Λιόσια: Χρόνια τώρα η μάνα εξέδιδε τα παιδιά της αλλά η κοινωνία δεν έβλεπε τίποτα.. Ανάμεσα στους τακτικούς πελάτες και προαγωγούς και ο παπάς.. Προχτές έγινε ολονυχτία στον ιερό ναό. Σήμερα πούλμαν στα δικαστήρια. Η αγανακτισμένη κοινωνία έσπευσε να συμπαρασταθεί. Όχι στα παιδιά πού βασανίστηκαν και βιάστηκαν, αλλά στον ..παπά(!) Τέτοια συγκέντρωση ούτε για το ασφαλιστικό δεν έγινε.. Πύρινοι λόγοι από τον άμβωνα. Προστατέψτε τον παπά μας.. Στο σωτήριον έτος 2007 παραμονές Χριστουγέννων.. Τι να ζηλέψει ο Μεσαίωνας; «Το κοριτσάκι άστο να πάει.. Ελα μωρέ το πουτανάκι.. τα θέλει και αυτό.. Σαν τη μάνα του είναι.. Ρίχτε την στην πυρά τη μικρή μάγισσα πού λερώνει την κοινωνία»!

Βεβαίως δεν έχει αποφανθεί ακόμα η δικαιοσύνη. Ποια κοινωνία όμως δεν γνωρίζει τους υπεράνω πάσης υποψίας εγκληματίες της; Καμιά. Ολες ξέρουν αλλά παραμένουν υποταγμένες. Το κενό νοήματος της σύγχρονης εποχής δεν επιτρέπει στην κοινωνία άλματα και εξεγέρσεις.. Και αυτή το ρίχνει στην κατανάλωση. Καταναλώνει ασταμάτητα αλλά πάντα νιώθει πεινασμένη γιατί στην πραγματικότητα υποσιτίζεται. Και συνεχίζει να καταναλώνει. Ενίοτε επιστρέφει στις παραδοσιακές αξίες και αρπάζεται για να κρατηθεί από αυτές. Άνθρωποι φτωχοί και μικρομεσαίοι συνήθως είναι και τούτη η κοινωνία.. Άνθρωποι πού έχουν πονέσει και αυτοί στη ζωή και έτσι στρέφονται στη σιγουριά των παραδοσιακών αξιών, στην καθαρότητα της ταυτότητας, της φυλής, στον εθνικισμό, στον θρησκευτικό φανατισμό, στα παραδοσιακά σύμβολα. Όμως το κοριτσάκι πού βιάστηκε και βασανίστηκε δεν είναι σύμβολο. Σύμβολο είναι ο παπάς. Δεν έχει σημασία αν είναι βιαστής και παιδεραστής. Όλοι το ξέρουμε αυτό.. Είναι όμως το μόνο νόημα πού μας απέμεινε.. Να μην το υπερασπιστούμε;

ΥΓ. Πριν δυό χρόνια κάποιος είχε καταγγείλει το βασανισμό των παιδιών στον Δήμαρχο της περιοχής. Σήμερα ο Δήμαρχος έκοβε βόλτες στα κανάλια κομπάζοντας ότι το Χριστουγεννιάτικο δέντρο πού έστησε είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη.. Να λοιπόν πού το κενό νοήματος πού σας έλεγα συμπληρώνεται με το μέγεθος.. Φταίω εγώ τώρα να τού ευχηθώ, με την ευκαιρία των εορτών, να βάλει το δέντρο και να το χαρεί εκεί πού ξέρει;

Advertisements