Μέχρι και ο Μανδραβέλης, η Τρέμη και ο Καψής αγανάκτησαν..

Τρόμαξε ο κόσμος μπροστά σε τόση νοσηρότητα. Τελικά δεν είναι μόνο αδίστακτοι αλλά και άκρως επικίνδυνοι. Το τελευταίο μέτρο, και μόνο που το σκέφτηκαν, αποκαλύπτει σε όλες του τις διαστάσεις το αποκρουστικό και νοσηρό πρόσωπο μιας ελεεινής, γελοίας και άκρως επικίνδυνης εξουσίας..

Σκέφτηκαν να επιβάλουν υποχρεωτικό καταναλωτισμό με αποδείξεις!!! Ακόμα και αν όλοι ζούσαμε με τις δυνατότητες και τις καταναλωτικές ανάγκες και επιθυμίες της Γιάννας Αγγελοπούλου Δασκαλάκη, τέτοιο μέτρο που να σε υποχρεώνει να καταναλώνεις δια νόμου και να σου απαγορεύει να αποταμιεύεις, θα ήταν απαράδεκτο για κάθε στοιχειωδώς εναπομείνασα δυτική δημοκρατία και στοιχειωδώς ελεύθερη αγορά και κοινωνία..

μόνο ο σκύλος ο λουκάνικος αντιστέκεται τελικά...

Θα διαχειρίζεται λοιπόν την τσέπη του πολίτη το κράτος και ο Βενιζέλος που από συνταγματολόγος έγινε συνταγματάρχης.. Αυτό το παιδί από μικρός είχε μεγάλη έφεση στα διδακτορικά.. τώρα αποκαλύπτει το ταλέντο του και στα δικτατορικά.. Αν αυτό δεν είναι ολοκληρωτισμός τι είναι; Τι λες και εσύ ορέ Πάσχο Μανδραβέλη που είσαι και το πρωτοπαλίκαρο του νεοφιλελευθερισμού; Αυτό είναι η ελεύθερη αγορά; Αυτό είναι η ελεύθερη κοινωνία; Αλλά μέχρι και ο Μανδραβέλης κατάπιε τη γλώσσα του. Μέχρι και η Τρέμη και ο πανύβλαξ Καψής αγανάκτησαν μπροστά σε τόση αναλγησία και νοσηρότητα. Ξεσπάθωσε ο Πρετεντέρης και άναψε ο Τσίμας. Άλλα και πώς να το κρύψουν άλλωστε; Και τι να πρωτοκρύψουν; Ούτε οι χούντα η δικιά μας ούτε και αυτές της λατινικής αμερικής, ούτε και τα πρώην ανατολικά καθεστώτα της σχεδιασμένης κρατικίστικης οικονομίας δεν σκέφτηκαν ποτέ κάτι τέτοιο..

Σε κάθε «δόση» τα νέα μέτρα δεν γίνονται μόνο ακόμα πιο βάρβαρα αλλά και πιο νοσηρά. Ανάλαβαν συνειδητά να κάνουν τη βρώμικη δουλειά σε βάρος της χώρας τους και του λαού τους και αποκαλύπτεται καθημερινά πόσο αδίστακτοι και στυγεροί εκτελεστές είναι. Τώρα πια αποκαλύπτουν και μια νοσηρότητα που αποτελεί φυσική συνέπεια κάθε εξουσίας, όταν αυτή ξεκόβει παντελώς από την κοινωνία και τυραννάει το λαό της..

Όσο πιο ενδοτικοί και δουλικοί είναι στα αφεντικά τους, τόσο πιο βάρβαροι και ανάλγητοι είναι στον λαό τους. Καταπατήσανε συντάγματα, δημοκρατίες, ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες. Υπογράφουν δηλώσεις και επιστολές μετανοίας στην τρόικα που κανένας πρωθυπουργός μπανανίας της λατινικής Αμερικής και της Αφρικής δεν έχει ποτέ υπογράψει. Έχουν στη Βουλή, για να ψηφίζει το αίσχος και την ανικανότητα τους, 154 κότες που τις βλέπει η δημοκρατία και ανατριχιάζει. Βουλευτές κότες και Βούροι υποκριτές που στέλνουν επιστολές και κακαρίζουν στα κανάλια ενώ ούτε ένα αυγό δεν είναι ικανοί να κάνουν, που προσποιούνται τους ευσυνείδητους για επικοινωνιακούς λόγους, αλλά  μόλις έρχεται η ώρα να ψηφίσουν κατεβάζουν τα παντελόνια και αποκαλύπτουν πόσο λερωμένα είναι τα σώβρακα τους.  Αθάνατος πασοκισμός. Ακόμα και το ίδιο του το πτώμα θα το θάψει με κάθε προσήκουσα επικοινωνιακή τεχνική..

Σε κάθε «δόση» κατεβαίνουν και ένα ακόμα σκαλί προς τα σκοτάδια της νοσηρότητας.  Όπως και σε κάθε δικτάτορα, έτσι και σε κάθε Γιωργάκη και Βενιζέλο ο ψυχολογικός μηχανισμός ίδιος είναι. Πλέον δεν χρειάζονται άλλες «δόσεις». Έχουν εθιστεί στο αίμα των ανέργων, των μισθωτών και συνταξιούχων και συμπεριφέρονται σαν δήμιοι που μεθυσμένοι από το αίμα επιτίθενται στους καταδικασμένους χωρίς πια να αισθάνονται και να καταλαβαίνουν τι κάνουν. Έχουν πια απολέσει κάθε μορφή συνείδησης.  Ένα μόνο τους απασχολεί. Να φανούν σοβαροί, υπεύθυνοι και αξιόπιστοι, όχι στην κοινωνία, αλλά στα αφεντικά τους..

Δεν φοβάμαι να πω ότι τελικά ο πασοκισμός είναι πολύ χειρότερος και αποκρουστικός από κάθε χούντα και από κάθε άλλη δεξιά που πέρασε ποτέ από τον τόπο. Γιατί καμία χούντα και καμία δεξιά δεν έταξε ποτέ αλλαγή και σοσιαλισμό. Καμία Χούντα και καμία δεξιά δεν υποσχέθηκε, δεν εξαπάτησε και δεν πούλησε κοινωνικά όνειρα και οράματα όπως έκανε ο πασοκισμός. Αυτή είναι η μεγάλη ειδοποιός διαφορά και η μεγάλη νοσηρότητα του πασοκισμού έναντι κάθε άλλης δεξιάς και αυτό είναι που ποτέ δεν θα του το συγχωρήσει ο προδομένος αριστερός και η ιστορία. Ότι, ο πασοκισμός υποσχόμενος την κοινωνική αλλαγή και τη κοινωνική δικαιοσύνη συμπεριφέρεται με τέτοια κοινωνική ασυνειδησία, αδικία και βαρβαρότητα που καμία παραδοσιακή δεξιά και καμία Χούντα μέχρι τώρα δεν έχει τολμήσει. Γιατί το γεγονός ότι λείπουν οι ερπύστριες, οι φυλακές και τα ξερονήσια, το γεγονός ότι ακόμα κακαρίζουν οι κότες της βουλής, δεν σημαίνει ότι έχουμε και δημοκρατία..

Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός εδώ δοκιμάζεται όσο ποτέ άλλοτε. Ξεκίνησε από την Ελλάδα και ψυχορραγεί στην Ελλάδα. Φτάσαμε μέχρι το κατώτατο σημείο του πάτου ώστε αγανακτούν μέχρι και ο Μανδραβέλης, η Τρέμη και ο Καψής. Τι άλλο περιμένουμε να βιώσουμε για να νιώσουμε και εμείς οι κοινοί θνητοί λίγη ντροπή που μαζί με τους δημίους μας εθιστήκαμε και εμείς στις «δόσεις» μας και παραμένουμε κολλημένοι στους καναπέδες μας;

Βεβαιώνω υπευθύνως ότι ΔΕΝ είναι γλείφτες..

Οι δημοσιογράφοι Χρήστος Παναγιωτόπουλος, Ολγα Τρέμη, Γιάννης Πρετεντέρης, Παύλος Τσίμας και Μανώλης Καψής δεν είναι γλύφτες!! Το ίδιο και οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι του MEGA, Χασαπόλουλος, Λιάρος, Στραβελάκης, Σπυράκη, Οικονομέας και βάλε, δεν είναι γλείφτες της κυβέρνησης ούτε και διαπλεκόμενοι της εξουσίας!!

