Category: ΣΚΕΨΕΙΣ-ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ


Αν το χρήμα δεν ήταν ισοδύναμο της αξίας ανθρώπων και πραγμάτων τότε θα βλέπαμε πόσο αξίζουν τα νεοφιλελεύθερα καθίκια που σήμερα κυριαρχούν στον κόσμο και επαίρονται να μετατρέπουν τους ανθρώπους σε προϊόντα και αριθμούς.. Αν η αξία του ανθρώπου δεν μετριέται με το πόσα κερδίζει και με το πόσο αναγνωρίσιμος και «πετυχημένος» είναι, τότε θα βλέπαμε πραγματικά πόσο σπουδαίοι και σημαντικοί είναι, τις ικανότητες τους, την εξυπνάδα τους και την περιβόητη «επιχειρηματικότητα» τους.. Τότε θα βλέπαμε πόσο μπορούν να «επιχειρούν» αληθινά και δημιουργικά για τον εαυτό τους και την κοινωνία, χωρίς να εκμεταλλεύονται, να εξαπατούν, να κλέβουν, να φοροδιαφεύγουν και χωρίς να διαπλέκονται με ένα άθλιο κράτος που τόχουν για αποκλειστικό προστάτη και χορηγό τους.. Τότε θα βλέπαμε πώς θα μπορούσαν οι ίδιοι και η «ιδιωτική πρωτοβουλία» τους να επιβιώσουν και να «αναπτυχθούν» και να προκόψουν μέσα σε έναν καλύτερο κόσμο χωρίς να θρέφονται από την δυστυχία των άλλων, τον αμοραλιστικό ατομικισμό και τον βάρβαρο ανταγωνισμό..

oxi douloi ths agorasΑν το χρήμα δεν ήταν ισοδύναμο των πάντων και αν δεν άξιζε μόνο ό,τι πουλάει, αν ό,τι δεν πουλάει δεν καταβαραθρώνονταν στον καιάδα της κοινωνικής απομόνωσης και ανυπαρξίας, τότε, θα ξεβράζονταν στο αφρό μέσα από τη σαπίλα της γκλαμουριάς και της διαφθοράς τα τεράστια κούφια μηδενικά τους και θα έκλειναν τα στόματα τους και δεν θα ακούγαμε πια όλη αυτήν την αβάσταχτη ρηχότητα και «επιστημονική» απανθρωπιά στα τηλεπαράθυρα τους..

Αν το χρήμα δεν ήταν ισοδύναμο της αξίας των πάντων τότε και ο γελοίος και δωσίλογος πολιτικός θα καταλάβαινε πως χωρίς δημοκρατία και ελευθερία και χωρίς την ισχύ ενός απάνθρωπου συστήματος που τον κατασκευάζει και τον στηρίζει, είναι απλώς ένα τεράστιο τίποτα και αυτό με τα σώβρακα του λερωμένα.

Αν το χρήμα δεν ήταν το ισοδύναμο της αξίας των πάντων και ο άνθρωπος ήταν ο σκοπός και όχι το μέσον όπως έλεγε ο Κάντ, τότε και εσύ θα νοιαζόσουν και θα αγαπούσες και θα εκτιμούσες αληθινά.. Τότε και εσύ θα συμπεριφερόσουν τουλάχιστον ανθρώπινα και ευγενικά και θα καταλάβαινες ότι και εσύ αξίζεις τόσο, όσο ήθος και ευγένεια ψυχής διαθέτεις απέναντι στον άλλον όταν αυτός δεν «πουλάει» και δεν έχεις τίποτα να κερδίσεις..

(Αφιερωμένο στο Πάσχο Μανδραβέλη, Αρη Πορτοσάλτε, Μπάμπη Παπαδημητρίου και στους άλλους ευαγγελιστές του νεοφιλελευθερισμού…)

 

Advertisements

 

 

 

Ποιό σωματίδιο του θεού και τρίχες κατσαρές; Ποιού θεού;;

«Εγώ τον κόσμο αυτόν θα τον καταλάβω με τη λογική».. Αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε τώρα και εμείς και η χώρα μας. Να απεγκλωβιστούμε από την απάνθρωπη λογική της αγοράς και να επανακτήσουμε την λογική που ανυψώνει την ανθρώπινη δημιουργία και επιστήμη, που ανυψώνει τον άνθρωπο. Είναι ο μόνος τρόπος για να επανακτήσουμε τουλάχιστον την χαμένη μας αξιοπρέπεια..

 

Από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα κρυφίως μέσα στα άδυτα του Εθνικού Συμβουλίου του κινήματος μεταμφιεσμένος σε πασόκο και ακούγοντας να ομιλούν αυτοί που μας οδήγησαν στην παράδοση και καταστροφή, βρέθηκα και ενώπιων ενός μέγιστου φιλοσοφικού ζητήματος. «δεν υπάρχει», σκέφτηκα αυτό που βλέπω και ακούω.. Απίστευτο.. Δεν μπορεί…«δεν υπάρχει».. Τελικά υπάρχει ή δεν υπάρχει;

Όντως δυσκολεύομαι να κατανοήσω τις σύγχρονες εκφράσεις της γλώσσας το ομολογώ. Όπως το «δεν υπάρχει». Υποπτεύομαι ότι εκφράζει μια τεράστια έκπληξη-εντύπωση καλή ή κακή. Ο υπερβολικώς εντυπωσιαζόμενος δεν θεωρεί απλώς το αντικείμενο του εντυπωσιασμού του απλώς ως κάτι το μοναδικό, το ανεπανάληπτο, αλλά ως κάτι το εντελώς απίστευτο και επομένως ανύπαρκτο. Το αντιμετωπίζει δηλαδή ως κάτι το τόσο απίστευτο, ώστε δεν το συλλαμβάνει ο νους του ανθρώπου και επομένως «δεν υπάρχει». Όπως λέμε «δεν υπάρχει» αυτό το άτομο παρότι υπάρχει!! Ακατανόητα πράγματα..

Τι να κάνω και εγώ ο τάλας, ανέτρεξα στο αγαπημένο μου άθλημα της φιλοσοφίας και στον πρώτο διδάξαντα στα περί του «είναι» και «μη είναι» στον Παρμενίδη. Εποχή του περάσματος από το μύθο στο λόγο. Τί είναι αληθινό και τί ψεύτικο;; Τί «είναι» και τι δεν «είναι»; Τί υπάρχει και τί δεν υπάρχει;; Ποιός μπορεί να διαβεβαιώσει για αυτό που υπάρχει, για το «ον» της πραγματικότητας, όταν γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι αισθήσεις μας οδηγούν στην πλάνη και στο μη αληθινό; Μα μόνο ο ίδιος ο νους μας φυσικά. «Το γαρ νοείν εστί τε και είναι» έλεγε ο Παρμενίδης. Η σκέψη και η ύπαρξη είναι το ίδιο και αυτό που ο νους αποκαλύπτει ως πραγματικότητα, αυτό και είναι η πραγματικότητα.. Επομένως αυτό που ο νους δεν συλλαμβάνει, τότε «δεν υπάρχει»!

