Η «Ποίηση σήμερα» και πού να τη βρούμε..

Στην ζωή, έτσι όπως την κάναμε και μας την κάνανε, η ποίηση είναι είδος εν ανεπαρκεία.. Στην καθημερινή πραγματικότητα, είναι εξοστρακισμένη μετά βδελυγμίας.. Στους ποιητές, τι να σου κάνουν κι αυτοί, άνθρωποι μέσα στη ζωή είναι.. Τελικά μόνο στα ποιήματα μπορούμε να βρούμε την ποίηση, στα οποία ενίοτε μας οδηγούν και ορισμένα καλά συνέδρια για την ποίηση..

Όπως  το συνέδριο με θέμα «Η Ποίηση σήμερα», που διοργάνωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων στις 8-9 Μαΐου. Το συνέδριο ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη. Την ιδέα είχε ο δημοσιογράφος και ποιητής Γιώργος Δουατζής ο οποίος πρότεινε και την διοργάνωση ετήσιου φεστιβάλ παγκόσμιας ποίησης στην Αθήνα.

Την οργανωτική επιτροπή του συνεδρίου αποτελούσαν οι Γιώργος Δουατζής, ποιητής, δημοσιογράφος, Απόστολος Μπενάτσης, Επίκουρος Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Παντελής Μπουκάλας, δημοσιογράφος.

Τα βασικά χαρακτηριστικά του συνεδρίου ήταν η υψηλής ποιότητας εισηγήσεις, οι απαγγελίες όμορφων ποιημάτων και η εντυπωσιακή προσέλευση κόσμου. Στο συνέδριο ανακοινώθηκε πως το πατρικό σπίτι του Τάσου Λειβαδίτη στην οδό Λεωνιδίου 74 στο Μεταξουργείο κρίθηκε διατηρητέο και δεν θα γκρεμιστεί από τον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων, από τον οποίο είχε απαλλοτριωθεί για να χτιστεί σχολείο. Εκφράστηκε δε το αίτημα να στεγαστεί εκεί ένα μικρό μουσείο Τάσου Λειβαδίτη.

Το συνέδριο περιελάμβανε οχτώ θεματικές ενότητες, εβδομήντα εισηγητές και είκοσι οχτώ ποιητές που απάγγειλαν ποιήματά τους. Οι οχτώ ενότητες του συνεδρίου είχαν θέμα τη σχέση της Ποίησης με τη φιλοσοφία, την ιστορία, τη μουσική, τους νέους, την επιστήμη και τεχνολογία, τις άλλες τέχνες, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Στη διάρκεια του συνεδρίου ο υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς αποδέχθηκε το αίτημα για τη δημιουργία ως θεσμού του «Διεθνούς Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών», που υπέβαλε το μέλος της οργανωτικής επιτροπής του συνεδρίου Γιώργος Δουατζής, το οποίο ήδη υποστηρίζουν το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Εκφράστηκε επίσης το αίτημα δημιουργίας του «Σπιτιού του Ποιητή».

Ο Γιώργος Δουατζής παρουσιάζοντας την ιδέα για το διεθνές φεστιβάλ ποίησης τόνισε ότι τέτοιος θεσμός δεν υπάρχει στη χώρα μας, όταν αντίστοιχα φεστιβάλ υπάρχουν σε πολλές πρωτεύουσες και επαρχιακές πόλεις του εξωτερικού, όπως π.χ. στην Καζαμπλάνκα, το Ρότερνταμ , το Σαν Φραντσίσκο,  το Σαράγιεβο, τη Νάπολη, την Καλαβρία, το Σαλέρνο, το Αμάλφι, την Κρακοβία και αλλού. Το «Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών», θα είναι ένας θεσμός που θα λειτουργεί επί μία εβδομάδα κάθε χρόνο και θα αποτελεί το σημείο συνάντησης των ποιητών από όλο τον κόσμο.  Με σειρά εκδηλώσεων, οι οποίες θα καλύπτουν όλες τις μορφές τέχνης που σχετίζονται με την ποιητική δημιουργία, όπως θέατρο, κινηματογράφο, μουσική, εικαστικά. Την ίδια εβδομάδα μπορεί να απλωθεί μια «Γιορτή της Ποίησης» σε όλη την Ελλάδα, με συμμετοχή των πολιτιστικών συλλόγων των Δήμων και Κοινοτήτων, θεάτρων, μουσείων και αιθουσών τέχνης, καθώς και των γυμνασίων και λυκείων, με εκδηλώσεις με επίκεντρο την ποίηση.

