Δεν μπορούμε που δεν μπορούμε να απελευθερώσουμε τη χώρα μας, τουλάχιστον ας κοιτάξουμε λίγο τον εαυτό μας και τα προσωπικά μας. Είναι πολλά αυτά που πλακώνουν την ψυχή αλλά ίσως το κυριότερο, γιατί αφορά την ίδια μας την οικογένεια, είναι ο γάμος. Συνήθως το τέλος του καλοκαιριού είναι η εποχή που αποκαλύπτει και το ουσιαστικό τέλος μιας σχέσης ή ενός γάμου. Φέτος, στην χώρα του μνημονίου, λίγοι κατάφεραν να κάνουν διακοπές και ακόμα λιγότεροι να «σώσουν» το γάμο τους στις διακοπές όπως ήλπιζαν.. Δηλαδή κι αυτοί που τον «έσωσαν», κάπως έτσι όπως ο Γκιόργκος «σώζει» την πατρίδα τον έσωσαν.. τέλος πάντων..

Τώρα πια ξέρουν ότι στις διακοπές αντί να ανανεώνεται η σχέση, συνήθως γίνεται ακόμα πιο βαριά και ασήκωτη. Ενώ οι δυστυχείς παντρεμένοι ονειρεύονταν ότι η αλλαγή παραστάσεων, η χαλάρωση και ξεκούραση του καλοκαιριού θα έλυναν ως διά μαγείας όλα τους τα προβλήματα, ότι θα είχαν περισσότερο χρόνο «για μας» και «τη σχέση μας», ακόμα και ότι θα ξανα-ερωτεύονταν το έτερον ήμισυ, ότι θα έπαιρναν φωτιά τα ξενοδοχεία και θα διαλύονταν τα κρεβάτια από τα ασυγκράτητα «πηδήματα», αλίμονο το όνειρο βγήκε απατηλό. Παιδιά-σκυλιά και οικονομικά αδιέξοδα, ακόμα και το ίδιο το άγχος για την ανανέωση της σχέσης φόρτισε αρνητικά την ανανέωση. Τα συσσωρευμένα  προβλήματα αναδύθηκαν απρόσμενα στον αφρό, το παραμικρό μεγεθύνθηκε ανεξέλεγκτα και όποιος τόλμησε να το σύρει απ τον βυθό για να το «κουβεντιάσει», διαπίστωσε με τρόμο ότι κουβαλούσε μαζί του όλη τη σαβούρα πολλών χρόνων μαζί..

Φυσικά τις περισσότερες φορές δεν φταίει ούτε ο ένας ούτε και ο άλλος.. Πρώτα απ όλα φταίει ο ίδιος ο θεσμός του γάμου πού είναι πιο χρεοκοπημένος ακόμα και από την Ελλάδα, που είναι σαθρός και αναχρονιστικός και επιτέλους πρέπει να αλλάξει και να προσλάβει νέες κοινωνικές μορφές, πάντα προς την κατεύθυνση της ελευθερίας και ανεξαρτησίας των συμβαλλομένων, διαφορετικά δεν έχει νόημα. Δυστυχώς όμως, ενώ όλοι αναγνωρίζουν ότι ο γάμος, έτσι κα αλλιώς, είναι και αυτός μια κοινωνική σύμβαση με κύριο σκοπό την οικογένεια, τον αντιλαμβάνονται ιδεοληπτικά και μυθιστορηματικά σαν την αιώνια σχέση, την αιώνια αποκλειστικότητα, τον αιώνιο έρωτα, την αιώνια πίστη και άλλες τέτοιες μπούρδες που ανά τους αιώνες μας έχει επιβάλει η συντηρητική παράδοση και πρωτίστως η εκκλησία. Μια σχέση με τέτοιες αντιλήψεις είναι καταδικασμένη από την ίδια την πραγματικότητα και δεν πρόκειται ποτέ να ανανεωθεί και να ευδοκιμήσει όσα καλοκαίρια και αν περάσουν.. Μέχρι και ο Γκιόργκος μπορεί να σώσει την πατρίδα (λέμε τώρα..) αλλά ένας τέτοιος γάμος δεν σώζεται με τίποτα..

