Γιατί ο έρωτας είναι αμαρτία και πώς ο Αγιος Αυγουστίνος συνέδεσε την αμαρτία με την ανυπακοή του ..πέους για να υποστηρίξει την αγαθότητα του Θεού..(!) (αφιερωμένο στο σεβασμιότατο Άνθιμο εξαιρετικά)

Στην ιστορία του ο έρωτας χρησιμοποιήθηκε πολύ περισσότερο ως το μέσον μιας κοινωνικής σχέσης και λιγότερο ως ο σκοπός μιας σχέσης, παρά τον αιώνιο αγώνα της λογοτεχνίας και της τέχνης να αναδείξουν και να προάγουν την ρομαντική πλευρά του. Τα πιο εμφανή καθημερινά παραδείγματα είναι η χρησιμοποίηση του ως μέσον πλουτισμού, βολέματος, εξουσίας, ματαιοδοξίας, κοινωνικής καταξίωσης, αναρρίχησης, κλπ. Σε όλες τις περιπτώσεις κυριαρχούν τα κοινωνικά, ακόμη και ταξικά, χαρακτηριστικά που κατά βάθος αποτελούν και την ψυχολογική-συναισθηματική βάση της σχέσης. Αν εκλείψουν αυτά, ατονεί και εκλείπει και το συναίσθημα..

Η πορνεία ως η «επ αμοιβή» ερωτική υπηρεσία που προσφέρει μια ιερόδουλη, όχι μόνο αποτελεί την αθωότερη πλευρά του αλλοτριωμένου έρωτα, αλλά και κοινωνικά ένα άκρως απαραίτητο επάγγελμα-λειτούργημα. Δεν συνιστούν δηλαδή πορνεία ούτε οι υπηρεσίες της Λαϊδος της Κορινθίας, ούτε της γιαπωνέζας γκέισας, ούτε και της Σούλας του Μεταξουργείου, αλλά της Τσέκου και της Κάρλας Μπρούνι και μάλιστα στην πιο χυδαία εκδοχή της..

Βεβαίως η πλέον αθέατη πλευρά του φεγγαριού είναι η καθημερινή χρησιμοποίηση του έρωτα ως μέσον εξουσίας και ελέγχου στις διαπροσωπικές και κοινωνικές σχέσεις.. Στον τομέα αυτόν διαπρέπει η εκκλησία η οποία, όπως αποδεικνύει ο Φουκώ στην «ιστορία της σεξουαλικότητας», χρησιμοποιεί τον έρωτα καθαρά ως ένα μέσον κοινωνικού ελέγχου και διατήρησης της εξουσίας της. Πως το καταφέρνει; Είναι πολύ απλό: Ορίζοντας τον έρωτα και την επιθυμία, ιδιαιτέρως την σαρκική, ως αμαρτία! Ακόμα και σήμερα οι πλέον αντιδραστικές και κατάμαυρες εξουσιαστικές δυνάμεις της εκκλησίας επιμένουν ότι κάθε σχέση εκτός εκκλησιαστικού γάμου είναι πορνεία..

