Τούτες τις «άγιες» μέρες κλέψτε μια κονσέρβα από ένα σουπερμάρκετ για να χορτάσετε την πείνα σας! Έτσι προτρέπει ένας Άγγλος ιερέας το πεινασμένο ποίμνιο του και έχει ξεσηκώσει την οργή του εκκλησιαστικού ιερατείου, των ταγών της έννομης τάξης και φυσικά των πάσης φύσεως εμπόρων αυτής της κοινωνίας.. Εφόσον «η κοινωνία έχει απογοητεύσει τους κατατρεγμένους, προτιμώ αυτοί οι άνθρωποι να κλέβουν μια κονσέρβα μικρής αξίας από το να οδηγηθούν σε περισσότερο ακραίες λύσεις», να ληστέψουν, να εκπορνευτούν και να σκοτώσουν, λέει ο υπέροχος αυτός άνθρωπος κι ας είναι ιερέας, δηλαδή εξ ορισμού εκπρόσωπος του ανύπαρκτου που εφευρέθηκε για να στηρίζει το υπαρκτό της καθεστηκυίας τάξης και ασφάλειας..

Προτρέπει λοιπόν ο ιερέας στη βία κατά του μόχθου του άλλου και στην κλοπή; Ποιος είναι ο μόχθος και ποιος είναι ο κλέφτης; Σε έναν κόσμο όπου υπάρχει αμύθητος πλούτος και άφθονη τροφή για όλους, η φτώχεια δεν είναι έλλειψη προσπάθειας, εργατικότητας, ή έλλειψη ικανότητας και εξυπνάδας. Δεν είναι τα αρπαχτικά οι πιο έξυπνοι και ικανοί, αλλά μάλλον οι πιο θρασείς, άπληστοι και αδίστακτοι.. Την φτώχεια την δημιουργεί η κοινωνική αδικία και η συσσώρευση του παγκόσμιου πλούτου στις τσέπες ελάχιστων που «πέτυχαν» χάρις σε ένα συγκερασμό πολλών παραγόντων, τύχης, καταγωγής, διασυνδέσεων, κλπ, και προ παντός  αφαίμαξης της υπεραξίας και υποστήριξης της κερδοσκοπίας και της συσσώρευσης από ένα ολόκληρο σύστημα νόμων, θεσμών και θρησκειών..

Μιλάμε λοιπόν τώρα για τον ρεαλισμό της πλήρους απογοήτευσης και της απελπισίας.. Αλήθεια, εφόσον ποτέ δεν αρκεί η φιλανθρωπία, ακόμα και αν αυτή είναι ειλικρινής, με ποιόν άλλον τρόπο θα μπορούσαν να επιβιώσουν οι κατατρεγμένοι χωρίς όμως να αποσταθεροποιηθεί ένα σύστημα που στηρίζει κάθε θεός και δαίμονας; Ας κλέψουν λοιπόν μια κονσέρβα χωρίς να θίγεται ούτε και στο ελάχιστο ο πλούτος του κατέχοντα. Και ας μην σπεύσουν κάποιοι να πουν ότι η πράξη της κλοπής είναι το ίδιο καταδικαστέα, είτε κλέψεις μια τσίχλα είτε μια ολόκληρη περιουσία. Όχι δεν είναι το ίδιο! Είναι πολύ διαφορετικό να κλέψεις μια κονσέρβα για να ζήσεις παρά να αναρριχάσαι και να «πετυχαίνεις» κλέβοντας διαρκώς τις ζωές των άλλων. Δεν υπάρχει ένα γενικώς καλό ή γενικώς κακό. Στην κάθε κοινωνία κυριαρχούν και επιβάλλονται κάποιες αξίες και σήμερα επικρατούν αυτές του ανελέητου ατομικισμού. Όταν το επίσημο σύστημα ζωής ευλογεί την με κάθε τρόπο επιδίωξη του ατομικού συμφέροντος στη θέση του συλλογικού και δημόσιου, γιατί πρέπει οι ήρωες να είναι μόνο οι κατατρεγμένοι; Γιατί οι «έχοντες» κλέβουν νομίμως και οι μη «έχοντες» παρανόμως; Τι να κάνουν για να ζήσουν και οι λιμοκτονούντες; Να περιμένουν πότε ο ..Γιώργος θα κάνει την αναδιανομή των αγαθών; Να πάρει δηλαδή περίπου ένα ευρώ την ημέρα από την τσέπη των εχόντων, γιατί τόσο πήρε με την περιβόητη «έκτακτη εισφορά» στους πλούσιους και να το διανείμει στους φτωχούς; Τουλάχιστον να τους έπαιρνε ό,τι διαθέτουν μόνο ένα βράδυ για γαρδένιες στα μπουζούκια θα καβατζάραμε την κρίση..

Ναι το ξέρω, παραγίνομαι αναρχικός.. Πως όμως να αντέξω τούτες τις «άγιες» μέρες την δήθεν «μέριμνα» προς τους φτωχούς από ένα κόσμο αδυσώπητο που όχι μόνο δεν παραχωρεί ούτε μια δεκάρα από τον αστείρευτο πλούτο του, ούτε ένα ψίχουλο από τον πακτωλό των αγαθών του αλλά στύβει ολοένα και περισσότερο τις άδειες πια σάρκες τους και πολύ περισσότερο τώρα, σε τούτη την περίοδο μιας κρίσης που οι ίδιοι οι «έχοντες» και η απληστία τους δημιούργησαν;  Δηλαδή τι θάπρεπε να πει αυτός ο ιερέας; Να περιμένει πότε θα ευοδωθεί ο «καθώς πρέπει» αγώνας; Να περιμένει πότε θα ευοδωθούν οι αγώνες της ..Αλέκας και της όποιας επί γης αραχνιασμένης αριστεράς, που χωρίς ένα διαφορετικό αξιόπιστο όραμα ζωής, παλεύει μεν όντως για μια συνολικότερη, ριζικότερη και μονιμότερη κατανομή του πλούτου, για την αναβάθμιση της εργασίας, την ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής, πλην όμως χωρίς αποτέλεσμα; Και ως τότε, ποιος θα ζει και θα μπορεί να σταθεί στα πόδια του για να αγωνιστεί ρε αδέλφια; Χρόνια πολλά ρε γαμώτο.. Εγώ σας συγχωρώ..