Category: ΤΕΧΝΕΣ-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ


…«είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία»… συμβουλεύει δήθεν ο μέγας Καβάφης στα πλάγια και στα οπίσθια των λεωφορείων.. «Και τέλος πάντων να τραβούμε εμπρός».. όπως δηλαδή τραβάει και η μνημονιακή κυβέρνηση εμπρός, δήθεν συμβουλεύει επίσης σε αφίσα των οπισθίων άλλου λεωφορείου..
kavafhs -viaΒεβαίως και προφανώς ο Καβάφης εννοεί την βιασύνη και όχι την βία και όταν λέει «να τραβούμε εμπρός» δεν εννοεί φυσικά με την Τρόικα και την εθελόδουλη κυβέρνηση της. Στο αριστουργηματικό και αφοπλιστικά επίκαιρο ποίημα του «Εν μεγάλη Ελληνική αποικία 200 π.Χ.», λέει «(…) Να μη βιαζόμεθα• είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία. Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια»..
Τέλος πάντων δεν θα κάτσω τώρα να αναλύσω στους γελοίους, αγράμματους και ανόητους προπαγανδιστές του καθεστώτος ότι οι στίχοι αυτοί του Καβάφη κάθε άλλο παρά αυτό που θέλουν εκείνοι λένε..
Για τις μοδάτες «κάθετες» και «οριζόντιες περικοπές» της ποίησης θέλω να πω που φτωχαίνουν ακόμα περισσότερο τη μίζερη ζωή μας. Τότε, επί της παραδοσιακής και μπας κλας χούντας του 67, το καθεστώς εξοβέλιζε την ποίηση όχι μόνο γιατί την θεωρούσε επικίνδυνη για την εξουσία αλλά και γιατί δεν την καταλάβαινε.. Σήμερα, που την στρατιωτική στολή της χούντας έχει αντικαταστήσει το σύγχρονο ευρωπαϊκό κοστούμι του τραπεζίτη, το καθεστώς συμπεριφέρεται πολύ χειρότερα.. Γιατί πέραν του κοινού σημείου όλων των καθεστώτων επί γης, ότι δεν καταλαβαίνουν την ποίηση, τέλος πάντων είναι προτιμότερο να εξοβελίζεται η ποίηση στις εξορίες και στα ξερονήσια και όποιος μπορεί και καταλαβαίνει και έχει τα αρχίδι@ να την βρίσκει ακέραια, παρά να την περιφέρουν ανάμεσα μας κομμένη και ραμμένη στο μικρό τους μπόι, ευτελισμένη και λαβωμένη στα οπίσθια των λεωφορείων ως σημαία της δικτατορικής και απάνθρωπης πολιτικής τους..

ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΑΛΛΟΘΙ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ
poihshΠαγκόσμια ημέρα ποίησης και ποτέ δεν υπήρξε μεγαλύτερη διάσταση μεταξύ των ποιητών και της ποίησης όπως αυτή σήμερα.. Αλήθεια, πως καταντήσαμε έτσι να λατρεύουμε την ποίηση αλλά μόλις βλέπουμε ορισμένους «ποιητές» να το βάζουμε έντρομοι στα πόδια;; Ίσως γιατί η ποίηση και η τέχνη γενικότερα, πάντα ήταν το εύκολο άλλοθι της αναγνώρισης ψώνιων και φτηνών ατόμων που θέλουν και αυτοί να φανούν «κάποιοι» απλώς κοινοποιώντας ηχηρές και εντυπωσιακές μπούρδες.. Αρκετά λοιπόν τα παλαμάκια. Η ποίηση δεν είναι για να μοιράζει πιστοποιητικά επιβεβαίωσης αλλά για να δίνει ζωή. Ειδικά λοιπόν σε αυτούς τους μαύρους καιρούς για όλους και τη χώρα μας, αναμένουμε ορισμένοι ποιητές και «ποιητές» να σεβαστούν την ποίηση και δραπετεύοντας από το βόλεμα και την παθητικότητα των επικοινωνιακών «τοίχων» τους, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και τουλάχιστον του έργου τους.. Άλλωστε τα γνήσια πιστοποιητικά επιβεβαίωσης τα μοιράζουν η καθημερινή ζωή και οι «άλλοι» δίπλα μας.. Τέλειωσαν πια τα παλαμάκια της εύκολης αναγνώρισης και μαράθηκαν οι γαρδένιες..