Αναγκάζομαι να προβώ εγγράφως εις την παρούσα διαβεβαίωση διότι παρακολουθώ μετά λύπης μου να συντελείται μια μέγιστη αδικία σε βάρος ανθρώπων που με θάρρος και αυταπάρνηση, δίνουν καθημερινά τη μάχη, και τη ζωή τους ακόμα, στο βωμό της ενημέρωσης και της αντικειμενικής δημοσιογραφίας.. Αυτοί λοιπόν οι αγωνιστές της ενημέρωσης υπέβαλαν μήνυση στο site «Φίμωτρο», το οποίο έκανε ηλεκτρονική δημοσκόπηση με την εξής ερώτηση: «Ποιο από τα παρακάτω δημοσιογραφικά πρόσωπα γλείφει καλύτερα την κυβέρνηση»; Ο Παναγιωτόπουλος, η Τρέμη, ο Πρετεντέρης, ο Τσίμας, ο Καψής, ή ο Χασαπόλουλος;

Πρώτη μου φορά βγαίνω τόσο πολύ έξω από τα ρούχα μου και νιώθω το καλλίγραμμο κορμί μου τόσο γυμνό και εκτεθειμένο στο άδικο.. Αλήθεια, υπάρχει κανείς σε τούτον τον τόπο που πιστεύει ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι διαπλεκόμενοι γλείφτες; Αρκούν δύο-τρία μόνο σημεία της τεράστιας προσφοράς τους στην ενημέρωση, για να πείσουν ακόμα και τον πιο ελεεινό συκοφάντη τους ότι οι τιτάνες αυτοί της αντικειμενικής δημοσιογραφίας δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το γλείψιμο, την διαπλοκή, το ψέμα και την απάτη σε βάρος του κοινού που εντέλλονται να ενημερώσουν..

Οι πάντες λένε σήμερα ότι τότε, το βρώμικο 2009, αν η κυβέρνηση των ανικάνων του Καραμανλή είχε πάρει κάποια μέτρα η χώρα θα είχε σωθεί από την καταστροφή. Και ερωτώ βρε άθλιοι συκοφάντες αγνών και άδολων δημοσιογράφων. Ποιός εμπόδισε με κάθε τρόπο να ληφθούν αυτά τα μέτρα; Αν οι δημοσιογράφοι αυτοί ήταν γλείφτες της τότε κυβέρνησης, θα έκαναν τα πάντα για να τη ρίξουν; Ποιος ξεχνά πως ακόμα και κάποια διστακτικά μέτρα για τον περιορισμό της φοροδιαφυγής, όπως τεκμήρια για τους επαγγελματίες, κλπ, αναγκάστηκε ο μπουχέσικος καραμανλισμός να τα πάρει πίσω ύστερα από τον ξεσηκωμό σύσσωμου του πασοκισμού και αυτών των παλικαριών της δημοσιογραφίας που είχαν ζωστεί τα «καλάσνικοφ» και ξεσήκωναν τον κόσμο να βγει στους δρόμους; Γλείψιμο της κυβέρνησης είναι αυτό;

Και ύστερα βρε τιποτένιοι συκοφάντες και λαϊκιστές, ποιός στήριξε την κυβέρνηση για να σώσει την πατρίδα; Ποιος στήριξε την εκστρατεία κατασυκοφάντησης της χώρας και του διεφθαρμένου και «κοπρίτη» λαού της, την χρεοκοπία και το βούλιαγμα του «Τιτανικού» και πρωταγωνίστησε στη δημιουργία κλίματος φόβου και ενοχής ώστε να περάσει το μνημόνιο ως ο μοναδικός δρόμος για τη σωτηρία της πατρίδας; Ποιος απείλησε, καθύβρισε και λοιδόρησε απεργίες και κάθε κίνηση διαμαρτυρίας εναντίον του μνημονίου; Ποιος συγκάλυψε το μεγάλο κόλπο, ότι ή προσφυγή στον ΔΝΤ, όπως αποκάλυψε και ο ίδιος ο Στρος Καν, ήταν «μιλημένη» ακόμα και από τις εκλογές του βρώμικου 2009, τότε που «λεφτά υπήρχαν»; Και αν δεν ήξεραν γιατί δεν έκαναν ρεπορτάζ για να μάθουν ως όφειλαν; Ποιος συνεχίζει να στηρίζει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και τα νέα μνημόνια που καταδικάζουν τη χώρα τουλάχιστον για τα επόμενα 30 χρόνια μόνο και μόνο για να πληρώνονται οι «αγορές» και να δυστυχούν οι ανθρώποι;

Γλείψιμο βρε γελοίοι συκοφάντες, λαϊκιστές και χαμένα κορμιά είναι η σωτηρία της πατρίδος, ή υπέρτατο καθήκον; Τολμάτε και χαρακτηρίζετε αυτούς τους ήρωες της ενημέρωσης και της αντικειμενικής δημοσιογραφίας ως γλείφτες; Βεβαιώνω λοιπόν υπευθύνως και εν γνώσει των συνεπειών του νόμου ότι αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ είναι γλείφτες.. Εμένα περισσότερο για εθνικοί μειοδότες μου φαίνονται..

Η ΜΕΓΚΑ-λη κωλοτούμπα

Τρίβουν τα μάτια τους οι τηλεθεατές μπροστά στο μέγκα θαύμα και τσιμπάει ο ένας τον άλλον και αναρωτιούνται αν βλέπουν όλοι το ίδιο ή αν έχουν πάθει ομαδική παραίσθηση. Η Τρέμη, ο Πρετεντέρης, ο Τσίμας, ακόμα και ο Καψής (!) ομολογούν τώρα ότι το μνημόνιο βουλιάζει τη χώρα και την οδηγεί σε αδιέξοδο!

-Εγώ το έλεγα από τον Μάιο, λέει με απύθμενο θράσος ο Πρετεντέρης. Λες και δεν ήταν αυτοί που ως ναυαρχίδα της καθεστωτικής προπαγάνδας έσπερναν κάθε βράδυ τον φόβο και δημιουργούσαν ενοχές στον κόσμο για να δεχτεί αδιαμαρτύρητα το μνημόνιο ως το μόνο δρόμο που θα σώσει την «πατρίδα» και θα μας γλυτώσει από την χρεοκοπία. Τώρα ομολογούν, αυτό που ήξεραν βεβαίως και λέγαμε εξ αρχής όλοι εμείς οι «λαϊκιστές», ότι το μνημόνιο βουλιάζει περισσότερο την πατρίδα, γονατίζει την κοινωνία, τελματώνει τη χώρα στην ύφεση, διογκώνει τερατωδώς το χρέος και οδηγεί στην χρεοκοπία..

Αλλά γιατί άραγε αυτή η θεαματική κωλοτούμπα της καθεστωτικής δημοσιογραφίας; Άρχισαν να την κυνηγούν οι ερινύες της συνείδησης; Ανακάλυψαν την ανεξάρτητη δημοσιογραφία; Όχι βέβαια. Απλώς οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη δημιουργώντας πάνω από τα κεφάλια τους μια τεράστια χιονοστιβάδα και καταλαβαίνουν πλέον ότι δεν πείθουν ούτε και τα νήπια. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο Στρός Καν η παράδοση της χώρας στο μνημόνιο ήταν προσχεδιασμένη και μεθοδευμένη και είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι μόνοι που θα μπορούσαν να κάνουν αυτήν τη βρώμικη δουλειά ήταν ο Γιωργάκης και ο πασοκισμός, φυσικά με την αμέριστη και απροσχημάτιστη στήριξη του ΜΕΓΚΑ και του συνόλου σχεδόν της δημοσιογραφίας της χώρας..

