Μια ιστορία δακρύων..

Τον καλέσανε λοιπόν τον φίλο μας τον Blogger στην τηλεόραση (μάλλον για δεύτερη φορά) και ένιωσε σαν γλάστρα! Αντιγράφω το παράπονο του από το μπλόκ του:

«Blogger γλάστρες

Είναι περιττό να πω ότι έχω μετανιώσει που ήμουν ένας απ’ τους συμμετέχοντες στην εκπομπή Blog@ΣΚΑΙ, χθες 15/10/07. Οι λόγοι σ’ έναν νοήμονα άνθρωπο πιστεύω ότι θα έπρεπε να είναι αυτονόητοι εξαιτίας των παρακάτω:..» www.andriotakis.wordpress.com

Την ίδια μέρα ( της κίνησης των bloggers για το περιβάλλον) σύσσωμα τα τηλεπαράθυρα των «οκτώ» βούρκωναν και ράγιζαν από την συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου.. Όλα τα «μέσα», Τρέμη, Ευαγγελάτος, Ζαχαρέα, Χατζηνικολάου, με κόπο συγκρατούσαν τα δάκρυα τους απ τη συγκίνηση.. Μιλούσαν με τον Αρχιεπίσκοπο και μιλούσαν πνιγμένα μ ένα κόμπο στο λαιμό.. Τι τραβάει κι αυτός ο Αρχιεπίσκοπος και τι παλικάρι αλήθεια! Αμέσως ενημέρωσε το λαό για το πρόβλημα του και δεν απέκρυψε ούτε ένα «ογκάκι»! Φυσικά τα «μέσα» ήταν μαθημένα, κυρίως απ την περίπτωση του Αντρέα, πως όταν η εξουσία αρρωσταίνει η αλήθεια πρέπει να αποκρύπτεται. Ποιος δεν θυμάται ότι ο άνθρωπος ήταν μισοπεθαμένος στο Ωνάσειο και τον βγάζανε «σιδερένιο», ότι ο αξιολύπητος Χυτήρης ανακοίνωνε ότι δεν τρέχει τίποτα γιατί ο άρρωστος έφαγε τη σουπίτσα του, ότι ο ίδιος ο υιός Γιωργάκης ζητούσε από τον πατέρα του να παραιτηθεί, ενώ η χώρα κυβερνιότανε από τη Μιμή! (πάλι καλά που δεν υπήρχε τότε και ο ..Κεραμίδας!) Φαίνεται λοιπόν πως έτσι εξηγείται η έκπληξη έως συγκινήσεως των «μέσων» απέναντι στην αλήθεια του μακαριοτάτου.. Εν γένει αυτά τα «μέσα», Τρέμη, Ευαγγελάτος, Στάη κλπ, όταν ακούνε την αλήθεια συγκινούνται έως δακρύων και αν καμιά φορά πουν και καμιά αλήθεια οι ίδιοι, τότε σπαράζουν στο κλάμα!. Η μήπως συγκινήθηκαν από τον αγώνα για ζωή που δίνει ο Αρχιεπίσκοπος.. Εντάξει, δεν μπορούν να συγκινούνται και για όλους τους ανήμπορους και μελλοθάνατους του κόσμου γιατί έτσι θάπρεπε να κλαίνε συνέχεια ακόμα και στο σπίτι τους και να μην προλαβαίνουν να ταγίσουν τα παιδιά τους!

Τελικά φίλε μου Blogger άκουσε και μένα που ως Σοφιστής διδάσκω αυτά τα πράγματα, με το αζημίωτο φυσικά.. «Συγκινήθηκαν» γιατί έπρεπε να «συγκινηθούν». Επειδή είχαν ήδη ξεκοκαλίσει με τηλεχειρουργεία το θέμα «μεταμόσχευση» και επειδή εν γένει τον Αρχιεπίσκοπο, όταν ήταν στα πάνω του και έκανε τα «επικοινωνιακά» του, τον έθαβαν αλύπητα κάθε μέρα και με το παραμικρό, το μόνο καλό που του βρήκαν και προσφέρονταν για να ..συγκινηθούν ήταν ότι δεν απέκρυψε την κατάσταση του!

