Πραγματικά αυτά τα δύο χαρακτηριστικά εναλλάσσονται και διαδέχονται -καθημερινά- αστραπιαία το ένα το άλλο…πώς έχουμε καταφέρει να περνάμε από την πλήρη σύγχυση, βιασύνη που αγγίζει τα όρια της τρέλας, το διαρκή αγώνα -και κατά μία έννοια την ακατάπαυστη μανία- για να φτάσουμε κάπου που τις περισσότερες φορές δεν έχουμε καν προσδιορίσει μέσα μας στην ουδετερότητα, σε μια πραγματικότητα που μας αφήνει αδιάφορους με μόνη επιλογή να αποδεχόμαστε την ανία της ρουτίνας. Είναι, ίσως, εκπληκτικά τρομακτική η συνειδητοποίηση της προσκόλλησης μας σε μια κινούμενη άμμο που δεν μας αφήνει πολλά περιθώρια επιλογών….είτε δράσεις, είτε αποδεχθείς την κατάσταση -ή κατάντια- σου και μείνεις ακίνητος καταλήγεις στο ίδιο αποτέλεσμα. Άραγε, μπορούμε να κάνουμε την κοινωνία μας ακόμη χειρότερα από ότι ήδη την έχουμε κάνει; Οψόμεθα….ο άνθρωπος είναι ικανός για όλα! Το αποδεικνύει, άλλωστε, καθημερινά…ίσως να διαφαίνεται κάποια δόση απαισιοδοξίας αλλά πραγματικά δεν υπήρχε τέτοια προδιάθεση, αντιθέτως, με διακατέχει μια τάση θυμού για τον κόσμο που έχουμε φτιάξει όλοι μας και μια ώθηση να κάνουμε όποιες διορθωτικές κινήσεις μπορούμε ακόμα….είναι κρίμα αν σκεφτούμε πόσο χρόνο έχουμε για να χαρούμε, να ζήσουμε, να νιώσουμε τον κόσμο γύρω μας να αναλωνόμαστε στο να τον καταστρέφουμε…καταστρέφοντας εν τέλει τον ίδιο μας τον εαυτό….με όλο αυτό το καθημερινό τρέξιμο συχνά αποκλίνουμε από τους προσωπικούς μας στόχους και ουσιαστικά είναι σα να τρέχουμε ανάποδα σε διάδρομο…παραμένουμε στάσιμοι (με μόνο σύμμαχο την κόπωση, βέβαια!)…εν κατακλείδι ένα σλόγκαν μου έρχεται στο μυαλό ως απαραίτητη προτροπή των ημερών….»να μην ξεχάσω να
ζήσωωωωωωωωωωω»!!!!!!!

Λένα

Το κειμενάκι το  έστειλε με mail η αναγνώστρια μου η Λένα και το αναρτώ χωρίς σχόλια..

Advertisements