Εν τω μεταξύ τα περισσότερα ΜΜΕ βρίσκονται σε δραματική οικονομική κατάσταση, οι τηλεοπτικοί  αστέρες βλέπουν τα παχυλά συμβόλαιά τους να είναι στον αέρα και την εγκυρότητα των δελτίων τους να φθίνει. Νιώθουν το μέλλον τους αβέβαιο και άρχισαν να αλληλοεξοντώνονται και να πηδάνε σαν τα ποντίκια έξω από το καράβι που βυθίζεται. Από κάτω, στην κοινωνία, ο κόσμος έχει αρχίσει να παίρνει με τις «πέτρες» τους Πάγκαλους και Γιωργάκηδες, όπου τους βρεί, ενώ και οι ίδιοι οι μεγαλοδημοσιογράφοι φοβούνται πια να κυκλοφορήσουν στον δρόμο. Το «λυκόφως των ειδώλων» έχει αρχίσει και η πτώση τους καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις. Σε έρευνα της RASS για το ποιος δημοσιογράφος είναι ο πιο «αξιόπιστος παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων», το 70% των ερωτηθέντων θεωρούν όλους αναξιόπιστους. Η δε σειρά κατάταξης φανερώνει και τη στάση του κοινού απέναντι στα πρωτοπαλίκαρα του ΜΕΓΚΑ εξηγώντας έτσι και την θεαματική κωλοτούμπα τους:

Χατζηνικολάου. Μόνο ένα 30% τον θεωρεί αξιόπιστο. Οι άλλοι ακολουθούν κατά σειρά τον γκρεμό. Κανένας  (17%), Χούκλη (12.5%), Αλέξης Παπαχελάς (8,8%), Παύλος Τσίμας (7,1%), Όλγα Τρέμη (6,2%), Έλλη Στάη (5,7%), Σία Κοσιώνη (4,8%), Γιάννης Πρετεντέρης (2,3%), Αιμίλιος Λιάτσος με 1,9%.

Ουδείς πλέον αμφιβάλει ότι χωρίς την συνειδητή στήριξη αυτής της θλιβερής δημοσιογραφίας το μνημόνιο δεν επρόκειτο να περάσει ποτέ. Είναι η ίδια δημοσιογραφία που οδήγησε τους όντως ανίκανους και μπουχέσηδες Καραμανλήδες να παραδώσουν την κυβέρνηση και στη συνέχεια στήριξε τον Γιωργάκη και τον πασοκισμό να παραδώσει τη χώρα.. Ίσως οι λέξεις να σοκάρουν αλλά δεν πρέπει πια να τις φοβόμαστε. Σιγά-σιγά ο κόσμος έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι αυτό που βιώνει στις πλάτες του, εκτός των άλλων, λέγεται και Εθνική μειοδοσία..

Η ΜΕΓΚΑ-λη κυβέρνηση της Ελλάδας

Δεν χρειάστηκε παρά μόνο μια μικρή κωλοτούμπα της ΜΕΓΚΑ-λης δημοσιογραφίας ώστε μέσα σε λίγες ώρες η εντολοδόχος κυβέρνηση των Γιωργάκηδων να ακολουθήσει την ΜΕΓΚΑ-λη γραμμή αποκαλύπτοντας έτσι ποιος πραγματικά κυβερνάει αυτόν τον τόπο.

Η ξαφνική και απρόσμενη κωλοτούμπα του ΜΕΓΚΑ έγινε βεβαίως ύστερα από τη γενική κατακραυγή και το κίνημα πού έχει αρχίσει να αναπτύσσεται κατά της καθεστωτικής δημοσιογραφίας στη χώρα μας. Στο κίνημα αυτό πρωτοστατεί το διαδίκτυο αλλά και οι εργαζόμενοι που καθημερινώς απειλούνται, καθυβρίζονται και τρομοκρατούνται από την Τρέμη και την παρέα της που με το θράσος και την αλαζονεία του επικυρίαρχου απαγορεύουν κάθε απεργία, διαδήλωση και κάθε διαμαρτυρία κατά της κυβερνητικής πολιτικής.

Η απίστευτη αυτή συμπεριφορά οδήγησε τους εργαζόμενους να εφαρμόσουν πιο σύγχρονες μεθόδους πάλης. Έχουν πια καταλάβει ότι δεν βγαίνει τίποτα με το να συγκεντρώνονται στη Βουλή ή στου Μαξίμου και άρχισαν να διαδηλώνουν έξω από το ΜΕΓΚΑ! Τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. Ύστερα από τις τελευταίες διαδηλώσεις έξω από το κανάλι με συνθήματα «Τρέμη και Καψή δεν τα φάγαμε μαζί» και την γενική κατακραυγή εναντίον τους από τα μπλόγκς και το διαδίκτυο έγινε η κωλοτούμπα. Χτες το βράδυ παρακολουθήσαμε κατάπληκτοι την Τρέμη, τον Πρετεντέρη και τον Τσίμα να καταγγέλλουν την Τρόικα και την ανύπαρκτη κυβέρνηση των Γιωργάκηδων που αποφάσισαν να ξεπουλήσουν τη δημόσια περιουσία. Ο Πρετεντέρης μάλιστα παρατήρησε απειλητικά ότι «έχει πάει 8.30 η ώρα το βράδυ και ακόμα περιμένει μια κυβερνητική ανακοίνωση» που να καταδικάζει την κατοχική συμπεριφορά της Τρόικας.

Και ως εκ ..θαύματος μέσα σε ελάχιστο χρόνο και εν τω μέσω της νυχτός ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εξέδωσε σχετική ανακοίνωση: «Η συμπεριφορά των εκπροσώπων της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, κατά τη σημερινή τους συνέντευξη, ήταν απαράδεκτη…» κλπ..κλπ.. Λες και δεν συμφώνησαν μαζί, κυβέρνηση και Τρόικα, το ξεπούλημα. Λες και τόσο καιρό η κυβέρνηση δεν είχε αντιληφθεί την συμπεριφορά της Τρόικας. Έπρεπε να τους την δείξει ο Πρετεντέρης, έτσι για να καταδειχτεί για άλλη μια φορά η απίστευτη δύναμη των ΜΜΕ και ιδίως της ΜΕΓΚΑ-λης καθεστωτικής δημοσιογραφίας. Ουδείς πια αμφιβάλει για την ευθύνη αυτής της θλιβερής δημοσιογραφίας για τον πόνο, τη φτώχεια, τη δυστυχία και τα αδιέξοδα που βυθίζουν την κοινωνία. Ουδείς πια αμφιβάλει ότι χωρίς την στήριξη αυτής της δημοσιογραφίας η πρωτοφανής σε κοινωνική αδικία και βαρβαρότητα πολιτική δεν θα μπορούσε ποτέ να περάσει..

Όμως τώρα έχουν αρχίσει να φοβούνται για τα καλά. Ακόμα και η αδίστακτη Τρέμη έχει αρχίσει να τρέμει.. Ο φόβος τους, εκτός των άλλων, αποκαλύπτει ότι ο λόγος του διαδικτύου και των μπλόγκς είναι πλέον υπολογίσιμος. Ξέρουν πια πολύ καλά ότι το νέο φυσικό «άσυλο» της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών είναι το διαδίκτυο και αυτό είναι το μόνο που δεν μπορούν να ελέγξουν. Μάθανε να ελέγχουν πολιτικούς και κυβερνήσεις αλλά δεν μπορούν να ελέγξουν ένα τόσο δα μικρό μπλογκάκι ενός απλού πολίτη που σηκώνει τη φωνή του εναντίον τους. Καλά κάνουν λοιπόν και φοβούνται και τρέμουν. Η απόσταση από τη φωνή του απλού πολίτη μέχρι τον Κορυδαλλό δεν είναι μεγάλη..

Η ποδοσφαιρική επίθεση στο θέατρο τέχνης

Είτε ρίχνεις στην πυρά ένα βιβλίο είτε καταστρέφεις ένα θέατρο είναι ακριβώς το ίδιο. Και φυσικά σε κάθε περίπτωση εκείνο που δεν έχει καμία απολύτως σημασία είναι το κίνητρο. Αν καίς ένα βιβλίο ή ένα θέατρο είτε για θρησκευτικούς λόγους, είτε πολιτικούς, είτε γιατί είσαι δεξιός, είτε αριστερός, είτε γιατί είσαι Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός είναι ακριβώς το ίδιο!