Γιατί τα «μέσα» το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι, αν από κάθε άνθρωπο, πράγμα, κατάσταση, γεγονός, μπορεί να προκύψει «θέμα» και μάλιστα «θέμα» που να πουλάει! Δηλαδή θέαμα! Δηλαδή οτιδήποτε ερεθίζει το «θυμοειδές».. Ότι απευθύνεται στο «λογιστικόν» το αποφεύγουν όπως ο Δράκουλας το σταυρό.. Έχεις καταλάβει φυσικά γιατί η Στάη έχει πάντα στις εκπομπές της, ανεξαρτήτως θέματος και την απαραίτητη δόση Κούγηδων και Βατίδιδων.. Το θέαμα τώρα απαιτεί και διαβαθμισμένη συγκίνηση. Δηλαδή φαντάσου να κλαίει μπροστά στην κάμερα η Ρούλα επειδή την έδειρε ο Αλβανός της και φαντάσου να κλαίει ο.. Μπούς επειδή τον έδειρε η Κοντολίζα.. Καλά το κατάλαβες.. Δεν πα να τάχει βγάλει όλα έξω η Ρούλα, το θέαμα του Μπούς κλαιγόμενου είναι ασυγκρίτως πιο ενδιαφέρον έως και παγκόσμια είδηση!.. Λόγω των «μέσων» λοιπόν και ο λαός συγκινείται διαβαθμισμένα.. Όσο πιο ισχυρή είναι η εξουσία τόσο πιο μεγάλος είναι ο πόνος.. Όσο μεγαλύτερη τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα έχει το αντικείμενο της συγκινήσεως, τόσο και πιο πολύ κλάμα πέφτει.. Όσο κοντύτερα βρίσκεται η κάμερα στο συγκινημένο υποκείμενο τόσο το κλάμα δυναμώνει και γίνεται σπαραγμός.. Κι όσο πιο γνωστό είναι το αντικείμενο και όσο πιο πολύ σπαράζει το υποκείμενο, τόσο το καλύτερο για τα τηλεοπτικά κοράκια που καιροφυλακτούν στα παράθυρα να πουλήσουν πόνο και δυστυχία..κλπ..κλπ..

Όσον αφορά στο δικό σου θέμα τώρα.. Τα αναλύεις άριστα στο κείμενο σου καλύτερα ακόμα και από μένα.. Σε ένα πράγμα μόνο διαφωνώ γιαυτό και γράφω όλα τούτα σήμερα.. Στο γεγονός ότι αντιλαμβάνεσαι την τηλεόραση με τη γνωστή θεωρία του «μαχαιριού».. Δηλαδή το μαχαίρι το χρησιμοποιούμε για να κόβουμε το ψωμί μας αλλά και να σκοτώνουμε.. Δηλαδή το μέσον εξαρτάται από τη χρήση του! Κάνεις λάθος φίλε μου. Η τηλεόραση δεν είναι μαχαίρι.. Επιβάλει πάντα τους δικούς της όρους και ανεξαρτήτως περιεχομένου εκπέμπει πάντα το δικό της μήνυμα. Αυτό που λέει δηλαδή και ο ΜακΛούαν «το μέσον είναι το μήνυμα», Ντεμπόρ περί θεάματος κλπ.. Τα ξέρεις αυτά.. Γιατί όπως διαπίστωσες και ο ίδιος ακόμα και σε μια πιο «ποιοτική» εκπομπή με καλές προθέσεις χρήσης του «μέσου», ακόμα και σε ένα πιο «ποιοτικό» κανάλι, εφόσον εσύ δεν είχες να προσφέρεις το απαραίτητο θέαμα σε κατάντησαν γλάστρα! Δηλαδή πάλι Θέαμα! Με τις υγείες σου…

ΥΓ. Στα σοβαρά τώρα.. Ισως κάποτε σου πώ και για το τραγικό του Θέματος.. Σου αναλύσω δηλαδή πως και γιατί μια χαροκαμένη μάνα που έχασε το παιδί της, μπροστά στην κάμερα μετατρέπεται σε Κατίνα Παξινού..