Για όσους λοιπόν ενδιαφέρονται να «σώσουν» το γάμο τους για τον άλφα ή βήτα λόγο, όπως παιδιά, σκυλιά ή άλλες αναγκαιότητες, όλες σεβαστές, δεν έχουν παρά να αλλάξουν θαρραλέα και επαναστατικά τους όρους της μεταξύ τους σύμβασης. Μόνοι τους, χωρίς διαιτητές και Τρόικες. Κατ αρχάς να σταματήσουν να διαβάζουν τις αστρολογικές προβλέψεις -όσο και αν είναι πολύ πιο εύκολο να κόψει κανείς το τσιγάρο παρά τον αστρολόγο.. Ύστερα με ειλικρινή διάθεση για αναζήτηση λύσεων και όχι για να κατατροπώσουν τον άλλον, να συνάψουν μια μεταξύ τους νέα σύμβαση, ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο σύγχρονο και λειτουργικό, συντροφικό και δίκαιο. Μερικοί να υπερβούν τη λεβεντομαλακία και μερικές τα παρωχημένα φεμινιστικά συμπλέγματα και να μοιραστούν ακριβοδίκαια όλες τις δουλειές, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις. Σήμερα δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να κάνει ο άντρας ούτε και κάτι που δεν μπορεί να κάνει η γυναίκα..

Να προχωρήσουν σε θαρραλέες μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές και να απελευθερώσουν πλήρως το «επάγγελμα» του παντρεμένου. Είναι μεν πολύ ανοιχτό στο να μπει κανείς αλλά πολύ κλειστό στο να βγει.. Να απελευθερώσουν τα ωράρια και τους κατ οίκον περιορισμούς. Να απελευθερώσουν τη σχέση τους για να μπορέσει να αναπνεύσει, να δώσουν εξόδους και διεξόδους στον άλλον και κυρίως να ξεπεράσουν τις βάρβαρες αντιλήψεις περί ιδιοκτησίας ανθρώπου από άνθρωπο, περί αποκλειστικότητας ανθρώπου από άνθρωπο και άλλα τέτοια τριτοκοσμικά και ταλιμπανικά..

Όπως και να το κάνουμε μια συμβατική, ήρεμη και ανθρώπινη σχέση είναι προτιμότερη για όλους, παρά μια σχέση όπου ρέει το αίμα στους διαδρόμους προκειμένου να λυθούν οι διαφορές ύστερα στο κρεβάτι και την επόμενη μέρα να ξαναρχίσουν τα ίδια. Έτσι και αλλιώς ξεχάστε τους φλογερούς έρωτες ανάμεσα στους συζύγους, τα μίση, τα πάθη και τις «καψούρες» όπως τα πουλάνε οι «ειδικοί» στα περιοδικά και στην τηλεόραση. Οι «αιώνιοι» έρωτες είναι μόνο για τα μυθιστορήματα, τις σαπουνόπερες και τους αδαείς. Η αγάπη και η αλληλοεκτίμηση είναι οι πρωταρχικές ανθρώπινες ανάγκες και αξίες και δεν μπορούν να υπονομεύονται με «καψούρικες» συμπεριφορές μεταξύ του ζευγαριού. Η οικογένεια δεν είναι «σκυλάδικο» και η ευθύνη των παιδιών δεν μετριέται με ουίσκι και γαρδένιες. Δεν μπορεί οι νέες ζωές να μεγαλώνουν διαπαιδαγωγημένες μέσα στην κόντρα, στα βρώμικα παιχνίδια χειραγώγησης του άλλου και μέσα «γκομενικές» τακτικές και «αδειάσματα» που κρατάνε διαρκώς στην «τσίτα» και στην «καψούρα» τον άλλον. Η «καψούρα» δεν είναι έρωτας είναι αρρώστια. Τέτοιες σχέσεις, όποια μορφή και αν έχουν, γαμήλια ή μη, είναι απάνθρωπες για κάθε ύπαρξη. Πολύ περισσότερο μια υπεύθυνη οικογενειακή σχέση δεν μπορεί να εξαρτάται από τα γεννητικά μας όργανα και από τον τρόπο που τα γεννητικά όργανα του ενός αντιδρούν στην θέα του άλλου..

