Tag Archive: ανωνυμία


Ήταν αναμενόμενο και αυτό.. Η φίμωση του διαδικτύου αποκαλύπτει τον φόβο της εξουσίας απέναντι σε μια κοινωνία που γονάτισαν, ταπείνωσαν και εξαθλίωσαν. Όπως όλα τα καθεστώτα έτσι και αυτοί ξέρουν πολύ καλά πως η κοινωνία που μακελεύουν καθημερινά δεν πρόκειται να τους ράνει με γαρδένιες και προσπαθούν να την ελέγξουν με τον αυταρχισμό και τον περιορισμό της ελευθερίας. Με τα δακρυγόνα και την απαγόρευση κάθε έκφρασης πολιτικής αποδοκιμασίας και κάθε φωνής που μπορεί να εναντιωθεί στην υποχρεωτική «συναίνεση» που «σώζει την πατρίδα» καταδικάζοντας το λαό της.

Ήταν αναμενόμενο λοιπόν και όπως έχει αποδείξει η ιστορία, για άλλη μια φορά, ό,τι δεν μπόρεσε να κάνει η «βάρβαρη» δεξιά το κάνει ο «σοσιαλισμός».. Έτσι και αυτήν τη βρώμικη δουλειά ανέλαβε και πάλι ο πασοκισμός και μάλιστα ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου, δηλαδή το λεγόμενο παλιό «καλό» πασοκ που πάντα «είναι εδώ ενωμένο δυνατό»..  Θα πατάξουν τους «κουκουλοφόρους του διαδικτύου» δήλωσε χτες ο κος υπουργός, θα πατάξουν δηλαδή κάθε πολιτική έκφραση που δεν φέρει ετικέτα και ονοματεπώνυμο με κρατική σφραγίδα και που απλώς με τον νέο νόμο μπορεί να χαρακτηριστεί από κάθε μπάτσο ή εισαγγελέα ως «παραβατική».. 

Ήρθε η ώρα λοιπόν να φιμωθούν τα μπλόγκς ώστε ο κόσμος να παρακολουθεί μόνο την Τρέμη, τον Καψή, την Κάτια Μακρή και τον Τράγκα, τον μεγάλο θεωρητικό του νεοφιλελευθερισμού Πάσχο Μανδραβέλη, τους πανελίστες, τα πρωϊνάδικα και μεσημβρινάδικα και όλους τούς θλιβερούς παρόμοιους στο σύνολο σχεδόν του ηλεκτρονικού και έντυπου λόγου..

Θα φιμώσουν λοιπόν τα μπλόγκς έστω και αν αποτελούν σχεδόν τη μοναδική φωνή που, ναι, χάρις στην ανωνυμία, μπορεί να είναι πιο ελεύθερη και αληθινή. Φυσικά και υπάρχουν αλήτες που προσποιούνται τους μπλόγκερς.. Που εκμεταλλεύονται την ανωνυμία ακόμα και για καθαρώς παράνομους σκοπούς.. Όμως η αλητεία δεν είναι blogging.. Ο κάθε αλήτης «αποκαλυπτικός» δημοσιογράφος δεν είναι blogger.. Κάθε ιστοσελίδα στο ιντερνετ δεν είναι blog.. Η μπλογκόσφαιρα δεν είναι όλο αυτό το σκουπιδαριό, η βρωμιά και δυσωδία που έχει ξεβραστεί από τα παραδοσιακά μίντια για να κάνει καριέρα στο διαδίκτυο.. Αλλά ας μην γελιόμαστε.. Η εξουσία δεν φοβάται αυτούς. Τους ξέρει έναν-έναν προσωπικά και έχει τρόπους να τους ελέγξει αποτελεσματικά και ξέρουμε πολύ καλά τι λέμε.. Τους άλλους, τους αληθινούς μπλόγκερς, φοβάται, όλους εμάς δηλαδή που βαφτίζει «κουκουλοφόρους» και δεν μπορεί να ελέγξει..

