Τελικά πώς εξηγείται το γεγονός ότι δεν υπάρχει πάτος; Κάθε χρόνο τρίβουμε τα μάτια μας και λέμε πιάσαμε πάτο.. Δεν μπορεί να υπάρχει πάρα κάτω από αυτό που βλέπουμε και ακούμε και τον επόμενο χρόνο διαπιστώνουμε ότι και όμως υπάρχει!

Δηλαδή σταμάτησε η πρόοδος, δεν υπάρχει εξέλιξη; Ο πολιτισμός μας οδεύει διαρκώς προς τα κάτω; Μα αυτό δεν γίνεται! Εντάξει. Ας αφήσουμε τον Χέγκελ που θέλει την διαρκή πρόοδο της ιστορίας.. Ας αφήσουμε και τον Μαρξ που θάλεγε ότι αυτό είναι άκρως αντιδιαλεκτικό και ας δούμε τα πράγματα λίγο πιο σύγχρονα.. Η εξέλιξη δεν είναι μια ευθεία γραμμή. Έχει στροφές, ανηφόρες, κατηφόρες, διακοπές, βυθίσματα στο τέλμα, έχει πισωγυρίσματα και Μεσαίωνες. Ο Τ. Κουν λέει ότι ακόμα και αυτή η επιστημονική πρόοδος δεν αποτελεί μια συνέχεια της μιας θεωρίας-ανακάλυψης πάνω στην άλλη, αλλά συντελείται μέσα από τις επαναστάσεις των «παραδειγμάτων», των τρόπων δηλαδή που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τη ζωή..

Αλλά η Γιουροβίζιον; Γιατί αποτελεί μια διαρκή συσσώρευση του πανευρωπαϊκού καρακιτσαριού; Γιατί κάθε χρόνο το νέο κιτς προστίθεται στο προηγούμενο και στην παλιά αηδία προστίθεται μια πιο «μοντέρνα» αηδία σε μια ατέρμονη συνέχεια; Γιατί πρωτοστατούν ακόμα και οι πιο προοδευμένες χώρες της Ευρώπης όπως οι Σκανδιναβικές;

Φαίνεται λοιπόν ότι το απύθμενο αυτό κιτς δεν συνδέεται τόσο με τις κοινωνίες ή την συνολική πρόοδο μιας χώρας αλλά με τον καθαυτό «θεσμό» της Γιουροβίζιον που δομείται με τέτοιους όρους, ώστε να συγκεντρώνει ότι το χειρότερο έχει να επιδείξει κάθε κοινωνία και κάθε χώρα. Δομείται δηλαδή σχεδόν αποκλειστικά με όρους θεάματος και επομένως η συνεχής παρακμή της είναι ανάλογη με το βαθμό της κυριαρχίας του θεάματος. Όσο περισσότερο, χρόνο με το χρόνο, καταδικάζεται η ποιότητα και κυριαρχεί το θέαμα στο όνομα της πρωτιάς, τόσο περισσότερο παρακμάζει και ο περιβόητος αυτός θεσμός. Όπως για παράδειγμα στις τηλεοπτικές ειδήσεις. Όσο περισσότερο εξοβελίζεται η είδηση και το ρεπορτάζ και κυριαρχεί το θέαμα των παραθύρων, τόσο παρακμάζει και η ενημέρωση.. Όσο περισσότερο το «φαίνεσθαι» κυριαρχεί στην διαπροσωπική μας επικοινωνία, τόσο αυτό καθορίζει αναλόγως και τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους..

Όσο λοιπόν περισσότερο αυτό το δήθεν «αθώο πανηγυράκι» της Γιουροβίζιον συγκεντρώνει ότι χειρότερο διαθέτει η Ευρώπη, όπως ευτέλεια, εθνικισμοί κλπ και ο ανταγωνισμός για την πρωτιά διεξάγεται με όρους θεάματος το οποίο τρέφεται με όλα αυτά, τότε η παρακμή θα είναι συνεχής όπως ακριβώς και στα διαβόητα ριάλιτι. Εφόσον κερδίζει αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο, κάποια στιγμή οι «καλλιτέχνες» θα τρώνε σκουλήκια στη σκηνή ή θα επιδίδονται σε διάφορα σαδομαζοχιστικά χρησιμοποιώντας αντί για μουσικές μουγκρητά.. Αλλά και τότε θα υπάρξει κάτι ακόμα πάρα κάτω το οποίο μάλιστα θα εκληφθεί και ως ακόμα πιο μοντέρνο.. Φυσικά για την πατρίδα ρε γαμώτο..

buzz it!

Advertisements