Ξύπνησα καταϊδρωμένος από ένα φοβερό εφιάλτη. Ήμουν ..ακυβέρνητος! Είχαν λέει σκύψει πάνω στο πρόσωπο μου ο Πρετεντέρης, ο Ευαγγελάτος, Ο Κακαουνάκης και η θηλυκή εκδοχή του η Κάτια Μακρή, ο Καψής, η Σπυράκη και σύσσωμη η δημοσιογραφία της διαπλοκής και με έφτυναν αηδιασμένοι. –Φτού σου ακυβέρνητε! –Ου να μου χαθείς ακυβέρνητε! –Ζώον ελεεινό και ακυβέρνητο! Η αλήθεια είναι ότι δεν με πείραξαν και τόσο οι χοντρές ροχάλες που μαστίγωναν το πρόσωπο μου, ούτε καν αυτές του Κακαουνάκη, όσο αυτή η απαίσια βρισιά που μου τρύπαγε το μυαλό. Ακυβέρνητος! Ήμουν ακυβέρνητος! Κάποια στιγμή στέγνωσαν τα βρωμερά σάλια της διαπλοκής και όταν άρχισα να συνειδητοποιώ την κατάσταση μου, μ έπιασε τρόμος..

γέρος σε κατάσταση ακυβερνησίας..

γέρος σε κατάσταση ακυβερνησίας..

Δεν υπήρχε λέει αυτοδυναμία και το τιμόνι της χώρας αντί για ένα κόμμα το είχαν αναλάβει δύο! Εξωφρενικό! Είχαν μάλιστα μπει στην κυβέρνηση και άνθρωποι εκτός κομμάτων, σοβαροί και συγκροτημένοι με διάθεση να προσφέρουν χωρίς να προτάσσουν το προσωπικό τους συμφέρον.. Το χειρότερο απ όλα ήταν ότι είχαν αναγκαστεί να συνεργαστούν στη βάση ενός ελάχιστου προγράμματος εξόδου της χώρας από τη κρίση, με το μικρότερο δυνατό κόστος για τους πολλούς και το μεγαλύτερο για τους λίγους, το οποίο μάλιστα, εκτός από ορισμένες απαραίτητες αλλαγές στη λειτουργία του κράτους, άνοιγε και μια προοπτική ανάπτυξης για τον τόπο.. Το ένα κόμμα ήλεγχε το άλλο, οι αρχηγοί και οι αυλικοί τους δεν έκαναν ότι ήθελαν, έδιναν κάποιο λόγο και λογαριασμό, γίνοταν συσκέψεις, ενώ οι βουλευτές δεν κρέμονταν στο μαλακό υπογάστριο του αρχηγού τους αλλά για πρώτη φορά είχαν και αυτοί κάποια γνώμη και μια παρέμβαση πιο ουσιαστική..

Ζούσα δηλαδή μέσα στον εφιάλτη μιας νέας κουλτούρας τόσο πρωτόγνωρης, όσο και τρομαχτικής! Πάνε εκείνες οι παραδεισένιες εποχές της αυτοδυναμίας και των ισχυρών κυβερνήσεων! Είχα την τύχη να γεννηθώ και να μεγαλώσω μέσα στην αυτοδυναμία του λαμόγιου, στην ισχυρή κυβέρνηση του αδίστακτου πολιτικού, του απατεώνα, του συνδικαλισταρά με τα λερωμένα σώβρακα, του αυταρχισμού και της αλαζονείας, του «σε εμένα έλαχε ο κλήρος», του «μαντριού» και των προβάτων, της διαφθοράς, της διαρκούς λιτότητας, της φτώχειας και της κοινωνικής αναλγησίας, εν ολίγοις των ισχυρών κυβερνήσεων και κοινοβουλευτικών δικτατοριών όπου αποφασίζει μόνο ο αρχηγός και η ισχυρή διαπλοκή ενώ όλοι οι άλλοι το βουλώνουν χαρωπά, όπως και χαρωπά τους έμαθαν να χειροκροτούν την κατάντια τους ακούγοντας τους προεκλογικούς λόγους στα τηλεοπτικά μπαλκόνια..

Αυτές τις κυβερνήσεις γουστάρω.. Τις ισχυρές και αυτοδύναμες! Θέλω να είμαι σίγουρος ότι θα με πηδάνε ανεξέλεγκτα χωρίς να αναγκάζομαι ούτε καν να διαμαρτύρομαι.. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ το να σε γαμάνε και να γκρινιάζεις.. θέλω να νιώθω πάνω μου τον ισχυρό.. Έτσι τη βρίσκω.. Προτιμώ τη σιγουριά του «μία από τα ίδια».. Δεν θέλω να βλέπω τον εαυτό μου ακυβέρνητο ούτε καν σε φωτογραφία! Θέλω να είμαι αραχτός, να μην κάνω απολύτως τίποτα, παρά μόνο να παρακαλάω για να ζήσω.. Θέλω να με κυβερνάνε χωρίς να με ρωτάνε! Μισώ τις ερωτήσεις, μισώ τη δράση, μισώ την αμφισβήτηση, μισώ την αλλαγή, μισώ τον εαυτό μου ρε γαμώτο!

Advertisements