Γιατί ο αληθινός μπλόγκερ σέβεται και τιμά την ανωνυμία του. Στη σύντομη ιστορία του διαδικτύου έχει πλέον φανεί ότι το ήθος και η εντιμότητα στην ανωνυμία φαίνονται. Γιατί αν κάποιος αναγκάζεται περισσότερο να υποκρίνεται για να προστατέψει το όνομα του, να κάνει καριέρα, να «πουλήσει», ή να υποκύψει σε πολιτικές και κοινωνικές σκοπιμότητες, αυτός είναι μάλλον ο επώνυμος  και όχι ο ανώνυμος.. Το blogging  είναι ένα παγκόσμιο κίνημα που κατά το 90% στηρίζεται στην ανωνυμία.  Για τον αληθινό μπλόγκερ η ανωνυμία είναι ο αέρας της ελευθερίας του διαδικτύου. Όπως ο πολίτης δεν ψηφίζει επώνυμα, έτσι και κανείς νόμος δεν μπορεί να τον υποχρεώσει να μιλά και να εκφράζει την άποψη του μόνο επώνυμα! Η ανωνυμία στα blogs είναι η καθημερινή ψήφος του πολίτη. Είναι η άποψη του πολίτη που την εκφράζει καθημερινά και όχι μόνο κάθε τέσσερα χρόνια και εκβιαστικά. Είναι η ελευθερία του απέναντι στη διαπλεκόμενη ενημέρωση και στην παντοκρατορία των παραδοσιακών μίντια..

Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα σε κάθε πολίτη, σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη, να χρησιμοποιεί άμεσα και διαδραστικά την επικοινωνία και να μιλά ελεύθερα για όλους και για όλα. Από πού και ως πού λοιπόν η άποψη του πολίτη, που εκφράζεται σε ένα μπλογκ, μπορεί να θεωρηθεί «τύπος» και «ενημέρωση» και ο κάθε πολίτης να εκλαμβάνεται ως δημοσιογράφος και να υπάγεται σε έναν νόμο περί «τύπου;»; Έχει ή δεν έχει ένας πολίτης το δικαίωμα να μιλά όπως θέλει είτε επώνυμα είτε ανώνυμα; Είτε σε έναν δρόμο, σε μια πλατεία ή στους σύγχρονους τόπους και πλατείες δηλαδή, στο διαδίκτυο, στα μπλόγκς και στο facebook; Ας το χωνέψουν οι πάντες λοιπόν ότι αυτό δεν πρόκειται να τους περάσει. Τώρα πια η τεχνολογία μας δίνει τη δυνατότητα να ψηφίζουμε κάθε μέρα και κανείς δεν μπορεί να μας αφαιρέσει το δικαίωμα της μυστικότητας της ψήφου μας.. Κι αν τολμήσουν, για κάθε έναν από εμάς που θα συλλαμβάνουν, χιλιάδες θα ξεφυτρώσουμε..

ΥΓ. Λυπάμαι πολύ για κάποιους επώνυμους φίλους, καθόλα σεβαστούς και αγαπητούς, που επιχαίρουν και δεν καταλαβαίνουν ότι η φίμωση του διαδικτύου είναι σε βάρος όχι μόνο της κοινωνίας αλλά και του εαυτού τους..

Advertisements

«Οι άνθρωποι είναι λιγότερο ο εαυτός τους όταν μιλούν αυτοπροσώπως. Δώστε τους μια μάσκα και θα πουν την αλήθεια», έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ.  Χρόνια πολλά αδέλφια! Το καρναβάλι είναι η επίσημη γιορτή των ανώνυμων μπλόγκερς. Όλων ημών και υμών δηλαδή που όλο τον χρόνο φοράμε τη μάσκα του ψευδωνύμου και ξεδιπλώνουμε τα μέσα μας, καταθέτουμε την ψυχή μας και αποκαλύπτουμε τον εαυτό μας και την αλήθεια μας, χωρίς φόβο αλλά με πάθος..

Τέτοια χαρά είναι άγνωστη στους φουκαριάρηδες τούς «επώνυμους», οι περισσότεροι από τους οποίους παραμένουν έγκλειστοι στις φυλακές του ονόματος τους. Ελάχιστοι είναι αυτοί που το όνομα τους επιτρέπει να τολμούν. Αλλά κι όταν τολμούν, μιλούν μέχρι εκεί που φτάνει τα όνομα τους. Οι περισσότεροι είναι φυλακισμένοι στα «πρέπει» και στα «μη» τους, στην αγωνία της προσωπικής τους διάκρισης και «επιτυχίας», στους καθωσπρεπισμούς και στα πολίτικαλ κορέκτ τους, στις κοινωνικές αναγκαιότητες και τους κοινωνικούς σχεδιασμούς τους..

Φυσικά στην ίδια καθημερινή φυλακή ζούμε όλοι μας. Στη δουλειά, στο γραφείο, στο σπίτι, στο μπαράκι. Η αβάσταχτη αγωνία για το πώς θα φανούμε στους άλλους, το άγχος για τη γνώμη του άλλου, το τι θα πούμε, τι θα δείξουμε, ποιόν εαυτό θα φορέσουμε σήμερα, πώς θα αναγνωριστούμε και θα αυτοεπιβεβαιωθούμε από αυτούς που τους βλέπουμε σαν «κάποιους».. Περιφερόμαστε με ένα ποτό ανά χείρας στις καθημερινές δεξιώσεις της ανάγκης αναζητώντας ένα βλέμμα αναγνώρισης και αποδοχής και όσο και «κάποιοι» να νιώθουμε, πάντα θα υπάρχουν και πιο «κάποιοι» από εμάς.. Κι όσο από πιο χαμηλά τους κοιτάμε τόσο και πιο ψηλούς και «κάποιους» θα τούς βλέπουμε..