Τούτον τον καιρό χρειαζόμαστε την τέχνη και τη μουσική όσο ποτέ άλλοτε τουλάχιστον για να μη φαγωθούμε μεταξύ μας. Αυτή η κρίση, όπως και κάθε μεγάλη κρίση οξύνει τις αντιθέσεις στο έπακρο. Το χρώμα σβήνει και η ζωή μας γίνεται ολοένα και περισσότερο μαυρόασπρη. Οι καλοί γίνονται καλύτεροι και οι κακοί χειρότεροι. Από τη μια δυναμώνει ο αμοραλιστικός ατομικισμός, ο βάρβαρος ανταγωνισμός, ετοιμάζεται ο ένας να φάει τον άλλον και από την άλλη ζούμε το μεγαλείο του ανθρώπου με σπάνιες εκδηλώσεις ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας..

Η μουσική του Νίκου Πλατύραρχου ξεκινάει από πολύ μακριά. Βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα του Ψηλορείτη, περνάει μέσα από την ευαισθησία και τη μεγαλοσύνη των Χατζηδάκη και Θεοδωράκη και φτάνει στο σήμερα σαν ένα όνειρο που όλοι πεθυμήσαμε αλλά δεν ζήσαμε ακόμα.. Μια θάλασσα ανθρωπιάς, αγάπης και έρωτα. Ένας απέριττος διάλογος ζωής γραμμένος με νότες που η μια συναγωνίζεται την άλλη, ποιά θα την προαπαντήσει με μεγαλύτερη ευαισθησία και πιότερη αρμονία..

Ο Γιώργος Νταλάρας λέει το τραγούδι του Μάνου, ενώ βογκάει ο Ψηλορείτης με τη φωνή του Ψαραντώνη. «..Άλλη δεν έχω απαντοχή στον άδειο κόσμο πούμαι..» Και τότε το βουνό δακρύζει και η φωνή του γίνεται γυναικεία και ερωτική με την Ελευθερία Αρβανιτάκη. «..έλεος κάμε πάρε με να μην ξεχωριστούμε..»

Σε τούτες τις μαυρόασπρες μέρες λοιπόν θέλω απλώς να σου πω ένα ευχαριστώ φίλε γιατί ακούω τη μουσική σου και νιώθω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.. Θέλω να σηκωθώ απ τον καναπέ του ατομικισμού μου και να χωθώ ανάμεσα στους ανθρώπους αλλά αυτή τη φορά να δώσω χωρίς να πάρω.. Ό,τι έχω, έστω και μόνο μία αληθινή συναισθηματική στιγμή.. Έχει η ζωή και θάναι αλλιώς, χρώμα θα αλλάξει και ο δικός μας ουρανός..

Τετάρτη 31-10-12 στις 22.30, Ο Νίκος Πλατύραρχος παρουσιάζει την «Ονειρογραφία» του στο Half Note. Περιήγηση σε μουσικές του κιν/φου, σε απόηχους του μεσοπολέμου και σε αποπλανητικές μελωδίες. Τραγουδούν Βίκη Καράτζογλου, Κώστας Βασιλιάγκος. Φιλική συμμετοχή Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Θα είμαστε όλοι εκεί.

Ποτέ το παρακράτος δεν μπόρεσε να λειτουργήσει χωρίς το κράτος. Χωρίς την στήριξη και την ανοχή του. Άλλωστε λίγο πολύ η ιδεολογική βάση είναι κοινή. Τώρα τα τάγματα εφόδου των εθνικο-χτυπημένων χρυσαλητών μαζί με έναν εσμό θρησκο-κτυπημένων και εμφανώς βλαμμένων κακομοίρηδων και φυσικά με την συνδρομή των μπάτσων και των εγκυκλίων του επίσημου κράτους, κάνουν «πόρτα» όχι μόνο στο Χυτήριο αλλά και στην πόρτα μας και κρίνουν τι είναι τέχνη και τι δεν είναι.. τί είναι ύβρις και τι δεν είναι .. τί είναι ηθικό και τι ανήθικο.. τί είναι εθνικό και τί δεν είναι, ποιος έχει καθαρό αίμα και ποιος δεν έχει, ποιος είναι έλληνας και ποιος δεν είναι, ποιος είναι θεός και ποιος δεν είναι..

