Φυσικά και δεν ντρέπομαι για τα ντομπαρισμένα μετάλλια όπως και ουδέποτε ήμουν και υπερήφανος για τα καθαρά μετάλλια.. Να ντρέπονται αυτοί που ανήγαγαν ένα μετάλλιο στο πήδημα, στο τρέξιμο, στο λιθάρι ή στο τραμπολίνο σε υπέρτατο σημαντικό της ζωής και σε εθνικό όραμα! Αυτοί δηλαδή που αποτελούν το αληθινό κύκλωμα της ντόπας. Αλήθεια, όταν μια ολόκληρη πολιτεία και μια τεράστια αγορά με πρωταγωνιστές τα μίντια και τους δημοσιογράφους αναδεικνύουν οργανωμένα και συστηματικά σε υπέρτατο σημαντικό ένα μετάλλιο, δεν είναι φυσικό ο κάθε υπήκοος να κάνει τα πάντα για να κατακτήσει αυτό το υπέρτατο σημαντικό; Να πατήσει επί πτωμάτων και να ξεπεράσει κάθε όριο της καθεστηκυίας ηθικής; Το να ντοπαριστεί είναι το λιγότερο.. Ο καθένας δικαιώνει και αναγνωρίζει την ύπαρξη του αναλόγως τα οράματα του. Τι το φυσιολογικότερο από το να παλέψει  και να αγωνιστεί γιαυτά με κάθε τρόπο; «Το ντόπινγκ σκοτώνει την Ελλάδα, σκοτώνει την πατρίδα» λέει ο Κυριακού και συμφωνούν μαζί του οι ένοικοι των τηλεπαραθύρων.. Εφόσον τους συμφέρει να ανυψώνεται η Ελλάδα τόσο εύκολα με μερικά μετάλλια πάρα πάνω, τότε επόμενο είναι και τόσο εύκολα να την βλέπουν ταπεινωμένη με μερικά μετάλλια πάρα κάτω..

Το ντοπάρισμα είναι απλώς ένα φυσικό επακόλουθο, είναι το μέσον που οδηγεί στον ύψιστο σκοπό που είναι η κοινωνική αναγνώριση, η δόξα και η αναρρίχηση στο ψηλότερο σκαλοπάτι της κοινωνίας με το πιο πρόσφορο τρόπο. Σήμερα στην κοινωνία της αγοράς ο πιο πρόσφορος και αναγνωρίσιμος τρόπος είναι να διακριθεί κανείς στο στίβο του θεάματος, είτε ως τηλεοπτικός αστέρας, είτε ως τραγουδιστής, είτε κατακτώντας ολυμπιακά μετάλλια τρέχοντας, πηδώντας και κάνοντας τούμπες.. Οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί αγώνες είναι η κορυφαία εμπορική εκμετάλλευση του θεάματος που προσφέρει ο άνθρωπος προσπαθώντας να ξεπεράσει τις ικανότητες των ζώων, όπως στο τρέξιμο τον γατόπαρδο, στο κολύμπι τα ψάρια, στη δύναμη το γορίλα, στις τούμπες τη μαϊμού.. Ενίοτε δε, να εκμεταλλευτεί και να εξαπατήσει τα ζώα όπως ακριβώς γίνεται με τα υπέροχα άλογα που κάνουν τα πάντα, πηδάνε τα εμπόδια και χορεύουν, τα ντοπάρουν κιόλας, αλλά τελικά το μετάλλιο το αρπάζει ο αναβάτης(!) (Γιατί αυτό το πράγμα λέγεται αθλητισμός δεν μπορώ να το καταλάβω. Ακόμα και όταν επιδιδόμαστε στο σεξ ιππαστί, η σωστή αναβάτρια αναπτύσσει κάποια δραστηριότητα.. Δεν τα κάνει όλα το άλογο..)

Βεβαίως αυτή καθαυτή η υπέρβαση των επιδόσεων των ζώων δεν έχει νόημα γιατί ως γνωστόν δεν βρισκόμαστε στην εποχή του Ομήρου όπου η σωματική ρώμη καθόριζε τις εξελίξεις.. Το ζητούμενο είναι το θέαμα. Άλλωστε η αγορά έχει ολοένα και νέες ανάγκες γιαυτό και οι διαβόητοι «αθάνατοι» φροντίζουν αναλόγως και για τον εκσυγχρονισμό των αθλημάτων που οδηγούν στην υπέρτατη καταξίωση του μεταλλίου. Έτσι, για παράδειγμα, έχει αναχθεί  σε ολυμπιακό άθλημα το beach volley και αναμένεται εναγωνίως να γίνει το ίδιο και για την ρακέτα μπας και δικαιωθούμε και μείς που μοχθούμε στις παραλίες και δούμε μια μέρα το όνομα μας σε κανένα πλοίο ή δρόμο.. Φυσικά κάποια στιγμή θα αναχθεί σε άθλημα και το ταχύτερο φάγωμα της πίτσας ή των σκουληκιών όπως γίνεται και στα τηλεοπτικά ριάλιτι. Το μέσον δεν έχει σημασία. Το ζήτημα είναι το μετάλλιο, δηλαδή η κατάκτηση της πρωτιάς όποια και νάναι..