Τουλάχιστον εμείς οι ανώνυμοι όταν μπαίνουμε στο διαδίκτυο απελευθερωνόμαστε καθημερινά και δεν περιμένουμε νάρθει το καρναβάλι για να ντυθούμε αυτό που επιθυμούμε και δεν τολμούμε τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Βάζοντας τη μάσκα της ανωνυμίας, ταυτοχρόνως βγάζουμε την καθημερινή μάσκα της ανάγκης και εκφράζουμε τις απόψεις μας ακόμα και τις πιο κρυφές σκέψεις μας. Τελικά η ανωνυμία στο διαδίκτυο έχει εξελιχθεί στον πιο αποτελεσματικό εχθρό κάθε καθωσπρέπει «κουκουλοφόρου».. Είμαστε λάτρεις της ανωνυμίας γιατί είμαστε φανατικοί οπαδοί της ελευθερίας. Κι όσο κι αν υπάρχουν και θα υπάρχουν πολλοί που εκμεταλλεύονται αυτήν την ελευθερία της ανωνυμίας για να επιδοθούν στην κακοήθεια και στην απάτη, τόσο και πιο πολύ το ήθος και το μεγαλείο του διαδικτύου στην ανωνυμία του θα φαίνεται! Αδέλφια, ανώνυμοι μπλόγκερς, σήμερα γιορτάζουμε! Χρόνια μας πολλά!

Για τον φόβο του ανώνυμου Μπλόγκερ ΕΔΩ

Μια φορά και έναν καιρό ένας ανώνυμος μπλογκερ είδε μια νύχτα στον ύπνο του έναν τρομερό εφιάλτη.

παγκόσμια ημέρα κατά του φόβου

Είχε, λέει, βρεθεί σε μια παράξενη κοινωνία. Τα πάντα, άνθρωποι, ζώα και πράγματα είχαν το όνομα τους καρφιτσωμένο στο πέτο τους σαν μέλη συνεδρίου διεθνούς οργανισμού.. Ολοι οι bloggers έγραφαν με το πραγματικό τους όνομα. Πάνος Καραπάνος, Σοφιστής.. Στα λεωφορεία και στο μετρό οι επιβάτες είχαν κρεμασμένο στο πέτο τους ένα ταμπελάκι με το όνομα τους. Κώστας Βασιλείου εργάτης. Ελένη Αργυρίου εκπαιδευτικός. Στους δρόμους δεν υπήρχε πια αυτό το γνωστό και ανώνυμο πλήθος. Όλοι έφεραν εμφανώς την πινακίδα τους θεωρημένη από το υπουργείο. ΥΑΒ Κώστας Πετρίδης. ΙΗΕ Μιχάλης Κωστόπουλος. Στις διαδηλώσεις κάθε διαδηλωτής κρατούσε ένα πλακάτ με το όνομα του. Νίκος Μπάχαλος κουκουλοφόρος. Γιώργος Κωλοπαίδης Σέχτα Επαναστατών. Στα σούπερ μάρκετς οι καταναλωτές είχαν εμφανώς αναρτημένα τα ονόματα τους όπως τα προϊόντα στα ράφια, στις δε εκλογές ο πολίτης έγγραφε με ενθουσιασμό και το όνομα του στο ψηφοδέλτιο. Γιώργος Βασιλείου Πασόκ..