Το ίδιο ακριβώς κάνουν και οι μουσουλμάνοι Ταλιμπάν. Κρίνουν τους πάντες και τα πάντα στο όνομα του δικού τους θεού. Τρίχες κατσαρές δηλαδή ότι ο θεός είναι ένας. Εγώ βλέπω πολλούς θεούς και μάλιστα όλους εναντίων όλων. Οι μουσουλμάνοι σφάζουν τους άλλους γιατί λένε εξύβρισαν τον δικό τους θεό. Οι χριστιανοί το ίδιο για τον δικό τους, οι καθολικοί, οι ορθόδοξοι, οι προτεστάντες, οι βουδιστές, κλπ..κλπ.. Άλλοι έχουν για θεό τους τον ολυμπιακό και άλλοι τον παοκ, άλλοι τον Μιχαλολιάκο και τον Κασιδιάρη, άλλοι τον Σαμαρά, άλλοι ακόμα και τον ΓΑΠ..! Κάθε «πιστεύω» και θεός, κάθε θεός και φόβος.. Τελικά είμαστε υποχρεωμένοι να υποκλινόμαστε στην κάθε μαλακία που έχει ο καθένας για θεό του;; Και εγώ έχω για θεά μου την υπέροχη γειτόνισσα μου!!

Ποιος λοιπόν ορίζει ποιος είναι θεός και ποιος δεν είναι, αν όχι η ίδια η κοινωνία και η Ιστορία; Δηλαδή η εκάστοτε κυρίαρχη ιδεολογία που γράφει και το εκάστοτε δικό της «ευαγγέλιο»;.. Άλλο το σέβας στην πίστη του άλλου και άλλο το σέβας στον φανατισμό του. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τον οπαδό κάθε «ευαγγελίου», είτε μιας ομάδας, είτε ενός κόμματος, είτε μιας θρησκείας, είτε μιας ιδεολογίας γιατί η δημιουργία οπαδών είναι το καλύτερο πρόσχημα για να προστατεύονται οι θεοί και να βλάπτονται οι ανθρώποι..

Και τί φταίω εγώ που με έριξαν χωρίς να με ρωτήσουν μέσα σε αυτήν την ιστορία και μέσα σε αυτήν την κοινωνία;; Εφόσον η αλήθεια δεν είναι ποτέ μία και ο καθένας, φυλή, έθνος, ομάδα, κόμμα, έχει τη δική του, προτιμώ να αμφισβητώ του πάντες και τα πάντα! Αρνούμαι να αγαπώ τους θεούς και να μισώ τους ανθρώπους όποια θρησκεία και όποιο χρώμα κι αν έχουν! Άσε που αυτή η υπόθεση βρωμάει όχι μόνο ως παρακράτος αλλά και ως κράτος. Ποιος δεν βλέπει ότι απασχολούμενοι όλοι εμείς με τους διάφορους χρυσαλήτες και τους θεούς τους, στην τελική γινόμαστε ευκολότερη βορά στην Τρόικα και στους υπαλλήλους της;

Επιτέλους βρέθηκε η λύση για την σύλληψη της μεγάλης φοροδιαφυγής.

3.223,86, Ευρώ δήλωσε ως εισόδημα η Άννα Βίσση. Τα ίδιο περίπου δήλωσαν και πολλά άλλα υπέρλαμπρα άστρα της πίστας που τώρα με την κρίση ψωμολυσσάνε και ψάχνουν στους σκουπιδοτενεκέδες για να φάνε..

Ένας πάλαι ποτέ θυελλώδης έρωτας..

Εντάξει.. δεν θα πω απολύτως τίποτα κακό για την μεγάλη αυτή αοιδό που έχει διατελέσει και πολύ ωραία γυναίκα και μας κάνει ακόμα να αναπολούμε τα παιδικά μας χρόνια.. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι αγάπησε, εμπνεύστηκε και τραγούδησε τα έργα ενός από τους μεγαλύτερους μουσουργούς όλων των εποχών και πολιτισμών, του γίγαντα Καρβέλα με τα άσπρα μαλλιά, γνωστού και ως Έλληνα Μπετόβεν, με πιάνει ένα ιερό δέος.. Η γυναίκα αυτή δικαιούται να δηλώνει ό,τι θέλει είτε στο μικρόφωνο είτε στο φακό είτε στην εφορία..

Απλώς να, έτσι χωρίς να το θέλω, άσχετο θα μου πείτε, βρήκα την πολυπόθητη λύση για την σύλληψη της μεγάλης φοροδιαφυγής και την καταθέτω δημοσίως χωρίς να διεκδικώ καμία απολύτως αμοιβή. Εφόσον είναι παντελώς αδύνατον για τους «αδιάφθορους» της εφορίας μας, υπουργούς, εφοριακούς, οικονομολόγους, να γνωρίζουν τα περιουσιακά στοιχεία των αοιδών, επιχειρηματιών, προέδρων και λοιπών κοτεριούχων της άσπρης σκόνης και καλλιτεχνών της φοροδιαφυγής ώστε να τους φορολογήσουν αναλόγως, τότε να νομιμοποιήσουν πάραυτα την κόκα!! Γιατί και μόνο τις αποδείξεις για την προμήθεια κόκας να υπολογίσουν, όχι μόνο δεν θα χρειαστεί να ξαναγαμήσουν μισθωτό και συνταξιούχο, αλλά και θα ικανοποιήσουν πάραυτα και τα μεγάλα αφεντικά μας, Βρυξέλλες, Μέρκελ και ΔΝΤ που επιμένουν ότι οι Έλληνες πλούσιοι παραμένουν ακόμα αφορολόγητοι και αγάμητοι.. Μην κουράζεστε λοιπόν κε Σαμαρά, Βενιζέλο, Κουβέλη και φίλε μου καλλιτέχνη Ψαριανέ.. Ιδού το μεγάλο ισοδύναμο. Κόκα με απόδειξη! (άντε και με τις υγείες μας..)

