Ποιος νομιμοποιεί τη δημοσιογραφική αλητεία;

Έχουν πια ξεπεράσει κάθε όριο αυτοί οι αλήτες που προσποιούνται τους δημοσιογράφους και πλουτίζουν αδίστακτα πουλώντας χυδαιότητα, εκβιασμούς, νταβατζιλίκι, ανθρώπινη ψυχοπαθολογία, πόνο και δυστυχία, δηλαδή όλα αυτά που ονομάζουμε «αποκαλυπτική δημοσιογραφία». Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρωτοπορία αυτής της θεσμοθετημένης αλητείας βρίσκεται επί σειρά ετών ο διαβόητος Τριανταφυλλόπουλος. Αυτή τη φορά θέλοντας πάση θυσία να μετρήσει αναγνωσιμότητα για το καινούργιο του κωλόχαρτο που ονομάζει εφημερίδα, δημοσίευσε ένα εμετικό στην κυριολεξία κείμενο εναντίον της Ντόρας η οποία ζήτησε την παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ και προσέφυγε στη δικαιοσύνη.. (δεν έχει σημασία αν το θύμα αυτή τη φορά λέγεται Ντόρα ή όπως αλλιώς λέγεται..) Ένας άλλος συνοδοιπόρος του, ο επίσης διαβόητος Τράγκας, βγήκε στο ραδιόφωνο για να «αποκαλύψει» τις ανθρώπινες διαφορετικότητες και ιδιαιτερότητες ψάχνοντας να βρει πόσους «πήρε» χθες βράδυ στο κρεβάτι ο δήμαρχος Κακλαμάνης.. Ο τύπος αυτός κάθε πρωί δίνει ένα απερίγραπτο σώου που στην καλύτερη περίπτωση κυμαίνεται μεταξύ ενός πομπώδους μπρουταλισμού και μιας επικής γελοιότητας..

Ο πρώτος, ο Μάκης, ανήκει στην κατηγορία των άρρωστων που είναι  ικανοί να αποκαλύψουν ακόμα και dvd με την ίδια τους τη μάνα με αντάλλαγμα τη δημοσιότητα.. Είναι απίστευτα πολλοί αυτοί οι άρρωστοι αλλά ο διαβόητος Μάκης ίσως είναι ο μοναδικός που έχει πλέον περάσει στην ιστορία ως το πιο αδίστακτο άτομο της ελληνικής τηλοψίας που δεν του έχει απομείνει ούτε ένας φίλος και συγγενής επειδή πουλάει τους πάντες και τα πάντα χωρίς κανέναν απολύτως ενδοιασμό προκειμένου να ικανοποιήσει το αρρωστημένο πάθος του να πρωταγωνιστεί διαρκώς στη δημόσια σκηνή του τόπου.. Ένα πορτραίτο αυτού του ατόμου καμωμένο με μία ..φιλοσοφική προσέγγιση μπορείτε να δείτε ΕΔΩ.

Ο δεύτερος ανήκει σε μια «δημοσιογραφική» σχολή που κρατάει τη σκούφια της από πολύ παλιά, πριν ακόμα η τηλεόραση κατακτήσει τη ζωή μας και η οποία χρησιμοποιεί την εξής κλασική και άκρως αποτελεσματική μέθοδο. Απειλώ, απειλώ και αποκαλύπτω μέχρι να τα «πιάσω» με τον άλφα ή βήτα τρόπο.. Αυτή η αποκαλυπτική «δημοσιογραφία» ποτέ δεν πεθαίνει και φυσικά ευδοκιμεί ιδιαιτέρως και στις μέρες μας. Τα θύματα της είναι ακόμα και ολόκληρες κυβερνήσεις και οργανισμοί οι οποίοι συνήθως αποζημιώνουν τον «αποκαλυπτή» τους με τον νομιμότατο τρόπο των διαφημιστικών καταχωρήσεων. Ένα συγκεκριμένο παράδειγμα που φανερώνει το βαθύτερο νόημα των «πολιτικών» σχολίων του κου Τράγκα ΕΔΩ.

Το κορυφαίο λοιπόν ζήτημα με τη δημοσιογραφία είναι πως, ενώ υποτίθεται ότι ελέγχει την εξουσία, έχει γίνει η πλέον ανεξέλεγκτη και ασύδοτη εξουσία! Οι άλλες εξουσίες κάπως ελέγχονται τέλος πάντων.. Οι πολιτικοί εκλέγονται, οι δικαστές δίνουν κάποιο λόγο και κρίνουν στη βάση συγκεκριμένων νόμων που κάποιοι άλλοι ψήφισαν.. Αντιθέτως οι δημοσιογράφοι, παρότι ουδείς τους εξέλεξε, υποκαθιστούν προκλητικά τους πολιτικούς, τους εισαγγελείς, τους προέδρους, τους γιατρούς και κάθε μικρή και μεγάλη εξουσία.. Υποτίθεται ότι τους ελέγχει το περιβόητο «κοινό» δια μέσου των μετρήσεων, αλλά αυτό είναι μια μπούρδα τεραστίου μεγέθους γιατί ακόμα και τα νήπια γνωρίζουν ότι όχι μόνο δεν είναι αξιόπιστες οι μετρήσεις, αλλά όπως και κάθε νόμιμο δεν είναι και ηθικό έτσι και ό,τι «πουλάει» δεν είναι και καλό..  Από την άλλη κείτεται επί κλίνης η θλιβερή ΕΣΗΕΑ η οποία εν γένει συναινεί σιωπηρώς γιατί έχει καταντήσει όργανο κομματικών και εργοδοτικών συμφερόντων.. Το χειρότερο δε από όλα που θα μπορούσε να συμβεί, θα ήταν να ανατεθεί δια νόμου σε κάποιον μπάτσο, δικαστή και εισαγγελέα να λογοκρίνει και να αποφασίζει για το τι είναι ενημέρωση και τι δεν είναι, τι είναι είδηση και τι δεν είναι, τι είναι σημαντικό και τι δεν είναι.. Δυστυχώς λοιπόν η ενημέρωση, αγαθό της ελευθερίας και της δημοκρατίας τη λέμε εμείς οι ρομαντικοί, βρίσκεται στο έλεος μιας δημοσιογραφικής διαπλοκής και αλητείας που δεν υπόκειται σε κανέναν απολύτως θεό και νόμο..

Έτσι λοιπόν δεν μας απομένει τίποτα άλλο παρά, αν θέλουμε να αντιδράσουμε, να στερήσουμε από όλους αυτούς τη μοναδική τους νομιμοποίηση. Να φτύσουμε δηλαδή με τις πιο χοντρές ροχάλες μας τους αναγνώστες, τηλεθεατές και ακροατές τους, να φτύσουμε τους θαυμαστές και οπαδούς αυτής της αλητείας.. Δίπλα μας είναι.. Να τους σιχαθούμε βαθιά, φανερά και επιδεικτικά. Να τους διαγράψουμε από φίλους, γνωστούς και παρέες, να τους βυθίσουμε αλύπητα στην κοινωνική απαξία και απομόνωση.. Για κάθε έναν από αυτούς που θα απομονώνουμε θα κερδίζει η ενημέρωση και η δημοκρατία. Αρκετά! Δεν ποιούν ήθος και πολιτική μόνο οι δημοσιογράφοι αλλά και αυτοί που τους διαβάζουν.. Και στο κάτω κάτω η δουλειά των κώλων είναι να αφοδεύουν.. Αυτούς που τους θαυμάζουν σιχαινόμαστε περισσότερο..