Όλα ήταν επώνυμα, έγκυρα και υπεύθυνα. Μια κοινωνία του brand name που είχε αντικαταστήσει τις παραδοσιακές κοινωνικές τάξεις με τις τάξεις των ονομάτων. Στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας φάνταζαν τα ονόματα των  μεγαλοδημοσιογράφων, πανελιστών, μοντέλων, παιχτών ριάλιτι και ποδοσφαιριστών. Πάρα κάτω τα golden boys των μεγάλων επιχειρήσεων. Πιο κάτω των πρωθυπουργών, υπουργών, πολιτικών. Πιο κάτω των καλλιτεχνών και διανοουμένων. Ακόμα πάρα κάτω των επιστημόνων και φυσικά στο κατώτατο σκαλί τα ονόματα των απλών πολιτών. Οι περιοχές ήταν επίσης χωρισμένες ιεραρχικά αναλόγως την αξία των ονομάτων που τις επισκέπτονταν ή κατοικούσαν σε αυτές. Εκάλη, Μύκονος, Αράχωβα. Οι ψευδείς φήμες και οι συκοφαντίες ήταν σπάνιες σε αυτήν την κοινωνία και αν υπήρχαν αντιστοιχούσαν στην ιεραρχία. Αρχίζοντας δηλαδή από κάτω προς τα πάνω οι περισσότεροι απατεώνες, κοπρίτες, συκοφάντες και διασπορείς ψευδών φημών ήταν οι απλοί πολίτες. Ακολουθούσαν οι επιστήμονες, ακόμα λιγότερους έβρισκες στους πολιτικούς, ακόμα λιγότερους στα golden boys και φυσικά απολύτως κανέναν στην κορυφή των μεγάλων ονομάτων του θεάματος, μεγαλοδημοσιογράφων, μοντέλων και παιχτών ριάλιτι, που αποτελούσαν το πλατωνικό αγαθό, το πρότυπο και ιδανικό όλων των άλλων στις κατώτερες κλίμακες..

Παντού στα κτίρια ήταν κρεμασμένα τεράστια banners πού προέτρεπαν ότι τα επώνυμα προϊόντα είναι και τα καλύτερα. -Μην παίρνετε ανώνυμο λάδι σε ντενεκέ! -Προτιμάτε τις επώνυμες σερβιέτες! Ονοματοκρατία.(καμία σχέση με το νομιναλισμό του Οκαμ) Η αξία των πάντων κρίνονταν απ το όνομα τους. “Πάν μέτρο όνομα” πού θάλεγε και ο προπάππος μου ο Πρωταγόρας.. Η επιτυχία, η εντιμότητα και υπευθυνότητα ήταν συνδεδεμένη με το μέγεθος του ονόματος. Όσο πιο επώνυμος τόσο και πιο άξιος. Οι πάντες επιδίδονταν μετά μανίας στο κτίσιμο του brand name τους και έτσι έκτιζαν ταυτοχρόνως και την πρόοδο και το μέλλον αυτής της παράξενης κοινωνίας..

Αυτός ήταν ο εφιάλτης του ανώνυμου μπλόγκερ. Όλοι οι επώνυμοι κυνηγούσαν να εξοντώσουν τούς εναπομείναντες ανώνυμους που αποτελούσαν τη “μάστιγα” της κοινωνίας και κρύβονταν σαν τα ποντίκια στους υπονόμους της.. Εκεί είχε κρυφτεί και ο δυστυχής μπλόγκερ και άκουγε ήδη τα γαβγίσματα των σκυλιών να πλησιάζουν..
«Κάποιος θα πρέπει να συκοφάντησε τον Γιόσεφ Κ., διότι χωρίς να έχει κάνει τίποτα κακό, ένα ωραίο πρωί συνελήφθη».. Φ. Κάφκα.

ΣΗΜ: «Το ποστ αυτό έχει αναρτηθεί στα πλαίσια της «Ημέρας ενάντια στο φόβο. Είναι ένα παλιό κείμενο που έχω γράψει πριν από κάποιο καιρό. Το ξαναδημοσιεύω για να το αφιερώσω στη σημερινή ημέρα. Εύχομαι ο εφιάλτης του ανώνυμου μπλόγκερ να μην γίνει ποτέ πραγματικότητα..

Στάθης Τσαγκαρουσίανος ο Ιαβέρης των ανώνυμων μπλογκερς

Ζούσε μια φορά και έναν καιρό και ένας σοφός και ικανός δημοσιογράφος καθόλα επώνυμος ο κος Στάθης Τσαγκαρουςιάνος ο οποίος διακρίνονταν για την απαράμιλλη πέννα του, αλλά και την απαράμιλλη κακία και εμπάθεια του για κάθε  ανώνυμο μπλόγκερ. Ο καθόλα επώνυμος κος Τσαγκαρουσίανος , ως άλλος Κουτσόγιωργας, εξαπέλυε οχετούς από την LIFO εναντίον των ανώνυμων μπλόγκερς ότι ουδείς δικαιούται δια να ομιλεί ανωνύμως, διότι πίσω από την ανωνυμία κρύβει την δειλία και την κακοήθεια του.. Ξεχνούσε ο καθόλα επώνυμος κος Τσαγκαρουσιάνος ότι το ήθος και η εντιμότητα στην ανωνυμία φαίνονται. Αν κάποιος αναγκάζεται περισσότερο να υποκρίνεται για να προστατέψει το όνομα του αυτός είναι ο επώνυμος και όχι ο ανώνυμος..

