδημοσιογράφοι σας και μάλιστα όχι ανωνύμως, αλλά ενυπόγραφα και με κάτι ονοματάρες στη μαρκίζα τρία μέτρα!.. Η αθλιότητα στην ενημέρωση κε Ρουσόπουλε δεν είναι ανώνυμη! Είναι επώνυμη και φυσικά κανείς δεν τολμά να τα βάλει με την εξουσία της.. Για τούς bloggers μην ανησυχείτε. Εχει αποδειχτεί ότι η συντριπτική πλειονότητα τους, διαθέτουν και ήθος και ποιότητα χωρίς να τούς εξαναγκάζει γιαυτό το πραγματικό τους όνομα..
Ξέρετε κάτι τελικά; Το τραγικό με την κυβέρνηση σας είναι ότι παθαίνει αλλά δεν φαίνεται να μαθαίνει.. Οδεύει ολοταχώς προς την μεγαλύτερη, παγκοσμίως αυτή τη φορά, πατάτα!

bloggers στρώνουν το χαλί της χειραγώγησης των blogs!!

Λυσσάξανε πάλι οι Πρετεντέρηδες και Παναγιωταρέες εναντίον της ανωνυμίας των blogs με αφορμή τη υπόθεση του press-gr. Δυστυχώς όμως μαζί με τους μηχανισμούς εξουσίας, πού ετοιμάζουν νόμο για την κατάργηση της ανωνυμίας, συντάσσονται και ορισμένοι bloggers στρώνοντας το χαλί.. Δεν είναι τυχαίο ότι τα άτομα αυτά εργάζονται στα παραδοσιακά media και έχουν λόγους για να ιστολογούν επωνύμως.. Δυο-τρείς είναι όλοι κι όλοι. Ενας είναι εδώ και είναι πράγματι αξιόλογος blogger, αλλά εμείς θα σταθούμε ιδιαιτέρως σε έναν άλλον πού θεωρεί την ανωνυμία ως «μάστιγα»(!) Ο blogger αυτός αυτοπροβάλλεται ως ο «θεωρητικός» της μπλογκόσφαιρας, έχει γράψει και βιβλίο και έχει κάνει κάποιο σχετικό ντοκιμαντέρ για τα blogs διαστρεβλώνοντας συστηματικά την εικόνα τους. Γράφει λοιπόν:

«Μπορώ απερίφραστα να πω ότι η ψευδωνυμία και η ανωνυμία στα ιστολόγια είναι μια «μάστιγα» που δεν προάγει ούτε το διάλογο, ούτε το Μέσο. Καμία σοβαρή υπόθεση δε θα προχωρήσει μέσα από ανώνυμα σχόλια και ψευδώνυμες δημοσιεύσεις». Ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Δηλαδή ο εν λόγω «θεωρητικός» μας λέει απερίφραστα ότι ο κος Ροϊδης για παράδειγμα και πολλοί άλλοι εξαιρετικής ποιότητας και ήθους bloggers, αλλά και εμείς οι υπόλοιποι, δηλαδή σχεδόν το 99% συνολικά των χιλιάδων «ανώνυμων», είμαστε η «μάστιγα» της κοινωνίας εφόσον δεν ιστολογούμε με το πραγματικό μας όνομα όπως εκείνος(!).. «Καμία σοβαρή υπόθεση» μας λέει ο κύριος «θεωρητικός» δεν μπορεί να «προχωρήσει» με την ανωνυμία.. Απερίφραστα λοιπόν και εμείς του λέμε ότι και όμως ..ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ!! Τα blogs ήδη αποτελούν τη μοναδική εναλλακτική διέξοδο στην ενημέρωση και την επικοινωνία.. Η απήχηση τους στην κοινωνία ολοένα και μεγαλώνει, έχουν αποδείξει ότι μπορούν να παρεμβαίνουν αποφασιστικά και θετικά (περίπτωση πυρκαγιών και άλλες), οι διάφοροι μηχανισμοί εξουσίας και καθεστηκυίας ενημέρωσης ήδη τους υπολογίζουν πολύ σοβαρά και όλα αυτά «ανωνύμως»! Δηλαδή τα κατάφεραν οι χιλιάδες «ανώνυμοι» bloggers!