Και όντως… αυτά που έβλεπα και άκουγα δεν μπορούσε να τα συλλάβει ο νους του ανθρώπου και επομένως «δεν υπήρχαν».. Άκουγα τις κρωγμές του πασοκισμού που προσπαθούσε και πάλι να αναδυθεί ανάμεσα από τον πόνο και τη δυστυχία που δημιούργησε και ανατρίχιαζα. Για χιλιοστή φορά η βουλιμία τους για εξουσία δεν υπολογίζει τίποτα και τους αποκόβει από κάθε επαφή τους με τον «ον» της πραγματικότητας. Σαν να μην έγινε τίποτα σε αυτόν τον τόπο. Σαν να μην ήταν αυτοί που κατάστρεψαν τη χώρα και την παρέδωσαν στους ξένους όπως άλλωστε το ομολογούν και οι μισοί από δαύτους (για επικοινωνιακούς λόγους φυσικά..) Σαν να μην ήταν αυτοί που από κόμμα του ..σοσιαλισμού και της ..αλλαγής το 1981 ακολούθησαν συνειδητά μια σκανδαλώδη πορεία προδοσίας ονείρων και οραμάτων και κατέληξαν το 2009 έως και τον απροκάλυπτο νεοφιλελευθερισμό και δωσιλογισμό. Ακόμα τώρα πάνω στα ερείπια, και ενώ βοά το κλάμα των εξαθλιωμένων, κρώζουν και πάλι για ..«σοσιαλισμό» και ..«αλλαγή», για τη ..«μεγάλη δημοκρατική παράταξη» σαν να μην συνέβη και σαν να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα σε τούτο τον τόπο, σαν να μην είναι αυτοί που τον κατέστρεψαν. Αρχίζουμε πάλι απ την αρχή με ..νέα διεύθυνση, ακούω να δηλώνουν και ανατριχιάζω. Πάλι θα περάσουμε τα ίδια; Δεν το συλλαμβάνει ο νους του ανθρώπου τόσο απύθμενο θράσος, ξεδιαντροπιά, πολιτική αλητεία.. Δεν παίζονται με τίποτα αυτά τα άτομα .. «δεν υπάρχουν»!!

Ναι αλλά πως δεν υπάρχουν;; Αφού τους βλέπω μπροστά μου και τους ακούω! Καρατσεκαρισμένο! Τσιμπιέμαι.. Έχω τις αισθήσεις μου.. Είμαι ζωντανός.. Τελικά δεν με ικανοποιεί η εξήγηση του Παρμενίδη. Θα ανατρέξω στον Πλάτωνα ο οποίος συμπληρώνει τον Παρμενίδη και απαντά στο βασανιστικό ερώτημα της εποχής. Πώς ξέρουμε τί είναι αληθινό και τί ψεύτικο; Πρέπει να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης. Ένα σημείο αναφοράς με το πραγματικό. Αλλά ποιο είναι το πραγματικό;; Μα οι ιδέες. Έτσι διατύπωσε την περιβόητη θεωρία των ιδεών. Αυτό δηλαδή που συλλαμβάνουμε με τις αισθήσεις μας στον κόσμο δεν είναι πραγματικό αλλά απλώς είναι ένα αντίγραφο, ένα είδωλο, καλό ή κακό, λιγότερο ή περισσότερο πετυχημένο του πραγματικού που είναι η ιδέα του που βρίσκεται κάπου στον ουρανό. Η ιδέα του ατόμου, του τραπεζιού, του αλόγου.. κλπ.. Όσο περισσότερο το επίγειο είδωλο ανταποκρίνεται στην ιδέα του, τόσο και περισσότερο είναι αληθινό..

Μεγάλε Πλάτωνα και ας είσαι εχθρός μου.. Μου έλυσες το μυστήριο του πασοκισμού. Ο πασοκισμός αδέλφια είναι μια ιδέα. Δεν έχει ιδεολογία. Δεν έχει ιερά και όσια. Υπέρτατη αξία του είναι η εξουσία. Η λαμογιά και η αρπαχτή είναι τα άχραντα μυστήρια του. Ο πασοκισμός δεν έχει ιδεολογία γιατί είναι ο ίδιος μια ιδέα που βρίσκεται κάπου εκεί ψηλά στον κόσμο των ιδεών του Πλάτωνα.. Και αληθινός πασόκος είναι αυτός στο βαθμό που ανταποκρίνεται περισσότερο στην ιδέα του πασοκισμού που περιέγραψα. Γιαυτό έχουμε και τις διάφορες κατηγορίες πασόκων. Βαθύς πασόκος, ρηχός πασόκος, κάθετος πασόκος, οριζόντιος πασόκος και τέλος το «ολον» πασόκ, που λέει και ο Βενιζέλος, που είναι η ιδέα του πασοκισμού σε πλήρη δράση και ανάπτυξη..

Γιαυτό και ο πασοκισμός είναι αθάνατος. Ο πασοκισμός δεν είναι ο άπαιχτος Γιωργάκης, ο διαβόητος Χρυσοχοίδης, o βαθύς Παπουτσής, ο ψυχάκιας Λοβέρδος, ο αδίστακτος Βενιζέλος.. Ο πασοκισμός είναι ιδέα και αυτά τα άτομα είναι απλώς είδωλα απατηλά της ιδέας του. Γιαυτό και πρόκειται για απίστευτα άτομα. Δεν τα συλλαμβάνει ο νους του ανθρώπου όσο και αν προσπαθήσει. Δεν παίζονται με τίποτα! «Δεν υπάρχουν»!! Ακόμα και λεφτά μπορεί να υπάρχουν, αυτοί όμως «δεν υπάρχουν». Το ερώτημα που τίθεται πλέον, και σε αυτό καμία φιλοσοφία δεν μπορεί να απαντήσει παρά μόνο η αξιοπρέπεια μας, είναι το εξής: Μαλάκες υπάρχουν;; Πόσο και πόσοι μαλάκες υπάρχουν ακόμα για να τους ανέχονται;

Κατάπληκτη η διεθνής κοινότητα αναρωτιέται, γιατί οι έλληνες, αυτός ο περήφανος και αδούλωτος λαός, δεν έχουν ξεσηκωθεί ακόμα; Τι άλλο περιμένουν να τους συμβεί; Επιστήμονες σχίζουν τα πτυχία τους και πολιτικοί παρατηρητές την διορατικότητα τους, ενώ διάσημοι κοινωνιοβιολόγοι εγκύπτουν στα μικροσκόπια τους μπας και ανακαλύψουν στο DNA αυτού του λαού κάποιον γραμμένο μαζοχισμό, οπότε έτσι και αλλιώς κάθε ελπίδα για εξέγερση είναι μάταιη..

