Προσκυνάει στο Μενίδι! Τι κρίμα.. Τελικά πιο εύκολα μπουρδολογεί μια δυνατή πένα παρά μια αδύνατη. «Αυτές τις μέρες της οικονομικής καταιγίδας, που αδειάζει ταμεία και ταράζει ζωές», διαπιστώνει ο Νίκος Ξυδάκης, «η αττική γη ζει εν παραλλήλω βίο ατάραχο..» Η πένα του έχει ήδη θέσει την πρόκληση ακόμα και στον πλέον αδιάφορο αναγνώστη. Προβάλει μια ορθή περιγραφή της αμείλικτης πραγματικότητας, τον αγκιστρώνει σαν ψάρι και τον μεταφέρει απνευστί στον τόπον ενός ..θαύματος όπου και καλά η αττική γη ζει βίο ..ατάραχο και ονειρικό! Τώρα η ερώτηση προκύπτει από μόνη της. -Και πως γίνεται αυτό; -Ιδού πως, λέει ο Ν.Ξ: «Στους Ναούς της Μεσογαίας» εκτίθεται σε δημόσιο προσκύνημα το λείψανο του Ρώσου Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ(!)

σιγά το δύσκολο..

σιγά το δύσκολο..

Κατ αρχάς τι σημαίνει Άγιος; Και από πού κι ως που Άγιος; Σαν τον Ρασπούτιν; Σαν τους φονιάδες Κωνσταντίνο και Ελένη; Επειδή τον ανακήρυξε άγιο η ρώσικη εκκλησία το 1903; Αυτή θέλει να ανακηρύξει ακόμα και τον Γιέλτσιν! Και τι σόι Άγιος: Μήπως απ΄αυτούς τούς μανιοκαταθλιπτικούς που μιλούν ακατάληπτα, ένας αγύρτης, θαυματοποιός και υπνωτιστής, ένας επιληπτικός και σχιζοφρενής που ζούσε στις παραισθήσεις του ταγίζοντας μια αρκούδα (δεν είναι και πολύ δύσκολο αυτό) ένας αιμοφιλικός που έγραφε ματωμένες επιγραφές στο στήθος του όπως η Αθανασία του Αιγάλεω; Όταν απουσιάζει η επιστήμη όλα είναι κατορθωτά και όλοι μπορούμε να γίνουμε άγιοι..

Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και χυδαία. Η έμπειρη πένα του Ν.Ξ ξέρει ότι τέτοιου είδους παρωχημένοι άγιοι δεν περνάνε σήμερα. Χρειάζονται πιο μοντέρνοι και σοφιστικέ όροι για να δώσει κανείς σύγχρονη αξία σε ένα λείψανο. Πρέπει δηλαδή ο άγιος να παρουσιαστεί ως ένας ένας «προμοντέρνος» άγιος που μιλά σε μας τους «υστερομοντέρνους» ανθρώπους που συναναστρεφόμεθα, «κυκλωμένοι από κοινωνίες και δίκτυα» (να και το ιντερνετ) «ανασαίνουμε δικτυωμένοι μες στην τυραννία της οικειότητες» (να και ο Ρίτσαρντ Σένετ με το έργο του «η τυραννία της οικειότητας») «μόνοι μες την ερημία του πλήθους» (το γνωστό μόνος ανάμεσα στους πολλούς).. Η πένα χρησιμοποιεί και πάλι την τεχνική της προσγείωσης στην αμείλικτη πραγματικότητα την οποία χρησιμοποιεί ως απόδειξη του εξωπραγματικού και εξωφρενούς! Όλα είναι ένα κατάλληλο μοντάζ. Στο σινεμά, αν μετά από μια κηδεία δείξεις ένα ανέκφραστο πρόσωπο θα φαίνεται λυπημένο ή αν μετά από έναν γάμο δείξεις το ίδιο ακριβώς ανέκφραστο πρόσωπο θα φαίνεται χαρούμενο κλπ.. Το εξωφρενικό μονταρισμένο καταλλήλως, φαντάζει ως πραγματικό.

Μήπως ο Ν.Ξ θέλει να μας προσηλυτίσει στην πίστη για τον άγιο; Όχι φυσικά. Δεν φτάνει ως εκεί η κατάντια του συγκεκριμένου κειμένου του. Η πένα προτείνει κάτι πιο μοντέρνο και πιο ελκυστικό. Κάτι που πραγματικά τόχουμε ανάγκη όλοι μας. Το λείψανο λέει, μας υπενθυμίζει την «αναστοχαστικότητα και τη vita contemplativa»! Καλά ε;.. Ο «προμοντέρνος» άγιος που κάνει εμάς τους «υστερομοντέρνους» να «αναστοχαζόμαστε»! Τώρα ακόμα και ο πλέον αγράμματος αναγνώστης έχει εκσπερματώσει.. Το ρίγος της πένας τον έχει κατακυριεύσει. O ερημίτης του Ν.Ξ μας «υπενθυμίζει τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας σε μεταϋλικό πλαίσιο, χωρίς τη βιάση του παρόντος..» Μωρέ μπράβο δυνατότητα το λείψανο..