Φαντάζεστε τι θα γίνονταν, αν οι χιλιάδες bloggers στη χώρα μας και τα εκατομμύρια στον κόσμο, βάζανε το κουστουμάκι τους και ιστολογούσαν «επωνύμως» και «καθώς πρέπει» όπως θάθελαν οι μηχανισμοί της εξουσίας και ο εν λόγω «θεωρητικός»; Θα είχε διευρυνθεί απείρως η υπάρχουσα «επώνυμη» αθλιότητα. Στη χώρα μας για παράδειγμα η σημερινή αθλιότητα στην καθεστηκυία «ενημέρωση», πού δεν βρίσκει πλέον πάτο, δεν είναι ανώνυμη, αλλά είναι θρασύτατα επώνυμη και μάλιστα υπηρετείται από τα πιο μεγάλα ονόματα πού έχει κατασκευάσει το σύστημα!

Είναι προφανές ότι αυτό πού συμβαίνει στην μπλογκόσφαιρα δεν τόχει πάρει χαμπάρι ο «θεωρητικός» μας γιατί είναι και εκ διαμέτρου αντίθετο με τον τρόπο πού σκέφτεται. Κατά την ταπεινή μου άποψη λοιπόν στην πλειονότητα των «ανωνύμων» συμβαίνουν τα εξής:

1) Απορρίπτεται κάθε μορφή οργάνωσης και κάθε είδος κανόνων.. 2)Δεν ενδιαφέρει το όνομα, ούτε η δόξα, ούτε και η καριέρα στα ΜΜΕ.. 3)Καλύτερα να μην έχει κανείς όνομα παρά να μην μπορεί να πει αυτά πού θέλει να πει.. 4) Οι περισσότεροι διατηρούν το ήθος και την ποιότητα τους χωρίς να τους υποχρεώνει γιαυτό η δημοσίευση του ονόματος τους. Αυτή είναι και η περηφάνια τους και η μαγκιά τους.. 5)Αν στα παραδοσιακά media το σταρ σύστεμ και η τηλεθέαση θέλει τον κόσμο να επιλέγει πρώτα το όνομα και μάλιστα το πιο μεγάλο, στην μπλογκόσφαιρα δεν επιλέγει όνομα αλλά ουσία.. 6)Το όνομα, όπως έχει αποδειχτεί, δεν ταυτίζεται ούτε με την ουσία, ούτε με την ποιότητα, ούτε και με την ευθύνη και την αλήθεια!. 7)Και στο κάτω-κάτω ποιος είπε ότι οι «ανώνυμοι» δεν έχουν όνομα; Έχουν και παραέχουν και το τιμούν και το προσέχουν σαν τα μάτια τους! Εμένα, για παράδειγμα, με λένε Σοφιστή..

Φυσικά πίσω από την ανωνυμία ενίοτε κρύβεται και μπόλικη χυδαιότητα και θρασύδειλος κωλοπαιδισμός.. Έχουμε γράψει πολλές φορές γιαυτό.. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταργήσουμε την ανωνυμία γιατί είναι σαν να καταργούμε την ελευθερία στα blogs. Γιατί η ψυχή και το μεγαλείο της μπλογκόσφαιρας δεν βρίσκεται στην επωνυμία της αλλά στο ήθος και στην ποιότητα της ανωνυμίας της. (ο «θεωρητικός» μας έχει καταλάβει ακριβώς το αντίθετο!) Υπάρχουν βεβαίως και μερικοί bloggers πού ιστολογούν επωνύμως όπως η Μασούρα, ο Δαβαράκης, ο Ξυδάκης και άλλοι, οι οποίοι τιμούν τη μπλογκόσφαιρα και μπορούν και λένε τα πράγματα με το όνομα τους.. Για ότι αφορά στον «θεωρητικό» μας, δικαίωμα του να προσπαθεί να κάνει όνομα.. Δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα να αποκαλεί τους «ανώνυμους» «μάστιγα» και να στρώνει το χαλί στον εισαγγελέα.. Και επειδή είναι ακόμα πολύ μικρός, έχει καιρό να βρει κάτι άλλο για να κάνει καριέρα, γιατί ως «θεωρητικός» έχει ήδη αποτύχει παταγωδώς..