Γιώργος Αυτιάς. Ένα απίστευτο βίντεο

Mεταξύ των λεγόμενων σταρ της τηλεδημοσιογραφίας ο Αυτιάς δεν είναι ο χειρότερος.. Είναι απλώς ένας αποθρασυμένος καραγκιοζάκος. Υπάρχουν και οι λεγόμενοι «σοβαροί» της διαπλεκομένης δημοσιογραφίας που όντως διεκπεραιώνουν άψογα τις δουλειές των αφεντικών τους. Δεν ανεβοκατεβάζουν απλώς κυβερνήσεις αλλά επαίρονται κιόλας ότι χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχαν τέτοια εκπληκτικά ποσοστά στις εκλογικές αναμετρήσεις.. Κάποιοι δε, που η καριέρα τους άρχισε τότε που υποστήριζαν στα τηλεπαράθυρα τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας και κορυφώθηκε με τους πρωινούς «καφέδες» στου Μαξίμου, έφτασαν στο σημείο να δηλώνουν δημοσίως και χωρίς ίχνος ντροπής ότι τα μίντια ..δεν επηρεάζουν την κοινή γνώμη..(!)

Αλλά δεν είναι μόνο αυτοί.. Η ελληνική τηλεοπτική δημοσιογραφία είναι πραγματικά η χειρότερη της Ευρώπης γιατί και σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης το κράτος δεν είναι τόσο διαλυμένο και διεφθαρμένο, οι θεσμοί δεν είναι τόσο αποσαρθρωμένοι, οι πολιτικοί και η πολιτική τόσο αναξιόπιστη.. Έτσι, αυτού του είδους η δημοσιογραφία, χρησιμοποιώντας ένα πανίσχυρο μέσον που διαμορφώνει συνειδήσεις, ορίζει την ημερήσια διάταξη της επικαιρότητας, υποκαθιστά θεσμούς, υπηρεσίες και δημόσιους λειτουργούς, καλλιεργεί ήθη και εδραιώνει αξίες.. Και ο τελευταίος ρεπορτάκος, που ούτε καν γνωρίζει τη μητρική του γλώσσα, μιλά ως αστυνομικός, ως δικαστής, εκπαιδευτικός, πυροσβέστης, γιατρός και οτιδήποτε άλλο αναλόγως το προς πώλησιν θέμα.. Οι δε μεγάλοι και διαπλεκόμενοι τηλεαστέρες έχουν πλέον ξεπεράσει κάθε πρόσχημα και υποκαθιστούν εμφανώς και πλήρως την πολιτική και τους πολιτικούς κάνοντας οι ίδιοι αντιπολίτευση ή συμπολίτευση αναλόγως το κόμμα και το αφεντικό που στηρίζει καλύτερα την καριέρα τους..

Ο φουκαριάρης ο Αυτιάς λοιπόν δεν είναι ο χειρότερος. Απλώς εκφράζει στην κοινωνία της αγοράς την έννοια της ανταγωνιστικότητας στην πιο γελοία εκδοχή της.. Είναι η γλίτσα και τα σάλια μιας εμπορικής τηλεόρασης που θεωρεί φυσικό και θεμιτό να πουλάει θέαμα αντί για ενημέρωση και σώου αντί για είδηση.. Που θεωρεί ότι η τηλεθέαση νομιμοποιεί τα ξερατά της.. Που ξεκινάει με τα λεγόμενα «πρωϊνάδικα», περνάει στα «μεσημβρινάδικα» και καταλήγει στα «βραδυνάδικα» ξεζουμίζοντας στην κυριολεξία οτιδήποτε μπορεί να πουληθεί.. Ανθρώπους και πράγματα..

Η συγκεκριμένη περίπτωση στην οποία πρωταγωνιστεί ο εν λόγω φαιδρός σόουμαν αποκαλύφθηκε από το «ράδιο αρβύλα» και είναι πραγματικά ανεκδιήγητη.. Αφιερώνω το βίντεο στην διοίκηση της ΕΣΗΕΑ η οποία φυσικά, περισσότερο απ όλα, ενδιαφέρεται για τις δικές της διαπλοκές: Ακόμα δεν κατάφεραν να συγκροτηθούν σε σώμα οι προστάτες της δημοσιογραφίας μας..

Ριάλιτι με πολιτικούς και δημοσιογράφους..

οι εκπρόσωποι του έθνους..

Έτοιμοι οι παίχτες. Το προεκλογικό δράμα στην κορυφαία στιγμή του. Κάποιοι θα σταυρωθούν.. Απέραντη θλίψη.. Οι πολιτικοί θα δοκιμάσουν κορώνα γράμματα το πολιτικό πεπρωμένο τους και οι δημοσιογράφοι θα προσθέσουν μερικούς πόντους στο βάθρο της προσωπικής τους προβολής και κοινωνικής αναρρίχησης..

Ο λαός θα στρωθεί στις καναπεδένιες κερκίδες καιροφυλακτώντας να απολαύσει αδυναμίες και φόβους, πονηρές ερωτήσεις, ανελέητα κτυπήματα, να δει το πολιτικό αίμα να ρέει άφθονο στην τηλεοπτική αρένα.. Η διαδικασία είναι ίδια με κάθε ριάλιτι. Το διαβόητο “κοινό” κάποιους θα απορρίψει και κάποιους θα προτιμήσει.. Οι παίχτες, όπως πάντα, θα φαγωθούνε μεταξύ τους..

Φυσικά ουδείς θα γίνει σοφότερος. Ο μεγαλύτερος εχθρός της γνώσης και της ενημέρωσης είναι το θέαμα. Ασαφείς προγραμματικές κοινοτοπίες, στημένες αντιπαραθέσεις αναμενόμενες απαντήσεις. Ο καναπεδένιος τηλεθεατής αντί να αναζητήσει την ουσία μέσα από τις τυποποιημένες απαντήσεις και τις αδέξιες ή επιδέξιες υπεκφυγές, θα καταναλώσει λαίμαργα την εικόνα.. Σκηνική παρουσία, εικόνα, χειρονομίες, γκριμάτσες, ανάσες, τόνος, προσποιητή αποφασιστικότητα και στημένη άνεση. Το «μέσον είναι το μήνυμα» και το μήνυμα είναι το θέαμα που επιβάλλεται κατά κράτος τόσο επί της πολιτικής όσο και επί της ενημέρωσης οι οποίες, έτσι και αλλιώς δεν νοούνται η μία χωρίς την άλλη..

Στις τηλεοπτικές “δημοκρατίες” οι πραγματικοί εκπρόσωποι του έθνους είναι οι τηλεοπτικοί εντεταλμένοι, διαπλεκόμενοι και μη..  Αμφιβάλει κανείς ότι και σε τούτο το ριάλιτι αυτοί θα είναι και οι μόνοι κερδισμένοι;

Η τηλεοπτική σεξουαλική μας απελευθέρωση..

Το σεξ όχι μόνο ..πουλάει τρελά, (τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις) αλλά, όπως και να το κάνουμε, δεν αποτελεί πλέον μια ιδιωτική υπόθεση, αλλά μια επίσημη υπόθεση του δημόσιου βίου και της πολιτικής μας ζωής.. Κάποιοι, όπως ο Μπερλουσκόνι, έγιναν πρωθυπουργοί για να καταφέρουν να «πηδήξουν» και κάποιοι άλλοι, που λυσσάξανε να ζητούν εκλογές, αναμένουν εν πλήρη στήσει στη γωνία να υφαρπάξουν την εξουσία για να πηδήξουν και αυτοί, ή μάλλον να «ξαναπηδήξουν» το λαό.. Εν ολίγοις, η εξουσία πηδάει, πάντα πηδούσε και πάντα θα πηδάει.. Το γεγονός αυτό δεν είναι φυσικά καινούργιο. Η είδηση είναι ότι στην μετανεωτερική εποχή μας, όπου η μόνη βεβαιότητα είναι η αβεβαιότητα, όπου κυριαρχεί το άγχος και η ανασφάλεια, όχι μόνο ..σκύβουμε ολοένα και περισσότερο για να μας πηδούν καλύτερα, αλλά και μας ..αρέσει κιόλας όσο σε καμία άλλη εποχή και πολιτισμό..

