Παρακολουθώ τους διάφορους «εντεταλμένους» της δημοσιογραφίας να προσπαθούν να παίξουν ρόλους που δεν τους πάνε με τίποτα και μου φαίνονται τόσο θλιβεροί και γελοίοι. Δεν είναι μόνο κακοί δημοσιογράφοι αλλά και κάκιστοι ηθοποιοί. Έβαλαν και αυτοί τις «κουκούλες» τους, είτε γιατί τους αναγκάζουν τα αφεντικά τους, είτε η τηλεθέαση και παριστάνουν τους εξεγερμένους!
Οι πιο τραγικές περιπτώσεις είναι εκείνες που μια «ανώτερη δύναμη», του αφεντικού δηλαδή, επεμβαίνει αιφνιδίως και φέρνει τα πάνω κάτω! Γιατί εδώ που τα λέμε μεταξύ μας δεν είναι και τόσο εύκολο να είσαι υποχρεωμένος να ακολουθήσεις μια «γραμμή» κόντρα σε ότι υποστήριζες μέχρι τώρα, επειδή για τον άλφα ή βήτα λόγο το «γύρισε» ξαφνικά το αφεντικό σου. Η ξεφτίλα μπροστά στο κοινό σου είναι μαθηματικώς βεβαιωμένη, ασχέτως αν δεν το καταλαβαίνεις γιατί και πάλι έγινες βασιλικότερος του βασιλέως..
Πάρτε για παράδειγμα τον ΑΛΦΑ και τον ΣΚΑΙ που είχαν πάρει την στροφή πολύ πριν ακόμα δολοφονηθεί το παιδί. Από τότε που ο Κοντομηνάς τα τσούγκρισε με την κυβέρνηση και ..εντάχτηκε και αυτός στη «μεγάλη προοδευτική παράταξη», ο Βλάχος και ο Αυτιάς είναι να τους κλαίς. Μόνο ο Βερύκιος εξακολουθεί να προσφέρει άφθονο γέλιο διατηρώντας τον ίδιο ρόλο..
Στο συγκρότημα του Αλαφούζου εξελίσσεται μια τραγωδία του Αισχύλου. Πώς ο άνθρωπος υποκύπτει διαρκώς στη μοίρα του αφεντικού του. Μόλις ο αρχηγός τάσπασε με τη κυβέρνηση, κλαθμός και οδυρμός στα παρασκήνια. Εκεί που τους έβαζε και φυτεύανε δεντράκια τώρα τους βάζει να τα βλέπουν όλα πράσινα.. Μέχρι και ο Πάσχος Μανδραβέλης, ο ηρωικός υμνητής της «ελεύθερης αγοράς», έβαλε «κουκούλα» και εξεγέρθηκε, όχι φυσικά εναντίον της αγοράς αλλά εναντίον της ανίκανης κυβέρνησης. Ο «πολύς» και κορυφαίος ξερόλας Μπάμπης Παπαδημητρίου προκαλεί θυμηδία, ενώ ο κακομοίρης ο Πορτοσάλτε τραυλίζει κανονικά..
Εν τω μεταξύ οι αγώνες των εξεγερμένων στα κανάλια συνεχίζονται. Εξεγερμένες Τατιάνες, Δρούζες, πανελίστες, μοντέλα, μόδιστροι, αστρολόγες, χαρτορίχτρες, όλοι στον αγώνα προτάσσοντας τα βυζιά τους.. Εναρμονίστηκαν στο «πνεύμα των ημερών» και μη μου πείτε ότι αυτό το «πνεύμα» είναι χριστουγεννιάτικο.. Φόρεσαν τις «κουκούλες» τους και ο καθένας δίνει την δική του παράσταση ενώ όλοι μαζί συγκροτούν ένα γελοίο θίασο που σου γυρίζει τα άντερα. Τρίζουν τα κόκαλα του δολοφονημένου παιδιού απ την υποκρισία του απάνω κόσμου. Αν τόξερε ότι θα εξελίσσονταν έτσι τα πράγματα θα αρνιόταν να πεθάνει..