Αλήθεια, τί χρειαζόμαστε την ποίηση; Τί χρειάζεται την ποίηση η κοπελίτσα με τόσο υπέροχους γλουτούς και ο νεαρός με τόσο σμιλεμένους κοιλιακούς; Τι χρειάζεται την ποίηση ο «πετυχημένος» και η «πετυχημένη» της αγοράς; Η βλαχογύφτικη γκλαμουριά της Μυκόνου;; Αυτοί που μετρούν την επιτυχία με τις εμφανίσεις στην τηλεόραση, με τις πισίνες, τα τετρακίνητα και τα κότερα και επιζητούν εναγωνίως την αναγνώριση από εκείνους που μετρούν περισσότερες εμφανίσεις στην τηλεόραση, μεγαλύτερες πισίνες, τετρακίνητα και κότερα;

Αλλά και τί χρειάζεται την ποίηση ο εξαθλιωμένος που ψάχνει στα σκουπίδια για να φάει; Αυτός που του αναποδογύρισαν την ζωή μέσα σε λίγους μήνες και ποδοπάτησαν τα όνειρα του για να τον κάνουν πιο ..ανταγωνιστικό στην αγορά; Αυτός που βλέπει την αυτοκτονία ως την μόνη του αξιοπρέπεια;; Τι χρειάζεται την ποίηση η κοινωνία που γονάτισε και έσκυψε το κεφάλι κάτω από την απερίγραπτη καθημερινή βία της ταπείνωσης, της φτώχειας, της δυστυχίας και της εξαθλίωσης;

Εν ολίγοις δηλαδή, τί χρειάζεται πια την ποίηση ο ευρωπαϊκός πολιτισμός που έφτασε στο κατώτατο σημείο της παρακμής του; Γιατί ακριβώς περί αυτού πρόκειται. Για τις δύο ακραίες όψεις του ευρωπαϊκού πολιτισμού, από την μια την χυδαία γκλαμουριά και από την άλλη την μαζική βία, που συνιστούν μια πρωτοφανή υποτίμηση του ανθρώπου και της κοινωνίας του. Γιατί όταν το όραμα της ζωής  περιορίζεται, από τη μια στην στοιχειώδη επιβίωση και από την άλλη στο όνειρο της μεγαλύτερης πισίνας, τότε αυτό λέγεται υποτίμηση του ανθρώπου και συρρίκνωση της σκέψης και των οριζόντων του. Είναι αυτό που κανείς νεοφιλελεύθερος της αγοράς δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει. Ότι αυτό που είναι το πιο χυδαίο και ποταπό απ όλα, είναι το ίδιο τους το όραμα, το ίδιο τους το όνειρο για τη ζωή..

Γιαυτό ο ευρωπαϊκός πολιτισμός χρειάζεται σήμερα την ποίηση όσο ποτέ άλλοτε. Γιατί τίποτα απ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν πρώτα απ όλα δεν είχαν συρρικνώσει την σκέψη μας και την καρδιά μας. Σήμερα, αιώνες μετά τον Μεσαίωνα, βιώνουμε την μετατροπή της ζωής σε αγορά και του εαυτού μας σε μετοχή της αγοράς. Γιατί το αφήσαμε και έγινε αυτό και το αφήνουμε να γίνεται. Γιατί αποδεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα την καταδίκη κάθε πολιτιστικής και ανθρώπινης αξίας και ενστερνιστήκαμε τις αξίες της αγοράς, του βάρβαρου ατομικισμού και ηθικού αμοραλισμού και επιτρέψαμε και επιτρέπουμε να μας κυβερνά δικτατορικά μια αγοραία, ασυνείδητη, αδίστακτη και δωσίλογη πολιτική..