Αυτά τα ολίγα εισαγωγικά από εμένα..  Και επειδή η σεξουαλική μας απελευθέρωση συναρτάται οπωσδήποτε με το καθεστώς της μιντιακής-τηλεοπτικής δημοκρατίας μας και στην πραγματικότητα η απελευθέρωση μας είναι μόνο τηλεοπτική, παραδίδω τώρα τη σκυτάλη στην ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΓΡΑΜΕΛΛΗ για να μας μιλήσει για τη

«σεξουαλική απελευθέρωση της τηλεόρασης»:

” Κάποτε τα τηλεοπτικά φιλιά μεταξύ ομοφυλοφίλων κόστιζαν ακριβά. Σήμερα, έξι χρόνια μετά το φιλί στη σειρά του Χρ. Παπακαλιάτη «Κλείσε τα μάτια», οι γκέι και οι σχέσεις τους αποτελούν αναπόσπαστο και ανώδυνο κομμάτι της τηλεοπτικής πραγματικότητας.

Σε μια εποχή που οι πιπεράτες τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι αποτελούν το αγαπημένο καλοκαιρινό ανάγνωσμα και το τηλεφωνικό σεξ των εγκλείστων της συμμορίας των 16 σε φυλακές με τις ερωμένες τους δημοσιεύεται στον Τύπο, γίνεται σαφές ότι δύσκολα πλέον μπορεί κάτι να σοκάρει. Ακόμη πιο δύσκολα μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο την ώρα που πολλοί εξ ημών, καθισμένοι αναπαυτικά στον καναπέ με την τηλεοπτική οθόνη αναμμένη, παρακολουθούμε ερωτικές σκηνές. Διότι αν κάποτε η κάμερα μετά την ανταλλαγή του πρώτου φιλιού προτιμούσε να «σφυρίζει κλέφτικα»κατ΄ άλλους καλλιτεχνικά- και να κάνει πλάνα στο ταβάνι ή στο πάτωμα, σήμερα πλέον όχι απλά ζουμάρει στις λεπτομέρειες αλλά αναδεικνύει και τις πλέον τολμηρές. Φυσικά ουδείς εξαιρείται. Ούτε και τα ζευγάρια ομοφυλοφίλων, τα οποία, αν και κάποτε κατάφερναν να σκανδαλίσουν με ένα φιλί, σήμερα αποκτούν ίσα τηλεοπτικά δικαιώματα τα οποία τους επιτρέπουν να συγκατοικούν, να κάνουν παιδιά και κυρίως να ζουν ανάμεσά μας. Δικαιώματα που κατακτήθηκαν μέσα από μια σειρά τηλεπεριπετειών με αίσιο τέλος.

Οι γκέι ως καρικατούρα
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο για πολλά τηλεοπτικά χρόνια στο μυαλό κάθε σεναριογράφου ο γκέι ρόλος έμοιαζε περισσότερο με καρικατούρα και λιγότερο με άνθρωπο. Τα στοιχεία επαναλαμβάνονταν απαράλλακτα σε σίριαλ, ταινίες, σόου: υπερτονισμός μιας θηλυπρεπούς συμπεριφοράς, αστείο περπάτημα, έντονες χειρονομίες, ομιλία που προκαλούσε γέλιο και φυσικά χαρακτήρες μονίμως απορριπτέοι από αρσενικά τα οποία επιθυμούσαν διακαώς, αν και οι τελευταίοι αρέσκονταν στο να χλευάσουν την τηλεοπτική «αδελφή». Οι γκέι εκτός τηλεοπτικής οθόνης γελούσαν, εξοργίζονταν και παρέα με τους λοιπούς τηλεθεατές απορούσαν: Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος για τον οποίο οι γκέι μοιάζουν περισσότερο με άνθρωποι άλλου πλανήτη και καθόλου με αυτούς της διπλανής ή ενίοτε και της δικής μας πόρτας; Μια λογική εξήγηση θα μπορούσε να είναι η ανασφάλεια των σεναριογράφων απέναντι σε μερίδα του τηλεοπτικού κοινού που δεν ήταν έτοιμη να αποδεχθεί κάτι τέτοιο αλλά και η αδυναμία τους να αποδεχθούν και να εντάξουν στις σειρές τους φυσιολογικούς γκέι. Επίσης λογική εξήγηση αποτελεί και η έλλειψη γνώσης ή συναναστροφής μαζί τους και η προσήλωσή τους σε λανθασμένα και βολικά για πολλούς στερεότυπα.

Ωστόσο σιγά-σιγά οι τηλεοπτικοί γκέι αρχίζουν να προσγειώνονται στη σφαίρα του ρεαλισμού. Από τον Φίφη του Σταύρου Παράβα φτάσαμε στους γκέι των «Δέκα Μικρών Μήτσων» (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος), οι οποίοι άρχισαν να γίνονται περισσότερο αποδεκτοί από το τηλεοπτικό κοινό. Στη συνέχεια περάσαμε στον Γιάννη (Γιάννης Μπέζος) των «Απαράδεκτων» και στον πιο ρεαλιστικό γκέι της ελληνικής μυθοπλασίας Τόλη (Αλέξανδρος Ρήγας) των «Δύο ξένων». Πρόσφατα γνωρίσαμε και τον εξαιρετικό Μπίλι (Γιώργος Πυρπασόπουλος) στα «Υπέροχα πλάσματα» και αναγνωρίσαμε τον κολλητό μας, τον φίλο, τον συνεργάτη μας. Ως εδώ όλα καλά. Η ένταξη των παραπάνω στον τηλεοπτικό μικρόκοσμο ήταν ομαλή και σ΄ αυτό σίγουρα βοήθησε και το γεγονός πως όλοι τους ανήκαν σε καστ κωμικών σειρών. Δηλαδή, εμφανίστηκαν όλοι πασπαλισμένοι με χιούμορ, υπερβολή και χαρακτηριστικά που τους έκαναν αξιαγάπητους ακόμη και στους πλέον δύσπιστους. Ακολούθησαν οι σειρές του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Μόνο που εκεί άρχισαν τα δύσκολα… Στο πλαίσιο του δράματος, δίχως παραμορφώσεις και ελαφρυντικά, η εικόνα των γκέι προκάλεσε σεισμικές δονήσεις. Ειδικά όταν για το συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας τόλμησαν να λάβουν τηλεοπτικό ασπασμό…