Οι υπόλοιποι στίβοι της ζωής, δηλαδή της επιστήμης, της παιδείας, της εργασίας, ο καθημερινός στίβος όπου δοκιμάζονται οι ανθρώπινες σχέσεις, όχι μόνο δεν οδηγούν στο ύψιστο σκαλοπάτι αυτής της κοινωνίας αλλά πολλές φορές στο περιθώριο της. Οι διακριθέντες δεν απολαμβάνουν τα προνόμια που απολαμβάνουν οι πρωταθλητές του θεάματος. Δεν τιμούνται με πλούτη, δεν εισάγονται στα πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις, δεν γίνονται αξιωματικοί, δεν βαφτίζονται πλοία, πλατείες και δρόμοι με το όνομα τους.. Οι δημοσιογράφοι δεν αλαλάζουν περδόμενοι γι αυτούς, τα μίντια τους αγνοούν, οι άθλοι τους δεν γίνονται πρωτοσέλιδα, οι συγγενείς και γείτονες δεν στήνουν πανηγύρια και οι μάνες δεν προσεύχονται για τη νίκη τους γονατισμένες μπροστά στις κάμερες.. Κι ύστερα εκπλήσσονται και απορούν στα τηλεπαράθυρα γιατί ντοπάρονται ακόμα και παιδιά σε μαθητικά πρωταθλήματα.. Κι ύστερα ψάχνουν λέει για να βρουν το κύκλωμα που διοχετεύει την ντόπα..

Όλα εν σοφία ποιούνται και οι μόνοι που ωφελούνται από όλα αυτά είναι οι ντοπαρισμένοι και οι πάσης φύσεως εμπλεκόμενοι στην διάδοση του διαβόητου πια ολυμπιακού ιδεώδους των μεταλλίων.. Χωρίς μετάλλια δεν μπορεί να τραφεί όλη αυτή η τεράστια αγορά των μίντια, της πολιτικής, των παραγόντων, των προϊόντων και επιχειρήσεων και χωρίς ντόπα τα μετάλλια είναι πολύ λίγα και δεν αρκούν για να θρέψουν αυτήν την τεράστια αγορά.. Γιαυτό και όλοι αυτοί είναι οι μόνοι που μετράνε τη χαρά τους και τη περηφάνια τους με τα μετάλλια γιαυτό και οι μόνοι που πρέπει να ντρέπονται..  Καμιά χώρα δεν ανέβηκε στα μάτια της άλλης επειδή κέρδισε κάποια μετάλλια.. Ούτε και η Κίνα σήμερα, ούτε η δύστυχη λιμοκτονούσα Αιθιοπία, ούτε η Τζαμάικα, ούτε και η Σερβία παλαιότερα η οποία βομβαρδίστηκε κιόλας, ούτε τόσες άλλες που παραμένουν ίδιες και χειρότερες.. Αλήθεια γιατί να είμαστε χαρούμενοι και περήφανοι επειδή κάποιος πήδηξε λίγο ψηλότερα από τον άλλον ή έτρεξε λίγο γρηγορότερα; Γιατί άλλοι να πηδάνε και ένα Έθνος σύσσωμο να πηδάει απ τη χαρά του;

Το ντόπινγκ δεν είναι η εθνική μας ντροπή. Σιγά την Εθνική ντροπή.. Μακάρι μόνο τέτοια νάτανε η ντροπή μας. Απλώς είναι μια κάλπικη ντροπή προτιμότερη από τις άλλες. Προτιμούν δηλαδή να ανάγουν το ντοπάρισμα σε Εθνική ντροπή για να συγκαλύψουν τις πραγματικές Εθνικές ντροπές μας. Όπως το γεγονός ότι ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες επιχειρηματίες γράφουν τους πάντες στα τέτοια τους και δηλώνουν εισοδήματα κάτω από το αφορολόγητο όριο(!) και ουδείς παίρνει με τις πέτρες τους υπεύθυνους.. Όπως το χάλι των πανεπιστημίων και της παιδείας μας γενικότερα, όπως το γεγονός ότι «ζουν» εκατομμύρια συμπολίτες μας κάτω από το όριο της φτώχειας, κλπ, κλπ.. Αν όμως παραδεχτούμε ότι αυτές είναι αληθινές ντροπές μας, τότε θα ήταν σαν να αναγνωρίζουμε ότι άλλα είναι τα υπέρτατα σημαντικά της ζωής μας που μας καταξιώνουν πραγματικά και πάντως όχι τα μετάλλια της αγοράς..

ΥΓ. Φυσικά υπάρχει και η σωστή λύση.. Βλέπε ΕΔΩ

Advertisements