Οι βιομήχανοι ποτέ δεν έκρυψαν τον λανθάνοντα πασοκισμό τους. Αρκεί κανείς να ανατρέξει στη στάση των προέδρων τους, πρώην και νυν, Κυριακόπουλου και Δασκαλόπουλου. Οι άνθρωποι νιώθουν πιο ασφαλείς με το Πασόκ και γιατί να το κρύψουν άλλωστε.. Καταλαβαίνουν ότι τα αντιλαϊκά μέτρα και η άγρια λιτότητα που μας περιμένουν στη γωνία, είναι αδύνατον να περάσουν με την παραδοσιακή δεξιά και πολύ περισσότερο μάλιστα όταν αυτή εκπροσωπείται από μια ανίκανη κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό που βλέπει τηλεόραση και τρώει σουβλάκια.. Άλλωστε και στο παρελθόν τα πλέον αντιλαϊκά μέτρα έχουν περάσει επί Πασόκ φυσικά. Το όραμα της αλλαγής, που κάποτε ενέπνεε όλη την χώρα, το Πασόκ ήταν αυτό που το παρέλαβε, το ευτέλισε και να το εξανέμισε στους πέντε ανέμους.. Οι βιομήχανοι λοιπόν προτιμούν την συγκυβέρνηση παρά να αφήσουν τους ανίκανους μόνους τους..
Πολύ καλά έκαναν τα παιδιά. Η πολιτισμένη εμφάνιση τους στην τηλεόραση ήταν μια όαση στην γενική τηλεοπτική σάχλα, ανοησία και ξεφτίλα που ξεχύνεται απ την οθόνη και κατακλύζει τα σπίτια μας. Φυσικά θα ήταν πιο εύστοχο να έμπαιναν σε κάποιο ιδιωτικό μεγαλο-κανάλι αλλά εκεί τα πράγματα δεν είναι τόσο ελεύθερα όσο στην ΕΡΤ και όσο νομίζει ο κόσμος. Τέλος πάντων η κίνηση ήταν συμβολική και η εικόνα τους άνοιξε την καρδιά μας.
Πίσω απ την οθόνη δεν βρίσκονται ούτε κάποιοι ανίκανοι κυβερνήτες, ούτε και κάποιοι ανίκανοι στρατηγοί. Βρίσκονται άτομα της αγοράς, ικανότατοι και αδίστακτοι παραγωγοί, επικοινωνιολόγοι, μαρκετίστες και διαφημιστές πούφαγαν τα πανεπιστήμια με το κουτάλι και σπούδασαν πώς να ξεγελούν τον κόσμο, πώς να τον πείθουν ότι ψηφίζοντας το τάδε κόμμα θα λυθούν τα προβλήματα του ή αγοράζοντας την τάδε τσίχλα θα γίνει η ζωή του καλύτερη. Μοντελοποιούν το ασήμαντο και το τίποτα και το προτείνουν ως πρότυπο επιτυχημένης ζωής για να το πουλήσουν. Τόσα βιβλία, τόση γνώση, τόσα μεταπτυχιακά και διδακτορικά εναντίον μιας και μόνης συνείδησης ενός απλού, υπολειπόμενου σε γνώση και μέσα, ανυπεράσπιστου τηλεθεατή. Πως να αντέξει σε τόσο θέαμα και σε τέτοια επίθεση ο δυστυχής; Εξουθενωμένος απ τη δουλειά, με συσσωρευμένα προβλήματα, απογοητευμένος από πολιτικές υποσχέσεις, με ανασφάλεια και αβεβαιότητα για το μέλλον, χωρίς όραμα και ελπίδα, πού να βρει το κουράγιο για να αντισταθεί; Ποια συνείδηση να πρωτοδιαφυλάξει από τέτοια επίθεση; Των παιδιών του ή την δική του; Παραδίδεται λοιπόν αμαχητί στους καθημερινούς διαμορφωτές του. Άνισος αγώνας με προδιαγεγραμμένο και γνωστό αποτέλεσμα..
Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο η ατιμωρησία. Οικοδομήθηκε κυρίως τα τελευταία 20 χρόνια, βήμα-βήμα, λιθαράκι το λιθαράκι, από όλους αυτούς που εναλλάσσονται στην εξουσία κατασκευάζοντας θεσμούς, νοοτροπίες και παράθυρα ατιμωρησίας για το «έργο» τους. Γιατί και η ατιμωρησία σε νόμους στηρίζεται και αυτή.. Και φυσικά σε ένα τέτοιο κλίμα όπου η ατιμωρησία αποτελεί την γενική κατάσταση ανθρώπων και πραγμάτων, ο τραμπούκος μπάτσος θα τραβήξει το πιστόλι και θα πυροβολήσει εν ψυχρώ ένα δεκαπεντάχρονο παιδί που έθιξε την σκυλάδικη υπόληψη του.. Ύστερα, αφού θα πουληθούν από τα ΜΜΕ χιλιάδες δηλώσεις πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων για το μεγάλο κακό, το κακό θα “καταδικαστεί” με κάποια δυσμενή μεταθεσούλα με βάση και πάλι το νόμο και τους θεσμούς, αλλά και την γενική παθητικότητα ενός λαού που βούλιαξε στους καναπέδες του και δεν βρίσκει τον λόγο για να σηκωθεί..