Την ίδια σκληρή και ανελέητη εποχή ζούσε ζούσε και ένας μπλόγκερ με το ψευδώνυμο Σοφιστής. Ήταν ένας απλός άνθρωπος που έγραφε και δημοσιοποιούσε την άποψη του όπως έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να το κάνει κάθε καλός και ενεργός πολίτης. Θεωρούσε ότι η άποψη του πολίτη είναι η καθημερινή ψήφος του. Όπως ο πολίτης δεν προσέρχεται στην κάλπη και δεν ψηφίζει επώνυμα, έτσι και δικαιούται να λέει την άποψη του ανώνυμα, αν το επιθυμεί, για οτιδήποτε και οποιονδήποτε σχετίζεται με τη ζωή του, τον τόπο του και τον πλανήτη του. Τον μπλόγκερ αυτόν δεν το ενδιέφερε το πραγματικό του όνομα, δεν έγραφε για την καταξίωση και επιτυχία του ονόματος του, αλλά δραπετεύοντας από τις αναγκαίες κοινωνικές και συμβατικές δεσμεύσεις του κάθε ονόματος, έγραφε για την άποψη, απλώς και μόνο για να εκφράσει ελεύθερα την άποψη του..

Μια φορά λοιπόν ο μπλόγκερ Σοφιστής είδε έναν εφιάλτη τον οποίο και αφιερώνει στον κο Τσαγκαρουσιάνο..

Είχε, λέει, βρεθεί σε μια παράξενη κοινωνία. Τα πάντα, άνθρωποι, ζώα και πράγματα είχαν το όνομα τους καρφιτσωμένο στο πέτο τους σαν μέλη συνεδρίου διεθνούς οργανισμού.. Ολοι οι bloggers έγραφαν με το πραγματικό τους όνομα. Πάνος Καραπάνος, Σοφιστής.. Στα λεωφορεία και στο μετρό οι επιβάτες είχαν κρεμασμένο στο πέτο τους ένα ταμπελάκι με το όνομα τους. Κώστας Βασιλείου εργάτης. Ελένη Αργυρίου εκπαιδευτικός. Στους δρόμους δεν υπήρχε πια αυτό το γνωστό και ανώνυμο πλήθος. Όλοι έφεραν εμφανώς την πινακίδα τους θεωρημένη από το υπουργείο. ΥΑΒ Κώστας Πετρίδης. ΙΗΕ Μιχάλης Κωστόπουλος. Στις διαδηλώσεις κάθε διαδηλωτής κρατούσε ένα πλακάτ με το όνομα του. Νίκος Μπάχαλος κουκουλοφόρος. Γιώργος Κωλοπαίδης Σέχτα Επαναστατών. Στα σούπερ μάρκετς οι καταναλωτές είχαν εμφανώς αναρτημένα τα ονόματα τους όπως τα προϊόντα στα ράφια, στις δε εκλογές ο πολίτης έγγραφε με ενθουσιασμό και το όνομα του στο ψηφοδέλτιο. Γιώργος Βασιλείου Πασόκ..

Όλα ήταν επώνυμα, έγκυρα και υπεύθυνα. Μια κοινωνία του brand name που είχε αντικαταστήσει τις παραδοσιακές κοινωνικές τάξεις με τις τάξεις των ονομάτων. Στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας φάνταζαν τα ονόματα των  μεγαλοδημοσιογράφων, πανελιστών, μοντέλων, παιχτών ριάλιτι και ποδοσφαιριστών. Πάρα κάτω τα golden boys των μεγάλων επιχειρήσεων. Πιο κάτω των πρωθυπουργών, υπουργών, πολιτικών. Πιο κάτω των καλλιτεχνών και διανοουμένων. Ακόμα πάρα κάτω των επιστημόνων και φυσικά στο κατώτατο σκαλί τα ονόματα των απλών πολιτών. Οι περιοχές ήταν επίσης χωρισμένες ιεραρχικά αναλόγως την αξία των ονομάτων που τις επισκέπτονταν ή κατοικούσαν σε αυτές. Εκάλη, Μύκονος, Αράχωβα. Οι ψευδείς φήμες και οι συκοφαντίες ήταν σπάνιες σε αυτήν την κοινωνία και αν υπήρχαν αντιστοιχούσαν στην ιεραρχία. Αρχίζοντας δηλαδή από κάτω προς τα πάνω οι περισσότεροι απατεώνες, κοπρίτες, συκοφάντες και διασπορείς ψευδών φημών ήταν οι απλοί πολίτες. Ακολουθούσαν οι επιστήμονες, ακόμα λιγότερους έβρισκες στους πολιτικούς, ακόμα λιγότερους στα golden boys και φυσικά απολύτως κανέναν στην κορυφή των μεγάλων ονομάτων του θεάματος, μεγαλοδημοσιογράφων, μοντέλων και παιχτών ριάλιτι, που αποτελούσαν το πλατωνικό αγαθό, το πρότυπο και ιδανικό όλων των άλλων στις κατώτερες κλίμακες..