Τα θέματα και οι ομιλητές του συνεδρίου ήταν:

Διαβάζοντας, μεταφράζοντας, μελετώντας τον Τάσο Λειβαδίτη, Σόνια Ιλίνσκαγια, Ομότιμη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Λειβαδίτης – ταύτιση έργου και ζωής, Γιώργος Δουατζής, ποιητής, δημοσιογράφος

Ο άνθρωπος Τάσος Λειβαδίτης, Γιώργος Μαρκόπουλος, ποιητής

Η συνεχής επιστροφή του Τάσου Λειβαδίτη, Τίτος Πατρίκιος, ποιητής

Τελευταίος σταθμός ή τα χειρόγραφα του χειρουργείου, Μανόλης Πρατικάκης, ποιητής

Ενότητα 1: Ποίηση και Φιλοσοφία

Ο Γιώργος Χρονάς απαγγέλλει το ποίημά του Πάρμα από τη συλλογή του Τα ποιήματα 1973-2008 (εκδ. Οδός Πανός, 2008)

Λυρική εμπειρία και λυρική συνείδηση, Βαγγέλης Αθανασόπουλος, Καθηγητής Συγκριτικής Φιλολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών,

Όταν η ποίηση κοιτάει τον ήλιο, Κωνσταντίνος Αλυσσανδράκης, Αστροφυσικός, Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Βουλευτής

Ποίηση: ο σαββατισμός της ζωής, Μάριος Μπέγζος, Καθηγητής Θεολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Μαρξισμός και ποίηση: Η λειτουργία της αντανάκλασης, Δημήτρης Γουνελάς, Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Α.Π.Θ.

Η καταγωγική περιοχή της ποιήσεως ως φιλοσοφικός στοχασμός, Στέφανος Ροζάνης, δοκιμιογράφος, διδάσκων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Από το χάος στη μορφή, Νίκος Σταμάτης, ποιητής, συγγραφέας

Ενότητα 2: Ποίηση και Ιστορία

Ο Θανάσης Νιάρχος απαγγέλλει το ποίημά του Φωτιές τ’ Άι- Γιάννη από τη συλλογή 24 νυχτερινά τραγούδια (1968)

Ποίηση και Ιστορία: Το παράδειγμα της Πρώτης Μεταπολεμικής Γενιάς,  Βίκυ Πάτσιου, Καθηγήτρια Νέας Ελληνικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Αραβική ποίηση της ματαιότητας και της ελευθερίας, Ελένη Κονδύλη, Επίκουρη Καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών

Οι Ποιητές στην Πολιτεία, Γεωργία Λαδογιάννη, Επίκουρη Καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής  Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Δυο “καταραμένοι” ποιητές: Κ. Γ. Καρυωτάκης – Γιωσέφ Ελιγιά, Ελένη Κουρμαντζή, Λέκτορ Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Ενότητα 3: Ποίηση και Μουσική

Ο Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης απαγγέλλει το ποίημά του Καλοί άνθρωποι από την ομώνυμη συλλογή (υπό έκδ. Ίνδικτος, 2009)

Χρειάζεται η Ποίηση τη Μουσική; Έχει ανάγκη η Μουσική την Ποίηση; Γιώργος Ανδρέου, συνθέτης

Τραγούδι: το ποίημα του δρόμου, Θοδωρής Γκόνης, ποιητής, σκηνοθέτης

Στίχος και ποίηση στο ελληνικό τραγούδι – ομοιότητες και διαφορές, Οδυσσέας Ιωάννου, στιχουργός, παραγωγός ραδιοφώνου

Η διαλεκτική ποίησης και μουσικής από την πλευρά της συνθετικής διαδικασίας, Δρ Αικατερίνη Καραμεσίνη, συνθέτρια

Ενότητα 4: Οι νέοι και η Ποίηση

O Στρατής Πασχάλης απαγγέλλει το ποίημά του Άουσβιτς από τη συλλογή Εποχή παραδείσου (2008).

