ceb3cf81ceb7ceb3cebfcf81cf8ccf80cebfcf85cebbcebfcf82

Δηλώνω ένοχος και εγώ..

Δηλώνω ένοχος και εγώ και αρνούμαι να συμμετάσχω στην καπηλεία και στο γενικό πλιάτσικο που έχουν στήσει γύρω από το νεκρό παιδί οι κατ εξακολούθηση «γνωστοί-γνωστότατοι» παράγοντες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής που βρήκαν άλλη μια ευκαιρία να κάνουν επενδύσεις με το αίμα του παιδιού και την αγανάκτηση του κόσμου.. Αρνούμαι να συνταχτώ με τα golden boys της tv που φόρεσαν πάλι την προβιά του επαναστάτη για να πουλήσουν το θέαμα των αγανακτισμένων..

Τελικά ομολογώ ότι ύστερα από το κάψιμο και την λεηλασία της Αθήνας βρίσκομαι σε πλήρη σύγχυση. Ειλικρινά δεν ξέρω αν το μεγαλύτερο κακό προέρχεται από τους λεγόμενους «γνωστούς άγνωστους» ή τους «γνωστούς γνωστότατους» που κάθε φορά λυμαίνονται την εξουσία και τον δημόσιο βίο της χώρας..

Δηλώνω ένοχος και εγώ για το φόνο του παιδιού..

Δεν έχω τίποτα άλλο να πω.. Απλώς να μεταφέρω  ένα ποίημα που έγραψε και μου έστειλε για την περίσταση ο καλός δημοσιογράφος και ποιητής Γιώργος Δουατζής προσυπογράφοντας το μήνυμα του.

Το Μικρό Αγόρι                                               Αθήνα 8 Δεκεμβρίου 2008

Ξέρω, θα πεις,

ποιός νοιάζεται για τη θλίψη σου

και πόσο έχει δικαίωμα να θλίβεται ένας συνεργός;

Διότι το ξέρω κι εγώ

ότι η σφαίρα που σκότωσε το μικρό αγόρι

έχει ένα μόριο από τον εαυτό μου.

Ναι, είναι το ένα δεκάκις εκατομμυριοστό,

αλλά αυτό δεν αναιρεί τη δολοφονική τροχιά του

ούτε την ευθύνη μου.

Είναι το μόριο που γέννησε

η ανοχή μου στην προϊούσα σήψη.

Είναι το μόριο που δημιούργησε

η ελλειμματική μου αντίσταση στην αδράνεια

την οποία επιζητούσαν για να οικοδομήσουν

τον κτηνώδη κόσμο τους.

Είναι το μόριο που υπήρξε από την αδυναμία μου

να πολεμήσω τα κυρίαρχα όπλα τους,

το φόβο και την ανασφάλεια.

Είναι το μόριο που οικοδόμησε αυτό το περιβάλλον,

του οποίου δημιουργήματα είναι οι θύτες,

τα θύματα σημερινά κι αυριανά,

τα μικρά αγόρια και κορίτσια,

οι χιλιάδες άνεργοι, οι αδύναμοι,

οι μη έχοντες, μη περιθαλπόμενοι,

οι γέροντες, οι άρρωστοι, οι ανασφαλείς,

οι καταθλιπτικοί, οι ανεχόμενοι

και κυρίως απέλπιδες.

Μην αναρωτηθείς τι ζητούν αυτά

τα πανέμορφα παιδιά στους δρόμους

τώρα που δεν έχουν νόημα συγνώμες

και ενοχικά βουρκωμένα μάτια.

Άκουσα παιδικές φωνές σε ώριμα τραγούδια

σαρωτικά που διαπερνούν τη θλίψη.

Οι γροθιές διεκδίκησης

οι ανάσες ζωογόνες

οι δρόμοι φωτεινοί

και κυρίως ανθρώπινοι.

Και μη με συμπονέσεις.

Απλά πάρε τα λόγια μου στο δισάκι σου

κι εξαργύρωσε την πείρα μου

στους αγώνες των αυριανών ημερών.

Γιώργος Δουατζής

Advertisements