Η χρεοκοπία αυτού του λαού είναι πρωτίστως ψυχολογική και το γεγονός αυτό είναι το τραγικότερο απ όλα. Παρά την διαρκώς πολλαπλασιαζόμενη βία και βαρβαρότητα που ασκείται ανελέητα πάνω του, ανά μήνα περίπου, με κάθε νέο εκβιασμό, κάθε νέα «δόση» και με κάθε νέα «σωτηρία» της πατρίδας, δεν κουνιέται απολύτως τίποτα!!! Όχι μόνο φύλο δεν κουνιέται, αλλά ούτε καν ένας χαριτόβρυτος γκέι σε τηλεοπτικό πάνελ! Ούτε καν και αυτοί οι περήφανοι κουκουλοφόροι! Από τότε που η πραγματική εξουσία έγινε «αντιεξουσία» και ο μυαλοφυγόδικος Γιωργάκης και ο αδίστακτος και ξετσίπωτος πασοκισμός δηλώνουν «αντιεξουσιαστές» (!) λούφαξαν και οι πραγματικοί αντιεξουσιαστές! Και ενώ επί κυβερνήσεως των ανικάνων του Καραμανλή, οι κουκουλοφόροι έκαναν βόλτες στο Κολωνάκι καθημερινά και σπάγανε τις βιτρίνες στη Σκουφά έτσι για πλάκα, τώρα έχουν εξαφανιστεί από προσώπου πεζοδρομίου και εμφανίζονται μόνο στις μεγάλες διαδηλώσεις ώστε, σε συνεργασία με τα άφθονα χημικά του Παπουτσή, να τρομάξουν τον κόσμο και να τον κλειδαμπαρώσουν στα σπίτια του..

Το φαινόμενο της ψυχολογικής χρεοκοπίας αυτού του λαού παίρνει ακόμα πιο περίεργες διαστάσεις αν αναλογιστούμε, όπως οι πάντες πια παραδέχονται, πως, αν επί κυβερνήσεως της επάρατου δεξιάς «βαρβαρότητας» εφαρμόζονταν έστω και το ένα χιλιοστό από τα σημερινά μέτρα, τότε θα καιγόταν η Ελλάδα! Τι συμβαίνει λοιπόν σήμερα; Εφόσον αυτός ο περήφανος και αδούλωτος λαός έχει αρχίσει να πεινάει και να ψάχνει στα σκουπίδια, τότε, τί είναι αυτό που τον βυθίζει στους καναπέδες της μαλακίας;

Φταίει ότι είμαστε ζαλισμένοι από την απίστευτη βία που ασκείται πάνω μας; Από τα απανωτά σοκ και τις καρπαζιές που κάνουν τα αυτιά μας να βουίζουν και παραπατάμε και τρεκλίζουμε και ακόμα δεν έχουμε συνειδητοποιήσει καλά-καλά τί συμβαίνει και από πού μας έρχεται; Φταίει ότι ο εχθρός είναι αόρατος και δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η σύγχρονη χούντα δεν φοράει πια στρατιωτικά αλλά πολιτικά πηλίκια και ότι οι δηλώσεις στις τηλεοράσεις έχουν αντικαταστήσει τις ερπύστριες των τάνκς; Φταίει αυτός ο τυχοδιωκτικός πασοκισμός που είναι βαθειά ριζωμένος και μας έχει απονευρώσει παντελώς από κάθε ανθρώπινη αξία γιατί έχει ενσταλάξει στις φλέβες μας το βόλεμα, την αρπαχτή, τον αμοραλισμό και τον άκρατο ατομικισμό; Φταίει το γεγονός ότι και να θέλουμε να ξεσηκωθούμε δεν πιστεύουμε πια ότι μπορούμε και πως κάθε αντίδραση την θεωρούμε μάταιη; Φταίει δηλαδή ότι απωλέσαμε την αξιοπρέπεια μας ρε γαμώτο;

Φταίει το γεγονός πως αυτός ο ανάδελφος τόπος δεν διαθέτει μίντια και ενημέρωση με μια τουλάχιστον στοιχειώδη εθνική συνείδηση; Δεν υπάρχουν μόνο δοσίλογοι πολιτικοί αλλά και δοσίλογοι μεγαλοδημοσιογράφοι και αν οι δημοσιογράφοι είχαν κάποια συνείδηση και οι πολιτικοί αναγκαστικά θα ήταν καλύτεροι. Κανένας ξένος δημοσιογράφος δεν θα κατηγορούσε τόσο πολύ την πατρίδα του και το λαό του, δεν θα δημιουργούσε τόσο φόβο και ενοχές στο κοινό του προκειμένου αυτό να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τόση απίστευτη βία και παραλογισμό. Ποτέ οι δημοσιογράφοι στα ευρωπαϊκά μίντια δεν είπαν ότι οι κινητοποιήσεις και οι αγώνες των εργαζομένων «αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας» τους στο εξωτερικό. Ποιος ξεχνά ότι αυτή η ίδια η ελληνική δοσίλογη δημοσιογραφία στην εποχή της δήθεν Καραμανλικής «βαρβαρότητας» ξεσήκωνε τον κόσμο να βγει στους δρόμους και τώρα, που ισοπεδώθηκαν τα πάντα, του λέει κάτσε καλά για να πάρεις τη «δόση» σου;

Φταίει τέλος αυτή η κραυγαλέα απουσία μιας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης από την αριστερά; Ότι κατά βάθος η μεγαλύτερη τραγωδία αυτής της χώρας είναι η απουσίας μιας πραγματικής και σύγχρονης αριστεράς; Πώς να ξεσηκωθεί ο κόσμος χωρίς να υπάρχει ένα όραμα, ένα όνειρο; Φταίει ότι το σταλινικό ΚΚΕ τρομάζει τον κόσμο αντί να τον ξεσηκώνει, λέγοντας του, έλα τώρα να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό; Τέτοιος πολιτικός κρετινισμός πια; Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι λουφάζουν τον κόσμο στα σπίτια του; Αντί να κάνουν μια εθνική πολιτική, κάτι σαν ένα νέο ΕΑΜ, τώρα βρήκαν την ώρα να καλέσουν τον κόσμο να ανατρέψει τον καπιταλισμό; Βεβαίως το ΚΚΕ φέρει την κύρια ευθύνη ως η πιο δυνατή και οργανωμένη αριστερά, αλλά δεν φταίει μόνο αυτό. Άραγε δεν φταίει και ο ΣΥΡΙΖΑ που ενίοτε ερωτοτροπεί με τον αριστερισμό και ο Κουβέλης με τον πασοκισμό; Ποιος πιστεύει πια, σέβεται, εκτιμά και εμπνέεται από ένα τόσο αναξιόπιστο, φθαρμένο και διαφθαρμένο πολιτικό σύστημα;

