Εντυπωσιασμένη έως και βαθύτατα συγκινημένη φαίνεται η τηλεκριτικός της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» κα Διαμαντάκου από την παιδαριώδη επιχειρηματολογία που αντάλλαξε ένας καθηγητής με ένα δημοσιογράφο πάνω στο αιώνιο ζήτημα που απασχολεί την ανθρωπότητα, δηλαδή ..ποιος είναι πιο σημαντικός και επομένως μεγαλύτερος Έλληνας όλων των εποχών, ένας φιλόσοφος ή ένας ..γιατρός; Ο Σωκράτης ή ο ..Παπανικολάου;

rialiti megaloi ellinesΜιλάμε για τους δυστυχείς «Μεγάλους Έλληνες» και την «κριτική» που άσκησε στο ομώνυμο ριάλιτι η κα Διαμαντάκου. Παρότι λοιπόν η σοβαρή τηλεκριτικός διαπιστώνει, ακροθιγώς βεβαίως, ότι ο τηλεοπτικός λόγος «επέτρεψε» να «εξαφανιστούν οι εποχές και ο χρόνος».. ότι οι «μεγάλοι» μετατράπηκαν σε «έγκλειστους» παίχτες του τύπου «Μπιγκ Μπράδερ όπου κάθε εβδομάδα ψηφιζόταν ένας για αποχώρηση».. ότι «αυτό που μας έμεινε ήταν η κυριαρχία των όρων της τηλεόρασης στην Ιστορία, τη μνήμη και τον λόγο».. Εν τούτοις, αναλαμβάνει να περισώσει την ισοπέδωση που διέπραξε ο Σκάι στην ιστορία και στις εναπομείνασες ελάχιστες αξίες μας, να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να θαυμάσει τα «σπουδαία επιχειρήματα» που «ισορρόπησαν ανάμεσα σε γνώση και συναίσθημα»..

Το μόνο που φάνηκε να την ενοχλεί είναι ότι «η εντυπωσιακή επιχειρηματολογία στριμωχνόταν στους όρους της τηλεοπτικής ταχύτητας», αλλά σπεύδει να το δικαιολογήσει και αυτό τονίζοντας «ότι η μορφή του ντιμπέιτ έδινε ρυθμό και ένταση στην ανταλλαγή των επιχειρημάτων, κάνοντας τον διάλογο να μοιάζει με συναρπαστικό ζάπινγκ στην Ιστορία». Η εξαφάνιση των εποχών και του χρόνου, λέει, επέτρεψε «να αναδειχθούν τα πρόσωπα με βάση τις αρετές χάρη στις οποίες έμειναν στην Ιστορία..» και επισημαίνει ότι «προκειμένου να διευκολυνθεί η σύγκριση των προσωπικοτήτων» η συζήτηση είχε χωριστεί σε άξονες με βάση αρετές που χαρακτηρίζουν τις μεγάλες προσωπικότητες (ανδρεία, ευσπλαχνία, ευφυΐα κ.λπ.).. Για παράδειγμα, Παπανικολάου- Σωκράτης συγκρίθηκαν στην ..«ευσπλαχνία» (!)

Παραθέτει δε την «εντυπωσιακή επιχειρηματολογία» που αντάλλαξαν η Μαρία Χούκλη ως «εκπρόσωπος» του Παπανικολάου με τον καθηγητή (φιλοσοφίας παρακαλώ..)Βασίλη Καρασμάνη ως «εκπρόσωπο» του Σωκράτη.
«Μ.Χ.: Ο Παπανικολάου για να πετύχει το όνειρό του έφτασε να ράβει κουμπιά, να πουλάει χαλιά, έκανε το όραμά του πράξη, κατάφερε να σώσει τον άνθρωπο, να δώσει ζωή.
Β.Κ.: Ο Σωκράτης θέλει να κάνει τον άνθρωπο καλύτερο, δεν θεραπεύει σώματα αλλά ψυχές, χτίζει χαρακτήρες.
Μ.Χ.: Αν δεν υπάρχει σώμα για να κατοικεί η ψυχή, τότε όλα είναι μάταια..»