Το φιλί του σκανδάλου

Ηταν βράδυ της 11ης Δεκεμβρίου 2003 όταν ένα φιλί μεταξύ δύο ανδρών στη σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη «Κλείσε τα μάτια» οδηγεί το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης στην απόφαση να τιμωρήσει με πρόστιμο 100.000 ευρώ το Μega. «Υπήρξαν απαράδεκτοι και ακραίοι διάλογοι που προετοίμασαν μια ατμόσφαιρα χυδαία και οδήγησαν σε μια εκδήλωση που μπορεί να συμβαίνει στην κοινωνία αλλά δεν είναι συνήθης. Είναι μια ιδιορρυθμία που είναι έξω από την παραγωγική διαδικασία της ζωής» είχε πει τότε ο πρόεδρος του ΕΣΡ Ι. Λασκαρίδης. Η υπόθεση λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τον τηλεοπτικό μικρόκοσμο. Ομοφυλοφιλικές ενώσεις διαμαρτύρονται, εκπρόσωποι των γραμμάτων και των τεχνών καταδικάζουν την απόφαση της ανεξάρτητης αρχής και η πλειονότητα τηλεθεατών και ανθρώπων της τηλεόρασης αντιδρά στην «αναχρονιστική και φαρισαϊκή λογική του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης», όπως τη χαρακτήρισαν. Η υπόθεση φτάνει ως το Ευρωκοινοβούλιο, όπου και εκεί γίνεται λόγος για έλεγχο που ξεπερνά τα όρια και για περιορισμό της έκφρασης ευαίσθητων ομάδων πληθυσμού. Ακολούθησε η ανατροπή. Το Δ΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας ακύρωσε το πρόστιμο των 100.000 ευρώ κρίνοντας ότι δεν υπήρχε νόμιμη αιτιολογία και πως επρόκειτο για ένα φιλί και όχι για σκηνές πορνογραφικού περιεχομένου. Το ΣτΕ κάνει ένα βήμα ακόμη λέγοντας ότι πρέπει οι ερωτικές αυτές επιλογές να γίνονται «απολύτως σεβαστές», ως εκδήλωση ελεύθερης επιλογής, και οι οποίες μπορούν να εκφράζονται στα έργα τέχνης, όπως γίνεται με τις υπόλοιπες ομάδες του πληθυσμού. Ο σταθμός και ο Χρ. Παπακαλιάτης δικαιώνονται και η υπόθεση του φιλιού θα απασχολήσει τα μίντια για πολύ καιρό ακόμη, με σχετικούς και άσχετους να διατυπώνουν απόψεις επί του θέματος, με την κατάσταση να ξεφεύγει και να μετατρέπεται σε πόλεμο μεταξύ ομοφυλοφίλων και ακραίων συντηρητικών προσώπων. Σήμερα πλέον η υπόθεση, που εδώ και χρόνια έχει μπει στο τηλεοπτικό συρτάρι, μοιάζει τουλάχιστον αστεία. Ποιος να φανταστεί πως ένα φιλί εν έτει 2009 θα προκαλούσε τέτοια αναστάτωση; Κανείς. Τα τηλεοπτικά φιλιά δίνονται αφειδώς και δίχως εξαιρέσεις. Μεταξύ ετεροφυλοφίλων και ομοφυλοφίλων, μεταξύ νομίμων και παρανόμων δεσμών.

«Προχωρημένη» Πολυκατοικία
Και ύστερα ήλθε η «Πολυκατοικία». Μόνο που σε αυτή την τηλεοπτική «Πολυκατοικία» μένουν πολλοί και διαφορετικοί ένοικοι. Μικροαστικές οικογένειες, ηλικιωμένοι, εργένηδες, απατεωνίσκοι αλλά και γκέι. Ο Μάρκος (Χάρης Ασημακόπουλος) και ο Χρήστος (Νίκος Πουρσανίδης), αν και αρχικά είναι ένα ζευγάρι που κρύβεται φοβούμενο τις αντιδράσεις των υπολοίπων, τελικά αποκαλύπτεται. Στην πορεία το ζευγάρι θα περάσει από πολλές περιπέτειες, θα διανύσει επεισόδια με εκδηλώσεις αγάπης, ζήλιας, ανταγωνισμού. Θα θεωρήσουν αντιζήλους ακόμη και τις γυναίκες συγκατοίκους τους, θα τα βάλουν με συντηρητικούς εργοδότες, θα προσποιηθούν τους στρέιτ και τελικά θα χωρίσουν. Στη σειρά θα εισβάλει μια ομοφυλόφιλη συγκάτοικος, η Μπέτυ (Ευδοκία Ρουμελιώτη), η οποία θα μείνει στο ίδιο διαμέρισμα με τον Μάρκο. Αρχικά φλερτάρει μια γειτόνισσα, καβγαδίζει έντονα με την πρώην της και τελικά αποφασίζει να μείνει έγκυος από τον συγκάτοικό της. Ενδεχομένως το παραπάνω να είναι και το μεγαλύτερο σεναριακό άλμα της ελληνικής μυθοπλασίας. Γκέι ζευγάρια ζουν μαζί, αποκτούν παιδιά, φλερτάρουν με στρέιτ. Και όλα αυτά στο prime time! Δηλαδή, την ώρα που ακόμη και μικρά παιδιά μπορεί να παρακολουθούν τηλεόραση. Στο κανάλι δεν έφθασαν ποτέ διαμαρτυρίες ούτε καταγγελίες. Στο Ιnternet σε κάποια sites η τηλεοπτική ανοχή εξαίρεται, σε κάποια άλλα δαιμονοποιείται. Ατάκες του τύπου «αίσχη στην “Πολυκατοικία”» αλλά και «επιτέλους μια “Πολυκατοικία” σαν και αυτές που ζούμε» γεμίζουν τα πεδία που αφιερώνονται στα σχόλια των επισκεπτών. Αναμενόμενο; Ναι. Αλλά σίγουρα πολύ διαφορετικό. Γιατί αν κάποιος αναλογιστεί ποια θα ήταν η υποδοχή μιας τέτοιας τηλεοπτικής «συγκατοίκησης» από το κοινό λίγα χρόνια πριν σίγουρα δεν θα έβρισκε πολλές ομοιότητες με τη σημερινή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «φιλί» που παρ΄ ολίγον να κοστίσει εκατό χιλιάδες ευρώ και πολλά κιλά μελάνης. Ο κόσμος αλλάζει και μαζί με αυτόν και η τηλεόραση, έστω και με αργά βήματα καθώς πρέπει να αρέσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Ενστάσεις πάντα υπάρχουν και καλώς. Ωστόσο για όσους νιώθουν απειλή πάντα υπάρχει και η πιο δραστική λύση που μπορεί να εξουδετερώσει οποιονδήποτε «εχθρό» του προσωπικού γούστου, της ηθικής και των αξιών: το κουμπί off. Τηλεοπτική δημοκρατία έχουμε άλλωστε”. (ΤΟ ΒΗΜΑ 09-08-09)

Γελοία ντιμπέιτ και ακόμα πιο γελοίοι δημοσιογράφοι

Η τηλεοπτική φαιδρότητα και βαρβαρότητα σε όλο της το μεγαλείο! Εξέδωσαν λέει ομόφωνη ανακοίνωση οι τηλεστάρ που συμμετέχουν στο ντιμπέιτ ότι μετά τις εκλογές θα ανοίξουν ..συζήτηση με τον λαό και τους φορείς για το πώς πρέπει να διεξάγεται ένα προεκλογικό ντιμπέιτ..(!) Λες και δεν ξέρουν.. Λες και δεν μπορούσαν, αν ήθελαν, να πουν στα κόμματα ως εδώ και μη παρέκει.. Ότι εμείς σε αυτήν την γελοιότητα των παράλληλων μονολόγων δεν συμμετέχουμε.. Αν θέλετε θα γίνει μια ανθρώπινη συζήτηση όπως γίνεται και στην Ουγκάντα έχει καλώς.. Διαφορετικά κάντε την μόνοι σας!

Υπάρχουν δύο λόγοι που δεν το κάνουν.. Ο πρώτος είναι ότι όλοι τους, μηδενός εξαιρουμένου,  είναι εντεταλμένα παπαγαλάκια, επί το πλείστον πράσινα και γαλάζια που εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία των αφεντικών τους και των κομμάτων τους.. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το ντιμπέιτ δεν γίνεται τόσο για τους πολιτικούς, όσο για τους ίδιους.. Εμφάνιση στο κτίριο της ΕΡΤ σαν να βαδίζουν πάνω στο χαλί για τα Οσκαρ, δηλώσεις στις κάμερες με προσποιητή οικειότητα που δεν κρύβει την βαθιά έπαρση και αλαζονεία τους, προκαθορισμένες ερωτήσεις, εξυπνακισμοί, ακκισμοί, προσωπική καταξίωση και αυτοεπιβεβαίωση.. Αλήθεια υπάρχει θλιβερότερη κατάντια από το να νιώθει κανείς καταξιωμένος επειδή παπαγάλισε μια ερώτηση στον φουκαριάρη τον Γιωργάκη ή τον Κωστάκη, που κατά βάθος νιώθουν σαν θηράματα στο δάσος των τηλεοπτικών προβολέων, σε ένα ντιμπέιτ γα τις Ευρωεκλογές όπου αυτοί που κάνουν  τις ερωτήσεις δεν ρώτησαν για την ..Ευρωπαϊκή Ένωση; Σε ένα ντιμπέιτ όπου το μόνο που δεν ενδιαφέρει είναι τα προβλήματα της χώρας; Σε ένα ντιμπέιτ όπου ο λαός βουλιάζει στους καναπέδες του απολαμβάνοντας το ματς για το ποιος θα νικήσει επικοινωνιακά και θα βάλει περισσότερα γκολ στην επικοινωνιακή άμυνα του αντιπάλου; Όπου η περιβόητη “γλώσσα του σώματος” υποκαθιστά τη “γλώσσα” του μυαλού και της σκέψης και χάνεται στα έγκατα του θεάματος γλείφοντας έως και τα πιο απόκρυφα σημεία του; Όπου ο προκαθορισμένος νικητής είναι τελικά μόνο το θέαμα και οι πιο πιστοί υπηρέτες του;