Φταίνε λοιπόν όλα αυτά λοιπόν και άλλα πολλά.. Φυσικά δεν φταίει μόνο «ο Λυράρης αλλά φταίει και τούτος ο λαός που είναι μαραζιάρης».. Για την ακρίβεια θα έλεγα ερωτιάρης.. δηλαδή καψούρης, γιατί ο έρωτας είναι ομορφιά αλλά η καψούρα αρρώστια.. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με ένα λαό που μια ζωή είναι εγκλωβισμένος σε μια οικογενειακή δημοκρατία των αρχηγών γιατί αντί να σκέφτεται, καψουρεύεται τους αρχηγούς του.. Από την δεκαετία του 70 ψηφίζαμε τον Εθνάρχη Καραμανλή γιατί ήταν ομορφάντρας και είχε μεγάλα φρύδια.. Μετά, τον Αντρέα γιατί ήταν πηδηχταράς στα γεράματα.. Δεν μας ένοιαζε ότι ο πασοκισμός πρόδωσε και γκρέμισε κάθε όραμα για αλλαγή και σοσιαλισμό, ότι ο Αντρέας ουσιαστικά καταχρέωσε τη χώρα, θεσμοθέτησε το γνωστό «δωράκι», το βόλεμα και τη λαμογιά, αλλά νιώθαμε και περήφανοι γιατί είχαμε έναν γαμίκουλα πρόεδρο που πηδούσε τη Μιμή(!) Σήμερα, λόγω κληρονομικού πασοκισμού, είχαμε την ελπίδα ότι και το σπέρμα του Αντρέα, ο γιός του, θα έβγαινε πηδηχταράς σαν τον πατέρα του, αλλά αυτός μας βγήκε εντελώς Τζέφρυ.. Αλλά ακόμα και με αυτόν τον ξενέρωτο και ανέραστο Παπαδήμο, πάλι η ίδια συμπεριφορά. Δεν μας ενδιαφέρει αν διορίστηκε από τους ξένους για να εφαρμόσει πιο αποτελεσματικά τα μέτρα εναντίον μας, αλλά αν ο Παπαδήμος είναι όντας δυναμικός πρωθυπουργός και μπορεί και επιβάλλεται στους υπουργούς του έτσι ώστε να μας πηδάνε ακόμα πιο σκληρά..

Τόχω ξαναπεί πολλές φορές. Στο εξής δεν θα λέμε οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες, αλλά οι μαλάκες αντέχουν σαν Έλληνες! Η εξήγηση είναι απλή και δεν είναι τυχαίο που όλες οι σεξουαλικές μετρήσεις δείχνουν κατακόρυφη πτώση της ελληνικής λίμπιντο.. Δεν υπάρχουν πια εξεγερμένα πουλιά αλλά κουρνιασμένες κότες.. Και δεν ξεσηκωνόμαστε γιατί δυστυχώς δεν έχουμε ανάγκη από το γνήσιο και επαναστατικό σεξ.. Και δεν έχουμε ανάγκη από σεξ γιατί είμαστε καψούρηδες και μας αρέσει που η κυβέρνηση μας και οι ξένοι μας πηδάνε κάθε μέρα.. Αμήν.-

Το κριτήριο του καλού εαυτού μας δεν είναι να θέλουμε σώνει και καλά όποιους μας θέλουν. Όταν όμως φτύνουμε μόνο όποιους μας θέλουν και θέλουμε μόνο όποιους μας φτύνουν, τότε να είμαστε βέβαιοι ότι έχουμε να κάνουμε με την πιο θλιβερή και τιποτένια πλευρά του εαυτού μας..

Όσο για τις σχέσεις μας, ίσως το πιο τραγικό λάθος στη ζωή μας είναι να αναζητάμε αυτό που αποκαλούμε το «έτερον μας ήμισυ» και ακόμα χειρότερα να το βρίσκουμε. Γιατί όταν διαπιστώσουμε ότι μόνο με δύο ολόκληρα, μόνο με δύο ελεύθερους και ολοκληρωμένους εαυτούς, γίνεται μια χαρούμενη και δημιουργική σχέση, τότε ήδη έχουμε ζήσει μια μισή και μίζερη ζωή που δεν γυρίζει πίσω..

 

Ή αλλιώς, όταν το «άγιο πνεύμα» συναντά τον πασοκισμό.. Του λεγόμενου «αγίου πνεύματος» λοιπόν -βοήθεια μας και βρήκα και εγώ την αποφράδα μέρα να ανοίξω την τηλεόραση λες και δεν ξέρω ότι αυτή, έχει μεν κάποια σχέση με κάθε τι το «άγιο», και τις «άγιες» αξίες της αγοράς, σελέμπριτις, μεγαλοδημοσιογράφους, πανελίστες, μοντέλα, ποδοσφαιριστές, πολιτικούς και λοιπούς «πετυχημένους», όμως καμία απολύτως σχέση με το πνεύμα..

Είδα λοιπόν τον Στέλιο Ράμφο να αναλύει την σημερινή κρίση και φυσικά την αναγκαιότητα του μνημονίου.. Η ανάλυση του άκρως εντυπωσιακή. Εν ολίγοις υποστηρίζει ότι τον 12ο,13ο αιώνα έγινε μια μεγάλη καμπή στην Δυτική Ευρώπη όπου ο άνθρωπος άρχισε να «ενηλικιώνεται» υπερβαίνοντας το συναισθηματικό «παιδί» και αποκτώντας περισσότερη λογική.. Όμως κατά έναν περίεργο τρόπο, εκεί που ο θεός έβρεχε λογική στους Ευρωπαίους, εμείς οι Έλληνες κρατούσαμε ομπρέλα και παραμείναμε αμανάτι με το ανεξέλεγκτο παιδικό μας συναίσθημα.. Να μην σας τα πολυλογώ, φτάσαμε στο σήμερα όπου, όντας παιδιά, βάζαμε πολύ «μαρμελάδα» στο ψωμί μας (δικό του το παράδειγμα και όπως καταλαβαίνετε έγινε χαμός στο Μέγκα από τα αγανακτισμένα μηνύματα του κόσμου) με αποτέλεσμα να τρώμε περισσότερο από όσα παράγαμε και έτσι φτάσαμε στο σημερινό τερατώδες χρέος.. Η λύση σε όλα αυτά είναι να υπερβούμε το παιδί που κρύβουμε μέσα μας, να βάλουμε περισσότερο λογική ώστε και δούμε την αλήθεια και όχι μόνο να αποδεχτούμε την αναγκαιότητα του μνημονίου, αλλά και να «συναινέσουμε» με ενθουσιασμό και αυταπάρνηση με τον Γιωργάκη που είναι ..οραματιστής (απλώς έχει ένα πρόβλημα στον συντονισμό το παιδί) αν δεν θέλουμε να καταστραφούμε τελείως..

Εντυπωσιακά απίστευτη πραγματικά «ανάλυση» για οποιονδήποτε στοιχειωδώς σκεπτόμενο άνθρωπο. Ούτε καν παιδική. Σκέτο παιδαριώδης και αρκούντος γραφική. Κατά τον κύριο Ράμφο αυτό που υπάρχει είναι μόνο ένα συναίσθημα από τη μια και μια λογική από την άλλη, που συγκρούονται ανηλεώς και κρίνουν τις τύχες του κόσμου και της ζωής μας και τίποτα άλλο..