Οι παντρεμένοι δεν είναι ούτε «γκόμενοι» ούτε ανταγωνιστές μεταξύ τους, αλλά πρωτίστως, θάπρεπε να είναι, συνεταίροι στη ζωή. Έτσι και αλλιώς ο έρωτας, όπως έχει διαπιστωθεί και επιστημονικά, μετά τα δύο πρώτα χρόνια της σχέσης εξασθενεί -και ευτυχώς που η φύση έχει προνοήσει να εξασθενεί για να μην εκφυλίζεται στην κόντρα και τον αρρωστημένο εγωισμό. Δεν είναι μόνο ο γάμος που σκοτώνει τον έρωτα λοιπόν, αλλά και η ίδια η φύση έχει προνοήσει να εξασθενεί ο έρωτας για να μετατραπεί σε αγάπη γιατί μόνο έτσι μπορεί να κρατηθεί η οικογένεια. Καμία οικογένεια δεν μπορεί να υπάρξει όταν τα μέλη της βρίσκονται σε μια διαρκή «καψούρικη» και εμπόλεμη κατάσταση μέσα στην οποία το μόνο που δεν μπορεί να αναπτυχθεί είναι η αγάπη, η αλληλοαναγνώριση, ο αλληλοσεβασμός και η συντροφικότητα, αυτά δηλαδή που χρειάζεται κάθε οικογένεια. Ο έρωτας, όσο είναι αμοιβαίος, είναι το ομορφότερο αγαθό του κόσμου και ο επίγειος παράδεισος, αλλά όταν δεν είναι αμοιβαίος τότε είναι κόλαση για τον ερωτευμένο και καταστροφή για την αγάπη και κάθε σχέση.

Αναγκαστικά λοιπόν κάποια στιγμή ο έρωτας θα εξασθενήσει και σιγά-σιγά θα σβήσει. Αν τώρα κάποιος δεν μπορεί να αντέξει έναν ήρεμο συμβατικό γάμο χωρίς έρωτα, τότε απλώς χωρίζει.. Αν όμως δεν γίνεται να χωρίσει, ανθρώπινο και κατανοητό είναι και αυτό, τότε τουλάχιστον ας μην αρνηθεί την ανθρώπινη φύση του. Ας απελευθερώσει τον εαυτόν του και ας βρει την υγειά του και τον έρωτα σε άλλες πορτοκαλιές.. Καμιά θρησκεία, κανένας νόμος και θεσμός και κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να στερήσει τον έρωτα από έναν άλλον άνθρωπο.. Εφόσον και οι παντρεμένοι είναι άνθρωποι, τότε και αυτοί έχουν το ύψιστο ανθρώπινο δικαίωμα στον έρωτα. Είναι καιρός λοιπόν να αποδεχτούν την πραγματικότητα ότι από ένα σημείο και μετά ο έρωτας είναι εξω-οικογενειακή υπόθεση.. και τότε, εφόσον ο έρωτας και το σεξ είναι προϊόν μιας συναισθηματικής κατάστασης και όχι μιας εμπορικής και κοινωνικής σκοπιμότητας, τότε θα επιτελέσουν θεάρεστο έργο αν χαρούν και απολαύσουν έστω και μια συναισθηματική στιγμή χωρίς ενοχικά σύνδρομα, ντροπές, συμπλέγματα και θρησκευτικές προκαταλήψεις, αν ζήσουν δηλαδή και αυτοί αυτό που αξίζει και δικαιούται να ζήσει κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.. Η περιβόητη αιώνια πίστη δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αιώνια απάτη της θρησκείας και των κοινωνικών σκοπιμοτήτων απέναντι στον έρωτα και τον άνθρωπο..

Εφόσον λοιπόν δεν γίνεται να χωρίσετε τουλάχιστον απελευθερώστε τον εαυτόν σας! Έτσι είναι πολύ πιο πιθανό να «σώσετε» και το γάμο σας, παρά αν παραμείνετε εγκλωβισμένοι στη σκλαβιά που έχετε εντός σας.. Άλλωστε, όταν έχει κανείς την σκλαβιά εντός του, ποιά πατρίδα να απελευθερώσει;.. Φυσικά δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά. Χρειάζονται δυνατές, σοβαρές, ελεύθερες και ανεξάρτητες προσωπικότητες. Όμως ένα είναι βέβαιο. Ότι η όμορφη ζωή είναι πολύ πιο απλή από αυτήν που ζούμε.. Κάποτε θάρθει η στιγμή που οι συνευρέσεις μεταξύ των ανθρώπων θα αποτελούν ένδειξη αρετής και δεν θα αποτελούν «αμαρτία», «απιστία», «προδοσία» και «απάτη».. Ίσως τότε δεν θα χρειάζεται και ο γάμος.. Ως τότε όμως, προτιμείστε το αγνό και άδολο συναίσθημα χωρίς ιδεολογικές και κοινωνικές προσμίξεις.. Για την πατρίδα ρε γαμώτο.. Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερου και αυθεντικού συναισθήματος παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή.. Αμήν.-

Advertisements