Η απέραντη νεότητα του ποιητικώςς ζην., Νικόλας Ευαντινός, φιλόλογος, ποιητής

Συνομιλία με την ποίηση του Μίλτου Σαχτούρη, Δήμητρα Παπαϊωάννου, Δίπλωμα Ειδίκευσης Νέας Ελληνικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Νάρκισσος και αυτομαστιγούμενος λόγος: από τον κίνδυνο στον τρόπο να κινδυνεύουμε, Αριστέα Παπαλεξάνδρου, ποιήτρια

Ποίηση και Τέχνη: το παράδειγμα του Μιχαήλ Άγγελου, Λαμπρινή Μπενάτση, Ιστορικός Τέχνης, Master of Arts University of Essex

Ενότητα 5: Ποίηση, Επιστήμη, Τεχνολογία

Η Λίνα Στεφάνου απαγγέλλει ένα ποίημα από τη συλλογή της Στον κήπο με τις σαλαμάνδρες (εκδ. Μελάνι, 2008)

Ποίηση και ηλεκτρονική τεχνολογία: αναζητώντας το δακτυλικό αποτύπωμα του ύφους, Ερατοσθένης Καψωμένος, Oμότιμος. Kαθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Ποίηση και Δημόσια Διοίκηση, Ζέτα Ασίκογλου, Διεθνές Κέντρο  «Σταύρος Νιάρχος», Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Συνάντηση Ποίησης και Θεωρίας: μια νέα πρόσληψη, Απόστολος Μπενάτσης, Επίκουρος Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Ενότητα 6: Ποίηση και άλλες Τέχνες

Ο Γιώργος Βέης απαγγέλλει το ποίημά του Πρωτάθλημα, από τη συλλογή Λεπτομέρειες Κόσμων (εκδ. Ύψιλον, 2006)

Ποίηση και Καλές Τέχνες – Μια σημειολογική ματιά, Αλέξανδρος Λαγόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ, Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών

Η ποίηση στον κινηματογράφο, Δήμος Αβδελιώδης, σκηνοθέτης

Το ποιητικό θέατρο, Kώστας Γεωργουσόπουλος, φιλόλογος, κριτικός θεάτρου,

Συναισθησία. Ένα παράδειγμα, Μαρία Μαραγκού, δημοσιογράφος, κριτικός τέχνης. Πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών και Ιστορικών Τέχνης.

Ενότητα 7. Η Ποίηση στα ΜΜΕ

Ο διευθυντής του περιοδικού «Ποιητική» και μεταφραστής, Χάρης Βλαβιανός απαγγέλλει το ποίημά του Το ποίημα του Βερμέερ από τη συλλογή Διακοπές στην πραγματικότητα (Πατάκης, 2009)

Η ποίηση, ο καθημερινός και περιοδικός, δημοσιογραφικός Τύπος, Τάσος Γουδέλης, πεζογράφος, κριτικός, συνεκδότης περιοδικού «Το Δέντρο»

Τα ίχνη της ποίησης στον περιοδικό Τύπο, Σταύρος Ζουμπουλάκης, διεύθυντης του περιοδικού «Νέα Εστία»

Μεταξύ ορατού και αοράτου, Παντελής Μπουκάλας, δημοσιογράφος,

Η ποίηση στον Τύπο. Ο Τύπος στην ποίηση, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, κριτικός

Ενότητα 8: Ποίηση και Ηλεκτρονικά ΜΜΕ

Ο Γιώργος Μαρκόπουλος απαγγέλλει το ποίημά του Εκείνος ο γέροντας, από τη συλλογή του Μη σκεπάζεις το ποτάμι (Κέδρος 1998)

«Poeticanet» ένα σκάφος γεμάτο ποίηση διαπλέει το διαδίκτυο, Ιωσήφ Βεντούρας, διεύθυντης του ηλεκτρονικού περιοδικού Poeticanet

Η διαδικτυακή γλώσσα της ποίησης: από το χαρτί στην ιστοσελίδα, Βασίλης Μανουσάκης, διδάσκων Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Μεταφραστής, συνεργάτης του ηλεκτρονικού περιοδικού Poema

Ενας διαδικτυακός κόσμος γεμάτος στίχους, Ρίτσα Μασούρα, δημοσιογράφος – μπλόγκερ

Η ποίηση στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και ο ρόλος του διαδικτύου, Γιάννης Παππάς, Πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Πατρών, Δ/ντής του ηλεκτρονικού περιοδικού Δι@πολιτισμός

Η διαρκής εφημερία της ποίησης στα μπλογκ, Σωτήρης Παστάκας, ποιητής.