πιστοί σε βαθιά θρησκευτική κατάνυξη

Στην συγκεκριμένη περίπτωση τα ανθρωποειδή, που επιτέθηκαν στο «θέατρο τέχνης» και το κατάστρεψαν επειδή έπαιζε το έργο «Ταξιδεύοντας µε τον ΠΑΟΚ» του Σταύρου Τσιώλη, ανήκαν στον Ολυμπιακό. Η ομάδα δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Εκείνο όμως που έχει μεγάλη σημασία και είναι πραγματικά θλιβερό είναι οι απόψεις των «ειδικών» που ερμηνεύοντας το φαινόμενο του χουλιγκανισμού και της βίας στα γήπεδα, συνήθως καταλήγουν στην διαπίστωση ότι όλα αυτά γίνονται γιατί δεν υπάρχει ποδοσφαιρική παιδεία στη χώρα μας, ότι θα πρέπει να διδάσκεται το ποδόσφαιρο στα σχολεία, να ιδρυθεί ακαδημία ποδοσφαίρου κλπ..κλπ.. Για την εξάλειψη δηλαδή του φαινομένου, προτείνουν ακριβώς αυτό που θα το ενισχύσει, κάνοντας το ποδόσφαιρο κάτι ακόμα πιο σημαντικό στη ζωή μας απ ότι ήδη είναι..

Αλλά αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Το γεγονός ότι έχει γίνει τόσο σημαντικό. Γιατί το μόνο που δεν είναι πια το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι. Μπορεί μεν, μέσα στο γήπεδο να διεξάγεται ένα παιχνίδι που προσφέρει εντυπωσιακό θέαμα, όμως αυτό είναι απλώς η βιτρίνα για το «χοντρό» και ανελέητο παιχνίδι συμφερόντων, δύναμης και εξουσίας, που διεξάγεται εκτός του αγωνιστικού χώρου. Το ποδόσφαιρο είναι πλέον ένα κατ εξοχήν παιχνίδι πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό, είναι επάγγελμα, είναι καριέρα, είναι ζωή, είναι θρησκεία, είναι κοινωνική καταξίωση. Ήταν δηλαδή κάποτε ένα απλό παιχνίδι της αλάνας που όμως έφτασε να γίνει κάτι το τόσο σπουδαίο και σημαντικό για τη δημόσια και ιδιωτική μας ζωή. Αυτοί λοιπόν οι παντός είδους παράγοντες και εμπλεκόμενοι που κερδίζουν και ωφελούνται με διάφορους τρόπους από αυτό το παιχνίδι, έχουν κάθε λόγο να φροντίζουν ώστε να γίνεται όσο το δυνατόν ακόμα πιο σημαντικό, προφανώς για να «πουλάει» και περισσότερο. Όμως οι φίλαθλοι και οι οπαδοί, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, που δεν μετέχουν στο φάγωμα της πίτας, τι λόγο έχουν να καίνε, να καταστρέφουν, ακόμα και να σκοτώνουν τους αντιπάλους, για μια πίτα που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι τρώνε άλλοι;

Η απάντηση είναι απλή. Για να διεξάγεται όλο αυτό το «παιχνίδι» επιτυχώς, χρειάζεται και «πιστούς», φιλάθλους και οπαδούς, που όσο πιο πιστοί είναι, τόσο και ισχυρότεροι γίνονται οι πρόεδροι των ομάδων και οι λοιποί εμπλεκόμενοι που ελέγχουν και ιδιοποιούνται την λεγόμενη πίστη στη «φανέλα». Φανταστείτε μια θρησκεία ή έναν θεό χωρίς πιστούς.. Δεν υπάρχει. Όταν λοιπόν ένας πρόεδρος μιας ΠΑΕ διαθέτει αστρονομικά ποσά για να αγοράσει έναν ποδοσφαιριστή, δηλαδή ένα «μεταγραφικό απόκτημα» (!), (αλήθεια, πώς κατάντησε η έννοια του ανθρώπου) στην πραγματικότητα δεν αγοράζει τον ποδοσφαιριστή, αλλά τα κεφάλια των πιστών που θα του φέρει αυτό το «μεταγραφικό απόκτημα».. Γι αυτό είναι και τόσο ακριβό το «απόκτημα». Όσο πιο ακριβό, τόσο και πιο πολλά τα κεφάλια των πιστών που θα φέρει.. Στη συνέχεια ο θεός-πρόεδρος της ομάδας εξαργυρώνει αυτά τα κεφάλια σε ψήφους, σε δύναμη και εξουσία, σε ροκάνισμα έργων του δημοσίου και σε κάθε είδους διαπλοκή και ανομία και κάνει ..θαύματα, φυσικά πάντα για τη «φανέλα» ρε γαμώτο..

Την βρώμικη δουλειά, δηλαδή την παραγωγή των πιστών, την αναλαμβάνουν και αυτή τα μίντια με την υποστήριξη της Πολιτείας, επίσημης και ανεπίσημης που «γκρεμίζει τα τείχη» για να περάσει ο δαφνοστεφανωμένος ποδοσφαιριστής και κατ επέκταση ο ..πρόεδρος της ΠΑΕ..  Πρόκειται για μια τεράστια βιομηχανία μετατροπής και μεταποίησης του ασήμαντου σε σημαντικό. Του απλού παιχνιδιού σε θρησκεία και ιδεολογία. Της απλής μπάλας σε θεά. Ξεχωριστά δελτία ειδήσεων, δεκάδες αθλητικές εφημερίδες, εκατοντάδες αγράμματοι αθλητικοί συντάκτες, πολιτικοί παράγοντες και κόμματα και άλλα αρπαχτικά που σπεύδουν να επωφεληθούν τρώγοντας από το περιβόητο «άθλημα του λαού», που τελικά μόνο του λαού δεν είναι. Η παραγωγή των πιστών αρχίζει από την βρεφική ηλικία και ήδη τα παιδιά οραματίζονται την κοινωνική καταξίωση και επιτυχία με τη μορφή ποδοσφαιριστή για τα αγόρια και μοντέλου για τα κορίτσια. Αυτά τα δύο πρότυπα είναι ακριβώς τα ίδια. Από την άλλη μεριά κάθε πολιτιστική δραστηριότητα και πνευματική δραστηριότητα καταδικάζεται και ρίπτεται στον καιάδα της ανυπαρξίας. Δεν υπάρχει θέατρο, λογοτεχνία, δεν υπάρχει τέχνη, δεν υπάρχει σκέψη και στοχασμός, δεν υπάρχει πνευματική δημιουργία άξια να αποτελέσει είδηση για τα μίντια και να επιβραβευτεί από την πολιτεία, παρά μόνο τα κατορθώματα των κάτω άκρων έντεκα «αποκτημάτων» του κυρίου προέδρου που φορούν βρώμικα σώβρακα και κλωτσάνε μια μπάλα με θεαματικό τρόπο..

Σε μια κοινωνία λοιπόν της γενικής κρίσης, της απαξίας και απουσίας κοινωνικών οραμάτων, είναι πολύ εύκολο το ποδόσφαιρο και η ομάδα, από ένα απλό παιχνίδι να φτάσουν να γίνουν η θρησκεία και η υπέρτατη αξία, πολύ περισσότερο για τον κάθε ανεγκέφαλο που τα μυαλά του τάχει κολλημένα στα κάγκελα.. Επομένως, όταν αυτό το «παιχνίδι» καθίσταται το υπέρτατο σημαντικό της ζωής του, τότε τι άλλο να κάνει και ο ανεγκέφαλος; Να μην υποστηρίξει τις αξίες και τα υπέρτατα σημαντικά του; Αφού πλέον κατασκευάστηκε με τέτοιον τρόπο ώστε μόνο μέσα από αυτά να καταξιώνεται ως ύπαρξη. Φυσικά και θα τα υποστηρίξει. Όπως και ο καθένας μας υποστηρίζει τα δικά του σημαντικά στη ζωή του. Με κάθε τρόπο και θυσία.. Και θα κάψει βιβλία και θέατρα και ανθρώπους θα σκοτώνει ενώ εμείς οι υπόλοιποι θα παρακολουθούμε την κατασκευή τέτοιων πιστών θαυμάζοντας κάθε βράδυ στα κανάλια τους κατασκευαστές τους..

Η ομολογία του Πρετεντέρη..

