Κάνανε κατάληψη, λέει, στη Λυρική σκηνή επειδή στις 29 Σεπτεμβρίου 1941 παρουσίαζε μια οπερέτα του Στράους ενώ την ίδια ημέρα 2000 κάτοικοι της περιοχής της Δράμας εκτελούνταν από τις δυνάμεις κατοχής σε αντίποινα για τις επιθέσεις αντιστασιακών ομάδων! Επειδή στις 20 Φεβρουαρίου του 1942 παρουσίαζαν την «Κάρμεν» του Μπιζέ ενώ ο μεγάλος λιμός του χειμώνα μάστιζε την Ελλάδα και 100.000 πέθαναν από ασιτία! Επειδή στις 30 Μάη 1945 παρουσίαζε  την «Αρπαγή από το Σεράϊ» του Μότσαρτ ενώ την ίδια ημέρα δολοφονήθηκε ο Τριαντάφυλλος Τριανταφύλλου και υπήρχαν 18.708 πολιτικοί κρατούμενοι σε όλη την Ελλάδα.. Και ο κατάλογος συνεχίζεται έως τις μέρες μας όπου η Λυρική, παρότι, λέει, οι συλληφθέντες του «Δεκέμβρη» είναι ακόμα στις φυλακές, αυτή «προσφέρει στο κοινό διαφυγή και στην κοινωνία μια καθησυχαστική εικόνα ευμάρειας»!

Άρχισα να τσιμπιέμαι μήπως ονειρεύομαι. Εγώ ζω σε άλλον πλανήτη ή αυτοί; Ψάχνω στη μπλογκόσφαιρα αναζητώντας απαντήσεις και πέφτω πάνω στην λεξιλάγνα πένα του κυρίου Νίκου Ξυδάκη που γράφει για τη φλόγα του «Δεκέμβρη» που καίει, για «το τραγούδι της θάλασσας», για «νεαρούδια που χόρευαν έξω από τη Λυρική», για «απελευθερώσεις» συμβολικών χώρων, για «επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου» για «δημιουργία», για «αυτοπραγμάτωση».. Ίδιες λέξεις του διανοουμενίστικου συρμού, ίδιο ακριβώς ύφος με αυτό που ο ίδιος υποστήριζε πριν λίγο καιρό ότι ο λαός βρίσκει την αυτοπραγμάτωση του προσκυνώντας το πτώμα ενός «αγίου» στο Μενίδι(!) Ας αποφασίσει επιτέλους ο κος Ξυδάκης πού γίνεται η αυτοπραγμάτωση για να σπεύσουμε και εμείς που την χρειαζόμαστε. Αν δεν είναι σίγουρος, ας ρωτήσει και τον κο Γιανναρά..

Ουρ�ς χιλιομ�τρων �ξω τη Λυρική προκειμ�νου να μην χάσουν την καθημερινή τους όπερα..

Ουρές χιλιομέτρων έξω την ..Λυρική προκειμένου να μην χάσει ο λαός την καθημερινή του όπερα..

Πάντως για να το λέει και ο Ξυδάκης κάποιο λάθος θα πρέπει να κάνω.. Συγνώμη ρε παιδιά, αλλά δεν ήξερα ότι οι Έλληνες μπάτσοι τρώνε ντόνατς, όπως διαβάζω στην προκήρυξη της Σέχτας «επαναστατών» (sic). Δεν ήξερα ότι ο λαός συνωστίζεται κατά χιλιάδες στη Λυρική σκηνή η οποία του προσφέρει «διαφυγή» από τα προβλήματα του και μια «καθησυχαστική εικόνα ευμάρειας».. Νόμιζα ότι «στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει», όπως λέει και ο Σαββόπουλος, ότι ο λαός συνωστίζεται στα σκυλάδικα, στα τηλεοπτικά πρωϊνάδικα και βραδυνάδικα, ότι  τέλος πάντων σε τέτοιους χώρους καλλιεργείται η κυρίαρχη αισθητική και το κυρίαρχο ήθος και πάντως όχι στη Λυρική. Μας λένε τα «νεαρούδια» του κου Ξυδάκη ότι κακώς η τέχνη λειτουργεί όταν υπάρχει πόνος, πείνα και δυστυχία και επομένως, εφόσον ζούμε σε μια διαρκή δυστυχία, η τέχνη δεν πρέπει ούτε καν να υπάρχει.. Από την άλλη εγώ ο «αγκυλωμένος αριστερός» πίστευα ότι η πραγματική τέχνη είναι πάντα μια πράξη επαναστατική, ότι είναι σπόρος αλλά και βάλσαμο στην ψυχή και ότι αυτή που είναι πάντα αντιδραστική και αντεπαναστατική σε κάθε πολιτισμό και εποχή είναι η ανοησία!

Δεν μπορεί λοιπόν κάποιο λάθος θα κάνω. Ή αυτή «η νέα γενιά εξεγερμένων» έχει κατέβει από κάποιον άλλον πλανήτη, ή γίνεται πράγματι επανάσταση και δεν το πήρα χαμπάρι..

ΥΓ. Επειδή καθώς φαίνεται ο κύριος Ξυδάκης έχει επιλέξει τον δρόμο του «Αυτιά» της διανόησης, αν γράψει και ότι ο λαός αυτοπραγματώνεται ψηφίζοντας τους «Μεγάλους Ελληνες» του Αλαφούζου, δεν πρόκειται να εκπλαγώ..

Το κείμενο της κατάληψης ΕΔΩ

Το κείμενο του κυρίου Ξυδάκη για την αυτοπραγμάτωση στη Λυρική ΕΔΩ

Του ιδίου για την αυτοπραγμάτωση στο Μενίδι ΕΔΩ

Advertisements