Όλο αυτό το γελοίο σκηνικό όχι μόνο το γνωρίζουν οι τηλεστάρ “δημοσιογράφοι” πολύ καλά, αλλά και το αποδέχονται και τούς βολεύει προσωπικά. Γιαυτό και αντί να αρνηθούν να συμμετάσχουν, βγάζουν φαιδρές ανακοινώσεις ζητώντας .. διάλογο για τον  για τον τρόπο διεξαγωγής των ντιμπέιτς(!) Μα καλά στις σχολές δημοσιογραφίας δεν έμαθαν πώς να παίρνουν συνεντεύξεις και να κάνουν συζητήσεις; Ας δείξουν τουλάχιστον και μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια για κάτι που δεν κρύβεται.. Οι πάντες πλέον βλέπουν ότι τα γελοία ντιμπέιτ από γελοίους «δημοσιογράφους» γίνονται..

ΥΓ. Στο συγκεκριμένο ντιμπέιτ μιλάμε για τούς: Όλγα Τρέμη από το Mega, από τον ΑΝΤ1 ο Νίκος Ευαγγελάτος, από το Alter ο Ανδρέας Κωνσταντάτος, από τον Alpha ο Αντώνης Σρόιτερ, από το Star ο Αιμίλιος Λιάτσος και από το ΣΚΑΪ η Σία Κοσιώνη..

Η «κριτική» της κας Πόπης Διαμαντάκου..

Εντυπωσιασμένη έως και βαθύτατα συγκινημένη φαίνεται η τηλεκριτικός της εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ” κα Διαμαντάκου από την παιδαριώδη επιχειρηματολογία που αντάλλαξε ένας καθηγητής με ένα δημοσιογράφο πάνω στο αιώνιο ζήτημα που απασχολεί την ανθρωπότητα, δηλαδή ..ποιος είναι πιο σημαντικός και επομένως μεγαλύτερος Έλληνας όλων των εποχών, ένας φιλόσοφος ή ένας ..γιατρός; Ο Σωκράτης ή ο ..Παπανικολάου;

Μιλάμε για τους δυστυχείς «Μεγάλους Έλληνες» και την «κριτική» που άσκησε στο ομώνυμο ριάλιτι η κα Διαμαντάκου. Παρότι λοιπόν η σοβαρή τηλεκριτικός διαπιστώνει, ακροθιγώς βεβαίως, ότι ο τηλεοπτικός λόγος «επέτρεψε» να «εξαφανιστούν οι εποχές και ο χρόνος».. ότι οι «μεγάλοι» μετατράπηκαν σε «έγκλειστους» παίχτες του τύπου «Μπιγκ Μπράδερ όπου κάθε εβδομάδα ψηφιζόταν ένας για αποχώρηση».. ότι «αυτό που μας έμεινε ήταν η κυριαρχία των όρων της τηλεόρασης στην Ιστορία, τη μνήμη και τον λόγο».. Εν τούτοις, αναλαμβάνει να περισώσει την ισοπέδωση που διέπραξε ο Σκάι στην ιστορία και στις εναπομείνασες ελάχιστες αξίες μας, να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να θαυμάσει τα «σπουδαία επιχειρήματα» που «ισορρόπησαν ανάμεσα σε γνώση και συναίσθημα»..

Το μόνο που φάνηκε να την ενοχλεί είναι ότι «η εντυπωσιακή επιχειρηματολογία στριμωχνόταν στους όρους της τηλεοπτικής ταχύτητας», αλλά σπεύδει να το δικαιολογήσει και αυτό τονίζοντας «ότι η μορφή του ντιμπέιτ έδινε ρυθμό και ένταση στην ανταλλαγή των επιχειρημάτων, κάνοντας τον διάλογο να μοιάζει με συναρπαστικό ζάπινγκ στην Ιστορία». Η εξαφάνιση των εποχών και του χρόνου, λέει, επέτρεψε «να αναδειχθούν τα πρόσωπα με βάση τις αρετές χάρη στις οποίες έμειναν στην Ιστορία..» και επισημαίνει ότι «προκειμένου να διευκολυνθεί η σύγκριση των προσωπικοτήτων» η συζήτηση είχε χωριστεί σε άξονες με βάση αρετές που χαρακτηρίζουν τις μεγάλες προσωπικότητες (ανδρεία, ευσπλαχνία, ευφυΐα κ.λπ.).. Για παράδειγμα, Παπανικολάου- Σωκράτης συγκρίθηκαν στην ..«ευσπλαχνία» (!)

Παραθέτει δε την «εντυπωσιακή επιχειρηματολογία» που αντάλλαξαν η Μαρία Χούκλη ως «εκπρόσωπος» του Παπανικολάου με τον καθηγητή (φιλοσοφίας παρακαλώ..)Βασίλη Καρασμάνη ως «εκπρόσωπο» του Σωκράτη.
«Μ.Χ.: Ο Παπανικολάου για να πετύχει το όνειρό του έφτασε να ράβει κουμπιά, να πουλάει χαλιά, έκανε το όραμά του πράξη, κατάφερε να σώσει τον άνθρωπο, να δώσει ζωή.
Β.Κ.: Ο Σωκράτης θέλει να κάνει τον άνθρωπο καλύτερο, δεν θεραπεύει σώματα αλλά ψυχές, χτίζει χαρακτήρες.
Μ.Χ.: Αν δεν υπάρχει σώμα για να κατοικεί η ψυχή, τότε όλα είναι μάταια..»

Ειλικρινά κα Διαμαντάκου, προβληματίζομαι εντόνως πλέον, αν ένας γιατρός είναι πιο σημαντικός από έναν τηλεκριτικό όπως εσείς.. Γιατί αν δεν είχατε σώμα για να κατοικεί η ψυχή σας, πώς θα γράφατε;  Αν δεν ήσασταν υγιής πώς θα κάνατε τόσο αμερόληπτες και εύστοχες κριτικές; Προφανώς δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στον κόσμο από έναν γιατρό γιατί, τι θα έκανε ο πολιτικός, ο στρατιωτικός, ο καλλιτέχνης, ο μηχανικός, αν δεν ήταν υγιής; Πως ένας φιλόσοφος θα παρήγαγε σκέψη αν δεν είχε σώμα; Αλλά πάλι, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, μήπως ένας μηχανικός είναι πιο σημαντικός από έναν γιατρό γιατί, αν ο γιατρός δεν είχε μια στέγη πάνω απ το κεφάλι του ή τα κατάλληλα μηχανήματα, πως θα χειρουργούσε μέσα στη βροχή; Για να μη σας πω ότι ένας έμπορος τροφίμων, δηλαδή ο Βασιλόπουλος, είναι πιο σημαντικός και από το φιλόσοφο και το γιατρό και το μηχανικό, ακόμα και από έναν χορευτή, γιατί, χωρίς τροφή πώς θα μπορούσε να χορέψει το νηστικό αρκούδι;..