Ειλικρινά κα Διαμαντάκου, προβληματίζομαι εντόνως πλέον, αν ένας γιατρός είναι πιο σημαντικός από έναν τηλεκριτικό όπως εσείς.. Γιατί αν δεν είχατε σώμα για να κατοικεί η ψυχή σας, πώς θα γράφατε;  Αν δεν ήσασταν υγιής πώς θα κάνατε τόσο αμερόληπτες και εύστοχες κριτικές; Προφανώς δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στον κόσμο από έναν γιατρό γιατί, τι θα έκανε ο πολιτικός, ο στρατιωτικός, ο καλλιτέχνης, ο μηχανικός, αν δεν ήταν υγιής; Πως ένας φιλόσοφος θα παρήγαγε σκέψη αν δεν είχε σώμα; Αλλά πάλι, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, μήπως ένας μηχανικός είναι πιο σημαντικός από έναν γιατρό γιατί, αν ο γιατρός δεν είχε μια στέγη πάνω απ το κεφάλι του ή τα κατάλληλα μηχανήματα, πως θα χειρουργούσε μέσα στη βροχή; Για να μη σας πω ότι ένας έμπορος τροφίμων, δηλαδή ο Βασιλόπουλος, είναι πιο σημαντικός και από το φιλόσοφο και το γιατρό και το μηχανικό, ακόμα και από έναν χορευτή, γιατί, χωρίς τροφή πώς θα μπορούσε να χορέψει το νηστικό αρκούδι;..

Ένας απλός τηλεθεατής βέβαια, εφοδιασμένος με την κοινή λογική, θα έλεγε, σιγά ρε παιδιά! Συγκρίνονται ποτέ ανόμοια πράγματα; Γιατροί, φιλόσοφοι, πολιτικοί, ηθοποιοί, στρατηγοί, δικτάτορες, διάσημα «ψώνια», ποδοσφαιριστές, όλοι στο ίδιο τσουβάλι;  Να συγκρίνουμε τα μοναδικά ιερά και όσια που μας απέμειναν, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, με τους ..ποδοσφαιριστές επειδή αυτό προέκυψε από μια γελοία και ανόητη «ψηφοφορία» για να κάνει μάρκετινγκ ο Σκάι; Αν αυτό δε λέγεται ο φασισμός της ισοπέδωσης τότε πως λέγεται; Τι θα πει μπαίνουν στη «ψηφοφορία» όλοι αυτοί για το ποιος είναι σημαντικότερος; Έτσι αντιλαμβάνεστε τη Δημοκρατία; Αλλά και πάλι, αν σώνει και καλά πρέπει να γίνει κάποια σύγκριση, δήθεν για τη διάδοση της γνώσης,  τι το λογικότερο να συγκριθούν οι γιατροί με τους γιατρούς, οι ηθοποιοί με τους ηθοποιούς, οι φιλόσοφοι με τους φιλοσόφους, τα ψώνια με τα ψώνια, κλπ; Στην ..αρετή της ευσπλαχνίας θα συγκριθούν, ή έκαστος στο είδος του και ο Λουμίδης στους καφέδες; ΄Η μήπως θα συγκριθούν στην αρετή της ..υπομονής, όπου βεβαίως ο σημαντικότερος Έλληνας όλων των εποχών και πολιτισμών θα αναδειχθεί ο μαλάκας, απ την πολύ υπομονή, καθημερινός Έλληνας;  Και τελικά τι σημαίνει πιο σημαντικός; Αν ο στρατηγός δεν είχε τους στρατιώτες να σκοτώνονται, τι θα ήταν; Μόνος του πολεμούσε; (όπως λέει και ο Μπρέχτ σε ένα θαυμάσιο ποίημα).

Έχουμε λοιπόν και λέμε κα Διαμαντάκου. Κατ αρχάς είστε μια σημαντική κριτικός, εφόσον έχετε σώμα και δεν χρειάζεστε γιατρό, διότι τότε θα ήταν αυτός σημαντικότερος από εσάς.. Επομένως, είτε είστε αφοπλιστικά α-νόητη (με την έννοια του λογικού θετικισμού το λέω, μη παρεξηγιέστε) που αποδέχεστε και δικαιολογείτε την σύγκριση των μπρόκολων με τα ποδήλατα, είτε η τηλεκριτική σας είναι εντεταλμένη και κατευθυνόμενη.. Ψηφίζω το τελευταίο και σας καταλαβαίνω γιατί, αλίμονο.. Στο Αλαφουζέικο δουλεύατε τόσα χρόνια.. Αλήθεια, τότε, είχατε γράψει ποτέ καμιά «αρνητική» κριτική για τον Σκάι ή όπως και τώρα, που δουλεύετε στο ΔΟΛ, βλέπετε το ΜΕΓΚΑ ως το τελειότερο και σημαντικότερο κανάλι του κόσμου; Αχ κυρία Διαμαντάκου μου, όχι μόνο η ιστορία, αλλά και η κριτική έγινε παρωδία..

Ολόκληρο το κείμενο της κας Διαμαντάκου ΕΔΩ

Μια δική μου κριτική ΕΔΩ

Advertisements