Με αφορμή το press-gr ετοιμάζουν νόμο για την χειραγώγηση των blogs

“…Επιχείρηση-αρετή στα κρούσματα ανώνυμης και συκοφαντικής «δημοσιογραφίας» που ασκείται μέσω blogs ξεκίνησε η Εισαγγελία Αθηνών συνεπικουρούμενη από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Την ίδια στιγμή το υπουργείο Δικαιοσύνης εμφανίζεται αποφασισμένο να δημιουργήσει νέο νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο τροποποιεί το καθεστώς λειτουργίας τουλάχιστον των «ενημερωτικών» blogs. Σύμφωνα με πληροφορίες του ΕΤ προωθούνται τέσσερις σημαντικές αλλαγές.
Πρώτον, οι διαχειριστές των blogs ενημερωτικού χαρακτήρα θα έχουν την ευθύνη να αναγράφουν στην κεντρική ιστοσελίδα τον κατά νόμο υπεύθυνο του blog.
Δεύτερον, το νομοσχέδιο επιφυλάσσει στα αδικήματα που τελούνται μέσω των blogs προβλέψεις ανάλογες με αυτές του νόμου περί Τύπου.
Τρίτον, διευκολύνεται η πρόσβαση των διωκτικών αρχών στα ηλεκτρονικά ίχνη ώστε να αποκαλύπτεται με πιο γρήγορες διαδικασίες ο υπεύθυνος μιας συκοφαντικής ή εκβιαστικής δημοσίευσης.
Τέταρτον, το ΕΣΡ αποκτά δικαίωμα παρέμβασης σε περίπτωση που οι χρησιμοποιούμενες φωτογραφίες ή το audio και video υλικό που αναρτάται σε κάποιο blog δημιουργούν ζητήματα που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του. Οι παρεμβάσεις που σχεδιάζονται απασχολούν Δικαιοσύνη και Αστυνομία εδώ και πολύ καιρό. Την τελική ώθηση στην υλοποίησή τους φαίνεται όμως να δίνουν οι εξελίξεις του τελευταίου τριημέρου γύρω από το press-gr.blogspot.com…” Εφημερίδα “Ελεύθερος Τύπος” 25-02-2008 (οι υπογραμμίσεις δικές μου)

Εχω ξαναγράψει ότι διαφωνώ κατηγορηματικά με τό είδος της “ενημέρωσης” πού ασκούσε το press-gr.. Οτι όλες τις αρώστιες πού εμφανίζει η μπλογκόσφαιρα τίς έχει έχει κολλήσει από τα παραδοσιακά μέσα και τούς παραδοσιακούς τρόπους ενημέρωσης: Μανιώδες κυνηγητό των views (βλέπε τηλεθέαση), ανελέητος ανταγωνισμός, κακοήθεια, παντός είδους λαμογιές, ακόμα και εκβιασμοί.. Ολες αυτές τις αρρώστιες της μπλογκόσφαιρας λοιπόν προσπαθούν τώρα να τις επισημοποιήσουν και δια νόμου, να καταντήσουν δηλαδή και τα blogs όπως έχει καταντήσει και η καθεστηκυία “ενημέρωση” η οποία, ιδιαιτέρως τον τελευταίο καιρό, αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν βρίσκει πάτο να σταθεί γιατί πάντα υπάρχει και ένας πάτος πάρα κάτω..

Φυσικά είναι τέτοια η φύση της μπλογκόσφαιρας πού δεν μπορούν να την χειραγωγήσουν όπως θάθελαν.. Μπορούν όμως να υποχρεώσουν την αναγραφή τού ονόματος του υπευθύνου κατά τον νόμο και αυτό είναι αρκετό για να πλήξουν την ψυχή αλλά και το μεγαλείο της μπλογκόσφαιρας πού είναι η ανωνυμία της. Επ αυτού έχω γράψει αναλυτικά στο μόλις προηγούμενο κείμενο μου και δεν θα επαναλάβω.. Απορώ όμως πραγματικά με ορισμένους bloggers πού, επειδή οι ίδιοι για τον άλφα ή βήτα λόγο ιστολογούν επωνύμως, με τις δηλώσεις τους στρώνουν το χαλί στη χειραγώγηση βάλλοντας κατά της ανωνυμίας, δηλαδή βάλλοντας κατά του 99% των bloggers!!