Ένας απλός τηλεθεατής βέβαια, εφοδιασμένος με την κοινή λογική, θα έλεγε, σιγά ρε παιδιά! Συγκρίνονται ποτέ ανόμοια πράγματα; Γιατροί, φιλόσοφοι, πολιτικοί, ηθοποιοί, στρατηγοί, δικτάτορες, διάσημα «ψώνια», ποδοσφαιριστές, όλοι στο ίδιο τσουβάλι;  Να συγκρίνουμε τα μοναδικά ιερά και όσια που μας απέμειναν, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, με τους ..ποδοσφαιριστές επειδή αυτό προέκυψε από μια γελοία και ανόητη «ψηφοφορία» για να κάνει μάρκετινγκ ο Σκάι; Αν αυτό δε λέγεται ο φασισμός της ισοπέδωσης τότε πως λέγεται; Τι θα πει μπαίνουν στη «ψηφοφορία» όλοι αυτοί για το ποιος είναι σημαντικότερος; Έτσι αντιλαμβάνεστε τη Δημοκρατία; Αλλά και πάλι, αν σώνει και καλά πρέπει να γίνει κάποια σύγκριση, δήθεν για τη διάδοση της γνώσης,  τι το λογικότερο να συγκριθούν οι γιατροί με τους γιατρούς, οι ηθοποιοί με τους ηθοποιούς, οι φιλόσοφοι με τους φιλοσόφους, τα ψώνια με τα ψώνια, κλπ; Στην ..αρετή της ευσπλαχνίας θα συγκριθούν, ή έκαστος στο είδος του και ο Λουμίδης στους καφέδες; ΄Η μήπως θα συγκριθούν στην αρετή της ..υπομονής, όπου βεβαίως ο σημαντικότερος Έλληνας όλων των εποχών και πολιτισμών θα αναδειχθεί ο μαλάκας, απ την πολύ υπομονή, καθημερινός Έλληνας;  Και τελικά τι σημαίνει πιο σημαντικός; Αν ο στρατηγός δεν είχε τους στρατιώτες να σκοτώνονται, τι θα ήταν; Μόνος του πολεμούσε; (όπως λέει και ο Μπρέχτ σε ένα θαυμάσιο ποίημα).

Έχουμε λοιπόν και λέμε κα Διαμαντάκου. Κατ αρχάς είστε μια σημαντική κριτικός, εφόσον έχετε σώμα και δεν χρειάζεστε γιατρό, διότι τότε θα ήταν αυτός σημαντικότερος από εσάς.. Επομένως, είτε είστε αφοπλιστικά α-νόητη (με την έννοια του λογικού θετικισμού το λέω, μη παρεξηγιέστε) που αποδέχεστε και δικαιολογείτε την σύγκριση των μπρόκολων με τα ποδήλατα, είτε η τηλεκριτική σας είναι εντεταλμένη και κατευθυνόμενη.. Ψηφίζω το τελευταίο και σας καταλαβαίνω γιατί, αλίμονο.. Στο Αλαφουζέικο δουλεύατε τόσα χρόνια.. Αλήθεια, τότε, είχατε γράψει ποτέ καμιά «αρνητική» κριτική για τον Σκάι ή όπως και τώρα, που δουλεύετε στο ΔΟΛ, βλέπετε το ΜΕΓΚΑ ως το τελειότερο και σημαντικότερο κανάλι του κόσμου; Αχ κυρία Διαμαντάκου μου, όχι μόνο η ιστορία, αλλά και η κριτική έγινε παρωδία..

Ολόκληρο το κείμενο της κας Διαμαντάκου ΕΔΩ

Μια δική μου κριτική ΕΔΩ

Μεγάλοι και μικροί Έλληνες..

Απερίγραπτος τραγέλαφος το ριάλιτι του Σκάι! Σε πείσμα κάθε επιστήμης και λογικής και ανακατεύοντας σκόρδα με φράουλες, βούρτσες με λούτσες, εποχές, πολιτισμούς, γιατρούς, φιλοσόφους, καλλιτέχνες, στρατιωτικούς, πολιτικούς, ποδοσφαιριστές, δικτάτορες, ο Σκάι επισφράγισε χθες την ισοπέδωση των όποιων αξιών απόμειναν σε αυτή τη χώρα και ανέδειξε τους «μεγαλύτερους» Έλληνες όλων των εποχών μικραίνοντας ακόμα περισσότερο τους υπόλοιπους..

Δεν με εξέπληξε η απίστευτη αμετροέπεια αυτού του σταθμού. Ενώ από τη μια μεριά επιδεικνύει μια καλή δραστηριότητα σε θέματα περιβάλλοντος (επίσης ξεπερνώντας κάθε μέτρο) από την άλλη, είναι ο μοναδικός «σοβαρός» σταθμός στη χώρα που παρουσιάζει πορνό και σκληρές μεταμεσονύκτιες τσόντες.. Εκεί που πολιτικά νομίζει κανείς ότι έχει μια άποψη, ξαφνικά και στα καλά καθούμενα, την κάνει «γυριστή» και από νεοδημοκράτης γίνεται πασόκος και τούμπαλιν, αναλόγως βεβαίως τα τρέχοντα συμφέροντα της ιδιοκτησίας του.. Ουαί και αλίμονο δε, αν κάποιος περιπέσει στην αντιπάθεια του αφεντικού. Ολημερίς και ολονυχτίς θα βομβαρδίζεται ανελέητα με διάφορα «σποτάκια» και μάλιστα δια χειρός του ιδίου, μέχρι πλήρους εξοντώσεως..

Μεγάλοι Ελληνες..

Εκείνο όμως που με εξέπληξε πραγματικά είναι όλοι αυτοί οι «σοβαροί» καθηγητές, δημοσιογράφοι και καλλιτέχνες, οι οποίοι, παίζοντας στην κυριολεξία τον ρόλο του «πανελίστα» σε φτηνό «μεσημβρινάδικο», νομιμοποίησαν την ισοπέδωση αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι ο μεγαλύτερος έλληνας όλων των εποχών στον οποίο υποκλίνονται είναι η τηλεόραση.. Επιστημονικός σύμβουλος όλων αυτών, ο περιβόητος πρόεδρος του ινστιτούτου της παιδείας μας Θάνος Βερέμης, ο οποίος θα μείνει πλέον στην ιστορία ως ο καθηγητής που δίδαξε ότι προς χάριν της ανωτέρας δύναμης που λέγεται τηλεόραση, τα πάντα μπορούν να συγκριθούν, ακόμα και τα ανόμοια..

Αυτά ψήφισε ο λαός, απαντούν οι δράστες με αναίδεια κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν ότι μερικά πράγματα δεν βγαίνουν στο κλήρο και στο σφυρί της ψηφοφορίας. Δεν είναι Δημοκρατία να μπαίνουν σε ψηφοφορία τα ανθρώπινα δικαιώματα ή το γεγονός ότι η γη γυρίζει.. Η ισοπέδωση δεν είναι Δημοκρατία αλλά καθημερινός φασισμός. Μάζα, ομοιομορφία, ομογενοποίηση, ευθύγραμμη σκέψη, εξάλειψη κάθε διαφορετικότητας και ανάδειξη του ενός, του αρχηγού, ως του σημαντικότερου όλων! Το άδηλο μήνυμα είναι σαφές. Όλοι στο ίδιο τσουβάλι και ο Σκάι ο σημαντικότερος!

Βεβαίως είναι γνωστό ότι τέτοιου είδους “ψηφοφορίες” είναι διάτρητες και γελοίες από κάθε πλευρά και ανήκουν στα γνωστά κόλπα του μάρκετινγκ για την προώθηση προϊόντων όπως του συγκεκριμένου τηλεοπτικού ριάλιτι. Για παράδειγμα όλοι μας γνωρίζουμε πάρα πολλούς που ψήφισαν για πλάκα γνωστά “ψώνια”. Όμως, ας τολμήσει κάποιος να βγεί στον δρόμο και να ρωτήσει στα σοβαρά αν σημαντικότερος Ελληνας είναι ο Αριστοτέλης ή ο Ζαγοράκης.. Η απάντηση θα εξαρτηθεί από την ποδοσφαιρική ένταξη αλλά και από την ευγένεια και την κατανόηση που θα δείξει ο ερωτώμενος..