Βράδυ στο δελτίο της Μεγκα-λης και σύγχρονης ΥΕΝΕΔ.. Τα ρεπορτάζ από την Ιρλανδία δείχνουν ότι ο Ιρλανδικός λαός μαζί με τους δημοσιογράφους του κάνουν ό,τι ακριβώς δεν γίνεται στην Ελλάδα. Αντί ο λαός να σκύβει παθητικά γεμάτος ενοχές, σηκώνει ψηλά το κεφάλι και εξεγείρεται τουλάχιστον κατά της εξαπάτησης του. Ένας Ιρλανδός τηλεοπτικός δημοσιογράφος ρωτά τον Υπουργό Οικονομικών. –Ντρέπεστε που θέσατε τη χώρα υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ; Ο Πρετεντέρης παρακολουθεί και μάλλον χωρίς να το θέλει σχολιάζει χαμογελώντας πικρά. -Εμείς ποτέ δεν ρωτήσαμε Έλληνα υπουργό αν ντρέπεται λιγάκι..

Να λοιπόν και μια λέξη, η λέξη ντροπή, που είναι άγνωστη στην κυρίαρχη ελληνική δημοσιογραφία η οποία με την εν γένει συμπεριφορά της αποτελεί πλέον παγκόσμια μοναδικότητα. Οι λόγοι για την κατάντια της είναι λίγο πολύ γνωστοί.

Κατ αρχάς σε μια χώρα όπως η δική μας με τόσο σάπιο πολιτικό σύστημα, με μια αριστερά στο περιθώριο και χωρίς αξιόπιστη πολιτική διέξοδο, είναι επόμενο να κυβερνά και να αλωνίζει η «Διαπλοκή» και δεν εννοώ μόνο τους λεγόμενους «νταβατζήδες». Είναι γνωστό ότι ορισμένα πρωτοπαλίκαρα της «δημοσιογραφίας» είναι πιο διαπλεκόμενα ακόμα και από τα αφεντικά τους..

Όλοι αυτοί αποτελούν την πιο ανεξέλεγκτη εξουσία του τόπου. Οι άλλες εξουσίες, κάπως ελέγχονται.. Ακόμα και οι πολιτικοί λογοδοτούν σε κάποιες εκλογές έστω εξαπατώντας και εκβιάζοντας.. Τα πρωτοπαλίκαρα αυτά όμως δεν λογοδοτούν πουθενά.. Χωρίς ουδείς να τους έχει εκλέξει, υποκαθιστούν τις άλλες εξουσίες κάνοντας τους δικαστές, τους αστυνομικούς, τους κυβερνητικούς εκπροσώπους, απειλούν υπουργούς (όπως τώρα την Κατσέλη) υπαγορεύουν πολιτικές, βρίζουν απεργούς και διαδηλωτές.. Η ύπαρξη και μόνο μιας τέτοιας ανεξέλεγκτης εξουσίας καταλύει κάθε έννοια δημοκρατίας και ο ισχυρισμός ότι οι δημοσιογράφοι δήθεν ελέγχονται κάθε μέρα από το ..κοινό τους είναι τουλάχιστον γελοίος..

Η ανεξέλεγκτη εξουσία τους λοιπόν, τους έχει αποπροσωποποιήσει εντελώς με αποτέλεσμα να έχουν χάσει κάθε ανθρώπινο εαυτό και μαζί και κάθε ίχνος στοιχειώδους κοινωνικής συνείδησης, κοινωνικής ευαισθησίας και ενσυναίσθησης για τον πολίτη που βιάζουν την ζωή του, για τον συνάνθρωπο που πονά και δυστυχεί..

Με τέτοια αποπροσωποποίηση ούτε καν μια στοιχειώδης επαγγελματική αξιοπρέπεια δεν τους ενδιαφέρει. Δεν είναι πρόσωπα πια. Έχουν ταυτιστεί πλήρως με τους ρόλους τους. Υποκαθιστώντας με θράσος και αλαζονεία τους πολιτικούς κάνουν οι ίδιοι απολύτως συνειδητά, πότε συμπολίτευση και πότε αντιπολίτευση αναλόγως αν το πασοκ είναι ή δεν είναι στην κυβέρνηση. Το μόνο που δεν κάνουν δηλαδή, είναι δημοσιογραφία.. Αλήθεια, πότε είναι πιο «αντικειμενικοί»; Όταν κάνουν αντιπολίτευση ή όταν κάνουν συμπολίτευση;

Ο Πρετεντέρης φαίνεται ότι ενίοτε προσπαθεί να διασώσει για τον εαυτό του κάποια στοιχειώδη επαγγελματική αξιοπρέπεια. Ίσως γιατί αυτονομείται περισσότερο από τούς άλλους στη βάση των καθαρά προσωπικών του συμφερόντων.. Ίσως γιατί είναι ο ικανότερος απ όλους και γιαυτό και πιο επικίνδυνος. Θυμίζει τον εκτελεστή που δεν έχει προσωπικά με το θύμα του.. “Εκτελεί” πιο επαγγελματικά σε αντίθεση για παράδειγμα με την Τρέμη που δεν μπορεί να κρύψει τα συναισθήματα της. Όντας “λίγη” και ανίκανη να λειτουργήσει χωρίς το ακουστικό στο αυτί, κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της στάζει το τηλεοπτικό γυαλί κακία για οτιδήποτε δεν συμφωνεί με τον πασοκισμό.. Πάντα οι πιο “λίγοι” ήταν και βασιλικότεροι του βασιλέως..

Αλλά εφόσον αυτή η δημοσιογραφία είναι η πλέον ανεξέλεγκτη εξουσία που επηρεάζει άμεσα και καθοριστικά τη ζωή του τόπου, τότε είναι τουλάχιστον συνυπεύθυνη για την κατάντια της χώρας. Γιατί είναι απολύτως βέβαιο ότι η χώρα δεν θάφτανε σε αυτό το σημείο αν υπήρχε μια δημοσιογραφία που πάνω απ όλα έκανε απλώς τη δουλειά της, δηλαδή έκανε δημοσιογραφία. Τέτοιους «δημοσιογράφους» είναι περιττό να τους ρωτήσει κανείς αν ντρέπονται λιγάκι και για τον εαυτόν τους βλέποντας τους Ιρλανδούς συναδέλφους τους.. Εγώ πάντως το ομολογώ. Ντρέπομαι πάρα πολύ κάθε φορά που βλέπω την περήφανη στάση του Ιρλανδικού λαού και δεν θέλω να βλέπω την στάση του δικού μας..

Δημοσιογράφος ή σφογγοκωλάριος;

Τουλάχιστον ο σφογγοκωλάριος του βυζαντινού αυτοκράτορα ήταν μεν ένα ερμητικά κλειστό επάγγελμα της εποχής, αλλά ταυτοχρόνως αποτελούσε και ένα υψηλό αξίωμα που έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως και κοινωνικής αναγνώρισης. Ήταν μεγάλη τιμή και τέχνη να σκουπίζεις τον κώλο του αυτοκράτορα μετά την αφόδευση.. Αν τύχαινε δε ο απλός πολίτης να έχει και κανένα «κονέ» με τον σφογγοκωλάριο ήταν η καλύτερη πρόσβαση απ ευθείας στον κώλο της εξουσίας και είχε κάνει την τύχη του..

Δυστυχώς σήμερα το αξίωμα αυτό έχει πέσει πολύ χαμηλά.. Έχει απαξιωθεί εντελώς.. Έχει χάσει την κοινωνική αναγνώριση και την αίγλη του και το κυριότερο, λογω του μνημονίου, έχει καταντήσει και αυτό ένα ανοιχτό και ελεύθερο επάγγελμα στο οποίο μπορεί να μπει και να διαπρέψει οποιοσδήποτε δημοσιογράφος.. Αρκεί να σκουπίζει τα σκατά της εξουσίας δημοσίως από τα παράθυρα της τηλεόρασης χωρίς ίχνος ντροπής και κοινωνικής συνείδησης..