Αυτήν τη λογική εννοείς κύριε Ράμφο;

(αυτό το πέρασμα στην «ενηλικίωση» του ανθρώπου το είπε ο Καντ για τον Διαφωτισμό τον 18ο αιώνα και κάθε άλλο παρά εννοούσε αυτό που λέει ο κύριος Ράμφος. Σήμερα ο δυισμός λογικής-συναισθήματος, είναι κάτι σαν τον αστείο πια δυισμό ψυχής -σώματος που θεμελίωσε και έθρεψε επί πολλούς αιώνες θρησκείες και αναλύσεις. Η σύγχρονη επιστήμη έχει αποδείξει πώς ούτε και τέτοιος δυισμός λογικής –συναισθήματος υπάρχει και ποτέ δεν υπήρξε. Η σκέψη μας μέσα στον εγκέφαλο επεξεργάζεται την πραγματικότητα με μικτό και ενιαίο τρόπο και όχι μόνο λογικά ή μόνο συναισθηματικά. Άλλωστε, όλα είναι «παραστάσεις» και ακόμα και αυτό που λέμε «ψυχή», είναι φυσικά νευρώνες και συνάψεις του εγκεφάλου μας και τίποτα άλλο.. τέλος πάντων..)

..αυτό λοιπόν που υπάρχει κατά τον κύριο Ράμφο και συγκρούεται σε τούτον τον μάταιο κόσμο είναι μόνο η λογική με το συναίσθημα, λες και δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις, πλούσιοι και φτωχοί, ισχυροί και αδύναμοι, λες και δεν υπάρχουν εξουσίες και συμφέροντα, λες και δεν υπάρχουν πολιτικές και πολιτικοί, κλέφτες και φοροφυγάδες, λες και δεν λεηλάτησαν στην κυριολεξία επί δεκαετίες την κοινωνία και τον δημόσιο πλούτο, λες και δεν δανείζονταν ασύστολα για να κάνουν «έργα», όχι για τον τόπο φυσικά αλλά για τη μίζα ρε γαμώτο, λες και δεν υπάρχει ασυνείδητη δημοσιογραφία που διαμορφώνει την κοινή γνώμη, λες και δεν υπάρχουν λοιπόν όλα αυτά και άλλα γνωστά, αλλά απλώς ο κόσμος χωρίζεται σε ..παιδιά και μεγάλους(!) Δηλαδή σε συναισθηματικά παιδιά που ως δημόσιοι υπάλληλοι έβαζαν περισσότερη μαρμελάδα-επιδόματα στο ψωμί τους, όπως εμείς οι «κοπρίτες» Έλληνες και σε ενήλικες δυτικούς που είναι λογικοί και «πετυχημένοι» γιατί καταναλώνουν λιγότερη μαρμελάδα από όση παράγουν.. Το γελοίο και παιδαριώδες σε όλο του το μεγαλείο..

Ο κύριος Ράμφος λοιπόν είναι αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε ένας καλός και σοβαρός άνθρωπος που, μέσα από το πάλαι ποτέ χριστιανοπολιτικό κίνημα της νεο-ορθοδοξίας, προσπαθούσε μία ζωή να εξηγήσει το πραγματικό δια του «υπερβατικού». Η ανάλυση του έρχεται να θεμελιώσει «φιλοσοφικά» την παρέμβαση των 32 διανοούμενων που συνιστούν ..μνημόνιο(!).. (Τι θλιβερό κύριε Σαββόπουλε. Ξέρουμε την σχέση σου με τον Γιωργάκη, αλλά εσύ, έτσι λες την αλήθεια «στα παιδιά στο Λαύριο» βρε πονηρέ Νιόνιο;)..

Ήδη αυτήν την «φιλοσοφία» τη μηρυκάζει ο μειοδοτικός πασοκισμός που έχει πλήρως ενστερνιστεί τον νεοφιλελευθερισμό του Πάσχου Μανδραβέλη σε τέτοιο βαθμό που καμία παραδοσιακή κυβέρνηση της δεξιάς δεν έχει τολμήσει ποτέ και μιλάει για τον άκρατο «συναισθηματισμό» των αγανακτισμένων στις πλατείες.. Εν ολίγοις λέει δηλαδή πως πρέπει και πάλι να αρπάξουν τα λεφτά των συνταξιούχων και πως ό,τι δεν συναινεί σε αυτό είναι άκρατος λαϊκισμός και συναισθηματισμός.. Αυτή λοιπόν είναι η αλήθεια σας αγαπητέ κύριε Ράμφο; Ποια μεταρρύθμιση γίνεται αρπάζοντας τα λεφτά των συνταξιούχων; Αλλά δεν εκπλήσσομαι πια. Όταν το πνεύμα «συνευρίσκεται» με τις «αγορές» και τον πασοκισμό το αποτέλεσμα είναι άκρως τραγελαφικό. Γιατί, λίγο παρά πάνω μαρμελάδα στο ψωμί του παιδιού δεν βλάπτει κύριε Ράμφο. Όμως η μαρμελάδα στο μυαλό βλάπτει σοβαρά και την υγεία και την κοινωνία..

Κατ αρχάς και πάση θυσία ΔΕΝ μένουμε Ελλάδα! Όσο πιο μακριά τόσο πιο καλά και τόσο πιο φθηνά! Όπου κι αν ταξιδέψουμε δεν πρόκειται να πληγωθούμε και θα πληρώσουμε και τα μισά.. Γιατί να κάνουμε τους περήφανους μαλάκες στον τόπο μας; Καιρός να φύγουμε από τούτη την πουτάνα πατρίδα των «αγορών» και των «Γιωργάκηδων» όπου ούτε καν τα νούμερα δεν μπορούν να επιβιώσουν πια, ενώ ούτε λόγος για τούς ανθρώπους. Αυτοί έτσι και αλλιώς είναι καταδικασμένοι..

Άλλωστε το μεγάλο «θαύμα» έχει ήδη συντελεστεί. Τι άλλο έχουμε να περιμένουμε; Κατάφεραν και έκαναν τη χώρα μας μικρότερη, φτωχότερη και ακριβότερη.. Και συνεχίζουν την καταστροφή παντελώς ασυγκράτητοι. Φέρανε το μνημόνιο για να σώσουν την πατρίδα και τώρα φέρνουν τον «οδικό χάρτη» για να την σώσουν από το μνημόνιο και αύριο θα φέρουν ένα άλλο μνημόνιο για να την σώσουν από τον «οδικό χάρτη» και ούτω καθ εξής.. Θα πορευόμαστε από μνημόνιο σε μνημόνιο και κάθε προηγούμενη δυστυχία θα μας φαίνεται πια ως μια μεγάλη ευτυχία που ζήσαμε.. Και ο τόπος θα γίνεται ολοένα μικρότερος και φτωχότερος όχι μόνο σε νούμερα, αλλά σε κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατία και ανεξαρτησία, ενώ θα γίνεται ακριβότερος σε δικαιώματα, σε όνειρα, ελπίδα και ευτυχία..

Βρώμικο αλλοδαπό..

Αλλά και εάν μείνουμε Ελλάδα ρε γαμώτο, τουλάχιστον ας προσέξουμε το «αρνί» που θα φάμε το Πάσχα. Ευχή και κατάρα σας δίνω: Μακριά από το «αρνί» που εικονίζεται παραπλεύρως γιατί είναι αλλοδαπό το σιχαμένο και δεν θα γίνει ποτέ ελληνικό..