Ζούμε στην εποχή της ασημαντότητας όπως έλεγε και ο Καστοριάδης.. Και ενώ δεν υπάρχει και φυσικά δεν μπορεί να υπάρξει ορισμός για το τι είναι σημαντικό, το ασήμαντο και το τίποτα βρίσκουν την ευκαιρία για να κυριαρχούν παντού. Στην πολιτική, στα μίντια και ιδιαιτέρως στην τηλεόραση ο νόμος της οποίας είναι αμείλικτος. Αν βάλεις δίπλα στο σημαντικό το ασήμαντο, τότε η εικόνα θα λειτουργήσει όπως τα συγκοινωνούντα δοχεία. Το πιο γεμάτο, το σημαντικό, θα κατέβει για να ανέβει το άδειο, το ασήμαντο. Με αυτόν τον μηχανισμό η τηλεόραση αποτελεί μία τεράστια βιομηχανία καθημερινής μεταποίησης του ασήμαντου και του τίποτα σε σημαντικό και αντιστρόφως του σημαντικού σε ασήμαντο.

Από αυτόν το νόμο της τηλεόρασης δεν γλιτώνετε φυσικά ούτε και σεις κύριε Βερέμη, ούτε και όλοι εσείς οι «επιτυχημένοι» και σημαντικοί της κοινωνίας μας, οι «σοβαροί» δημοσιογράφοι, καθηγητές και καλλιτέχνες που νομιμοποιήσατε αυτήν την χυδαιότητα.. Μπορεί να κατεβάσατε την στάθμη του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη στο επίπεδο σας, εσείς όμως δεν ανεβήκατε. Στα μάτια όλων μας μικρύνατε ακόμα περισσότερο..

Και για την ιστορία, ιδού οι δέκα πρώτοι κατά σειρά «ψήφου»

Αλέξανδρος

Παπανικολάου

Κολοκοτρώνης

Καραμανλής

Σωκράτης

Αριστοτέλης

Βενιζέλος

Καποδίστριας

Πλάτωνας

Περικλής

ΥΓ. Παρά λίγο να δημιουργηθεί και «εθνικό πρόβλημα» με τα «παιχνίδια» του Σκάι. Φαντάζεστε τι θα είχε να πει ανά τον κόσμο η σκοπιανή προπαγάνδα, αν οι ίδιοι οι Έλληνες δεν «ψήφιζαν» πρώτο τον Αλέξανδρο;

Επιστολή-διαμαρτυρία του Σάκη Ρουβά..

Λίγο πριν τον τελικό της Γιουροβίζιον ο Σάκης Ρουβάς παρεμβαίνει με επιστολή του για να σταματήσει το κακό και να σώσει τη χώρα που πλέον βρίσκεται στα πρόθυρα του πολέμου με το Αζερμπαϊτζάν.. Απευθυνόμενος προς τα μίντια ο καλλιτέχνης διαμαρτύρεται εντόνως για το εμπόλεμο κλίμα που έχουν δημιουργήσει ο μυαλοφυγόδικος ρουβιτσισμός των ελληνίδων και οι πολεμικές ανταποκρίσεις και αναλύσεις των χαριτόβρυτων και ξεσαλωμένων πανελιστών στα «πρωϊνάδικα» και «μεσημβρινάδικα» της χώρας..

Πολιτικοί παρατηρητές επισημαίνουν ότι το εμπόλεμο κλίμα καλλιεργεί και η στάση της κυβέρνησης η οποία έχει εναποθέσει πλέον τις ελπίδες της στη Γιουροβίζιον προσμένοντας, αφενός μεν ότι οι τεχνοκράτες των Βρυξελών θα απασχοληθούν με τους κοιλιακούς του Σακίς και έτσι δεν θα αντιληφθούν την άνοδο του δημοσίου χρέους και αφετέρου ότι στην κρίσιμη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, μια νίκη του Σακίς θα ήταν η μοναδική διέξοδος.. Από την άλλη όχθη, ο πρόεδρος του Πασόκ Γιώργος Παπανδρέου, δεν κρύβει τη δυσαρέσκεια του για το γεγονός ότι οι χρυσοδάκτυλοι και τα σαΐνια του Πασόκ, άφησαν ανεκμετάλλευτη τη Γιουροβίζιον και τους κοιλιακούς του Σακίς και δεν τους αξιοποίησαν επικοινωνιακά ώστε να ανοίξει, το γρηγορότερο δυνατόν, ο δρόμος προς την πράσινη ανάπτυξη και τον σοσιαλισμό..

Ο λαοπρόβλητος καλλιτέχνης, στην επιστολή του, αναλύει κατ αρχάς την διεθνή οικονομική κατάσταση και προτείνει ένα σχέδιο εξόδου της χώρας απ την κρίση. Στην συνέχεια επισημαίνει το γεγονός ότι τα Βαλκάνια αποτελούν την πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης και δεν κρύβει την ανησυχία του για την ανάφλεξη ενός τρίτου παγκόσμιου πόλεμου που θα ξεκινήσει από μια σύρραξη μεταξύ της Ελλάδας και του Αζερμπαϊτζάν δεδομένου ότι τα τραγούδια τους είναι πολύ ανταγωνιστικά μεταξύ τους. Στην συνέχεια απευθύνει έκκληση προς όλους ώστε, στις κρίσιμες αυτές στιγμές που διέρχεται το έθνος, να επιδείξουν την απαιτούμενη ωριμότητα και ψυχραιμία και παρακαλεί τους ειδικούς γιουροβιζιονιστές αναλυτές να μην τα βάζουν με τον Πούτιν, επειδή ο Ρώσος σκηνοθέτης δεν έκανε το σωστό «κοντινό», υπενθυμίζοντας τους ότι η Ρωσία ήταν εξ, από, ανέκαθεν σύμμαχος χώρα..

Ιδιαιτέρως συγκινητικό είναι το περιεχόμενο της επιστολής που αναφέρεται στις «ρουβίτσες». -Αγαπημένες μου, γράφει δακρυσμένος ο καλλιτέχνης, μην κάνετε έτσι και οδηγείτε τη χώρα στον πόλεμο. Μάνες είστε και μην στέλνετε τα παιδιά σας στο μέτωπο.. Η Γιουροβίζιον αποτελεί απλώς μια ετήσια συνάθροιση του πανευρωπαϊκού καρακιτσαριού. Εγώ ο ίδιος, σημειώνει ο σεμνός καλλιτέχνης, δεν είμαι και τίποτα σπουδαίο. Μπορεί όντως να είμαι καλό και σεμνό παιδί, όμως από φωνή είμαι σκέτο κορμί, η δε κίνηση μου είναι τόσο κακή που μου θυμίζω τον Σεφερλή όταν με μιμείται. Επίσης δεν είναι δα και πολύ δύσκολο που πάνω στο Α κάνω ένα πήδημα σηκώνοντας το χέρι προς τα πάνω και επίσης μην εντυπωσιάζεστε όταν σηκώνω τα γόνατα χοροπηδώντας, γιατί απλώς έχω συγκαεί.. Η αλήθεια είναι ότι χειρότερη χορογραφία δεν έχει γίνει ποτέ αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνουμε και πόλεμο με το Αζερμπαϊτζάν.. Και κάτι άλλο αγαπημένες μου.. Εντάξει έχω τους καλύτερους κοιλιακούς, αλλά δεν σας συμφέρει να κάνετε σα ξελιγωμένες γιατί έτσι ανεβάζετε τον πήχη πολύ ψηλά, τρελαίνετε τους άντρες σας και τους στέλνετε στα γυμναστήρια με αποτέλεσμα να γίνονται καλύτεροι και μετά να τους ..ψάχνετε με μαύρο δάκρυ!