Γιατί οι πάντες αναγνωρίζουν ότι στην διακαναλική ο Γκιόργκος τα έκανε σκατά.. Χεσμένος από το φόβο του καταποντισμού στις δημοτικές εκλογές βγήκε για άλλη μια φορά, να εξαπατήσει, να απειλήσει και να εκβιάσει ότι όποιος δεν ψηφίσει τον Σγουρό και τον Τατούλη θα αποσταθεροποιηθεί η χώρα, θα βρεθεί σε αδιέξοδο και ο Μάινας με τη βάρκα του θα τον οδηγήσει στην Σπιναλόγκα των λεπρών και της χρεοκοπίας.. Και τότε για να «σωθεί η πατρίς» θα γίνουν εθνικές εκλογές και ας βουλιάξει περισσότερο η πατρίς.. Τα πάνω κάτω στην παγκόσμια πολιτική σκηνή έφερε και πάλι ο Γκιόργκος.. Ενώ σε κάθε εκλογική αναμέτρηση όλοι προσπαθούν να αναγνώσουν το μήνυμα που στέλνει ο λαός και να προσαρμοστούν αναλόγως, ο Γκιόργκος κάνει ακριβώς το αντίθετο. Γράφει τους ψηφοφόρους στα αθλητικά του υποδήματα και στέλνει το δικό του μήνυμα. Αν βουλιάξω εγώ θα βουλιάξουν τα πάντα.. Στα ..τέτοια μου και η χώρα που θα καταποντιστεί με τις εκλογές και εφτά αυγά Τουρκίας..! Ψηφίστε με για να μη βουλιάξω ώστε να μπορέσω να πάρω σκληρότερα μέτρα σε βάρος σας..(!)

Όλοι λοιπόν τρέχουν τώρα να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα, να σφογγίξουν αυτά που δεν σφογγίζονται με τίποτα και πλέον καταγράφονται ως οι πιο βρώμικες στιγμές της ιστορίας μας.. Και φυσικά στον αγώνα αυτόν πρωτοστατεί και πάλι η κυρίαρχη δημοσιογραφία του τόπου με ναυαρχίδα τη ΜΕΓΚΑ-λη ΥΕΝΕΔ και την διαβόητη dream team του Χρήστου Παναγιωτόπουλου.. Όποιοι παρακολούθησαν χτες το δελτίο είδαν ακόμα και τον λεγόμενο «κεντροαριστερό» Τσίμα να ξεπερνάει τον εαυτόν του, ακόμα και τον Πρετεντέρη, θάλεγα ακόμα και αυτήν την Τρέμη, τον Καψή και την Κάτια Μακρή.. Έπαιξε «πόκα» λέει ο Γκιόργκος και ζήτησε τα «ρέστα» από τον Σαμαρά.. Από τις ..βαθυστόχαστες ποδοσφαιρικές αναλύσεις της πολιτικής, στην πράσινη τσόχα.. Έτσι γίνεται πάντα στις δύσκολες στιγμές.. Οι σφογγοκωλάριοι γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως, αποκόπτονται παντελώς από την κοινωνία, αποπροσωποποιούνται και χάνουν τον εαυτόν τους στις πτυχές του κώλου της εξουσίας..της δικής τους και των άλλων..

Τώρα, εδώ που τα λέμε μεταξύ μας, η μεγάλη απαξία του επαγγέλματος του σφογγοκωλάριου δεν οφείλεται μόνο στην ελεύθερη πρόσβαση σε αυτό των δημοσιογράφων.. Πάντα υπήρχαν σφογγοκωλάροι δημοσιογράφοι ανοιχτοί ή κλειστοί.. Οφείλεται και στο γεγονός ότι σήμερα δεν υπάρχουν πια σπουδαίοι κώλοι για σκούπισμα.. Ποιούς να πάρεις και ποιούς να αφήσεις.. Τους κώλους των “γιωργάκηδων”; Του Πάγκαλου; Εν γένει του πολιτικού μας συστήματος; Των συνδικαλιστών μας; Όλοι με λερωμένα σώβρακα κυκλοφορούν.. Και αυτό το ξέρουμε πολύ καλά και το μυρίζουμε άλλωστε.. και ετοιμαζόμαστε και πάλι να τους ψηφίσουμε.. Είναι τέτοια η κατάπτωση και η γενική απαξία που ούτε τον δικό μας κώλο δεν εκτιμούμε και δεν σεβόμαστε πια..

Η αποκάλυψη του Καρατζαφέρη

Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που πέρδεται ο Καρατζαφέρης η καθεστωτική δημοσιογραφία μετατρέπει την πορδή του σε είδηση και την κοινοποιεί αλύπητα προς πάσα κατεύθυνση και ιδιαιτέρως προς τους φουκαριάρηδες τηλεθεατές.. Στημένες καταστάσεις, συνάντηση με τον τάδε, χρόνια πολλά στον τάδε, κλπ..κλπ.. Εδώ ο κόσμος καίγεται.. Αλλά πώς κατάφερε αυτός ο άνθρωπος να φτάσει στον ύψιστο βαθμό του δημοσίου ενδιαφέροντος ώστε ακόμα και η πορδή του να αποτελεί είδηση; Ιδού η απορία.. Πώς γίνεται κοτζάμ τρανοί δημοσιογράφοι, Τρέμη και Τσίμας, πολιτικοί αναλυτές, επικοινωνιολόγοι και θεωρητικοί να διαγκωνίζονται ποιος θα πρωτοαναλύσει την πορδή του Καρατζαφέρη και θα επισημάνει τις βαρυσήμαντες επιπτώσεις της στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας;

Ο Καρατζαφέρης από τότε που ξεκίνησε την ένδοξη καριέρα του ως δημοσιογράφος προσπαθούσε να απαντήσει στο εξής αγωνιώδες υπαρξιακό ερώτημα: Αξίζει κανείς να ζει αν δεν φαίνεται; Έτσι έγινε καναλάρχης. Απέκτησε τηλεοπτικό σταθμό με έναν και μοναδικό παρουσιαστή ολόκληρου του καναλιού, τον εαυτόν του.. Η αλήθεια είναι ότι έζησε λαμπρές στιγμές δόξης διότι τον πήρε χαμπάρι ο Μιτζικώστας και τον έκανε διάσημο χαρίζοντας στο πανελλήνιο άφθονο γέλιο για να γεμίζει τις μίζερες στιγμές του..

Ομολογουμένως έξυπνος άνθρωπος ο Καρατζαφέρης σκέφτηκε να κεφαλαιοποιήσει την «επιτυχία» του και να μετατρέψει το γέλιο που εξέπεμπε σε ψήφους.. Έγινε λοιπόν βουλευτής, γεγονός πολύ εύκολο μια και στην εποχή μας η φαιδρότητα πολύ δύσκολα διακρίνεται από την πολιτική.. Αυτομάτως όμως βρέθηκε μπροστά σε ένα νέο αγωνιώδες υπαρξιακό ερώτημα. Αξίζει κανείς να ζει αν δεν είναι αρχηγός; Το επόμενο βήμα λοιπόν ήταν να φτιάξει κόμμα μαζεύοντας ένα συρφετό ελληναράδων με λερωμένα σώβρακα, γεγονός επίσης πολύ εύκολο σε μια χώρα όπου η πολιτική αποτελεί σχεδόν την μόνη ατομική υπαρξιακή διέξοδο και σωτηρία..

Παρατηρούμε δηλαδή ότι σε κάθε φάση της ζωής του Καρατζαφέρη οι δραστηριότητες του μεγάλου αυτού πολιτικού είναι αντίστοιχες και με το εκάστοτε υπαρξιακό του πρόβλημα.. Τώρα που διαθέτει και κόμμα έπρεπε και να επιβεβαιωθεί και ως αρχηγός. Έτσι, αμέσως μετά την είσοδο του κόμματος του στη βουλή, γεγονός επίσης πολύ εύκολο για ένα λαό που μπερδεύει το συμφέρον του με την γελοιότητα, άρχισε να ζητά επιμόνως και άνευ λόγου και αιτίας να «συναντηθούμε εμείς οι αρχηγοί υπό τον πρόεδρο της δημοκρατίας»..

