Δεν θέλω αυτό το ταπεινό μπλογκίδιον να αλλάξει χρόνο με κριτική.. Θέλω έστω για λίγο να τρέξω όσο πιο μακρυά γίνεται από όλα αυτά πού μού πλακώνουν τη ψυχή.. Την κοινωνία του παπά, του «Δημοσιογράφου», του Ζαχόπουλου, της Τσέκου, των μικρών και μεγάλων εξουσιών και συμφερόντων.. Μακρυά ακόμα και από ορισμένες κακές πλευρές της μπλογκόσφαιρας, παρότι εξακολουθώ να πιστεύω βαθιά ότι παραμένει ο μοναδικός χώρος πού προσφέρεται, πολύ περισσότερο από κάθε άλλον, για αδιαμεσολάβητη επικοινωνία και κατάθεση ψυχής.. Να τρέξω ακόμα μακρυά κι απ τον εαυτόν μου όταν κάνει κριτική τόσο στους άλλους όσο και στον ίδιο..

Επαναφέρω λοιπόν απέναντι σε όλα αυτά την εικόνα των «δυνάμεων πού καταφάσκουν τη ζωή» όπως λέει και ο Νίτσε και την προτάσσω έναντι κάθε άλλης δύναμης που πλακώνει τη ζωή μας.. Τις δυνάμεις της ζωής πού τις είδαν τα ύδατα και εταράχθησαν.. «εἴδοσάν σε ὕδατα καὶ ἐφοβήθησαν, καὶ ἐταράχθησαν ἄβυσσοι.» Ψαλμός (ΟΖ). 17

Τη δροσιά της νάχουμε! Χρόνια πολλά σε όλους!

Advertisements