Τέλος, ο σεμνός καλλιτέχνης, απευθύνεται ιδιαιτέρως στον πρόεδρο της ΕΡΤ Χρήστο Παναγόπουλο και στον βαρύ και ασήκωτο γνώστη του πολιτισμού Τζόνυ Καλημέρη, επισημαίνοντας ότι στην ιστορία της τέχνης και του πολιτισμού, από την Αρχαία Ελλάδα, την Αναγέννηση, έως και σήμερα, ουδέποτε οι κοιλιακοί ενός ανδρός μπόρεσαν να ανταγωνιστούν επιτυχώς τους γυναικείους γλουτούς και μάλιστα Τουρκάλας ή Ουκρανής τραγουδίστριας.. Τσάμπα λοιπόν πληρώνει και πάλι ο λαός στον λογαριασμό της ΔΕΗ προσμένοντας τη νίκη και ένα καλύτερο μέλλον για όλους..

«This is the night»..του Σάκη;

Ο δαυλός του Σακίς..

Αυτή είναι η πιο βαθιά νύχτα.. Και όμως.. Μπορεί να έσβησαν τα φώτα της βουλής.. Μπορεί δικαίως η κοινή γνώμη να ενδιαφέρεται περισσότερο για την τύχη της Θώδη παρά για τα πορίσματα των εξεταστικών επιτροπών.. Μπορεί το αυτονόητο να αποτελεί ηρωισμό και οι ομολογουμένως ένοχοι να γίνονται ήρωες όταν έχουν την εξυπνάδα να παραιτούνται κάνοντας το αυτονόητο.. Μπορεί οι Έλληνες να γίναν λωτοφάγοι και οι επιτήδειοι να ετοιμάζουν πλέον τα κουστούμια τους για να αντικαταστήσουν τους ανίκανους..  Μπορεί οι άνθρωποι, τα κοινωνικά προβλήματα, η οικονομική κρίση, οι ανάγκες και τα όνειρα να έγιναν τα μέσα για την με κάθε τρόπο κατάκτηση του υπέρτατου σκοπού της εξουσίας.. Μπορεί τόσο εύκολα να γίνεται το μαύρο άσπρο και η ζωή μας μαυρόασπρη.. Μπορεί να ζούμε τον παροξυσμό της πόλωσης και την πιο βαθιά νύχτα της ελληνικής πολιτικής ζωής..

Όμως, τι σημασία έχουν όλα αυτά, ω Έλληνες, όταν ο ελληνικός πολιτισμός ταξιδεύει ακαταμάχητος ανά την οικουμένη; Η είδηση είναι συγκλονιστική και μας γεμίζει εθνική περηφάνια: Στο κέντρο Τύπου της συνόδου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Πράγα, η ελληνική αποστολή προσέφερε στους ξένους δημοσιογράφους cd και dvd με το «This is the night» του Σακίς για τη Γιουροβίζιον, τρανή απόδειξη ότι η ηγεσία της χώρας μας, όπου και να βρεθεί, συνεχίζει το εκπολιτιστικό έργο του Μεγάλου Αλεξάνδρου..

Είναι λοιπόν τόσο βαθιά η νύχτα μας ώστε το μόνο που μας απόμεινε για να δούμε και μεις λίγο φως είναι ο δαυλός του Σακίς  που φωτίζει τούς κοιλιακούς του..

Νεότερα: Επιστολή-διαμαρτυρία του Σάκη Ρουβά ΕΔΩ

Οι ένοχοι για την Έφη Θώδη

Αυτή τη φορά θα πούμε τα ονόματα αυτών που κουρέλιασαν «σε απ’ ευθείας σύνδεση», συστηματικά και κατ εξακολούθηση, τη δυστυχισμένη αυτή γυναίκα.. Ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά ποιοί είναι. Δεν είναι παρουσιαστές, δεν είναι πανελίστες και προπαντός δεν είναι δημοσιογράφοι.. Είναι αδίστακτοι και επιτήδειοι πωλητές του θεάματος του ασήμαντου και του τίποτα, κάθε είδους ανθρώπινης διαφορετικότητας, κάθε πόνου και δυστυχίας και προπαντός του θεάματος της ανθρώπινης ψυχοπαθολογίας.. Είναι οι ανθρωποφάγοι τηλεαστέρες που δεν διστάζουν να ρίξουν στην αρένα της τηλεόρασης κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας προκειμένου να «κάνουν νούμερα» και να γίνουν «πλούσιοι», «διάσημοι» και «πετυχημένοι»..

Όχι, δεν «τάθελε και τάπαθε» η Θώδη! Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ψυχίατρος για να καταλάβει πως όταν ένας άνθρωπος πιστεύει πως κάνει ..θαύματα, τότε είναι άρρωστος ο δυστυχής. Την αρρώστια του την καταλαβαίνουν οι πάντες ακόμα και αυτοί οι παντελώς αναίσθητοι και αφασικοί «πετυχημένοι». Μόνο που δεν τη σέβονται. Επιδίδονται συστηματικά στην πώληση του θεάματος της και φυσικά την χειροτερεύουν.. Και όσο η αρρώστια χειροτερεύει, τόσο ανεβαίνουν και τα «νούμερα» της τηλεθέασης..

Όντως «πουλάει» αυτό το θέαμα και «πουλάει» γιατί βρίσκει για καταναλωτές του όλους εμάς. Να λοιπόν γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά τα ονόματα των ενόχων που οδήγησαν τη Θώδη στα άκρα της ψυχής της. Γιατί όχι μόνο τούς παρακολουθούμε καθημερινά, αλλά και χειροκροτούμε τη δράση τους απολαμβάνοντας τον βαθύ καναπέ της δικής μας αναισθησίας..

Παρότι λοιπόν τούς ξέρουμε, εγώ θα τούς ξαναπώ για να μη μιλάμε πια απρόσωπα. Γιατί όταν καταγγέλλουμε γενικώς είτε την απρόσωπη διαφθορά είτε την απρόσωπη τηλεόραση, είναι σαν να συγκαλύπτουμε τον συγκεκριμένο διεφθαρμένο ή τον συγκεκριμένο «πετυχημένο»..

Ιδού λοιπόν τα ονόματα των «πετυχημένων»: Μικρούτσικος ο πρώτος διδάξας μαζί με την ντροπή της ψυχολογίας που λέγεται Τένια Μακρή. Η βουλευτίνα Νατάσσα Ράγιου που προκάλεσε με τις «κοινωνικές» εκπομπές της ακόμα και την αυτοκτονία με αποτέλεσμα ο λαός, που ποτέ δεν ξεχνά, να την τιμήσει με τη ψήφο του..(!) Διάφορα «νούμερα» πανελιστές και πανελίστριες με προεξάρχοντα τα βυζιά της Καραβάτου, της Λαμπίρη και της Σκορδά.. Και φυσικά το βαρύ πυροβολικό, η διαβόητη Άννα Δρούζα, η αθεράπευτη Ευγενία Μανωλίδου και η κορυφαία «πετυχημένη» Τατιάνα Στεφανίδου.. Αξίζει να αναφέρουμε την ιδιαίτερη συμβολή της Ανίτας Πάνια που έχει διαπρέψει κάνοντας την έξυπνη ανάμεσα σε χαζούς και δυστυχισμένους και αξίζει να αναφέρουμε δυστυχώς ακόμα και τον Λαζόπουλου που παρασύρεται καμιά φορά και αντί να σατιρίζει τους ισχυρούς και τον Κοντομηνά, «σατιρίζει» την ανθρώπινη ψυχοπαθολογία..

Όσο για τούς υπόλοιπους, είμαστε πολλοί, αλλά νομίζω ότι ο καθένας μας ξέρει το όνομα του.. Ας το συμπληρώσει μόνος του..