Ναι στο «αρνί» που εικονίζεται κάτωθι γιατί είναι περήφανο ελληνικό και τρέφεται, στις φιλόξενες χωματερές με αγνό, αυθεντικό και τρυφερό σκουπίδι!

περήφανο ελληνικό..

(Και μην μου πείτε ότι αυτά δεν είναι αρνιά αλλά βόδια.. Σιγά την είδηση! Σάμπως κι εμείς αρνιά είμαστε;)

Κάπως έτσι λοιπόν βρίσκει το πάσχα του 2011 την γενική κατάσταση ζώων, ανθρώπων και πραγμάτων εν ελλάδι.. Τί σκατά φιλί της αγάπης να δώσουμε; Με τί ψυχή να αγαπηθούμε; Με τι σώμα να αναστηθούμε;

Τουλάχιστον ας προσέξουμε το τρίτο –και σοβαρότερο, γιατί από αυτό εξαρτάται και η σωτηρία της ψυχής μας. Όπως ήδη έχω αποδείξει σε προηγούμενη ανάρτηση στο παρόν μπλογκίδιον, σύμφωνα με την σύγχρονη νευρολογία η πολύ πίστη, ο φανατισμός, το «κόλλημα» και η απόλυτη αλήθεια, σημαίνουν βλάβη στον εγκέφαλο και περιορισμένη εγκεφαλική δραστηριότητα! Εν ολίγοις αυτό που μπορεί να σώσει την ψυχή μας είναι η περισσότερη σκέψη και αμφισβήτηση των πάντων. Φτάνει πια η μετάνοια και το «σκύψιμο» ραγιάδες-ραγιάδες το λέει και η επιστήμη! Μόνο ένα ελεύθερο και υγιεινό «σκύψιμο» υπάρχει: Αυτό για να μαζέψουμε κανένα λουλουδάκι, να πιάσουμε το Μάη και να απολαύσουμε τη φύση.. Αμήν!

Περισσότερα για τα περί πίστεως και εγκεφαλικής βλάβης ΕΔΩ

Προσοχή αυτές τις «άγιες» μέρες! Η σύγχρονη νευρολογία αποκαλύπτει ότι η πίστη σχετίζεται με μειωμένη εγκεφαλική δραστηριότητα ! Άτομα δηλαδή που πιστεύουν φανατικά σε θεούς και αγίους, σε ποδοσφαιρικές ομάδες και κόμματα, στο Γκιόργκο που «σώζει την πατρίδα» και σε «μνημόνια» που καταστρέφουν την πατρίδα, εν γένει δηλαδή, άτομα «κολλημένα» και φανατικά των μονόδρομων, του απόλυτου και της μιας και μοναδικής αλήθειας, παρουσιάζουν μειωμένη εγκεφαλική δραστηριότητα!

Έρευνες στο πανεπιστήμιο του Μιζούρι στις ΗΠΑ αποκαλύπτουν ότι άτομα με βλάβη στο δεξιό βρεγματικό λοβό του εγκεφάλου παρουσίαζαν υψηλότερα επίπεδα υπερβατικών εμπειριών και μονολιθικών προσκολλήσεων. Άτομα δηλαδή «κολλημένα» σε υπερβατικές ερμηνείες και καταστάσεις αλλά και φανατικά σε μονολιθικές αντιλήψεις, δόγματα και εξαρτήσεις, παρουσιάζουν εγκεφαλική βλάβη και μειωμένη εγκεφαλική δραστηριότητα! Θα μου πείτε σιγά το νέο! Και ποιος δεν βλέπει σε κάποιον φανατικό, εξαρτημένο και κοινώς «κολημμένο» σε οτιδήποτε πως κάτι δεν πάει καλά; Εντάξει.. Άλλο όμως να αποδεικνύεται και επιστημονικώς..(«Καθημερινή» 22-12-08)

Εν τω μεταξύ άλλες μελέτες αποκαλύπτουν ότι η πίστη είναι «η οδός της μικρότερης αντίστασης», η οδός του εύκολου και ρηχού, ενώ η μη πίστη, ο σκεπτικισμός, η αμφισβήτηση, απαιτεί σκέψη, δηλαδή προσπάθεια. Τα παιδιά για παράδειγμα είναι γενικώς πιο ευκολόπιστα σε παραμύθια και υπερφυσικές καταστάσεις. Το ίδιο και οι θρησκευόμενοι που επικεντρώνονται περισσότερο στις ηθικές διαστάσεις της πίστης τους και έτσι δε χρειάζεται ούτε καν να σκέφτονται. Το «πίστευε και μη ερεύνα» δηλαδή του «άγιου» Αυγουστίνου είναι πανεύκολο και ενδείκνυται για βλάκες, κρετίνους και ανόητους γιατί δεν χρειάζεται ούτε ίχνος σκέψης και εγκεφαλικής δραστηριότητας. Αντιθέτως η μη πίστη θέλει αμφισβήτηση, εγρήγορση, ανατροπή, διαρκή σκέψη, γνώση και προ παντός έρευνα. Όντως πολύ δύσκολα πράγματα δηλαδή.. (Νew Scientist Μagazine, Reed Βusiness Ιnformation Ltd. © 2009)

Τούτες τις «άγιες μέρες» λοιπόν, που θα πάμε στα χωριά μας και θα αναπνεύσουμε πιο καθαρό αέρα, είναι ευκαιρία για έναν ελάχιστο έστω «αναστοχασμό» δηλαδή για μια στοιχειώδη αμφισβήτηση και κριτική στάση απέναντι στον εαυτό μας. Ας προσπαθήσουμε να «ξεκολλήσουμε» από οποιονδήποτε και οτιδήποτε είμαστε κολλημένοι.. Όντας «κολλημένοι» και με μειωμένη εγκεφαλική δραστηριότητα, δεν τιμούμε και δεν κολακεύουμε έτσι, ούτε τον άλλον αλλά  ούτε και τον εαυτό μας. Ας ξεκολλήσουμε για να βρούμε την υγεία μας. Δεν υπάρχει τίποτα το μεγαλύτερο, το σπουδαιότερο  και ομορφότερο από την ελευθερία της σκέψης. Η πολύ «πίστη» και ο φανατισμός βλάπτουν σοβαρά την υγεία, τόσο την δική μας όσο και της κάθε σχέσης μας. Ο «κολλημένος» είναι μίζερος και δυνάμει επικίνδυνος για τον εαυτό του και τους άλλους. Ακόμα και ο έρωτας, αν δεν είναι ελευθερία, είναι απλώς «κόλλημα».. Άλλωστε τώρα πού ανθίζει η άνοιξη και σκάει το καλοκαίρι, κρίμα δεν είναι να αφήνουμε την ομορφιά και τη ζωή να περνάει από δίπλα μας, να ανασταίνει ακόμα και νεκρούς και εμείς να παραμένουμε με την τσίχλα στο μυαλό;

Βιώνουμε πια απίστευτες καταστάσεις πρωτοφανείς στην ιστορία. Έχουν έρθει τα πάνω κάτω ακόμα και στην προσωπική μας ζωή, όσο και αν κάνουμε πως δεν το βλέπουμε, όσο κι αν δεν το μολογάμε, όσα  like και αν παίρνουμε στους καθημερινούς «τοίχους» του «face» μας και προσποιούμαστε τους ευτυχισμένους..

