Τι μπορούμε να ελπίζουμε; Όλη η αγωνία του κόσμου είναι συγκεντρωμένη σε ένα και μόνο ερώτημα. Στον πόνο και στη δυστυχία επικαλούμαστε την ελπίδα έστω κι αν δεν τη γνωρίζουμε. Η αληθινή ελπίδα ποτέ δεν σου λέει ησύχασε, χαλάρωσε γιατί υπάρχω εγώ. Ποτέ δεν σού λέει άραξε και όλα θα πάνε καλά. Δεν είναι η ελπίδα ένα φίλτρο που βάζεις μπροστά στον φακό της ζωής σου για να την δεις ρόδινη ή να ανακαλύψεις τις δήθεν θετικές πλευρές της που σου δείχνουν η tv και τα περιοδικά..

Ελπίδα είναι να διαπιστώνεις τη μαυρίλα της πραγματικότητας αλλά να κάνεις όνειρα και σχέδια για να την αλλάξεις. Η ελπίδα γεννιέται στον σπαραγμό της ύπαρξης σου, εκεί που αναζητάς με αγωνία το νόημα. Γιαυτό, δεν υπάρχει ελπίδα χωρίς τη γνώση. Πρέπει να γνωρίζεις τις «αντενεργές δυνάμεις» της ζωής όπως θάλεγε ο Νίτσε, όλα αυτά που αρνούνται τη ζωή, τη ζωή σου και την ίδια την ελπίδα σου. Να γνωρίζεις το κακό και την αδικία που οι άνθρωποι πλήττουν τους ανθρώπους.

«Τι μπορώ να ελπίζω;» αναρωτιέται ο Καντ στην «Κριτική του καθαρού λόγου». Η ελπίδα για τον Καντ γεννιέται από τη γνώση και συνειδητοποίηση του κακού που είναι παρόν στη ζωή μας. Γιατί δεν μπορούμε να αποδεχόμαστε τα πράγματα έτσι όπως είναι και συμβαίνουν και να υπομένουμε παθητικά αυτήν την κυριαρχία του αρνητικού. Χρειάζεται να απαιτούμε τα πράγματα να είναι όπως θα έπρεπε να είναι και να αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι πέρα απ το κυρίαρχο κακό δεν υπάρχει τίποτα άλλο.

Η ελπίδα είναι πάντοτε επαναστατική, λέει ο Μπλόχ, επειδή αρνείται να αποδεχθεί ότι το παρόν, όπως μια υπαρξιακή κατάσταση, ένα κοινωνικοπολιτικο σύστημα, είναι αμετάβλητο. Αυτό το παρόν η ελπίδα δεν το θεωρεί απατηλά αιώνιο αλλά επιδιώκει να δημιουργήσει έναν άλλο κόσμο, μια νέα κατάσταση πραγμάτων, έναν άλλο άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που θα του παρέχονται τα πάντα ακριβώς για να πληρούται, να αυτοπραγματώνεται και να καταξιώνεται διαρκώς αναπτύσσοντας τις δυνατότητες του για δημιουργία.

Και εμείς στην μικρή ελληναράδικη κοινωνία μας δυστυχώς είμαστε κολλημένοι στην ιδέα ότι ο κόσμος μπορεί μόνο να διοικείται και να διαχειρίζεται και όχι να αλλάζει και να βελτιώνεται. Τώρα ψάχνουμε εναγωνίως τον καινούργιο διαχειριστή μας, αυτόν που μας προτείνουν τα μίντια κι ας είναι ο ίδιος με τον παλιό ή και χειρότερος. Αρκεί να γιορτάζουμε τις πολιτικές εναλλαγές όπως γιορτάζουμε κάθε φορά τον καινούργιο χρόνο. Κι αυτός παραμένει αμετάβλητος ακριβώς γιατί μας πειθαναγκάζουν ότι η τάξη και η κοινωνία μας είναι αμετάβλητη. Μας έκαναν να πιστεύουμε ότι η κατάκτηση του στοιχειώδους και του αυτονόητου είναι νίκη. Αυταπατόμαστε ότι ήδη κατακτάμε αυτό που επιθυμούμε ενώ στην πραγματικότητα είναι αυτό που μας έμαθαν να επιθυμούμε. Κι όσο μας βυθίζουν πιο βαθιά αρκεί και μόνο να πάρουμε μια αναπνοή για να πιστεύουμε ότι είμαστε νικητές.. Και ο νικητής δεν χρειάζεται να ελπίζει..  Κι αν καμιά φορά χρειαστούμε την ελπίδα τότε να μπορούμε να την βρούμε σε κάποιο Mall ή στην εναλλαγή του ιδίου.. Χρόνια πολλά και με ελπίδα ρε παιδιά!

Advertisements