Αν και με δικαίωσαν οι εξελίξεις νιώθω περισσότερη θλίψη παρά ικανοποίηση. Θλίψη για όλους αυτούς που δεν αρκούνται να υποκαθιστούν την επιστήμη με πολιτικές, κομματικές και προσωπικές σκοπιμότητες, αλλά το κάνουν και με μπόλικη άγνοια, αλαζονεία, θράσος και αναίδεια.. Όχι ότι η επιστήμη, όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση η φιλολογία, είναι ανεξάρτητη και υπεράνω όλων. Οτιδήποτε είναι δημιούργημα της κοινωνίας, έχει ταυτοχρόνως και την πολιτική και ιδεολογική του διάσταση και είναι αλήθεια ότι μερικές φορές τα όρια είναι δυσδιάκριτα.  Όμως εδώ η σκοπιμότητα, παρότι φάνταζε σαν τη μύγα μες στο γάλα, εντούτοις δεν εμπόδισε τους αδαείς και πονηρούς να οδηγηθούν στην αυτο-γελοιοποίηση. Αν εξαιρέσουμε ορισμένους που, ναι μεν έκαναν λάθος, όμως επέδειξαν ήθος και σοβαρότητα, η συντριπτική πλειονότητα της λεγόμενης αριστερής μπλογκόσφαιρας και της καθοδηγούμενης δημοσιογραφίας ακολούθησαν κοπαδιαστά τη μόδα της τυφλής υποστήριξης του «χώρου», λες και εμείς που τολμάμε να διαφωνούμε με τις αριστερίστικες εμμονές του Αλαβάνου προερχόμαστε ή ανήκουμε σε άλλον πλανήτη..

Πολλοί λοιπόν, βρήκαν άλλη μια ευκαιρία για να επιδείξουν τα (συνήθως νεο-αγορασθέντα) αριστερά και επαναστατικά συνολάκια τους με ύβρεις, λοιδορίες, εξυπνακισμούς, αυτοσχέδια ποιηματάκια, θορυβώδεις «αναλύσεις» που ανακαλύπτουν την πυρίτιδα ότι ο Εθνικός ύμνος είναι γεμάτος βία, (λες και θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά για έναν ύμνο που εμπνέεται από μια εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση), καθώς επίσης και χυδαιότητες ότι όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι με τον ..Καρατζαφέρη(!) Η μία και μοναδική αλήθεια μεγαλούργησε και πάλι και μοίρασε τα γνωστά πλαστικά πιστοποιητικά επαναστατικότητας στους έχοντες ανάγκη.. (δεν θέλω να παραθέσω λινκάκια προς τα blogs τους για να μην διαιωνίσω τη γελοιοποίηση τους, αν και θα τους άξιζε να το κάνω).

Υποστήριξα από την πρώτη στιγμή ότι ο Σολωμός αναφέρεται φυσικά στην βία με την «κόψη» του σπαθιού, όμως δεν έχει κανένα λόγο να επαναλάβει το ίδιο και στον αμέσως επόμενο στίχο που συμπληρώνει την εικόνα της Ελευθερίας αναφερόμενος στην «όψη», στο βλέμμα της που με βιά, με βιάση, σπουδή και ορμή μετράει τη γη για να δει τι γίνεται και τι απόμεινε, ίσως για να παρέμβει και πάλι το σπαθί..

Τόνισα δε, ότι τελικά δεν έχει σημασία το φιλολογικό λάθος, «ότι δεν είναι φιλολογικό το θέμα που τίθεται με την εν γένει νευρωσική συμπεριφορά του Αλέκου, αλλά βαθύτατα πολιτικό. Ανεξαρτήτως των ερμηνειών της συγκεκριμένης λέξης, το γεγονός είναι ότι ο Αλέκος με την παρέμβαση του στη Βουλή αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την εμμονή του να δικαιολογήσει μια αριστερίστικη και ανεύθυνη πολιτική..» κινητοποιώντας ακόμα και το Σολωμό!

Τέλος πάντων, δυστυχώς και αυτή τη φορά ή άγνοια και ο φανατισμός της μιας και μοναδικής «αριστερής» και «επαναστατικής» αλήθειας συμβάδισαν «χέρι-χέρι» με την μοναδική αλήθεια της θρησκευτικής πίστης των ημερών. Μεταφέρω σε εισαγωγικά το κείμενο του Κ. Γεωργουσόπουλου στα «ΝΕΑ» ο οποίος, αφού αναφέρεται σε κάποιους παλιούς πολιτικούς, απαντά πραγματικά αποστομωτικά:

«Κανένας από τους προαναφερθέντες πολιτικούς δεν θα έκανε την γκάφα του Αλέκου Αλαβάνου και αν την έκανε, ανθρώπινα είναι τα λάθη, δεν θα έσπευδε να τη θεμελιώσει μ΄ όλα τα κωμικά επιχειρήματα που επιστράτευσε. Θα ζητούσε απλώς συγγνώμη, δεδομένου πως ρητώς δεν δρέπει δάφνες σολωμισμού. Ο Σολωμός χρησιμοποιεί την ίδια λέξη Βία, ναι Βία, με τόνο στο γιώτα και στον Ύμνο και στην Ωδή στον Μπάυρον και στη Γυναίκα της Ζάκυθος και στους Ελεύθερους Πολιορκημένους και στον «Λάμπρο» πάντα με τη σημασία «Βιασύνη». Πάντα. Π.χ. «Πάντα με βία το τρέξιμο και πάντα ο ζωντανός τ΄ αραχνιασμένα σέρνει» (Λάμπρος).

Όταν μάλιστα ο Σολωμός γράφει τον Ύμνο (1826) ο Μαρξ είχε ακόμη νταντά για να έχει ωριμάσει ό,τι ο κ. Αλαβάνος πάει να συνδυάσει με τη «βία ως μαμμή της Ιστορίας». Ο Σολωμός κάνει ρητές αναφορές στον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, όπου η Βία είναι βωβό πρόσωπο και επιστατεί στην καθήλωση του Τιτάνα. Κι όμως αγνοεί τη λέξη με τη σημασία του κ. Αλαβάνου σε όλο το έργο του. Αν ο κ. Αλαβάνος ήθελε σήμερα να παραπέμψει στον Σολωμό, αντί των γλωσσικών ακροβασιών του καλό θα ήταν να αναφερθεί στο εξής: «Πώς πάει το έθνος, πώς δουλεύει;» «Έχεις δει να μαδάνε την κότα και ο αέρας να συνεπαίρνει τα πούπουλα; Έτσι πάει το έθνος»…»

Θα το ξαναπώ: Δυστυχώς σε αυτήν τη χώρα οι κύριες αντιθέσεις στην πολιτική δεν κυμαίνονται μεταξύ της δεξιάς και της αριστεράς αλλά μεταξύ της βίας της γελοιότητας και της ανοχής της σοβαρότητας..

Το κείμενο του Γεωργουσόπουλου ΕΔΩ

Το προηγούμενο δικό μου κείμενο ΕΔΩ

Advertisements