Όλες τις ομιλίες των συνέδρων μπορείτε να τις βρείτε ΕΔΩ

Κατ εξαίρεση (λόγω συναδελφικότητας στην μπλογκόσφαιρα) δείτε και την ομιλία της Ρίτσας Μασούρα ΕΔΩ

Ξανακτύπησαν οι «γνωστοί-γνωστότατοι»!

Δηλώνω ένοχος και εγώ..

Δηλώνω ένοχος και εγώ και αρνούμαι να συμμετάσχω στην καπηλεία και στο γενικό πλιάτσικο που έχουν στήσει γύρω από το νεκρό παιδί οι κατ εξακολούθηση «γνωστοί-γνωστότατοι» παράγοντες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής που βρήκαν άλλη μια ευκαιρία να κάνουν επενδύσεις με το αίμα του παιδιού και την αγανάκτηση του κόσμου.. Αρνούμαι να συνταχτώ με τα golden boys της tv που φόρεσαν πάλι την προβιά του επαναστάτη για να πουλήσουν το θέαμα των αγανακτισμένων..

Τελικά ομολογώ ότι ύστερα από το κάψιμο και την λεηλασία της Αθήνας βρίσκομαι σε πλήρη σύγχυση. Ειλικρινά δεν ξέρω αν το μεγαλύτερο κακό προέρχεται από τους λεγόμενους «γνωστούς άγνωστους» ή τους «γνωστούς γνωστότατους» που κάθε φορά λυμαίνονται την εξουσία και τον δημόσιο βίο της χώρας..

Δηλώνω ένοχος και εγώ για το φόνο του παιδιού..

Δεν έχω τίποτα άλλο να πω.. Απλώς να μεταφέρω  ένα ποίημα που έγραψε και μου έστειλε για την περίσταση ο καλός δημοσιογράφος και ποιητής Γιώργος Δουατζής προσυπογράφοντας το μήνυμα του.

Το Μικρό Αγόρι                                               Αθήνα 8 Δεκεμβρίου 2008

Ξέρω, θα πεις,

ποιός νοιάζεται για τη θλίψη σου

και πόσο έχει δικαίωμα να θλίβεται ένας συνεργός;

Διότι το ξέρω κι εγώ

ότι η σφαίρα που σκότωσε το μικρό αγόρι

έχει ένα μόριο από τον εαυτό μου.

Ναι, είναι το ένα δεκάκις εκατομμυριοστό,

αλλά αυτό δεν αναιρεί τη δολοφονική τροχιά του

ούτε την ευθύνη μου.

Είναι το μόριο που γέννησε

η ανοχή μου στην προϊούσα σήψη.

Είναι το μόριο που δημιούργησε

η ελλειμματική μου αντίσταση στην αδράνεια

την οποία επιζητούσαν για να οικοδομήσουν

τον κτηνώδη κόσμο τους.

Είναι το μόριο που υπήρξε από την αδυναμία μου

να πολεμήσω τα κυρίαρχα όπλα τους,

το φόβο και την ανασφάλεια.

Είναι το μόριο που οικοδόμησε αυτό το περιβάλλον,

του οποίου δημιουργήματα είναι οι θύτες,

τα θύματα σημερινά κι αυριανά,

τα μικρά αγόρια και κορίτσια,

οι χιλιάδες άνεργοι, οι αδύναμοι,

οι μη έχοντες, μη περιθαλπόμενοι,

οι γέροντες, οι άρρωστοι, οι ανασφαλείς,

οι καταθλιπτικοί, οι ανεχόμενοι

και κυρίως απέλπιδες.

Μην αναρωτηθείς τι ζητούν αυτά

τα πανέμορφα παιδιά στους δρόμους

τώρα που δεν έχουν νόημα συγνώμες

και ενοχικά βουρκωμένα μάτια.

