Τάχουμε πει αυτά εδώ και πολύ καιρό και τώρα έρχονται και τα πανεπιστημιακά πειράματα και οι έρευνες να τα επιβεβαιώσουν. Τι τους θες, λέγαμε,  αγαπητή «φίλη» και «φίλε» τους 600 τόσους «φίλους», τους 1500, τους 3000 και βάλε; Τους ξέρεις όλους; Μιλάς με όλους; Είσαι καλλιτέχνης και μαζεύεις φαν; Να το καταλάβω.. Προβάλεις κάτι, διαφημίζεις κάτι, ένα προϊόν, μια δουλειά, τις δημιουργίες σου τέλος πάντων, κάποια δραστηριότητα, κάποιες απόψεις και ιδέες; Να το καταλάβω.. Αν δεν κάνεις τίποτα απ όλα αυτά τότε τι κάνεις; Συλλογή φίλων; Καλύτερα δεν είναι να μαζεύεις γραμματόσημα και πεταλουδίτσες; Εντάξει καταλαβαίνω ότι μερικοί και μερικές είναι σπάνια συλλεκτικά κομμάτια απείρου κάλλους και βάθους και απίστευτου κιτς που αξίζουν να διασώζονται σε μια συλλογή και να επιδεικνύονται στις επερχόμενες γενεές ως αντιπροσωπευτικά δείγματα του σύγχρονου πολιτισμού μας.. (αλήθεια, πως εξηγείται η σύμπτωση που οι περισσότερες νεαρές με τους χιλιάδες φίλους σουφρώνουν τα χείλια τους σαν ψάρια στο προφίλ τους; Το ερευνώ αλλά ακόμα δεν έχω καταλήξει..)

Εδώ όμως μιλάμε για επικοινωνία, το ζητούμενο είναι η επικοινωνία, αλλά το μόνο που δεν παρατηρείται, τουλάχιστον σε τέτοιες μαζικές καταστάσεις, είναι η επικοινωνία.. Τι σημαίνουν λοιπόν αυτές οι «κυβερνοφιλίες»; Πόσο επικοινωνούν ουσιαστικά οι «φίλοι» μεταξύ τους, πόσο αληθινός είναι ο εαυτός που προβάλουν, πόσο αληθινά εκφράζουν τα συναισθήματα τους, πόσο ουσιαστική και ανθρώπινη είναι η εικονική σχέση που αναπτύσσεται;

Όπως γράφει στην Athens Voice ο Πολυδεύκης Παπαδόπουλος οι νέοι στις ΗΠΑ είναι  κολλημένοι στις οθόνες των ψηφιακών μέσων παρουσιάζοντας συμπτώματα εξάρτησης παρόμοια με εκείνα του τζόγου και του αλκοόλ. Πείραμα του Πανεπιστημίου του Maryland σε 200 φοιτητές έδειξε ότι η αποχή από τα ψηφιακά μέσα ισοδυναμεί με άγχος, νευρικότητα, ατονία και κατάθλιψη, και παρομοιάζεται με απουσία της οικογένειας και των φίλων.. Περισσότερο εθισμένα είναι τα κορίτσια.. Όσο για το ζητούμενο δηλαδή την επικοινωνία μεταξύ των «φίλων» οι έρευνες δείχνουν ότι έτσι και αλλιώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να επιτρέψει βαθιές και ουσιαστικές σχέσεις με περισσότερους από μία χούφτα ανθρώπους. Υπολογίζεται ότι οι άνθρωποι μπορούν να έχουν πραγματικές σχέσεις μ’ έναν κύκλο περίπου 150 ατόμων. Πρόκειται για το λεγόμενο αριθμό Dunbar (από το όνομα του Βρετανού ανθρωπολόγου Robin Dunbar, που διατύπωσε το λεγόμενο cognitive limit). Ο αριθμός αυτός θέτει τα όρια μεταξύ αυτών που μπορούμε να έχουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και εκείνων που μπορεί να συμπαθούμε και ίσως να έχουμε μία ευχάριστη συζήτηση, αλλά δεν μπορούν να θεωρηθούν προσωπικοί φίλοι. Πρόσφατες έρευνες επίσης των πανεπιστημίων Πρίνστον και UCLA καταλήγουν ότι η πυκνή ηλεκτρονική επικοινωνία μειώνει το ενδιαφέρον για διαπροσωπική επικοινωνία και την κάνει πιο δημόσια και πιο επιφανειακή…

Ποιο λοιπόν είναι το κίνητρο και το όφελος της συλλογής φίλων όταν αποδεδειγμένα πλέον δεν είναι η επικοινωνία; Γιατί «συλλέγεις» χωρίς να επικοινωνείς;

Προφανώς πρόκειται για μια προσπάθεια αυτοεπιβεβαίωσης του εαυτού και μάλιστα σε αρρωστημένη μορφή.. Υποτίθεται ότι βρίσκουμε στο εικονικό αυτό που μας λείπει στο πραγματικό.. Και λέω υποτίθεται, γιατί αυτός ο τρόπος αυτοεπιβεβαίωσης δεν είναι μόνο άκρατη ματαιοδοξία και αρρώστια, αλλά είναι και αδιέξοδος. Είναι ένα τούνελ αφόρητης μοναξιάς και το μόνο που διαφαίνεται στο βάθος του είναι μια απέραντη κατάθλιψη και αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι διάφοροι «συλλέκτες φίλων» και ας με βρίζουν τούτη τη στιγμή.. Αλλά να μην τα ξαναγράφω. Δεν είναι όλα μαύρα στο φατσοβιβλίο..  Για περισσότερα, κλικ ΕΔΩ

Και ΕΔΩ..

Advertisements