Γιαυτό χρειαζόμαστε την ποίηση. Για να ανοίξει η σκέψη μας και να διευρυνθούν οι ορίζοντες μας ώστε να βρούμε το χαμένο μας όραμα. Σήμερα χρειαζόμαστε την ποίηση όσο ποτέ άλλοτε, έστω και αν δεν την καταλαβαίνουμε..

Θα είμαστε λοιπόν όλοι εδώ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ.

Τρίτη 3/7/2012 Πλατεία Κλαυθμώνος
«Είμαστε εδώ»…. με ποιήματα και μουσική
Εκδήλωση ποίησης και μουσικής
Πλατεία Κλαυθμώνος, Τρίτη 3 Ιουλίου, ώρα 20.30
Η ιστορική πλατεία Κλαυθμώνος, στην καρδιά της Αθήνας, θα πλημμυρίσει στίχους και μουσική, την Τρίτη 3 Ιουλίου στις 20.30, με τη συμμετοχή σημαντικών ποιητών και καλλιτεχνών. Η εκδήλωση ξεκίνησε από μια ιδέα του Κώστα Κρεμμύδα (ποιητή, εκδότη του λογοτεχνικού περιοδικού «Μανδραγόρας»), και του ποιητή και δημοσιογράφου Γιώργου Δουατζή.
Συμμετέχουν (αλφαβητικά) οι καλλιτέχνες: Γιώργος Ανδρέου, Νένα Βενετσάνου, Χάρης Γιούλης, ENCARDIA, Κώστας Θωμαΐδης, Βαγγέλης Μαρκαντώνης, Ευτυχία Μητρίτσα, Μανώλης Μητσιάς, Λάκης Παππάς, Απόστολος Ρίζος, Τρίφωνο, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Γιούλη Περβολαράκη

Διαβάζουν (αλφαβητικά) οι ποιητές: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Άγγελος Αντωνόπουλος, Παναγιώτης Αρβανίτης, Νάνος Βαλαωρίτης, Αναστάσης Βιστωνίτης, Γιάννης Δάλλας, Ζέφη Δαράκη, Γιώργος Δουατζής, Νίκος Ερηνάκης, Νικόλας Ευαντινός, Βασίλης K. Καλαμαράς, Διονύσης Καρατζάς, Κώστας Κρεμμύδας, Βύρων Λεοντάρης, Ανέστης Μελιδώνης, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Γιώργος Μπλάνας, Παυλίνα Παμπούδη, Μιχάλης Παπανικολάου, Σωτήρης Παστάκας, Γιάννης Πατίλης, Τίτος Πατρίκιος, Τάσος Πορφύρης, Λίνα Στεφάνου
Παρουσίαση: Μάριον Μπιτσόλα

«Είμαστε εδώ» με ποιήματα και μουσική». Πλατεία Κλαυθμώνος, Τρίτη 3 Ιουλίου, ώρα 20.30
Οργάνωση: Περιοδικό «Για την Τέχνη & τη Ζωή» Μανδραγόρας, Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων, Άγγελος Σφακιανάκης – Μικρός Ήρως

φυσικά η είσοδος, η παρουσία μας δηλαδή, είναι ελεύθερη..

Άραγε πόσο αξιόπιστος είναι ένα άθεος γραφιάς όπως εγώ όταν γράφει για εκκλησάκια;.. Αλλά γιατί μια φωτογραφία με ένα όμορφο εκκλησάκι, για παράδειγμα στην Σίφνο, να παραπέμπει σε κάτι το θεϊκό ή τουλάχιστον μόνο σε αυτό;.. Και τελικά, όταν βλέπουμε μια φωτογραφία τέχνης τι ακριβώς βλέπουμε; Την πραγματικότητα ή την τέχνη;

Το πρώτο που μαθαίνει ένα πρωτοετής φοιτητής της επικοινωνίας είναι ότι η σκέψη, η ματιά μας με την οποία βλέπουμε τα πράγματα, δεν είναι ένας καθρέφτης, δεν αντανακλά την πραγματικότητα, αλλά την επεξεργάζεται, ακόμα και την παραμορφώνει, η δε λεγόμενη «ζωντανή» ή «απ ευθείας» τηλεοπτική σύνδεση μπορεί να διαστρεβλώσει πολύ περισσότερο το γεγονός που αναπαριστά απ ότι ένα μονταρισμένο ντοκιμαντέρ για το ίδιο γεγονός. Γιατί και μόνο η τοποθέτηση του φακού, η γωνία λήψης απέναντι σε μία πραγματικότητα, σημαίνει ότι απεικονίζει μία μόνο πλευρά από την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας, αυτήν δηλαδή που βλέπει ο φακός και η ματιά μας. Επομένως θέλει αρετή και τόλμη και πολύ μοντάζ για να καταφέρει κανείς να συνθέσει την πραγματικότητα της ζωής και σε κάθε περίπτωση το μόνο που δεν μπορεί ποτέ να απεικονίσει αυτήν την πραγματικότητα είναι ένας καθρέφτης της.. Όπως έλεγε ο μεγάλος Νίτσε, δεν υπάρχει ένα μοναδικό σημείο θέασης από το οποίο βλέπουμε ταυτοχρόνως ολόκληρη τη γη και το μπροστά και το δίπλα και το πίσω της. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ μία και εξαρτάται από την προοπτική με την οποία βλέπουμε τα πράγματα..