Παντού στα κτίρια ήταν κρεμασμένα τεράστια banners πού προέτρεπαν ότι τα επώνυμα προϊόντα είναι και τα καλύτερα. -Μην παίρνετε ανώνυμο λάδι σε ντενεκέ! -Προτιμάτε τις επώνυμες σερβιέτες! Ονοματοκρατία.(καμία σχέση με το νομιναλισμό του Οκαμ) Η αξία των πάντων κρίνονταν απ το όνομα τους. “Πάν μέτρο όνομα” πού θάλεγε και ο προπάππος μου ο Πρωταγόρας.. Η επιτυχία, η εντιμότητα και υπευθυνότητα ήταν συνδεδεμένη με το μέγεθος του ονόματος. Όσο πιο επώνυμος τόσο και πιο άξιος. Οι πάντες επιδίδονταν μετά μανίας στο κτίσιμο του brand name τους και έτσι έκτιζαν ταυτοχρόνως και την πρόοδο και το μέλλον αυτής της παράξενης κοινωνίας..

Αυτός ήταν ο εφιάλτης του ανώνυμου μπλόγκερ. Όλοι οι επώνυμοι κυνηγούσαν να εξοντώσουν τούς εναπομείναντες ανώνυμους που αποτελούσαν τη “μάστιγα” της κοινωνίας και κρύβονταν σαν τα ποντίκια στους υπονόμους της.. Εκεί είχε κρυφτεί και ο δυστυχής μπλόγκερ και άκουγε ήδη τα γαβγίσματα των σκυλιών να πλησιάζουν..
«Κάποιος θα πρέπει να συκοφάντησε τον Γιόσεφ Κ., διότι χωρίς να έχει κάνει τίποτα κακό, ένα ωραίο πρωί συνελήφθη».. Φ. Κάφκα.

Αυτήν λοιπόν την κοινωνία ονειρεύεσαι κε Τσαγκαρουσιάνε, καθόλα έγκυρε και επώνυμε; Δεν το πιστεύω..

Μετά την δολοφονική επίθεση της Σέχτας των εντεταλμένων «τρομοκρατών» στο διαδίκτυο, ακολουθεί και ο σχετικός νόμος για τη φίμωση του. Έτσι γίνεται πάντα. Σχεδόν κάθε νόμου που περιορίζει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών, προηγούνται οι αυτόκλητοι «τρομοκράτες» για να προετοιμάσουν και το κατάλληλο κλίμα. Άλλωστε είναι η και μοίρα αυτού του λεηλατημένου τόπου. Η ιστορία έχει καταγράψει επανειλημμένως πως ό,τι δεν μπορεί να περάσει η «βαρβαρότητα» το περνάει ο πάντα ο «σοσιαλισμός». Τώρα ο αδίστακτος πασοκισμός αφού «έσωσε την πατρίδα» ασκώντας πρωτοφανή βία στις ζωές αδύναμων ανθρώπων, μισθωτών και συνταξιούχων, για να πληρώσει τις «αγορές», ετοιμάζεται να «σώσει» και την μπλογκόσφαιρα και να διασφαλίσει την ..ελευθερία του διαδικτύου.. Κανείς πια δεν αμφιβάλει ότι για άλλη μια φορά θα παρουσιαστεί το μαύρο ως άσπρο με την αμέριστη στήριξη των μμε της διαπλοκής και του δημοσιογραφικού κατεστημένου..