Μέχρις εδώ όλα αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά. Εκείνο πού ίσως δεν είναι ευρύτερα γνωστό είναι ότι ο Άγιος Αυγουστίνος θεμελίωσε θεωρητικά την αμαρτία για να υποστηρίξει την ..αγαθότητα του Θεού! Ο Αυγουστίνος ήταν σαφώς επηρεασμένος από τον Πλάτωνα και τον νεοπλατωνισμό και τον αξιοποίησε καταλλήλως για να λύσει το μέγιστο θεολογικό πρόβλημα του χριστιανισμού, ότι εφόσον ο Θεός δημιούργησε τα πάντα εκ του μηδενός τότε είναι αυτός που δημιούργησε και το κακό και το έδωσε στον κόσμο! Για να αποδείξει λοιπόν ότι ο Θεός δεν δημιούργησε το κακό και δεν φέρει ευθύνη γιαυτό, ο Αυγουστίνος επινόησε την εξής θεωρία: Ο Θεός είναι μόνο αγαθός γιαυτό και δημιούργησε μόνο το αγαθό. Το κακό πού υπάρχει στην πραγματικότητα δεν είναι κακό αλλά λιγότερο αγαθό. Και λιγότερο αγαθό είναι ότι απομακρύνεται από τον Θεό. Στην οντολογική ιεραρχία του Αυγουστίνου και στην «Πολιτεία του Θεού» ότι απομακρύνεται από τον Θεό, που βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας (το εν, το «αγαθό» κατά τον Πλάτωνα) είναι λιγότερο αγαθό. Το κακό είναι η υστέρηση του αγαθού. Το λιγότερο αγαθό είναι και κατώτερο από το περισσότερο αγαθό γιαυτό και όσο κατεβαίνουμε από την κορυφή της πυραμίδας, Θεός, Αγγελοι, κλπ και φθάνουμε στην βάση που είναι οι άνθρωποι, συναντάμε ολοένα και λιγότερο αγαθό.. Στην «Πολιτεία του Θεού» τα ανώτερα και αγαθότερα εξουσιάζουν και κυβερνούν τα κατώτερα και λιγότερο αγαθά. Αυτή είναι η τάξη του πανάγαθου Θεού και η δικαιοσύνη. Αν αυτή η τάξη ανατραπεί και αρχίσουν να κυβερνούν τα κατώτερα, τότε υπάρχει αταξία και αδικία και επομένως κακό. Φυσικά την ευθύνη για την αταξία αυτή την φέρει ακεραία η «ελεύθερη βούληση» των ανθρώπων. Η πρώτη αταξία δημιουργήθηκε αμέσως μετά την «πτώση» των πρωτοπλάστων οπότε στη συνέχεια ο άνθρωπος γεννιέται έτσι και αλλιώς αμαρτωλός και το μόνο πού του απομένει είναι να επιδιώκει διαρκώς την χάρη του Θεού, δηλαδή της εκκλησίας..

Και τώρα το πικάντικο της υπόθεσης: Ο ιστορικός Ντέιβιντ Φρίντμαν στην μελέτη του «Α Mind of Its Own: Α Cultural History of the Penis» λέει ότι ο Άγιος Αυγουστίνος συνέδεσε την εκδίωξη του ανθρώπου από τον Παράδεισο με την «ανυπακοή» που έδειξε ένας μυς του ανθρώπινου σώματος πού λέγεται πέος. Στην αρχή ο Αδάμ μπορούσε να ελέγξει το πέος του «με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο κανείς ελέγχει τα πόδια του όταν περπατάει». Όμως όταν αυτός ο μυς άρχισε να κάνει του κεφαλιού του, η κατάσταση άλλαξε ριζικά – και το πέος έγινε μια «δαιμονισμένη βέργα».. Έτσι μετά την «πτώση» των πρωτοπλάστων το πέος αποτελεί για τον χριστιανισμό τον αγωγό μέσω του οποίου διαχέεται το προπατορικό αμάρτημα.. Όλα τα πέη κάνουν του ..κεφαλιού τους γιαυτό και είναι δαιμονισμένα.. Μόνο του Ιησού ξεφεύγει από τον κανόνα. Το γεγονός ότι ήταν αναμάρτητος, παρ’ όλο που είχε πέος, ήταν μια απτή απόδειξη ότι ο άνθρωπος μπορούσε να αντισταθεί στις σαρκικές επιθυμίες και να ζήσει μια ζωή αγνότητας, όπως δηλαδή την ήθελε η εκκλησία..

Κάπως έτσι λοιπόν δημιούργησε η εκκλησία την αμαρτία. Γιατί αν δεν υπήρχε η αμαρτία του έρωτα τι λόγο ύπαρξης θα είχε ο εκκλησιαστικός γάμος: Κι αν δεν υπήρχε γενικώς η αμαρτία τι λόγο ύπαρξης θα είχε η εκκλησία; Εν ολίγοις δηλαδή αν δεν υπήρχε ο Θεός τι λόγο ύπαρξης θα είχαν οι επί γης εκπρόσωποι του;.. Ημαρτον σεβασμιότατε..

ΣΗΜ: Περί του Αγίου Αυγουστίνου διαβάστε

A. Kenny, Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 2005, σελ.98

Περί της σεξουαλικότητας διαβάστε

Μισέλ Φουκώ, Ιστορία της σεξουαλικότητας, εκδ. Ράππα, Αθήνα 1982

buzz it!

Advertisements