Άκουσα παιδικές φωνές σε ώριμα τραγούδια

σαρωτικά που διαπερνούν τη θλίψη.

Οι γροθιές διεκδίκησης

οι ανάσες ζωογόνες

οι δρόμοι φωτεινοί

και κυρίως ανθρώπινοι.

Και μη με συμπονέσεις.

Απλά πάρε τα λόγια μου στο δισάκι σου

κι εξαργύρωσε την πείρα μου

στους αγώνες των αυριανών ημερών.

Γιώργος Δουατζής

Και τι χρειάζονται οι ποιητές σε ένα μικρόψυχο καιρό;

Αναρωτιέται ο ποιητής.. Οι απαντήσεις είναι πολλές και ποικίλες..

Διαλέξαμε μόνο δύο:

” Η ποίηση ωφελεί όσους την αγαπούν, επειδή βρίσκουν εντός της μικρά κομματάκια από σκισμένες φωτογραφίες του ψυχισμού τους… Ωφελεί τη γλώσσα. Την περισυλλέγει από τους μεγάλους κάδους της βιασύνης και τη μεταγγίζει με σέβας στο τόσο δα μπουκαλάκι του αγιασμού, μια γουλιά, όσο ακριβώς χρειάζεται να πιει η ουσία. Τέλος ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα η ποίηση, σε έναν ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο”
Κική Δημουλά.

Η ποίηση στη σελίδα 123..

Παγκόσμια ημέρα ποίησης και πολλοί θα αγαπήσουν την ποίηση.. Πολλά ποιηματάκια θα διαβαστούν στις εκδηλώσεις και πολλοί Mπλόγκερς θα ασχοληθούν.. Όπως γίνεται και την ημέρα της γυναίκας, του περιβάλλοντος, του θεάτρου..

Δύσκολο πάντως να βρεις κάποιον πού να γνωρίζει έστω και ένα-δυό σύγχρονους ποιητές.. Μόνο κανα-δυο ονόματα πεθαμένων θα σου πει.. Όπως γράφει ο Ρούσσος Βρανάς στα «Νέα»: «..Είναι δύσκολο να γνωρίζει κανείς τους εκατοντάδες νέους ποιητές που δεν έχουν αναγνώστες, επειδή τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης δεν ενδιαφέρονται για την ποίηση, επειδή οι μεγάλοι εκδότες προτιμούν τα κερδοφόρα μπεστ σέλερ και επειδή τα λογοτεχνικά περιοδικά αργοπεθαίνουν ένα θάνατο μοναχικό χωρίς κανέναν να τα ενισχύσει..»

ο Γερμανός δοκιμιογράφος και ποιητής Ενζενσμπέργκερ εξηγεί γιατί η ποίηση είναι αντιεμπόρευμα: «..Η ποίηση είναι όπως το χορτάρι: δεν γίνεται να το ξεπαστρέψεις μια για πάντα. Δεν γίνεται να την κουμαντάρεις. Δεν προσφέρεται για κερδοσκοπία, ενώ, αντίθετα, οι συγγραφείς των μπεστ σέλερ μπορούν πάντα να χρησιμοποιούν τύπους και συνταγές για να κάνουν επιτυχίες. Κάτι τέτοιο στην ποίηση δεν θα είχε κανένα νόημα, γιατί πίσω από αυτήν δεν υπάρχει τίποτα που να στηρίζεται στο χρήμα. Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας που δεν έχει καμιά σχέση με τη λογική των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η ποίηση φτάνει σε εμάς από πολύ μακριά, από τον καιρό που ήταν μονάχα προφορική. Δεν εξαρτάται ούτε από την εφεύρεση του Γουτεμβέργιου. Μπορεί να υπάρχει με τα βιβλία, αλλά και χωρίς αυτά».

Ας μην γκρινιάζουμε.. Οποιαδήποτε επαφή με την ποίηση καλό κάνει έστω και ως μόδα.. Έστω και στο Μέγαρο ως μέσο καταξίωσης των κυριών που δεν την καταλαβαίνουν.. Έστω και στα Ιστολόγια για να επιβεβαιώνονται οι Μπλόγκερς που την βρίσκουν στη σελίδα 123..