Η αλήθεια είναι ότι κέντρα εξουσίας, μηχανισμοί καταστολής και ακραία κόμματα όπως το ΛΑΟΣ  ενοχλούνται πάρα πολύ από την φωνή των μπλόγκς. Το ίδιο ενοχλούνται και μεγάλα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, κανάλια και εφημερίδες καθώς και γνωστοί διαπλεκόμενοι δημοσιογράφοι οι οποίοι δεν ανέχονται την κριτική. Βλέπουν τους απλούς πολίτες να έχουν αποκτήσει και αυτοί φωνή μέσα από το διαδίκτυο και ενοχλούνται πάρα πολύ. Γιατί η φωνή αυτή είναι ανεξέλεγκτη από επικοινωνιακές τακτικές και επομένως επικίνδυνη για το σύστημα. Είναι μια μεγάλη φωτιά που έχει ξεσπάσει και δεν σβήνει με τίποτα. Τώρα οι «σωτήρες» και «ελευθερωτές» του τόπου ανακατεύουν σκοπίμως τα μπλόγκς με συγκεκριμένες ιστοσελίδες «αποκαλυπτικών» και κατακίτρινων δημοσιογράφων που καμία απολύτως σχέση δεν έχουν με τους μπλόγκερς. Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν το εξής απλό. Τα μπλόγκς δεν κάνουν ούτε δημοσιογραφία ούτε ενημέρωση.. Είναι η απλή φωνή του πολίτη που έχει δικαίωμα να λέει την άποψη του για όλους και για όλα. Πρόκειται για στοιχειώδες δικαίωμα και ελευθερία που παρέχουν οι νέες τεχνολογίες επικοινωνίας και κατοχυρώνει κάθε σύνταγμα του δυτικού πολιτισμού. Η ανωνυμία στο διαδίκτυο είναι η καθημερινή ψήφος του πολίτη. Όπως η ψήφος του πολίτη είναι μυστική το ίδιο και κανείς δεν μπορεί να τον υποχρεώσει να λέει και να γράφει την άποψη του μόνο επώνυμα.- (τελεία και παύλα)

Βλέπε το σχετικό ρεπορτάζ της «Ελευθεροτυπίας» ΕΔΩ

Πριν λίγες μέρες συζητήσαμε με τη Φαίδρα Σίμιτσεκ για  τους μπλόγκερς, την ανωνυμία και την περιβόητη «αντικειμενικότητα» και επειδή το θέμα παραμένει επίκαιρο μεταφέρω την «συνέντευξη» όπως ακριβώς δημοσιεύτηκε στο «people and ideas»: (εκτός απ τη φωτό φυσικά..)

Συνέντευξη με τον μπλόγκερ Σοφιστή

Ο Σοφιστής ενώ διασκεδάζει τούς φίλους του..

Ο Σοφιστής είναι απ’ τους δημοφιλέστερους μπλόγκερς της χώρας και στη κουβέντα που είχαμε μαζί του αγγίξαμε θέματα όπως επικαιρότητα και σχολιασμός, ενημέρωση και αντικειμενικότητα, φιλοσοφία και χρησιμότητά της, blogging και ανωνυμία. Μια ενδιαφέρουσα συνομιλία σε μια γλώσσα αυθεντική με προσωπικές απόψεις!

Συντηρείτε χρόνια τώρα μια σελίδα στο ίντερνετ όπου σχολιάζετε την πολιτική επικαιρότητα. Πηγαίνετε δηλαδή ένα βήμα πιο πέρα από αυτό του δημοσιογράφου που επεξεργάζεται την πρώτη ύλη των γεγονότων και εκφράζετε μια προσωπική άποψη. Πόσο εύκολα αποστασιοποιείται κανείς απ’ την επικαιρότητα που είναι σε διαρκή διαμόρφωση και μπορεί και σχολιάζει;

-Δεν σχολιάζω μόνο την πολιτική επικαιρότητα και δεν αποστασιοποιούμαι από την επικαιρότητα όσο και αν προσπαθώ να γλυτώσω από αυτήν.. Αν εννοείτε  την αποστασιοποίηση με την μπρεχτική έννοια, δηλαδή την κριτική στάση απέναντι στα πράγματα, γεγονός δηλαδή που συνεπάγεται μια «αντικειμενικότητα», ούτε και αυτό νομίζω ότι το κάνω… Σχολιάζω την επικαιρότητα με πάθος και υποκειμενικότητα μέσα από το φίλτρο των γνώσεων, στάσεων και αντιλήψεων μου… Απλώς προσπαθώ να δείχνω και την άλλη πλευρά της αλήθειας… Γιατί το να μεταφέρω μόνο μια είδηση ή να λέω τα ίδια με τα παραδοσιακά μίντια, αυτό για μένα δεν έχει κανένα απολύτως νόημα…

Θα έχετε σίγουρα παρατηρήσει ότι πολλά γεγονότα σε διάφορους τομείς επαναλαμβάνονται και συνάμα έχουμε και μια διαφοροποίηση. Ποιος είναι ο ρόλος σας; να αναδεικνύετε το διαφορετικό ή να ρίχνετε φως στο διαχρονικό;

-Δεν έχω τέτοιες προθέσεις… ούτε να αναδεικνύω το διαφορετικό ούτε το διαχρονικό… Δεν κάνω ενημέρωση… Λέω την άποψή μου ως ένας απλός σκεπτόμενος πολίτης που δεν θέλει να μιλάει μόνο κάθε τέσσερα χρόνια και αυτό καθ’ υπαγόρευση αναλόγως το πώς έχουν διαμορφώσει τη γνώμη του τα μίντια.