Και για όσους ακόμα παραμένουν άπιστοι ενώπιον του θαύματος της «αναστοχαστικότητας» που συντελείται στο Μενίδι, η πένα επικαλείται την γνωστή και αγαπημένη στους απανταχού φοβισμένους πιστούς απειλή του θανάτου! Το ύστατο επιχείρημα κάθε παραδοσιακής και σύγχρονης θρησκείας! «Ο νεωτερικός άνθρωπος.. πεθαίνει καλωδιωμένος και διασωληνωμένος,  εν αγωνία ή εν αφασία· οστράκισε τη φθορά με χημειοθεραπείες και τομογράφους, μα δεν πάτησε τον θάνατο..» (Εδώ μου μυρίζει Γιανναράς) Και εφόσον δεν κατάφερε να «πατήσει τον θάνατο» ας ανακαλύψει την «αναστοχαστικότητα» στα ..πτώματα!

Η πένα τώρα έχει κάνει καλά τη δουλειά της και έχει κατακτήσει το κοινό της. Ο Δεσπότης Μενιδίου μπορεί πλέον να πάρει το λείψανο παραμάσχαλα και να το περιφέρει ανά τας ρίμας και τας οδούς όπως ο άγιος Εφραίμ περιέφερε τάχα την αγία ζώνη της παναγίας ως μαϊμού ο αθεόφοβος.. Και αφού δεν έβγαλε και πολλά από αυτήν την «μπίζνα», τόριξε στο real estate κάνοντας τούς παγκόσμιους επενδυτικούς κολοσσούς να τρίβουν τα μάτια τους έμπροσθεν του θαύματος! Τέλος πάντων..

Μήπως θέλει να μας εξαπατήσει με την τέχνη της πένας του ο Ν.Ξ; Όχι φυσικά. Απλώς μπέρδεψε λίγο την πτωματολαγνεία με την απαράμιλλη γραφολαγνεία και λεξιλαγνεία του. Γράφει ωραία για να γράφει ωραία. Τίποτα άλλο. Μπούρδες μεγάλης συγγραφικής τέχνης. Για να δείτε πόσο εύκολα μια δυνατή πένα μπορεί να παντρέψει το πραγματικό με το υπερβατικό, να κάνει το μαύρο άσπρο και τούμπαλιν. Μην το γελάτε. Ένα απίστευτα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας διανόησης είναι εγκλωβισμένο στις μπούρδες της γραφολαγνείας και λεξιλαγνείας της.. Και ως συνήθως οι ίδιοι οι γραφιάδες καταλήγουν να πιστεύουν ακράδαντα αυτά που γράφει η πένα τους.

Μα καλά τι έχουν πάθει σοβαροί άνθρωποι; Πάει και ο Ρουσόπουλος, απέκτησε πνευματικό.. Πάει και ο Ξυδάκης, προσκυνάει στο Μενίδι.. Πάει κατά διαβόλου δηλαδή ο τόπος! Εντάξει.. Και εγώ γοητεύομαι από την πνευματικότητα (όχι θρησκευτικότητα). Παρότι δεν πιστεύω σε θεούς και δαίμονες, προτιμώ το «προμοντέρνο» πνεύμα ενός ασκητή από το «υπερμοντέρνο» της σύγχρονης αγοράς. Όχι όμως και τέτοια διαφήμιση στο λείψανο! Υποκλίνομαι μεν στην πένα του Ν.Ξ, γιατί ακόμα και όταν μπουρδολογεί το κάνει με τέχνη, αλλά ότι η «αναστοχαστικότητα» στην εποχή των δικτύων και της καλωδίωσης αλλήλων κατακτιέται με πτωματοπροσκυνήματα, αυτό, εκτός από την πένα του, ούτε και ο ίδιος το πιστεύει!

Φυσικά και θα σας παραπέμψω να απολαύσετε ολόκληρη την ωραία μπούρδα του κου Ξυδάκη

Στοιχεία για τον άγιο θα βρείτε ΕΔΩ

Για την διασκέδαση σας έχουμε και αυτό ΕΔΩ

Και επειδή ο κος Ξυδάκης απάντησε του ανταπάντησα και εγώ ΕΔΩ

Advertisements