Έχουμε πια περάσει σε μια εποχή, «μετανεωτερικότητα» την λένε οι θεωρητικοί, όπου η μόνη βεβαιότητα είναι πια η αβεβαιότητα. Ζούμε σαν σχοινοβάτες σε τεντωμένα σχοινιά, σαν πελαργοί που με μετέωρα βήματα αναζητούν ένα σταθερό τόπο να πατήσουν.. Οι «μεγάλες αφηγήσεις», ιδεολογίες και διάφοροι «ισμοί», χριστιανισμοί, σοσιαλισμοί, κλπ, έχουν καταρρεύσει και δεν μας προσφέρουν πια κανένα στέρεο έδαφος. Τα πάντα εμπορευματοποιούνται. Οι πολιτιστικές αξίες καταδικάζονται και επικρατούν οι αξίες της αγοράς. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός έχει πιάσει τον πάτο της παρακμής του. Η δυτική δημοκρατία είναι υπό κατάληψη και ολόκληρες χώρες και λαοί κυβερνώνται από τις εντελώς ανεξέλεγκτες και ασύδοτες «αγορές», από αδίστακτους τραπεζίτες και τοκογλύφους, ανθρωπόμορφα καθίκια με γραβάτες που δεν καταξιώνονται και δεν αυτοεπιβεβαιώνονται διαφορετικά παρά μόνο όταν αυξάνουν διαρκώς τα κέρδη τους σε βάρος των ανθρώπων.. Κι όσο αυξάνονται τα κέρδη κι αναβαθμίζονται οι «αγορές» και τα προϊόντα και γίνονται ακόμα πιο «ανταγωνιστικά», τόσο περισσότερο υποβαθμίζονται οι άνθρωποι και οι κοινωνίες των ανθρώπων..

Όλα αυτά εντείνουν τον ατομικισμό και τον ανταγωνισμό σε βαθμό βαρβαρότητας. Μια βαρβαρότητα που καμιά ανθρώπινη σκέψη δεν μπορεί να την δικαιολογήσει παρά μόνο ένας απύθμενος ηθικός αμοραλισμός. Οι όροι του «παιχνιδιού», του πολιτικού, του κοινωνικού, κλπ, αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη και έτσι αναγκαζόμαστε να προσαρμόζουμε τη συμπεριφορά μας στα διάφορα κοινωνικά «παιχνίδια» και να τη διατηρούμε όσο διαρκούν και αυτά. Και όσο πιο πολύ προσαρμοζόμαστε τόσο και πιο ρευστοί γινόμαστε. Κυρίαρχη λογική είναι πλέον η διαρκής κινητικότητα και επομένως η αποφυγή κάθε δέσμευσης και αυτοπεριορισμού. Το ζήτημα δεν είναι να ελέγχουμε ένα βέβαιο μέλλον, δεν υπάρχει πια τέτοια βεβαιότητα, αλλά να μην υποθηκεύουμε το μέλλον μας. Έτσι, κάθε δέσμευση μας προκαλεί τρόμο και ο τρόμος με τη σειρά του οδηγεί στην αποδέσμευση και επομένως στη μεγαλύτερη ρευστότητα..

Εκεί που παλαιότερα προσπαθούσαμε να συγκροτήσουμε μια σταθερή και μόνιμη ταυτότητα για τον εαυτό μας που να «μετράει» στην κοινωνία, τώρα κάνουμε ότι μπορούμε για να αποφύγουμε κάθε συγκεκριμένη ταυτότητα και κάθε μοναδικό ρόλο. Προτιμούμε μια ταυτότητα τύπου «τουρίστα» όπως λέει ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, δηλαδή έναν εαυτό «τουρίστα» που επισκέπτεται πολλά μέρη αλλά πάντα κρατάει μια απόσταση από το μέρος που επισκέπτεται. Δεν θέλει να δεσμευτεί πουθενά, άλλωστε είναι ανίκανος να δεσμευτεί και προτιμά να «αλλάζει παραστάσεις». Θέλει να ταξιδεύει από τόπο σε τόπο και από άνθρωπο σε άνθρωπο αναζητώντας την αυτοεπιβεβαίωση και μη διστάζοντας πολλές φορές να λεηλατήσει έως εσχάτων καρδιές και συναισθήματα προσέχοντας όμως πάντα μην ρυπάνει το κοινωνικό περιβάλλον..

Σήμερα στην κοινωνία της κατανάλωσης και της αγοράς, όπου τα πάντα καταναλώνονται, προϊόντα, καταστάσεις, συναισθήματα και εμπειρίες, δύο κυρίως είναι οι τρόποι που καταξιώνουμε και επιβεβαιώνουμε τον κατακερματισμένο εαυτό μας. Δια μέσου της κατανάλωσης ως «τουρίστες» και συλλέκτες αισθήσεων και δια μέσου της κατίσχυσης-εξουσίας επί του άλλου.  Ο δεύτερος τρόπος είναι και ο πιο επικίνδυνος και μερικές φορές δεν ξεχωρίζει από την ψυχοπαθολογία. Η αμοιβαιότητα και η αλληλοαναγνώριση στις σχέσεις έγινε πλέον σχεδόν αδιανόητη. Ο «ανταγωνισμός» έχει φωλιάσει μέσα μας. Τερατωδώς διογκωμένα «εγώ» που κακόπεσαν πολύ στη ζωή τους, βρίσκουν ικανοποίηση και επιβεβαίωση κατασπαράσσοντας κάθε ευγενική, ευαίσθητη και ανθρώπινη συμπεριφορά.. Βεβαίως, στο βάθος της ιστορίας, πάντα υπήρχαν τέτοια «εγώ».. Η διαφορά είναι ότι σήμερα αυτό το «παιχνίδι» εξουσίας και κατίσχυσης επί του άλλου είναι σύμφυτο με την κουλτούρα των αξιών της αγοράς και του «ανταγωνισμού» και έτσι θεωρείται φυσικό, θεμιτό και «πετυχημένο»..

Και εφόσον πια δεν υπάρχει δέσμευση και η ζωή μας έγινε τόσο ρευστή και οι «εαυτοί» μας τόσο κατακερματισμένοι, ας μην απορούμε που η ευτυχία έχει και αυτή ημερομηνία λήξης.. Έγινε και αυτή ένα προϊόν που όσο λιγότερα συντηρητικά του βάζουμε για να το διατηρήσουμε περισσότερο, δηλαδή όσο λιγότερους κοινωνικούς κανόνες και συμβάσεις και όσο περισσότερα αγνά και άδολα συναισθήματα περιέχει, τόσο και κοντινότερη ημερομηνία λήξης έχει. Άραγε πόσες ευτυχίες δεν παίζονται, δεν έρχονται και παρέρχονται μέσα στην ίδια μέρα; Η ευτυχία με την απογοήτευση εναλλάσσονται σαν εξυπνακίστηκες ατάκες.. Ξυπνάμε το πρωί και πορευόμαστε μέσα σε ένα διαρκές «ρίσκο» που το συναντάμε παντού, ενώ το βράδυ, εκεί που κάποτε βρίσκαμε μια βεβαιότητα στην οικογενειακή αγκαλιά, μια νομιμοποιημένη ευτυχία, τώρα κοιμόμαστε αγκαλιά με το άγχος. Όλη τη μέρα χάνουμε δικαιώματα και κατακτήσεις αιώνων, υλικές και συμβολικές και τα βράδια, κλείνοντας τα μάτια, διαπιστώνουμε το χειρότερο ότι χάνουμε αγάπες και ανθρώπινα συναισθήματα, χάνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Αλλά έχουν και την πλάκα τους όλα αυτά και μην τα βρίσκουμε όλα μαύρα: Η μεγάλη πλάκα είναι πως νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι και ότι εμείς επιλέγουμε..

