Με την προκήρυξη των εκλογών τελειώνουν και επισήμως οι διακοπές του καλοκαιριού αλλά η αναζήτηση της ευτυχίας συνεχίζεται.. Τώρα, άλλοι θα κυνηγήσουν την ευτυχία μέσα από την κατάκτηση της εξουσίας και άλλοι, οι περισσότεροι, θα συνεχίσουμε το κυνηγητό της ζωής, παρά το γεγονός ότι αυτή και μόνο η αγωνιώδης επιδίωξη της ευτυχίας μας κάνει όλους πιο δυστυχισμένους..
Θα ακούσουμε απίστευτες μπούρδες και υποσχέσεις για το μέλλον μας, θα δούμε τη γελοιότητα να εισβάλει δια της οθόνης σε τεράστιες ποσότητες «χέρι-χέρι» στα σπίτια μας, θα τρέξουμε να ψηφίσουμε χωρίς να βρίσκουμε πια νόημα γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η πολιτική ορίζεται πλέον ως η τέχνη εξαπάτησης του πολίτη με δημοκρατικό τρόπο.. Θα δουλεύουμε σαν τα σκυλιά, θα ξεφυλλίζουμε μετά μανίας τα περιοδικά και θα αντιγράφουμε τις συνταγές επιτυχίας των «πετυχημένων» της αγοράς, θα συνάπτουμε κοινωνικές συμβάσεις, θα κάνουμε υποχωρήσεις και διαρκείς εκπτώσεις, πολλές φορές θα καταστρέφουμε ακόμα και την ίδια μας τη ζωή, όλα προς χάριν της ευτυχίας..(!) Θα προσπαθούμε να εξοβελίσουμε στο πυρ το εξώτερον τη θλίψη και τη μελαγχολία και ουδόλως θα μας ενδιαφέρει φυσικά το γεγονός ότι ο μελαγχολικός και απομονωμένος άνθρωπος των ..σπηλαίων, που έμενε πίσω και συλλογιζόταν ενώ οι άλλοι κυνηγούσαν ευτυχισμένοι την τροφή, ήταν εκείνος που συνέβαλλε στην εξέλιξη του πολιτισμού.. Χά!
Ούτε και μας ενδιαφέρει το γεγονός ότι οι ευτυχισμένοι παραμένουν προσκολλημένοι και στάσιμοι, δηλαδή στα ίδια και στα ίδια, χάνοντας έτσι την ικανότητα προσαρμογής σε νέες καταστάσεις, δηλαδή μετατρέπονται σε χαζοχαρούμενους.. Γιατί, πότε αποφασίζουμε να δράσουμε στη ζωή; Όταν μας στενεύουν τα παπούτσια και αποφασίζουμε να τα διορθώσουμε ή να τα πετάξουμε, δηλαδή μόνο όταν μας συμβαίνει κάτι που μας κάνει να νιώθουμε άσχημα όπως θλίψη, θυμός, κλπ.. Φανταστείτε ένα άτομο που διαρκώς σκέφτεται θετικά –think positive που λέει και η αγορά.. Το άτομο αυτό αποτελεί εμπόδιο για την εξέλιξη της παγκόσμιας σκέψης και του πολιτισμού.. Οι μαλάκες και οι χαζοχαρούμενοι σκέφτονται μόνο θετικά, καρατσεκαρισμένο!
Η ευτυχία λοιπόν δεν είναι στιγμιαία όπως το συναίσθημα (χαρά, θυμός ). Είναι κατάσταση, μόνο που, διαρκής κατάσταση ευτυχίας, για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν μπορεί να υπάρξει για τους εξής λόγους.
Το επίπεδο ικανοποίησης μας εξαρτάται από τις εμπειρίες μας. Αν τα πράγματα επιδεινώνονται σχετικά με τις προηγούμενες εμπειρίες μας, τότε τα αξιολογούμε ως αρνητικά ενώ αν βελτιώνονται τα αξιολογούμε ως θετικά. Αν παραμένουν τα ίδια λέμε ότι είναι απλώς φυσιολογικά. Αν για παράδειγμα είσαι συνηθισμένος να είσαι πάντα πρώτος, όταν έρχεσαι δεύτερος δυστυχείς.. Και ως γνωστόν στην κοινωνία του βάρβαρου ανταγωνισμού όπου ζούμε μετράει μόνο ο πρώτος. Ο δεύτερος απλώς δεν υπάρχει.. Αν είσαι συνηθισμένη να είσαι η ομορφότερη και δεν το επιβεβαιώνεις καθημερινά, άστα να πάνε.. κλπ, κλπ.. Στις περιπτώσεις αυτές, για να νιώθεις ευτυχισμένος, δυστυχείς περισσότερο απ όλους γιατί καταντάς μια ζωή να κοιτάς τον πήχη και να κυνηγάς τα περισσότερα..
Υπάρχει και ο χρόνος που περνάει και ποτέ δεν σταματάει.. Και ναι μεν ο χρόνος θεραπεύει όλες τις πληγές αλλά κάνει και την ευτυχία παροδική.. Για παράδειγμα οι νικητές του πρώτου λαχνού. Το περιοδικό Scientific American δημοσίευσε μια έρευνα σύμφωνα με την οποία ένα ή δύο χρόνια αργότερα, αυτοί που κέρδισαν τον πρώτο λαχνό, δεν ένιωθαν πιο ευτυχισμένοι από πριν..