Συλλήψεις bloggers και το ζήτημα της ανωνυμίας

Η αλήθεια είναι ότι η μπλογκόσφαιρα έχει κολλήσει πολλές αρρώστιες από τα παραδοσιακά μέσα και τούς παραδοσιακούς τρόπους ενημέρωσης.. Είναι εμφανές μάλιστα ότι μερικοί bloggers λειτουργούν με πρότυπα τους ακριβώς αυτά πού και οι ίδιοι κατηγορούν: Μανία για views (βλέπε τηλεθέαση), ανταγωνισμός, κακοήθεια και πολλά άλλα χωρίς ενίοτε να αποκλείονται και λαμογιές ή και εκβιασμοί.. Ηδη έχει κυκλοφορήσει η είδηση ότι εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης για τον δημοσιογράφο κ. Ανδρέα Καψαμπέλη του “Κόσμου του Επενδυτή” ως διαχειριστή του press-gr . blogspot.com με τις κατηγορίες του εκβιασμού και της δυσφήμισης..

Χωρίς να γνωρίζω τι ακριβώς έχει γίνει με τον κο Καψαμπέλη, ξεκαθαρίζω εξ αρχής ότι διαφωνώ κατηγορηματικά με το είδος της “ενημέρωσης” πού ασκεί το “press-gr” επειδή θεωρώ ότι αναπαράγει και διαιωνίζει αυτά που εν γένει αντιλαμβανόμαστε ως ξένα σώματα με την μπλογκόσφαιρα.. Ομως ανεξαρτήτως αυτής της υπόθεσης και παρότι η μπλογκόσφαιρα έχει και την άσχημη πλευρά της, πιστεύω ακράδαντα ότι τίποτα δεν πρέπει να οδηγήσει σε οποιαδήποτε μορφή παρέμβασης στην ελευθερία πού δίνει σε αυτόν τον χώρο αναπνοή και ζωή, είτε ασχολείται με την ενημέρωση είτε όχι.. Ενα από τα ζητήματα πού συγκεντρώνει πάνω του σχεδόν όλα τα πυρά είναι η ανωνυμία και δυστυχώς υπάρχουν ακόμα και μερικοί bloggers πού, υποστηρίζοντας ότι για όλα φταίει η ανωνυμία, χωρίς να το θέλουν, βάλουν εναντίον της ελευθερίας της μπλογκόσφαιρας! Φυσικά δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιοι, για τον άλφα ή βήτα λόγο, ιστολογούν επωνύμως..

Εχω ξαναγράψει ότι το μεγαλείο της μπλογκόσφαιρας βρίσκεται στην ανωνυμία της και εξηγούμαι: Η ενημέρωση δεν “βιάζεται” μόνο από τα παραδοσιακά μέσα.. “Δημοσιογράφοι” εκβιαστές και “βιαστές” της ενημέρωσης υπάρχουν καθώς φαίνεται παντού.. Πάντως σε κάθε περίπτωση η κάλυψη της ανομίας αλλά και της χυδαιότητας πίσω από την ανωνυμία δεν είναι μαγκιά αλλά τουλάχιστον θρασύδειλος κωλοπαιδισμός! Όμως ούτε και είναι μαγκιά μόνο και μόνο το να «ιστολογούμε» επωνύμως, γιατί τότε έχουμε χίλιους δυο λόγους που μας επιβάλουν να είμαστε σωστοί.. Να αυτολογοκρινόμαστε, να παρουσιάζουμε πάντα τον επίσημο εαυτό μας, να μην θίγουμε πρόσωπα και καταστάσεις και να τάχουμε πάντα καλά με όλους και με όλα..

Η αληθινή μαγκιά λοιπόν είναι να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, διατηρώντας το ήθος και την ποιότητα μας, παρότι μας καλύπτει η ανωνυμία μας! Το μπλογκάκι πάνω από όλα είναι κατάθεση ψυχής, είτε καταπιάνεται με την ενημέρωση είτε με οτιδήποτε άλλο. Το όνομα είναι για μας το τελευταίο πού έχει σημασία.. Πουθενά και ποτέ στον κόσμο η ανωνυμία δεν ήταν τόσο ποιοτική και τόσο ωφέλιμη για όλους όσο είναι σε αυτόν τον καινούργιο χώρο πού λέγεται μπλογκόσφαιρα.. Το ανώνυμο ήθος και η ανώνυμη ποιότητα αφορά ευτυχώς την συντριπτική πλειονότητα των ιστολογούντων και αυτό είναι το μεγαλείο της μπλογκόσφαιρας! Καί στο κάτω-κάτω ποιός είπε ότι δεν έχουμε όνομα; Ε, λοιπόν σας λέμε ότι έχουμε όνομα το οποίο και τιμούμε και προσέχουμε σαν τα μάτια μας! Εμένα, για παράδειγμα, με λένε Σοφιστή.-