Η τέχνη της φωτογραφίας λοιπόν δεν απεικονίζει το πραγματικό και ευτυχώς γιατί διαφορετικά δεν θάταν τέχνη.. Αν κάτι απεικονίζει, αυτό είναι η ζωή και η ζωή απέχει πολύ από αυτό που λέμε πραγματικό. Γιατί, τί θα ήταν μια έρημη αληθινή πέτρα χωρίς μια ύπαρξη ζωής να την κοιτά ή με κάποιον τρόπο να σχετίζεται μαζί της;.. Τι θα ήταν η πραγματικότητα χωρίς εμάς και τη ματιά μας σε αυτήν που της δίνει ζωή; Που συνθέτει αυτό το «ολον» που λέγεται ζωή ή έστω μια στιγμή ζωής;

Ταξίδεψα στα 235 εκκλησάκια της Σίφνου με το φακό και τη ματιά της Μαρίνας Βερνίκου και χάθηκα ονειρικά, όχι στην αίσθηση του θεικού αλλά στην αίσθηση του ιερού. Έχει μεγάλη διαφορά αυτό. Λέω για τα ιερά και τα όσια μας, τα βράχια μας, τη θάλασσα μας, το Αιγαίο του Ελύτη και της ζωής μας, τα αισθήματα μας, τις αγάπες μας, τα όνειρα και τις αξίες μας και για όλα αυτά που χωρίς αυτά η ύπαρξη μας δεν έχει κανένα νόημα. Αυτό το ιερό και δέος εννοώ και αυτό είναι που μπορεί να νιώσει βλέποντας μια φωτογραφία με ένα εκκλησάκι ακόμα και ένας «στυγερός» άθεος όπως εγώ..

Τελικά μπούρδες λένε οι μεγαλόσχημοι κριτικοί τέχνης ότι μια φωτογραφία απεικονίζει μια στιγμή της αιωνιότητας. Ίσως η φωτογραφία αλλά όχι η τέχνη της φωτογραφίας. Οι 235 φωτογραφίες με τα εκκλησάκια της Σίφνου δεν απεικονίζουν την αξία μιας στιγμής αλλά την διαχρονική αίσθηση της ζωής και της αξίας της, έστω και αν αυτό το κατορθώνουν με ένα μόνο «κλικ» του φακού που ξεπερνά την αιωνιότητα..

Η Μαρίνα Βερνίκου συνθέτει με το φακό της την σπουδαιότητα του ταπεινού και το μεγαλείο της απλότητας και τα αποδίδει, όχι με μια τουριστική αίσθηση των χρωμάτων της αυγής και του δειλινού, (να μια θαρραλέα απελευθέρωση από τα δεσμά-καθρέφτισμα των χρωμάτων του πραγματικού) αλλά με τις εκατοντάδες αποχρώσεις και τόνους ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, το άσπρο που είναι το φως του Αιγαίου και το μαύρο που είναι η απόλυτη άρνηση του. Ο φακός της παραμορφώνει το πραγματικό και αναζητά με αγωνία το ιερό για να το απεικονίσει και να το διασώσει. Να διασώσει το ιερό που χάνουμε μέσα μας και αντιλαμβανόμαστε την απώλεια του μόνο όταν νιώθουμε τα μάτια μας να βουρκώνουν μπροστά του.. Να διασώσει τις αξίες-ιερά εκκλησάκια της ζωής μας, που σήμερα έχουν παρασύρει το τσουνάμι ενός βάρβαρου ατομικισμού και αμοραλισμού των «αγορών» και μιας βαθύτατης κρίσης πολιτισμού που καταπλακώνει την Ευρώπη και την καρδιά μας..

Το φωτογραφικό λεύκωμα «235» Σίφνος της Μαρίνας Βερνίκου είναι των εκδόσεων «Μίλητος».