Πέρασε μέρες ένδοξες ως αρχηγός ώσπου η χώρα άρχισε να βουλιάζει.. Αυτομάτως ο διορατικός αυτός πολιτικός άρπαξε την ευκαιρία και πάνω από το πτώμα προσάρμοσε αναλόγως και το υπαρξιακό του πρόβλημα. Αξίζει να ζεις αν δεν κυβερνάς ή τουλάχιστον αν δεν συγκυβερνάς; Έπεσε πάνω και σε ένα καλό παιδί, τον Γκιόργκο που είχε μαζέψει δυο τρείς φίλους του από το γυμναστήριο και έπαιζαν την κυβέρνηση της Ελλάδας και έγινε ακόμα και πασοκ προκειμένου να πάρει και αυτός ένα υπουργείο, γεγονός πολύ εύκολο γιατί επί της παρούσης διακυβερνήσεως ο καθένας μπορεί να γίνει υπουργός, ή συντονιστής υπουργός, ή συντονιστής του συντονιστή, ακόμα και συντονιστής πρωθυπουργός, εφόσον έτσι και αλλιώς στην πραγματικότητα η χώρα κυβερνάται από άλλους εκ του εξωτερικού..

Σήμερα ο τόπος περνά τις πιο μαύρες στιγμές του.. Ο λαός είναι μεν παραδομένος, αλλά οι «νύχτες είναι γκαστρωμένες».. Στο πολιτικό σκηνικό αναμένονται εξελίξεις. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω έστω και περδόμενος..  Η πολιτική συγκυρία είναι άκρως ευνοϊκή για να κάνει κανείς πολιτική ακόμα και με πορδές όταν δεν έχει τίποτα άλλο να πεί.. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν ξέρει πολύ καλά ότι οι πορδές του θα μετατραπούν σε είδηση.. Ο Καρατζαφέρης δηλαδή, με κάθε πορδή του που η Τρέμη κοινοποιεί στην ζωή μας, αποκαλύπτει το πόσο σαθρό και ξευτιλισμένο είναι το πολιτικό μας σύστημα και πόσο γελοία, ξετσίπωτη και βασιλικότερη του βασιλέως είναι η δημοσιογραφία που το στηρίζει..

Η εξαπάτηση της κοινής γνώμης έφερε την καταστροφή!

Στην αρχή ήταν το «λεφτά υπάρχουν» μέχρι να κερδίσουν τις εκλογές.. Μετά τις εκλογές ήρθε η διεθνής εκστρατεία κατασυκοφάντησης της χώρας από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της και την κυβέρνηση της.. «κυβερνώ μια χώρα διεφθαρμένων», «φοροκλεπτών», «απατεώνων» που παρουσιάζουν «ψευδή στοιχεία».. «Βουλιάζουμε», «Τιτανικός», «το πιστόλι στο τραπέζι», «βοήθειαααα»!!.. Ο ίδιος ο Παπακωνσταντίνου ομολόγησε ότι επίτηδες καθυστέρησαν να πάρουν μέτρα μέχρι να διαμορφωθεί το κατάλληλο κλίμα, δηλαδή μέχρι τα εντεταλμένα ΜΜΕ να κάνουν τον λαό να νιώσει συνυπεύθυνος και ένοχος ώστε να δεχτεί το μνημόνιο ως αναγκαίο κακό.. Είχαν και άλλες χώρες το ίδιο και μεγαλύτερο έλλειμμα και χρέος, αλλά δεν κάνανε κι έτσι, ούτε και μπήκανε ποτέ στο ΔΝΤ και μάλιστα χωρίς καμία διαπραγμάτευση.. Ακόμα και ο υπολανθάνων νεοφιλελεύθερος του πασοκισμού Μίμης Ανδρουλάκης παραδέχτηκε στον «Φλάς» ότι το μνημόνιο δεν ήταν αναγκαίο..

Ύστερα ήρθε το μνημόνιο και τα «λεφτά» βρέθηκαν στις τσέπες των συνταξιούχων.. Έφεραν το μνημόνιο για να «σώσει την πατρίδα» από τη χρεοκοπία και τώρα αναγνωρίζουν ότι το μνημόνιο βουλιάζει ακόμα περισσότερο την πατρίδα στην ύφεση και την χρεοκοπία.. Επομένως χρειάζεται και ένα δεύτερο μνημόνιο που θα «σώσει την πατρίδα» από το πρώτο.. Δεν έχει πάτο ο πασοκισμός και ο ..υπαρκτός ελληνικός σοσιαλισμός..

 

Κυβέρνηση των "γιωργάκηδων"

 

Τώρα οι μηχανισμοί της χειραγώγησης έχουν ανάψει ώστε, μπροστά στις δημοτικές εκλογές, να εξαπατηθεί και πάλι ο κόσμος και να δεχτεί τα νέα μέτρα μέσω της λεγόμενης «επιμήκυνσης» του μνημονίου που στην πραγματικότητα είναι επιμήκυνση του πέους του βιαστή μας εντός των οπισθίων μας.. Η κυβέρνηση των «γιωργάκηδων» μαζί με την συνυπεύθυνη για την καταστροφή της χώρας εντεταλμένη «δημοσιογραφία» συνεχίζουν αδίστακτοι το έργο της εξαπάτησης χωρίς να ντρέπονται ότι φτάσαμε στο σημείο να αναγνωρίζουν τον Έλληνα πρωθυπουργό οι ξένοι ως «δικό τους άνθρωπο» και να τον βραβεύουν για την ..ειλικρίνεια του(!!) Έγινε το μαύρο άσπρο και η ζωή μας μαυρόασπρη, χωρίς χρώμα και ελπίδα..

Μόνο που παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Τρέμη και της παρέας της στα τηλεπαράθυρα της πιο ΜΕΓΚΑ-λης και σύγχρονης ΥΕΝΕΔ του τόπου, οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Ακόμα και οι φίλοι του πάλαι ποτέ πασοκ αρνούνται να συνδέσουν το όνομα τους με τους «γιωργάκηδες» και τους αφήνουν μόνους στο έλεος της ιστορίας.. Βλέπε ο Νίκος Κοτζιάς, μόλις πριν ένα χρόνο κολλητός φίλος και σύμβουλος του Γκιόργκου, ο οποίος τώρα αυτομουτζώνεται και με τα τέσσερα.. Επίσης ο Κώστας Βεργόπουλος γνωστός οικονομολόγος καθηγητής στο Παρίσι και μια ζωή με το ένα πόδι στο πασοκ, ο οποίος στο περιοδικό «επίκαιρα» τεκμηριώνει ότι την καταστροφή την έφερε η εξαπάτηση της κοινής γνώμης:

«…με την πάροδο του χρόνου, όλο και περισσότερο κερδίζει έδαφος η κατανόηση ότι στη χώρα μας όχι μόνο έχει συντελεσθεί από την κυβέρνηση χειραγώγηση της κοινής γνώμης, δηλαδή εξαπάτηση, αλλά και ότι η χειραγώγηση δημιούργησε μια κατάσταση πραγμάτων που δεν υπήρχε πριν από αυτή. Η κυβερνητική κινδυνολογία επικαιροποίησε τον κίνδυνο και, από μακρινό ενδεχόμενο στο μέλλον, τον μετέτρεψε σε αναπόδραστη πραγματικότητα στο παρόν. Αυτό μπορεί να αποδοθεί σε κυνικό σχεδιασμό, αλλά επίσης σε σειρά επιπόλαιων χειρισμών ή ακόμη σε χειραγώγηση των χειραγωγών από άλλους ισχυρότερους χειραγωγούς. Όλες οι εικασίες είναι βάσιμες. Όμως, όπως και να ’χει το πράγμα, υπάρχει μια εξ αντικειμένου αλληλουχία στις φάσεις με τις οποίες αναπτύσσεται το σύγχρονο ελληνικό δράμα… Καταρχάς, όπως ορθότατα επεσήμανε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας από τη Θεσσαλονίκη, δεν ήταν διόλου αναγκαίο η αιφνίδια διόγκωση του δημόσιου ελλείμματος να παρουσιαστεί από την κυβέρνηση ως δήθεν κρίση εξωτερικού δανεισμού. Αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνον στην επιπόλαιη ή εκ του πονηρού κινδυνολογία της. Από εκεί αρχίζουν οι άθλοι της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης. Με πρόσχημα το δημόσιο έλλειμμα, κρέμασε ολόκληρη τη χώρα από τις χρηματαγορές και στο εξής, με το νέο αυτό πρόσχημα, επιδίδεται στο άχαρο έργο να ευθυγραμμίσει τις οικονομικές και κοινωνικές δομές της χώρας με τις αξιώσεις του νεοφιλελεύθερου συρμού, αλλά κυρίως να εξασφαλίσει γη και ύδωρ στη βουλιμία και την αρπακτικότητα του νέου χρηματοπιστωτικού απολυταρχισμού. Εάν αυτός είναι ο ρόλος μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης, τότε ποιος είναι εκείνος της συντηρητικής;..»