Ο Οδ. Ελύτης για την επικαιρότητα πού ζούμε (3ον)

“Όπου ανθεί ο μέσος όρος παύω να υπάρχω. Μου είναι αδύνατον να ευδοκιμήσω μέσα στην μάζα της εκάστοτε πλειοψηφίας. Οι ωραίες μειοψηφίες είναι το κάτι άλλο. Ή τις κάνω σμαράγδι να φωτίζουν την νύχτα μου, ή τις τρώω με σοκολάτα και σαντιγύ. Γι΄ αυτό και καμιά ολιγαρχία που εκτιμώ δεν έρχεται στα πράγματα. Όμως γι΄ αυτό ακριβώς την επιλέγω. Για να μην έρχομαι ποτέ στα πράγματα”.

ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ, Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ, ΕΚΔ. ΥΨΙΛΟΝ, ΑΘΗΝΑ 1995

Το απόσπασμα αυτό είναι το τελευταίο πού επιλέγω τουλάχιστον απ τον Ελύτη.. Οποιοσδήποτε θέλει να προσθέσει τον λόγο κάποιου ποιητή είναι ευπρόσδεκτος.. (παράδειγμα)

“Και ο συνειρμών, συνειρμείτω”

Απαντάμε στούς “δημοσιογράφους” σχολιάζοντας την επικαιρότητα με ένα ποίημα..

Ως απάντηση στη “δημοσιογραφία” των ημερών ας δείξουμε εμείς στους “δημοσιογράφους” τι σημαίνει αλήθεια.. Ας δημοσιογραφήσουμε εμείς σχολιάζοντας την επικαιρότητα με δυο λόγια από ένα ποίημα, από μια κουβέντα κάποιου πού είδε τη ζωή μέσα από την τέχνη του λόγου..

(παράδειγμα..)

Και πάλι Ελύτης για την “εικονική” πραγματικότητα:
“Μα η πραγματικότητα είναι ψευδώνυμος. Όπου και όπως την τοποθετήσεις θα πάρει την στάση που σε βολεύει – εάν όχι απλώς μια όψη πειστική για το υπάρχον. Δεν έχει καμιά σχέση με την αλήθεια, που είναι η παραδοχή του κατά φύσιν υπάρχειν. Μ΄ άλλα λόγια, είναι σαν να έχεις δύο συζύγους. Η μία σε βοηθά να ζεις με το βρισκάμενο, η άλλη, εφόσον το επιτρέπουν οι συνθήκες, με το ιδεώδες. Το ένα το εύχεσαι, το άλλο το πράττεις”.

Για την απληστία:

“Είμαι του ολίγου και του ακριβούς. Δεν υπήρξα ποτέ του τρίτου προσώπου. Τρέφομαι από το δ υ ς και το ε υ που κατά περίσταση προσφέρω. Αρνούμαι όμως τροφή στους χορτάτους που ζητούν ολοένα κι άλλη, κι άλλη πείνα”.

Οδ. Ελύτης, Ο Κήπος με τις Αυταπάτες, εκδ. Υψιλον, Αθήνα 1995

Μεταφέρω ένα απόσπασμα που έστειλε η egournelou

“Είναι κανείς απο το μέρος της αθωότητας-”λευκορόφρος τη διάνοια” που λέει κι ο Ρωμανός-σε δύο περιπτώσεις: όταν δεν έχει φτάσει στο σημείο να υποψιαστεί καν το Μαύρο. κι όταν το έχει διατρέξει ως την έσχατη άκρη του, έτσι που να πατήσει απο το άλλο μέρος πάλι στο Λευκό..με πλήρη συνείδηση ότι όσα γνώρισε στο αναμεταξύ του είναι απολύτως άχρηστα”
Ο.Ελύτης “Η Μαγεία του Παπαδιαμάντη”, εκδόσεις Γνώση

Κάθε συμμετοχή είναι ευπρόσδεκτη. Οσοι δεν έχετε blog μπορείτε να αφήσετε το απόσπασμα στα σχόλια για να τα μεταφέρω. Οσοι διαθέτουν blogs να ανοίξουν αντίστοιχα πόστς. Aρκεί ο λόγος (οποιουδήποτε και όχι μόνο του Ελύτη) να μεταφέρεται πιστά και να αναφέρεται με ακρίβεια η πηγή και η έκδοση..

