Αλήθεια δεν ξέρω τι είναι πιο τραγικό. Η δολοφονία ενός παιδιού, του Αλέξη, που είχε μια ολόκληρη ζωή μπροστά του για να ζήσει, ή η αυτοκτονία ενός γέρου που έζησε μια ολόκληρη ζωή για να αρνηθεί τη ζωή; Η δολοφονία ενός παιδιού που δεν θα έχει πια ζωή για να ξαναγελάσει ή η αυτοκτονία ενός γέρου που έζησε για να καταλήξει στο κλάμα; Το παιδί που ήθελε να ζήσει και του κόψανε τη ζωή, ή ο γέρος που έζησε και αρνήθηκε ο ίδιος τέτοια ζωή; Ποιο μήνυμα είναι πιο βαρύ για μας τους επιζώντες, μικρούς και μεγάλους, για να πιαστούμε από την ελπίδα και να συνεχίσουμε να ζούμε; Ειλικρινά δεν ξέρω.. Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά κι εδώ πεθαίνουν οι συγκρίσεις..

το κλάμα του γέρου..Ποιός θα πληρώσει για αυτό το έγκλημα;

Και τί είναι πιο βίαιο απέναντι σε αυτό που λέγεται ζωή και ελευθερία; Ένας δολοφόνος μπάτσος που σκοτώνει ένα παιδί, ή ένα καθεστώς, ένας πολιτισμός και μάλιστα ευρωπαϊκός που έφτασε να οδηγεί στην απόγνωση και στην άρνηση της ζωής έναν ολόκληρο λαό, έτσι για να τον κάνει πιο ..ανταγωνιστικό; Ειλικρινά δεν ξέρω.. Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά κι εδώ πεθαίνουν οι συγκρίσεις..

Στην πρώτη περίπτωση, της δολοφονίας του Αλέξη, τα μίντια σήκωσαν τις παντιέρες της επανάστασης και καλά έκαναν. Η Τρέμη κι ο Καψής και σύσσωμο αυτό το είδος που κατ ευφημισμό λέγονται δημοσιογράφοι ζώστηκαν τα καλάσνικοφ και σήκωσαν φωνή μεγάλη και ο λαός ακολούθησε.. Κεράκια.. πορείες.. διαδηλώσεις.. φωτιές.. Οι γνωστοί «κουκουλοφόροι» περνούσαν καθημερινώς και έκαιγαν και έσπαζαν βιτρίνες στο Κολωνάκι (!) έτσι για πλάκα.. Τώρα απλώς περιμένουν καμιά διαδήλωση έτσι για να την διαλύσουν..

Σήμερα, το ίδιο είδος αυτής της δημοσιογραφίας, απέκρυψε και αποσιώπησε ηχηρά και συνειδητά την επιστολή του γέρου που αυτοκτόνησε στο Σύνταγμα.. Δηλαδή προσπάθησε να αποκρύψει την κραυγή του. «…Επειδή έχω μία ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικοφ, ο δεύτερος θα ήμουν εγώ) δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για την διατροφή μου…» Δεκάδες αυτοκτονίες αποσιωπούνται καθημερινώς από την δοσίλογη δημοσιογραφία.. Άνθρωποι σε όλα τα μέρη της χώρας αυτοκτονούν γιατί δεν μπορούν να ζήσουν ή γιατί και αυτοί δεν βρίσκουν άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος και η δημοσιογραφία του τόπου μας δεν το έμαθε ακόμα και δεν έκανε ρεπορτάζ για να το μάθει ως όφειλε..

Αλλά, πού είναι λοιπόν οι πορείες σήμερα;; Πού είναι τα κεράκια;; Πού είναι οι φωτιές;.. Πού είναι ο λαός στους δρόμους; Δυό τρία λουλούδια μόνο στο Σύνταγμα στο σημείο που ο γέρος προτίμησε την αξιοπρέπεια από τη ζωή και η ..ζωή συνεχίζεται κανονικά.. Ποιος αμφιβάλει πως αν ζούσαμε αυτά που ζούμε σήμερα, τότε που δολοφονήθηκε ο Αλέξης, ότι θα είχαν κάψει την Ελλάδα ως ήρωες αυτοί που σήμερα την κατάστρεψαν ως δοσίλογοι;

Ειλικρινά δεν ξέρω τι είναι πιο τραγικό. Η δολοφονία του Αλέξη ή η αυτοκτονία του γέρου;.. Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά κι εδώ πεθαίνουν οι συγκρίσεις.. Όμως για ένα είμαι βέβαιος.. Ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο ολέθριο και τραγικό από έναν λαό που σκέφτεται, πονά, γελά, κλαίει και αισθάνεται αναλόγως το πώς διαμορφώνουν τη συνείδηση του τα μίντια.. που θεωρεί ως σημαντικό μόνο αυτό που του υποδεικνύουν τα μίντια ως σημαντικό, που ό,τι δεν θεωρούν ως σημαντικό τα μίντια δεν είναι σημαντικό και τίποτα δεν αξίζει αν δεν αξίζει για τα μίντια.. Εδώ, πια, στο σημείο αυτό, δεν σωπαίνουν απλώς τα πουλιά και πεθαίνουν οι συγκρίσεις.. Εδώ σταματά κάθε αληθινή και ελεύθερη ζωή..

Advertisements