κε Πρόεδρε.. Είσαι που είσαι ένα τεράστιο θεσμοθετημένο «yes». Ένας θεσμός υποχρεωμένος να λέει πάντα «yes» και ποτέ «όχι» σε κάθε Γιωργάκη ή Κωστάκη και σε κάθε κοπάδι ή κοτέτσι κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Υπογράφεις που υπογράφεις ότι σου πασάρουν, νομιμοποιείς που νομιμοποιείς τα λάθη, τα εγκλήματα και τις μαλακίες τους δήθεν για να μην δημιουργηθεί πολιτειακό ζήτημα, είσαι που είσαι ένα διακοσμητικό αξεσουάρ μιας ξεσκισμένης και κουρελιασμένης δημοκρατίας και το γιορτάζεις κιόλας κύριε Πρόεδρε;

Έχει που έχει συρρικνωθεί η εθνική ανεξαρτησία μας, γεγονός που μέχρι και ο ίδιος ο Γκιόργκος έχει ομολογήσει, έχει που έχει γίνει κωλόχαρτο το Σύνταγμα και μπουρδέλο η κοινοβουλευτική δημοκρατία με τα σκοτεινά μνημόνια και μεσοπρόθεσμα που εκβιάζουν και καταπατάνε σαν ερπύστριες κάθε αντίθετη άποψη, έχει που έχει περιοριστεί η ελευθερία, εφόσον το σύνολο σχεδόν των παραδοσιακών μίντια είναι καθεστωτικά ενώ σχεδόν απαγορεύεται ακόμα και η έκφραση πολιτικής αποδοκιμασίας, έχει που έχει χρεοκοπήσει επιλεκτικά αυτή η χώρα, έχει που έχει χρεοκοπήσει κυριολεκτικά ο λαός της, έχουν που έχουν χρεοκοπήσει ζωές και αξιοπρέπειες και το γιορτάζεις κιόλας κε Πρόεδρε;

Θα ήταν λοιπόν μια πράξη στοιχειώδους ευπρέπειας και προ παντός αξιοπρέπειας να πεις και ένα όχι μια φορά κε Πρόεδρε.. Οι λόγοι περί φτωχών και αδυνάτων απλώς εντάσσονται στο δημοκρατικό άλλοθι που προσφέρεις στους κρατούντες, ντόπιους και ξένους. Όμως θα μπορούσες να πεις και ένα «όχι». Απλώς ότι φέτος αναβάλλεται η γιορτή της Δημοκρατίας. Γιατί ποια δημοκρατία να γιορτάσουμε; Ας επιστρέψει η Δημοκρατία και τότε γιορτάζουμε τη νέα μεταπολίτευση του τόπου κε Πρόεδρε..

 

 

Νώε Παρλαβάντζας. Έφυγε για εκεί που η δημοκρατία είναι διαρκής γιορτή και απολύτως διασφαλισμένη

Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου φίλο Νώε Παρλαβάντζα, εθνολόγο, δημοσιογράφο, που αγωνίστηκε για την αμερόληπτη ενημέρωση και τη δημοκρατία αλλά που ο καρκίνος δεν τον άφησε να συνεχίσει.. Έφυγε για να πάει στην ουτοπία, εκεί όπου η ενημέρωση, η δημοκρατία και η ελευθερία είναι διαρκής γιορτή και ο δημοκρατικός διάλογος, που τόσο πολύ αγαπούσε, αιωνίως διασφαλισμένος.. Η πολιτική κηδεία σήμερα στις 5 μμ. από το Α΄ Νεκρ. Η σωρός θα καεί στην Βουλγαρία..

Κλείστε την τηλεόραση και μπείτε στο διαδίκτυο!!! Κλείστε την προπαγάνδα και μπείτε στον ελεύθερο αέρα του διαδικτύου απόψε στις 8 την ώρα που τα καθεστωτικά κανάλια μαζί με την κυβέρνηση των «Γιωργάκηδων» θα υποστηρίζουν την διαρκή και μόνιμη χρεοκοπία της κοινωνίας για να κερδοσκοπούν εκ του ασφαλούς κάποια καθίκια με γραβάτες, διεθνείς και ντόπιοι τοκογλύφοι!

Όλοι σήμερα το βράδυ στις 8 στο διαδίκτυο για να παρακολουθήσουμε το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ που στηρίχθηκε αποκλειστικά στην οικονομική ενίσχυση των θεατών, όλων εμάς των απλών πολιτών, και το οποίο θα διατίθεται χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης από τις διευθύνσεις xreokratia.gr και debtocracy.gr

Οι δημοσιογράφοι Άρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη συνομιλούν με σημαντικούς οικονομολόγους, πολιτικούς και δημοσιογράφους, οι οποίοι παρουσιάζουν εναλλακτικές ερμηνείες αλλά και προτάσεις για την κρίση δημοσίου χρέους της Ελλάδας και της Ευρωζώνης.

