Η συσσωρευμένη οργή, ο αυθορμητισμός και η αγωνιστική διάθεση των νέων έχουν να αντιμετωπίσουν, εκτός των άλλων και τον αήττητο εχθρό της βλακείας, της αμετροέπειας, της καπηλείας και της εκμετάλλευσης τόσο του μικρού Αλέξη όσο και του αγώνα που ξεκίνησε με αφορμή τον θάνατο του.

Στο πλιάτσικο που έχει στηθεί γύρω από το νεκρό παιδί και τις διαδηλώσεις των μαθητών πρωταγωνιστεί και πάλι η τηλεόραση που αυτές τις μέρες αποκαλύπτει όσο ποτέ άλλοτε  αυτό που συμβαίνει κάθε μέρα. Ότι πίσω από τις οδομαχίες με τους μπάτσους, τον πετροπόλεμο και τις φωτιές στις βιτρίνες και στα αυτοκίνητα, υπάρχει και ένας άλλος καθημερινός πόλεμος απείρως πιο σκληρός και αδυσώπητος που διεξάγεται στήθος με στήθος μέσα στα ίδια τα σαλόνια των σπιτιών.. Δεχόμαστε αλλεπάλληλες επιθέσεις, βομβαρδισμούς και τυφλά κτυπήματα που εξαπολύονται ανελέητα από την οθόνη. Οι τηλεοπτικές δυνάμεις βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη. Πρωϊνάδικα, μεσημβρινάδικα, βραδινάδικα, όλοι στον αγώνα.. Golden boys και εντεταλμένοι παρουσιαστές, ξερόλες σχολιαστές και ξεσαλωμένοι πανελίστες, ασυγκράτητα μοντέλα, πάσης φύσεως απορρίμματα του θεάματος και ακροάματος μαζί με πονηρούς πολιτευτές και συνδικαλιστές με λερωμένα σώβρακα, εξαπολύουν σμήνη ανοησίας, σύγχυσης και παραπληροφόρησης που διαπλέκονται με τα δακρυγόνα των μπάτσων και δημιουργούν μια πραγματικά αποπνιχτική κατάσταση, για την Ελλάδα ρε γαμώτο.. Ένα ποτάμι σάχλας ανακατεμένης με βυζιά και μπούτια κενού περιεχομένου ξεχύνεται απ την οθόνη και η ζωή μας κατακλύζεται από την «ασημαντότητα» όπως θάλεγε και ο Καστοριάδης..

televisionΠίσω απ την οθόνη δεν βρίσκονται ούτε κάποιοι ανίκανοι κυβερνήτες, ούτε και κάποιοι ανίκανοι στρατηγοί. Βρίσκονται άτομα της αγοράς, ικανότατοι και αδίστακτοι παραγωγοί, επικοινωνιολόγοι, μαρκετίστες και διαφημιστές πούφαγαν τα πανεπιστήμια με το κουτάλι και σπούδασαν πώς να ξεγελούν τον κόσμο, πώς να τον πείθουν ότι ψηφίζοντας το τάδε κόμμα θα λυθούν τα προβλήματα του ή αγοράζοντας την τάδε τσίχλα θα γίνει η ζωή του καλύτερη. Μοντελοποιούν το ασήμαντο και το τίποτα και το προτείνουν ως πρότυπο επιτυχημένης ζωής για να το πουλήσουν. Τόσα βιβλία, τόση γνώση, τόσα μεταπτυχιακά και διδακτορικά εναντίον μιας και μόνης συνείδησης ενός απλού, υπολειπόμενου σε γνώση και μέσα, ανυπεράσπιστου τηλεθεατή. Πως να αντέξει σε τόσο θέαμα και σε τέτοια επίθεση ο δυστυχής; Εξουθενωμένος απ τη δουλειά, με συσσωρευμένα προβλήματα, απογοητευμένος από πολιτικές υποσχέσεις, με ανασφάλεια και αβεβαιότητα για το μέλλον, χωρίς όραμα και ελπίδα, πού να βρει το κουράγιο για να αντισταθεί; Ποια συνείδηση να πρωτοδιαφυλάξει από τέτοια επίθεση; Των παιδιών του ή την δική του;  Παραδίδεται λοιπόν αμαχητί στους καθημερινούς διαμορφωτές του. Άνισος αγώνας με προδιαγεγραμμένο και γνωστό αποτέλεσμα..

Δεν είμαι τόσο απαισιόδοξος. Πιστεύω πως κάτι μπορεί να αλλάξει.. Κατ αρχάς αν βγάζαμε όλοι τις κουκούλες μας. Έτσι και αλλιώς αγώνας με κουκούλες δεν γίνεται. Ύστερα, αν παίρναμε με τις πέτρες όχι τις βιτρίνες και τα αυτοκίνητα, αλλά πρώτα απ όλα αυτό που έχουμε μέσα στο σπίτι μας. Την τηλεόραση. Μιλάω για το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου, το ξέρω.. Φαντάζεστε όμως να ακούσουμε κάποτε την χαρμόσυνη είδηση ότι κάποιοι αγανακτισμένοι πολίτες άρχισαν να πετροβολούν την τηλεόραση τους;..

Advertisements