Θέλοντας να συνεισφέρω και εγώ στον βαθυστόχαστο διάλογο των ημερών για το ποιός αρχηγός είναι πιό ..αρχηγός, θα το σοβαρέψω λίγο σήμερα και θα απαντήσω στο άρθρο του Χ. Τσούκα με τίτλο «πρέπει να στραφεί το Πασόκ αριστερά»; Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» στις 30 Σεπτεμβρίου.

Επισημαίνει ο κ. Τσούκας ότι πολλοί υποστηρίζουν πως «για να αποκτήσει ξανά ηγεμονική παρουσία στην πολιτική ζωή και να επανέλθει στην εξουσία, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να μετακινηθεί προς τα αριστερά». Αναρωτιέται λοιπόν ο αρθρογράφος: «Τι θα συνιστούσε την «αριστερή στροφή» για το ΠΑΣΟΚ σήμερα; Να το πω διαφορετικά: ποια ήταν η προγενέστερη «αριστερή» φυσιογνωμία του κόμματος αυτού από την οποία υποτίθεται ότι άρχισε να απομακρύνεται»; Πραγματικά καίριο και καυτό το ερώτημα. Να ένα ωραίο θέμα για την επικείμενη συνδιάσκεψη που θα μπορούσε να επεξεργαστεί θεωρητικά για παράδειγμα η κυρία Εύα Καϊλή.. Τέλος πάντων, σε γενικές γραμμές θα συμφωνούσα με την ανάλυση του κ. Τσούκα για το τι είδους «αριστερά» ήταν το Πασόκ και δεν θα επεκταθώ περισσότερο γιατί πολλοί ακόμα και σήμερα όταν ακούνε για το «αριστερό» Πασόκ ανατριχιάζουν.. Άλλωστε δεν θέλω να εκνευρίσω τους φίλους μου πραγματικούς και προφανώς «άστεγους» αριστερούς.. «Αν το ΠΑΣΟΚ «στραφεί αριστερά», το πιθανότερο είναι», λέει ο κ. Τσούκας, «ότι θα επανασυνδεθεί με τον κακό του εαυτό» και δεν κρύβει την προτίμηση του στο Πασόκ της δεκαετίας του 1990, όταν επί Σημίτη, «κέρδιζε τις εκλογές στο μέτρο που κατόρθωσε να εκφράσει τα εκσυγχρονιστικά αιτήματα των μεσαίων στρωμάτων και του πιο εκπαιδευμένου, δυναμικού και εξωστρεφούς μέρους του εκλογικού σώματος». Αλλά τι είναι αριστερά και κεντροαριστερά κατά τον κ. Τσούκα; Είναι «η κατ΄ εξοχήν παράταξη της μεταρρύθμισης, αφού αφενός μεν θεωρεί την κοινωνία ως την τελική πηγή νοήματος.. το δημόσιο συμφέρον προάγεται όχι με τη συντήρηση του παλαιού, αλλά με τη δεκτικότητα στην αλλαγή. Όχι με την άρνηση της αγοράς, αλλά με την αποδοχή της και τη άοκνη προσπάθεια για την λειτουργία της με βάση τις συλλογικές αξίες της πολιτικής κοινότητας. Όχι με το συμβιβασμό με τη λαϊκιστική μετριότητα, αλλά με την ενεργό επιδίωξη της αριστείας που ζωογονεί τους δημόσιους θεσμούς, παράγει ποιοτικά συλλογικά αγαθά και καλλιεργεί εκλεπτυσμένη δημόσια κουλτούρα για την οποία οι πολίτες είναι υπερήφανοι… Οι πόροι για τις δημόσιες πολιτικές θα προέλθουν από μια ακμαία οικονομία της αγοράς, την ιστορικά μοναδική οικονομική οργάνωση που παράγει ευημερία…»

Κοιτάξτε πως ένας σοβαρός διανοούμενος δεν μπορεί να υπερβεί τον λανθάνοντα «πασοκισμό» του. Δηλαδή να μιλάει για ποιοτικά συλλογικά αγαθά, για υπερήφανους πολίτες, για θεσμούς και επιδίωξη της αριστείας και να καταλήγει προτείνοντας ως λύση την αγορά ως τη μοναδική οικονομική οργάνωση που παράγει ευημερία! Και ο Σημίτης για «πγοιότητα» και για «εκσυγχρονισμό» μίλαγε και υπηρέτησε το νεοφιλελευθερισμό καλύτερα και από τον πιο καθαρόαιμο δεξιό.. (Γιαυτό και ο Γιωργάκης αργότερα τίμησε δεόντως τον Ανδριανόπουλο).. Γιατί πως μπορεί να λειτουργήσει η αγορά με «βάση τις συλλογικές αξίες της πολιτικής κοινότητας» όπως λέτε κ. Τσούκα μου; Μπορείτε να μας το αναλύσετε; Τι σχέση έχουν οι συλλογικές αξίες με την υπέρτατη αξία του κέρδους και του ανταγωνισμού της αγοράς; Πως μπορούν να «ευημερήσουν» οι συλλογικές αξίες της πολιτικής κοινότητας σε μια κοινωνία της αγοράς; Συμφωνώ ότι η τελική πηγή του νοήματος βρίσκεται στην κοινωνία. Όμως όταν αυτή η κοινωνία «ηγεμονεύεται», για να μην πω δικτατορεύεται, σήμερα από την αγορά ποιο είναι αυτό το τελικό νόημα με το οποίο θα «αυτοπραγματωθεί» ο πολίτης; Το εξοχικό με την πισίνα και το 4Χ4; Είδατε που καμιά φορά, χωρίς να το θέλουμε, το ..«νόημα» μας κάνει κατά βάθος Πασόκους;..

Advertisements