Ας στηρίξουμε όλοι αυτήν την τίμια και γενναία προσπάθεια για να δείξουμε ότι εκτός από την καθεστωτική δημοσιογραφία υπάρχει και η φωνή του διαδικτύου. Η δική μας φωνή! Αληθινή, τίμια και ανεξάρτητη! Η φωνή που αναπαράγεται από στόμα σε στόμα, από σύνδεσμο σε σύνδεσμο από «τοίχο» σε «τοίχο» και κατακλύζει σαν ένα τσουνάμι ελευθερίας τα μπλόγκς, τα κοινωνικά δίκτυα, το facebook και τις καρδιές μας.. Αυτήν τη φωνή φοβούνται και υπολογίζουν πραγματικά και όχι εκείνη των κομμάτων και των ελεεινών συνδικαλισταράδων με τα λερωμένα σώβρακα! Στηρίζοντας τέτοιες προσπάθειες παίρνουμε την αξιοπρέπεια μας στα χέρια μας! Γιατί τώρα πια, μόνο η αξιοπρέπεια μπορεί να σώσει τούτη τη προδομένη χώρα και κανένας άλλος..

ΥΓ. περισσότερα ΕΔΩ

Δημοσιεύω την καταγγελία και την προσυπογράφω ανεπιφύλακτα..

Αθήνα 19/3/2011

ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ Μ.Μ.Ε.

Θα παρακαλούσα να γνωστοποιήσετε τα εξής:

Τα δύο CD τα οποία θα δωθούν αυτή την Κυριακή 20 Μαρτίου από τις εφημερίδες «ΤΟ ΒΗΜΑ» και το «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» (και τα οποία είναι αντίστοιχα: «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς» και το « Πότε Βούδας πότε Κούδας») δίνονται χωρίς την ηθική συγκατάθεση των νόμιμων κληρονόμων και υπευθύνων για τη διαχείριση του πνευματικού και καλλιτεχνικού έργου του Μανώλη Ρασούλη.

Ασκώντας το ηθικό δικαίωμα για λογαριασμό του πατέρα μου και σεβόμενη τη μνήμη, τις πεποιθήσεις, τις αρχές του και την προσωπικότητά του, θεωρώ αυτήν τη βιαστική κυκλοφορία από τις δισκογραφικές εταιρείες με προφανή σκοπό το εμπορικό κέρδος, ως θίγουσα την τιμή και την υπόληψη τόσο τη δική μου ως ασκούσα το ηθικό δικαίωμα του πατέρα μου, όσο και τη μνήμη ενός ανθρώπου που όλη του η πορεία και η φιλοσοφία είχε ως σκοπό την προαγωγή του Πολιτισμού και όχι το κέρδος.

Είναι γνωστό ότι η δισκογραφία περνάει μεγάλη κρίση τα τελευταία χρόνια. Ο Μανώλης Ρασούλης είναι αυτός που τελικά θα την βγάλει από την κρίση; Δεν περίμεναν ούτε να περάσουνε μερικά εικοσιτετράωρα από τον θάνατο και την ταφή του για να βγάλουν ξανά στην επιφάνεια ένα υλικό που κάλλιστα θα μπορούσαν να είχαν βγάλει όσο ζούσε. Ουδείς επικοινώνησε μαζί μου και βεβαίως καμία άδεια δεν δόθηκε από εμένα ως προς το ηθικό πλαίσιο και στοιχείο αυτής της επανακυκλοφορίας, ειδικά κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες οδύνης για μένα προσωπικά και γενικότερα για την οικογένεια του Μανώλη Ρασούλη.

Μία ειδικότερη απρέπεια είναι ότι το CD της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ» δίνεται σε ταυτόχρονη κυκλοφορία με κάποιο άλλο CD του Γιώργου Νταλάρα, ο οποίος είχε σύρει τον Μανώλη Ρασούλη αρκετές φορές στα δικαστήρια.

Δυστυχώς πληροφορήθηκα τυχαία σήμερα, Σάββατο 19 του μηνός, ότι πρόκειται να γίνουν όλα αυτά που προανέφερα και λόγω χρόνου δεν μπόρεσα να εμποδίσω την κυκλοφορία των CD.

Εκφράζω την απογοήτευση και τη λύπη μου για την ασέβεια με την οποία αντιμετωπίζουν κάποιοι το καλλιτεχνικό έργο του πατέρα μου.

Ευχαριστώ πολύ,

Ναταλία Ρασούλη

Αρέσει σε %d bloggers: