Μπορεί να μην είναι γνωστά τα όρια της σάτιρας όμως είναι γνωστά τα όρια του ήθους.. Και το ήθος, στην εξουσία φαίνεται. Όταν καταλάβει κάποιος μια καρέκλα και έναν ρόλο, από διαχειριστής πολυκατοικίας έως υπουργός, όταν αναρριχηθεί στα ανώτατα κοινωνικά σκαλοπάτια, όταν γίνει πλούσιος και διάσημος.. Φυσικά και όταν αποκτήσει μεγάλη τηλεθέαση. Δεδομένου ότι τα ΜΜΕ δεν αποτελούν πλέον την τέταρτη εξουσία αλλά έχουν αναρριχηθεί στην πρώτη, άτομα με μεγάλη τηλεθέαση την οποία απέκτησαν δικαίως ή αδίκως δεν έχει σημασία, γίνονται έτσι και αλλιώς κομμάτια και φορείς αυτής της τηλεοπτικής εξουσίας.. Και τότε αποκαλύπτεται το ήθος τους!

Με δυο λόγια η επίθεση στην Ντενίση την ημέρα του γάμου της ήταν τουλάχιστον κατάχρηση εξουσίας. Να λοιπόν που όποιος ξεπερνά τα όρια του ήθους ξεπερνά και τα όρια της σάτιρας. Δηλαδή σάτιρα χωρίς ήθος δεν υπάρχει. Μπορεί να λέγεται κουτσομπολιό, κακία, εμπάθεια, κακοήθεια ή όπως αλλιώς θέλεις, αλλά τέχνη και σάτιρα ποτέ.. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση της Ντενίση το μόνο που δεν έκανες κε Λαζόπουλε ήταν σάτιρα. Μπορείς δηλαδή να παρομοιάζεις σαν «τρένο» το υποκριτικό της ταλέντο και συμφωνώ μαζί σου, όχι όμως και να την κοροϊδεύεις ως «γριά νυφούλα» σε μια ανθρώπινη στιγμή της ζωής της..

Δεν λέω για την πολιτική κε Λαζόπουλε. Σε γενικές γραμμές καλά κάνεις και κτυπάς τον δικομματισμό. Μαζί σου! Μπορεί να μην κάνεις τέχνη, κάνεις όμως πολιτική. Άλλωστε η πολιτική σάτιρα είναι πολύ-πολύ πιο εύκολη από οποιοδήποτε άλλο είδος σάτιρας. Αν λαϊκίζεις κιόλας ασυστόλως, όπως εσύ, γίνεται ακόμα ευκολότερη.. Τσάμπα λεφτά.. Βεβαίως υπάρχουν και πάλι τα όρια της κοινής λογικής. Για παράδειγμα προκαλείς την κοινή νοημοσύνη όταν ο άκρατος λαϊκισμός σου σε κατάντησε να παρουσιάζεις τον συνδικαλιστή, τον φοιτητή και τον κουκουλοφόρο(!) ως συνώνυμο με το δίκιο, ενώ γνωρίζεις πολύ καλά ότι υπάρχει καλός και κακός συνδικαλισμός, καλοί αλλά και πονηροί φοιτητές και συνδικαλιστές, όπως υπάρχουν αγώνες και «αγώνες» οι οποίοι το μόνο που δεν υπηρετούν είναι αυτά για τα οποία υποτίθεται ότι αγωνίζονται! Εδώ μάλλον το παραχέζεις και συγκρατήσου λίγο γιατί παραβρώμισε.. Βάλε κανένα παμπεράκι γιατί δεν κατακτιέται έτσι ο τίτλος του ασυμβίβαστου καλλιτέχνη, ούτε και του καλλιτέχνη του λαού..

Και κάτι άλλο. Έχεις έναν τσάμπα θίασο στα «παράθυρα» σου που αποτελείται από διάφορα τηλεοπτικά «ψώνια», δυστυχισμένους και κατατρεγμένους, εμφανέστατες ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις, που τους «εκμεταλλεύεσαι» τηλεοπτικά για να κάνεις το σώου σου σε βάρος τους. Εντάξει. Κάτω τα «ψώνια»! Ζήτω οι σοβαροί τους οποίους φυσικά αδυνατείς να σατιρίσεις. Όμως μια και αυτός ο τσάμπα θίασος ελαχιστοποιεί το κόστος της παραγωγής σου, δεν νομίζεις ότι απλώς το να μας ξαναδείχνεις τα «ψώνια» δεν αρκεί; Δεν νομίζεις ότι τουλάχιστον πρέπει να λες και κάτι πραγματικά πρωτότυπο και έξυπνο αντί να κάνεις τον έξυπνο ανάμεσα σε χαζούς; Η μονότονη επανάληψη, «πού ζούμε κυρία μου», «τί βλέπουμε κυρία μου» και «τί ακούμε κυρία μου», ούτε τέχνη είναι ούτε και πρωτοτυπία. Την βαριούνται ακόμα και τα νήπια.. Εν κατακλείδι κε Λαζόπουλε δεν είναι εύκολη η εξουσία. Η δε τηλεοπτική είναι ακόμα δυσκολότερη γιατί φαίνεται περισσότερο!

Advertisements