Τα sites κοινωνικής δικτύωσης δεν συνδέουν τους ανθρώπους, αντιθέτως, τους απομονώνουν από την πραγματικότητα προκαλώντας στον ψυχισμό τους κάτι σαν σύγχρονη τρέλα.. Αυτό ισχυρίζεται στο νέο βιβλίο της «Μόνοι Μαζί» η κορυφαία κοινωνιολόγος Σέρι Τερκλ, καθηγήτρια στο ΜΙΤ.

Οι φρενήρεις ρυθμοί με τους οποίους επικοινωνούμε online μέσω του Τwitter, του Facebook και των γραπτών μηνυμάτων «οδηγούν σε μία ψυχοπαθολογική συμπεριφορά». Έχει βρεθεί σε κηδείες λέει η Σέρι Τερκλ όπου οι πενθούντες συγγενείς ελέγχουν κάθε δύο λεπτά το iΡhone τους. Η τεχνολογία, επισημαίνει, απειλεί να κυριαρχήσει επί της ζωής μας και να μας απομονώσει από την επαφή με τους άλλους ανθρώπους. Μας δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι μας επιτρέπει να επικοινωνούμε καλύτερα, ενώ η αλήθεια είναι ότι μας κάνει να ζούμε σε μία κυβερνο-πραγματικότητα πολύ κατώτερη, και συχνά πιο σκληρή, από τον πραγματικό κόσμο. Κλασικό παράδειγμα θεωρείται η περίπτωση της άτυχης Σιμόν Μπακ. Είχε 1.048 «φίλους» στο Facebook, όταν όμως ανακοίνωσε ότι θα αυτοκτονήσει δεν βρέθηκε κανένας να την αποτρέψει, και ούτε ένας δεν προσπάθησε να τη σώσει, κάτι που δεν θα μπορούσε να συμβεί τόσο εύκολα στην πραγματική ζωή..

Τα ίδια υποστηρίζει και ενα άλλο μπεστ σέλερ, του Νίκολας Καρ, που κυκλοφόρησε πρόσφατα στις ΗΠΑ με τον τίτλο «Στα ρηχά: Να τι κάνει το Ιnternet στο μυαλό μας». Το βασικό ανθρώπινο ένστικτο για αναζήτηση νέων πληροφοριών και κοινωνική δικτύωση μας έχει εθίσει στο «εύκολο αλλά ρηχό» ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Πολλοί υπάλληλοι γραφείου ελέγχουν τα e-mail τους ως και 30 φορές την ώρα. Αυτό που κάνει ακόμη πιο ακαταμάχητα τα ψηφιακά μηνύματα είναι η αβεβαιότητα. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα ότι κάποιο σημαντικό e-mail περιμένει να το ανοίξουμε, παρ΄ ότι ξέρουμε πως τα περισσότερα μηνύματα που έρχονται online είναι ασήμαντα..

Έχουμε λοιπόν γίνει σαν τα ποντίκια σε εργαστήριο υψηλής τεχνολογίας, σαν πειραματόζωα που πατάμε άσκοπα μοχλούς με την ελπίδα ότι θα κερδίσουμε κάποια ψίχουλα κοινωνικής ή διανοητικής τροφής, κάποια ψίχουλα επιβεβαίωσης του εαυτού μας μέσα σε ένα όντως πολύ σκληρό και κατά κανόνα μάταιο εικονικό χώρο, όπως λένε οι ειδικοί;

Τελικά ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι αυτές οι διαπιστώσεις προσεγγίζουν και άλλες πλευρές της αλήθειας για το διαδίκτυο και το  facebook; Η αξιοποίηση της τεχνολογίας με ελεγχόμενο τρόπο δεν είναι ψυχοπαθολογία.. Ούτε η ανάγκη να βρούμε έστω και στον εικονικό χώρο αυτό που δεν βρίσκουμε στον πραγματικό είναι ψυχοπαθολογία.. Αρρώστια είναι όταν απομονωνόμαστε και υποκαθιστούμε την κοινωνική πραγματικότητα από την εικονική, ζώντας στην κυριολεξία μέσα σε αυτήν.. Όταν μέσα στο εικονικό σπαταλάμε την αγάπη μας, τη χαρά μας, τη ψυχαγωγία μας, τη λύπη μας, το μίσος μας, το πάθος μας, τη καψούρα μας, αφήνοντας δίπλα μας τη ζωή να περνάει απαρατήρητη.. Όταν η ανάγκη για επιβεβαίωση παίρνει παθολογικές μορφές και εκδηλώνεται σε βάρος του άλλου, όταν το εγώ μεγεθύνεται σε εκρηκτικό βαθμό, όταν ακόμα και το ίδιο μας το λογικό κτυπάει το καμπανάκι του κινδύνου, αλλά εμείς δεν έχουμε την δύναμη να πούμε ένα σκέτο όχι την κατάλληλη στιγμή.. Όχι, δεν πιστεύω ότι  το διαδίκτυο, το facebook μας παραλαμβάνει υγιείς και μας βγάζει τρελούς.. Απλώς σαν έτοιμοι καψούρηδες από καιρό.. σαν θαρραλέοι ζήτουλες της αγάπης αποχαιρετούμε την πραγματικότητα που φεύγει..

Άλλες σκέψεις για το φέις, κλίκ  ΕΔΩ και ΕΔΩ