Η ευτυχία βρίσκεται πάντα σε άμεση συνάρτηση με την ευτυχία των γύρω μας. Θέλουμε δεν θέλουμε, βρισκόμαστε διαρκώς σε μια διαδικασία ανελέητης σύγκρισης. Όταν συγκρίνουμε τον εαυτόν μας με ομορφότερους, πλουσιότερους και άλλους τηλεοπτικούς «πετυχημένους» (το προσπερνώ για να μην ξεράσω) θα βυθιστούμε στη μαύρη απελπισία.. Ακόμα και η φτώχεια είναι σχετικό μέγεθος. Ο πλούσιος της Εκάλης νιώθει φτωχός μπροστά στον πλούσιο του Μπέβερλι Χίλς.. Αντιθέτως, αν συγκρινόμαστε με άτομα που βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από εμάς βγαίνουμε ικανοποιημένοι.. Υπάρχουν και χειρότερα λέμε συνήθως..
Έτσι λοιπόν και στις πιο σοβαρές προσωπικές μας σχέσεις, (οικογένεια, γάμος) όπως δεν είναι δυνατόν να ζούμε σε μια κατάσταση διαρκούς δυστυχίας, έτσι δεν είναι δυνατόν να ζούμε και σε μια κατάσταση διαρκούς ευτυχίας.. Επομένως ας μην παίρνουμε αποφάσεις «εν θερμώ».. Έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει ευτυχία αν δεν έχεις τον έλεγχο πραγμάτων και καταστάσεων.. Αν δεν νιώθεις ότι κατέχεις τις απαραίτητες στρατηγικές και δυνατότητες για να αντιμετωπίζεις τις αλλαγές της ζωής.. Όταν χάνεις τον έλεγχο, χάνεις και κάθε κίνητρο για δράση και ζωή μαζί και κάθε γνώση για να ανακαλύψεις καινούργιους τρόπους ώστε να λύσεις προβλήματα και να ζήσεις καλύτερα..
Στην αμερικανική διακήρυξη του 1776 η επιδίωξη της ευτυχίας θεωρείται μέγιστο ανθρώπινο δικαίωμα.. Σήμερα, η κουλτούρα της αγοράς έχει συνδέσει αναπόσπαστα την επιδίωξη της ευτυχίας με την σύγχρονη κοινωνία του ατομισμού η οποία υποβαθμίζει την ανάγκη της θυσίας, του καθήκοντος και προ παντός της ευθύνης για τον άλλον.. Έτσι, η προσωπική επιτυχία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ικανοποίηση των ατομικιστικών και εγωιστικών μας συμφερόντων και αναγκών, ενώ σε αντίθεση με τις ατομικιστικές κοινωνίες, στις συλλογικές, η ευτυχία μπορεί να προκύψει και μέσα από την ευθύνη και τη μέριμνα για τον άλλον.. (μα τι λέω τώρα..)
Αλλά μην επαναπαύεστε, δεν φταίει για όλα το σύστημα και η κακούργα κοινωνία. Η ευτυχία μας εξαρτάται από τους τρόπους που ο καθένας μας επιβεβαιώνει την ύπαρξη του.. Κυκλοφορεί πολύ αρρώστια και γιαυτό πρέπει να πλένουμε καλά τα μάτια μας και τα αυτιά μας για να μην κολλήσουμε ξαφνικά καμιά ..ευτυχία και γίνουμε δυστυχισμένοι! Για παράδειγμα τώρα στην προεκλογική περίοδο βλέπουμε πολλούς άρρωστους που, προσπαθώντας να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη τους, δεν αντιλαμβάνονται ότι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο γελοιότητας.. Πάρτε επίσης το παράδειγμα των τηλεστάρ.. Μπορεί η σύγχρονη κοινωνία της αγοράς να έχει αναδείξει σε υπέρτατη καταξίωση την τηλεόραση όμως πρέπει να είσαι πολύ άρρωστος για να αφήσεις τα πάντα επιδιώκοντας μόνο μια τέτοια καταξίωση.. Τρανταχτό παράδειγμα, κοτζάμ μαέστρος που διηύθυνε μάλιστα και την ορχήστρα των Ολυμπιακών του Πεκίνου, αλλά προτίμησε την τηλεοπτική επιβεβαίωση για να γίνεται “ρόμπα” ανακαλύπτοντας δήθεν «τη στιγμή της αλήθειας» του παίχτη που τάχα ομολογεί ότι ερωτεύτηκε τη μάνα του και πήδηξε τον πατέρα του…(περισσότερα για τη διαβόητη Ευγενία Μανωλίδου ΕΔΩ).
Τελικά το μόνο βέβαιο είναι ότι οι εκλογές δεν φέρνουν την ευτυχία, ούτε και σε αυτούς που θα στηρίξουν στις πλάτες μας τις καρέκλες τους.. Την ευτυχία τη φέρνουν οι τρόποι που επιβεβαιώνουμε την ύπαρξη μας και αυτοί οι τρόποι είναι και δική μας επιλογή.. Για μας τους σοφιστές όλα είναι σχετικά. «Παν μέτρον άνθρωπος» όπως έλεγε και ο πρόγονος μου ο ..Πρωταγόρας..(!) Πες μου με τι επιβεβαιώνεσαι να σου πω και με τι ευτυχείς αλλά και πόσο δυστυχισμένος είσαι..