Τελικά είναι γεγονός αδέλφια. Ας κοιμηθούμε ήσυχοι. Ας βουλιάξουμε στους καναπέδες μας παρακολουθώντας τα νέα επεισόδια «μαγειρικής» στην TV. Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται! Επιτέλους έχουμε κυβέρνηση «εξωτερικού» και ζούμε στον «υπαρκτό ελληνικό σοσιαλισμό»! Κου-ρά-γκιο μα-λά-κες έλ-λη-νες δεν είδατε τίποτα ακόμα..

Το φαινόμενο Μανώλης Καψής και ο Σωκράτης

Το έντονο ενδιαφέρον της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας συγκεντρώνει τον τελευταίο καιρό ο συμπαθής δημοσιογράφος Μ. Καψής. Ανάστατοι οι επιστήμονες, ψυχολόγοι, επικοινωνιολόγοι, φιλόσοφοι, αναποδογυρίζουν βιβλιοθήκες και ανασύρουν γραφές και εκτελούν πειράματα σε ποντίκια και μαϊμούδες προσπαθώντας να απαντήσουν στο εξής ερώτημα: Είναι τόσο βλάκας ή είναι εντελώς ασυνείδητος;

Ως γνωστόν, ο ίδιος ο συμπαθής δημοσιογράφος επιμένει ότι είναι βλάκας.. Εχουν γραφεί πολλά γιαυτό.. Άλλωστε οι πάντες θυμούνται ότι δεν υπήρχε φράση που να μην ξεστομίσει από τα τηλεοπτικά παράθυρα χωρίς να την συνοδεύει με το «δεν καταλαβαίνω»..Στην πορεία, παρότι του έγιναν επίμονες παρατηρήσεις ότι μερικά πράγματα δεν ομολογούνται έστω και αν συμβαίνουν, η καθημερινή του συμπεριφορά κάνει τους τηλεθεατές να μένουν με την ίδια απορία. Είναι τόσο βλάκας ή είναι παντελώς ασυνείδητος; Γιατί, τί να υποθέσει κανείς όταν τον βλέπει ως απεργοφάγο να μην αφήνει απεργό για απεργό χωρίς να τον καθυβρίσει και να τον πιέσει να νιώσει ένοχος για την κατάντια της χώρας, αλλά και να νιώσει χαρούμενος που χάνει τη δουλειά του και τα λεφτά του.. Όταν τον βλέπει περήφανο και ασυγκράτητο να υποκαθιστά τον Πεταλωτή και να γίνεται εκπρόσωπος στη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου..  Προχθές μάλιστα, στο δελτίο ειδήσεων του μεγκα, αποκάλυψε ότι είχε ρωτήσει τον υπουργό οικονομικών της προηγούμενης κυβέρνησης αν πρόκειται να πάρουν μέτρα για την κατάσταση της οικονομίας και αυτός του απάντησε ότι ο Καραμανλής έχει δώσει εντολή να παρθούν πολύ σκληρά (λέμε τώρα) μέτρα, τα οποία όμως ουδέποτε πάρθηκαν και άρα ο μόνος υπεύθυνος για την παρούσα κατάντια είναι η προηγούμενη κυβέρνηση που δεν πήρε εγκαίρως μέτρα..

Δεν είναι γνωστό αν ο κ Καψής έχει καταλάβει την κορυφαία βλακεία που διέπραξε με αυτήν την αποκάλυψη.. Γιατί, παρά την εντολή, δεν πάρθηκαν τα μέτρα; Οι πάντες γνωρίζουν ότι αν κάποιοι δεν άφησαν την προηγούμενη κυβέρνηση, των όντως πιο ανίκανων και «μπουχέσηδων» της ιστορίας, να πάρει έστω και το πιο ελαφρύ μέτρο, ήταν η λυσσώδης, ανεύθυνη και εθνικά καταστροφική αντιπολίτευση του πασοκ και η κυρίαρχη δημοσιογραφία που πριόνιζε τους 151 γαλάζιους βουλευτές και ξεσήκωνε τον κόσμο για να βγει στους δρόμους ενάντια στην «φοροκαταιγίδα» και στην «φορομπηχτική πολιτική» πάνω στις πλάτες του λαού που στέναζε κάτω από τον ζυγό της «βάρβαρης δεξιάς», κλπ..κλπ.. Ποιος έχει ξεχάσει ότι ακόμα και κάποια χλιαρά τεκμήρια για τους μονίμως προκλητικούς φοροφυγάδες, τους ελεύθερους επαγγελματίες, αναγκάστηκαν να τα πάρουν πίσω κάτω από την γενική κατακραυγή σύσσωμων σχεδόν των μμε; Έτσι λοιπόν μόνο ένας βλάκας θα μπορούσε να καρφώσει τον εαυτόν του και τους συναδέλφους του και το κόμμα του για τα μέτρα που δεν πάρθηκαν εγκαίρως..

Μήπως όμως τελικά δεν είναι και τόσο βλάκας; Αυτή τη φορά θα ζητήσω την βοήθεια του ..Σωκράτη.. Ο Πλάτωνας στον Πρωταγόρα μας μιλάει για την περιβόητη ακρασία ή την ακράτεια. (καμία σχέση με πάμπερς) και εννοεί την έλλειψη αληθινής γνώσης η οποία οδηγεί σε επιλογές που δεν συνάδουν με το γενικό καλό.. (απλουστεύω επικίνδυνα..) Για τον Σωκράτη η γνώση είναι αρετή. Ο άνθρωπος από τη φύση του έχει την τάση να κάνει το καλό αρκεί να το γνωρίζει.. «Ουδείς εκών κακός» έλεγε.. Στην περίπτωση μας λοιπόν, αν η αρετή είναι η σωστή ενημέρωση τότε πώς θα την κάνει κάποιος που δεν γνωρίζει εφόσον είναι βλάκας;  Επειδή όμως η βλακεία είναι κάτι το ακούσιο και όχι το συνειδητό, μήπως τελικά αδικούμε τον κ. Καψή και δεν είναι ασυνείδητος;.. Εδώ θα προσφύγω στον Αριστοτέλη για τον οποίο η αρετή συνίσταται στη μεσότητα. Αλλά η μεσότητα δεν είναι εύκολο να εφαρμοστεί γιατί δεν εξαρτάται μόνο από την λογική εκτίμηση των καταστάσεων αλλά και από την βούληση του υποκειμένου.. Η ακρασία δηλαδή για τον Αριστοτέλη είναι η πράξη που δεν ακολουθεί το ορθό και λογικό αλλά παρασύρεται από την επιθυμία και το πάθος..

Αλλά ποιά είναι η επιθυμία και το «πάθος» στην περίπτωση που εξετάζουμε; Η επιδίωξη της «επιτυχίας» έστω και σε βάρος των άλλων, η δημοσιότητα, ο κομματικός φανατισμός, η βουλιμία για εξουσία, ο πλουτισμός κλπ.. κλπ.. Επομένως υπάρχει και βλακεία και κοινωνική ασυνειδησία.. Δεν είναι μόνος του φυσικά ο κ. Καψής σε αυτό το έργο.. Συνοδεύεται από όλη σχεδόν την κυρίαρχη δημοσιογραφία.. Όμως, ας μελετήσουν όλοι αυτοί και λίγο τους αρχαίους σοφούς μας.. Τουλάχιστον να μάθουν τι είναι ακράτεια.. Γιατί αν καμιά φορά βρεθούν μπροστά σε απελπισμένους πολίτες  και τους πιάσει καμιά σύγχρονη «ακράτεια» από το φόβο τους, να ξέρουν ότι εκείνη τη στιγμή δεν φιλοσοφούν.. Απλώς έχουν χεστεί πάνω τους..