ΣΗΜ: Για την σχετικότητα της ευτυχίας κλίκ ΕΔΩ

Μια φορά και έναν καιρό ένας ανώνυμος μπλογκερ είδε μια νύχτα στον ύπνο του έναν τρομερό εφιάλτη.

παγκόσμια ημέρα κατά του φόβου

Είχε, λέει, βρεθεί σε μια παράξενη κοινωνία. Τα πάντα, άνθρωποι, ζώα και πράγματα είχαν το όνομα τους καρφιτσωμένο στο πέτο τους σαν μέλη συνεδρίου διεθνούς οργανισμού.. Ολοι οι bloggers έγραφαν με το πραγματικό τους όνομα. Πάνος Καραπάνος, Σοφιστής.. Στα λεωφορεία και στο μετρό οι επιβάτες είχαν κρεμασμένο στο πέτο τους ένα ταμπελάκι με το όνομα τους. Κώστας Βασιλείου εργάτης. Ελένη Αργυρίου εκπαιδευτικός. Στους δρόμους δεν υπήρχε πια αυτό το γνωστό και ανώνυμο πλήθος. Όλοι έφεραν εμφανώς την πινακίδα τους θεωρημένη από το υπουργείο. ΥΑΒ Κώστας Πετρίδης. ΙΗΕ Μιχάλης Κωστόπουλος. Στις διαδηλώσεις κάθε διαδηλωτής κρατούσε ένα πλακάτ με το όνομα του. Νίκος Μπάχαλος κουκουλοφόρος. Γιώργος Κωλοπαίδης Σέχτα Επαναστατών. Στα σούπερ μάρκετς οι καταναλωτές είχαν εμφανώς αναρτημένα τα ονόματα τους όπως τα προϊόντα στα ράφια, στις δε εκλογές ο πολίτης έγγραφε με ενθουσιασμό και το όνομα του στο ψηφοδέλτιο. Γιώργος Βασιλείου Πασόκ..

Όλα ήταν επώνυμα, έγκυρα και υπεύθυνα. Μια κοινωνία του brand name που είχε αντικαταστήσει τις παραδοσιακές κοινωνικές τάξεις με τις τάξεις των ονομάτων. Στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας φάνταζαν τα ονόματα των  μεγαλοδημοσιογράφων, πανελιστών, μοντέλων, παιχτών ριάλιτι και ποδοσφαιριστών. Πάρα κάτω τα golden boys των μεγάλων επιχειρήσεων. Πιο κάτω των πρωθυπουργών, υπουργών, πολιτικών. Πιο κάτω των καλλιτεχνών και διανοουμένων. Ακόμα πάρα κάτω των επιστημόνων και φυσικά στο κατώτατο σκαλί τα ονόματα των απλών πολιτών. Οι περιοχές ήταν επίσης χωρισμένες ιεραρχικά αναλόγως την αξία των ονομάτων που τις επισκέπτονταν ή κατοικούσαν σε αυτές. Εκάλη, Μύκονος, Αράχωβα. Οι ψευδείς φήμες και οι συκοφαντίες ήταν σπάνιες σε αυτήν την κοινωνία και αν υπήρχαν αντιστοιχούσαν στην ιεραρχία. Αρχίζοντας δηλαδή από κάτω προς τα πάνω οι περισσότεροι απατεώνες, κοπρίτες, συκοφάντες και διασπορείς ψευδών φημών ήταν οι απλοί πολίτες. Ακολουθούσαν οι επιστήμονες, ακόμα λιγότερους έβρισκες στους πολιτικούς, ακόμα λιγότερους στα golden boys και φυσικά απολύτως κανέναν στην κορυφή των μεγάλων ονομάτων του θεάματος, μεγαλοδημοσιογράφων, μοντέλων και παιχτών ριάλιτι, που αποτελούσαν το πλατωνικό αγαθό, το πρότυπο και ιδανικό όλων των άλλων στις κατώτερες κλίμακες..

Παντού στα κτίρια ήταν κρεμασμένα τεράστια banners πού προέτρεπαν ότι τα επώνυμα προϊόντα είναι και τα καλύτερα. -Μην παίρνετε ανώνυμο λάδι σε ντενεκέ! -Προτιμάτε τις επώνυμες σερβιέτες! Ονοματοκρατία.(καμία σχέση με το νομιναλισμό του Οκαμ) Η αξία των πάντων κρίνονταν απ το όνομα τους. “Πάν μέτρο όνομα” πού θάλεγε και ο προπάππος μου ο Πρωταγόρας.. Η επιτυχία, η εντιμότητα και υπευθυνότητα ήταν συνδεδεμένη με το μέγεθος του ονόματος. Όσο πιο επώνυμος τόσο και πιο άξιος. Οι πάντες επιδίδονταν μετά μανίας στο κτίσιμο του brand name τους και έτσι έκτιζαν ταυτοχρόνως και την πρόοδο και το μέλλον αυτής της παράξενης κοινωνίας..

Αυτός ήταν ο εφιάλτης του ανώνυμου μπλόγκερ. Όλοι οι επώνυμοι κυνηγούσαν να εξοντώσουν τούς εναπομείναντες ανώνυμους που αποτελούσαν τη “μάστιγα” της κοινωνίας και κρύβονταν σαν τα ποντίκια στους υπονόμους της.. Εκεί είχε κρυφτεί και ο δυστυχής μπλόγκερ και άκουγε ήδη τα γαβγίσματα των σκυλιών να πλησιάζουν..
«Κάποιος θα πρέπει να συκοφάντησε τον Γιόσεφ Κ., διότι χωρίς να έχει κάνει τίποτα κακό, ένα ωραίο πρωί συνελήφθη».. Φ. Κάφκα.

ΣΗΜ: «Το ποστ αυτό έχει αναρτηθεί στα πλαίσια της «Ημέρας ενάντια στο φόβο. Είναι ένα παλιό κείμενο που έχω γράψει πριν από κάποιο καιρό. Το ξαναδημοσιεύω για να το αφιερώσω στη σημερινή ημέρα. Εύχομαι ο εφιάλτης του ανώνυμου μπλόγκερ να μην γίνει ποτέ πραγματικότητα..

Αρέσει σε %d bloggers: