Για τις καταθέσεις στον ανακριτή:
«Μια στιγμή. Γιατί εδωπέρα έχει παρεμβληθεί ανάμεσα στον νόμιμο υποβολέα ένας άλλος, λιγότερο ίσως πονηρός ώστε να παίζει με τα λόγια και περισσότερο ευφυής, ώστε να προσαρμόζει τις φευγαλέες αλήθειες στην μία και μόνη πραγματικότητα. Και βέβαια εάν μοιάζουν μεταξύ τους ορισμένα λόγια σημαίνει πώς είναι από την ίδια οικογένεια, πως είναι συγγενείς. Οπόταν μια δράση με τα ίδια πρόσωπα και γύρω από την ίδια υπόθεση, θέλοντας και μη, αποκτά μιαν αληθοφάνεια πολύ πιο πειστική στο επίπεδο της πραγματικότητας».

Για την αλήθεια:
«Έχουμε τόσο πολύ τριφτεί πάνω στην κοινωνία και το κοινωνικό ψεύδος που και η πιο σημαντική αλήθεια, ευθέως διατυπωμένη, μοιάζει παραδοξολογία».

Για την αξιοπρέπεια:
«Υπάρχει ένας τρόπος να μπαινοβγαίνουμε στα καθημερινά γεγονότα, έτσι που το ρούχο μας να μην πιάνεται απ΄τα κλαδιά που απλώνει γύρω μας το συμφέρον΄ αυτό το επίμονο βήμα σημειωτόν πάνω στο θυμικό μας΄ η αφαίρεση ενός μικροτάτου ευτυχισμού που ο άνθρωπος φυλάγει στα πιο ασφαλή θησαυροφυλάκια της ιδιωτικής του ζωής».

«Και ο συνειρμών, συνειρμείτω»

ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ, Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ, ΕΚΔ. ΥΨΙΛΟΝ, ΑΘΗΝΑ 1995

ΦΩΤΟ: «Κοχύλι» κολάζ του Οδ. Ελύτη

ΣΗΜ: Τα κόκκινα γράμματα είναι δικά μου. Στην επόμενη ανάρτηση και πάλι Ελύτης με παρατηρήσεις για τη σύγχρονη ζωή μας..

Advertisements