H απαίτηση είναι παλλαϊκή και εκφράζεται οργισμένα, ακόμη και υστερικά: οι κλέφτες να πάνε φυλακή. Μαζί ακούγονται και άλλα οριακά: γιούχα κατά πολιτικών, να καεί η Βουλή, τέτοια. Η κυβέρνηση εισάκουσε τις κραυγές. Λίγες μέρες μετά την τεράστια διαδήλωση με τη φρικτή κατάληξη, ελάχιστες μέρες μετά την επιβολή των δρακόντειων μέτρων του ΔΝΤ, η κυβέρνηση άρχισε να ικανοποιεί το λαϊκό αίσθημα.

Πώς; Οι πρώτες πράξεις τείνουν προς έναν εύκολο εντυπωσιασμό. Οι μπουλντόζες που ισοπεδώνουν το ήδη ερείπιο, το φάντασμα της «Φαντασίας», ενώπιον του πρωθυπουργού, της αρμοδίας υπουργού και των καμερών κραυγάζουν έναν υπερβολικά εύκολο συμβολισμό. Δεν αμφιβάλλουμε για τις ευγενείς προθέσεις της κυβέρνησης, αλλά θα περιμέναμε κάτι πιο ουσιώδες: λ.χ. να σταλούν οι Komatsu και οι Liebherr αθόρυβα στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη, στις Κυκλάδες, προς εκτέλεσιν χρονίως ανεκτέλεστων εντολών κατεδάφισης αυθαιρέτων. Οχι ερειπίων και εγκαταλειμμένων, αλλά επαύλεων με πισίνα καμουφλαρισμένη για να μην την πιάνει ο δορυφόρος.

Παρόμοια επικοινωνιακότητα χαρακτηρίζει το τελετουργικό ξεφώνισμα των φοροδιαφεύγοντων γιατρών. Η κυβέρνηση παραδίδει στη χλεύη πολίτες οι οποίοι έχουν παραβιάσει τον φορολογικό κώδικα, χωρίς να υπάρχει σχετική εισαγγελική εντολή, χωρίς τελεσιδικία, παραβιάζοντας τα ατομικά δικαιώματα. Είναι προφανές ότι το ξεφώνισμα γίνεται για να κατευναστεί η λαϊκή οργή. Εν τω μεταξύ τα εικονικά τιμολόγια προβεβλημένων εταιρειών, τα θηριώδη ανείσπρακτα πρόστιμα, η μεγάλη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή εξακολουθούν να παρκάρουν στο αρχείο του υπουργού. Η τέτοια επικοινωνιακότητα είναι τυπικός λαϊκισμός· δεν παράγεται έτσι πολιτική, δεν παράγεται μόνιμο αποτέλεσμα. Η οργή δεν κατευνάζεται, απεναντίας ίσως φουντώσει. Εχουμε να λέμε για το «σύστημα Τσουκάτου-Πανταγιά», το «σύστημα Ρουσόπουλου», για μηχανισμούς χειραγώγησης των ΜΜΕ και παραγωγή επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων. Ετσι βούλιαξε η χώρα.. Ευρισκόμενοι τώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης έχουμε το περιθώριο να αφήσουμε ένα νέο σύστημα επικοινωνιακών βεγγαλικών να υποκαταστήσει την παραγωγή πραγματικής πολιτικής;

Νίκος Γ. Ξυδάκης

Advertisements