(τα κόκκινα γράμματα είναι δικά μου)

Ο Οδ. Ελύτης για την επικαιρότητα που ζούμε..

Για τις καταθέσεις στον ανακριτή:
“Μια στιγμή. Γιατί εδωπέρα έχει παρεμβληθεί ανάμεσα στον νόμιμο υποβολέα ένας άλλος, λιγότερο ίσως πονηρός ώστε να παίζει με τα λόγια και περισσότερο ευφυής, ώστε να προσαρμόζει τις φευγαλέες αλήθειες στην μία και μόνη πραγματικότητα. Και βέβαια εάν μοιάζουν μεταξύ τους ορισμένα λόγια σημαίνει πώς είναι από την ίδια οικογένεια, πως είναι συγγενείς. Οπόταν μια δράση με τα ίδια πρόσωπα και γύρω από την ίδια υπόθεση, θέλοντας και μη, αποκτά μιαν αληθοφάνεια πολύ πιο πειστική στο επίπεδο της πραγματικότητας”.

Για την αλήθεια:
“Έχουμε τόσο πολύ τριφτεί πάνω στην κοινωνία και το κοινωνικό ψεύδος που και η πιο σημαντική αλήθεια, ευθέως διατυπωμένη, μοιάζει παραδοξολογία”.

Για την αξιοπρέπεια:
“Υπάρχει ένας τρόπος να μπαινοβγαίνουμε στα καθημερινά γεγονότα, έτσι που το ρούχο μας να μην πιάνεται απ΄τα κλαδιά που απλώνει γύρω μας το συμφέρον΄ αυτό το επίμονο βήμα σημειωτόν πάνω στο θυμικό μας΄ η αφαίρεση ενός μικροτάτου ευτυχισμού που ο άνθρωπος φυλάγει στα πιο ασφαλή θησαυροφυλάκια της ιδιωτικής του ζωής”.

“Και ο συνειρμών, συνειρμείτω”

ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ, Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ, ΕΚΔ. ΥΨΙΛΟΝ, ΑΘΗΝΑ 1995

ΦΩΤΟ: “Κοχύλι” κολάζ του Οδ. Ελύτη

ΣΗΜ: Τα κόκκινα γράμματα είναι δικά μου. Στην επόμενη ανάρτηση και πάλι Ελύτης με παρατηρήσεις για τη σύγχρονη ζωή μας..

Με έκανε και έκλαψα..

Αντιγράφω από το Μπλογκ του Τσαγκαρουσιάνου τη «μάνα» του παλαιστίνιου ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς.. Σε τούτη τη γενική κυριαρχία της αναισθησίας και της σκοπιμότητας ένιωσα και γω λίγο άνθρωπος..

ΜΑΝΑ

Μου λείπει το ψωμί της μάνας μου
Ο καφές της μάνας μου
Το άγγιγμά της
Φουσκώνουν μέσα μου οι παιδικές μου αναμνήσεις
Μέρα τη μέρα
Πρέπει να δώσω αξία στη ζωή μου
Την ώρα του θανάτου μου
Πρέπει να αξίζω τα δάκρυα της μάνας μου
Και αν έρθω πίσω κάποια μέρα
Βάλε με σα μαντήλι στα βλέφαρά σου
Τα κόκαλά μου σκέπασε με χλόη
Που την αγίασαν τα βήματά σου
Δέσε μας μαζί
Με μια μπούκλα απ’ τα μαλλιά σου
Με μια κλωστή που κρέμεται από το φόρεμά σου
Μπορεί να γίνω αθάνατος
Μπορεί να γίνω Θεός
Εάν αγγίξω τα βάθη της καρδιάς σου
Αν καταφέρω και γυρίσω
Κάνε με ξύλα να ανάψεις τη φωτιά σου
Σκοινί για να απλώνεις τα ρούχα σου στην ταράτσα του σπιτιού σου
Δίχως την ευχή σου
Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ
Μεγάλωσα πολύ
Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών που είχα παιδί
Για να βρω με τα χελιδόνια
Το δρόμο πίσω
Στην άδεια σου αγκαλιά.

http://www.lifo.gr/blogs/tsagar/5908.html#blogtop