Πιστεύετε ότι η αντικειμενική ενημέρωση είναι μια ουτοπία γιατί η φύση του πράγματος είναι τέτοια που το αποκλείει: πάντα γίνεται μια επιλογή των γεγονότων, μια ιεράρχηση της πληροφορίας και ένα στήσιμο μιας ιστορίας με βάση κάποιο σύστημα αξιών, είτε αυτό λέγεται πολιτικά πιστεύω, ηθική, θρησκεία, συμφέροντα ή χρήμα! Πόση σημασία δίνετε σ’ αυτό: η αλήθεια ενός γεγονότος είναι υποκειμενική επειδή είναι ανθρώπινη και έτσι πρέπει να είναι;

-Μα φυσικά και δεν υπάρχει αντικειμενική ενημέρωση εφόσον δεν υπάρχει και μία και απόλυτη αλήθεια… Αυτό το είπαν πρώτοι οι σοφιστές γι’αυτό και ο Πλάτωνας τους έκανε εχθρούς του… χαχαχα… Πιστεύω στον λεγόμενο προοπτικισμό του Νίτσε… Ότι η αλήθεια εξαρτάται από την προοπτική με την οποία βλέπουμε τα πράγματα… Δεν υπάρχει ένα μοναδικό σημείο θέασης έξω από τον κόσμο από το οποίο μπορούμε να δούμε τα πάντα… Γι’αυτό και το μότο στο μπλόγκ μου είναι ότι η μόνη αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει μία μόνο αλήθεια… Αυτή λοιπόν η προοπτική με την οποία βλέπουμε τα πράγματα είναι οι ιδέες μας, οι αντιλήψεις μας, οι «μεγάλες αφηγήσεις» όπως λέει και ο Λιοτάρ που επικαθορίζουν τη ζωή μας… Σήμερα για παράδειγμα καθορίζουν τη ζωή μας οι αξίες της αγοράς και ένας χυδαίος οικονομικός ντετερμινισμός…

Το περίεργο είναι όμως ότι όλοι ενεργούμε λες και υπάρχει μια τέτοια αντικειμενική αλήθεια. Πασχίζουμε να εκφράσουμε ένα νόημα πιο γενικό, με λίγη ή πολύ επίγνωση της σχετικότητάς του! Η απουσία μιας και μοναδικής αλήθειας σας απαλλάσσει από κάθε ευθύνη απέναντι στο κοινό σας; Έχετε φωνή, άποψη, εκφράζεστε με τον τρόπο σας, αυτό είναι όλο;

-Δεν νιώθω καμία απολύτως τέτοια ευθύνη.. δεν νιώθω ότι επιτελώ κανένα λειτούργημα.. Οι «λειτουργίες» είναι για τους παπάδες… Επαναλαμβάνω ότι δεν κάνω ενημέρωση… Απλώς σχολιάζω, λέω την άποψη μου ως πολίτης για τα γεγονότα… Επιτέλους πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τώρα πια η τεχνολογία, όπως το ίντερνετ, δίνει φωνή σε όλους και όχι μόνο σε αυτούς που έχουν τα μέσα και τη δύναμη για να μιλούν… Και αυτό είναι η μεγαλύτερη επανάσταση από την εποχή του Γουτεμβέργιου… Αυτός λοιπόν που θέλει τώρα να μιλήσει, θέλει να πει την δική του άποψη και όχι την λεγόμενη «αντικειμενική» άποψη… Αυτό είναι πολύ σπουδαίο και αυτό έχουμε ανάγκη… Αυτό δηλαδή που έως τώρα δεν ακουγόταν ήταν η δική του φωνή… Από «αντικειμενικότητα» έχουμε χορτάσει, έχουμε μπουχτίσει, ακόμα και σιχαθεί θα έλεγα…

Επανέρχομαι στη φιλοσοφία… σας βοηθάει στο να σχολιάστε καλύτερα; ή θεωρείτε ότι η φιλοσοφία βρίσκεται στους αιθέρες, μακριά από ένα παρόν σε συνεχή ανανέωση;

-Για μένα η φιλοσοφία είναι ένα αγαπημένο εργαλείο σχολιασμού… με βοηθάει πάρα πολύ… χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσα να δω και μια άλλη πλευρά της αλήθειας, έστω και αν αυτή είναι η δική μου, όπως σας είπα… Αλλά πολλές φορές χρησιμοποιώ τη φιλοσοφία ακόμα και για μια αμιγή φιλοσοφική ανάλυση της πολιτικής επικαιρότητας… Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό κείμενο, που θα σας συνιστούσα να διαβάσετε για να καταλάβετε τι λέω, έχει τίτλο «Ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Νίτσε»… και βρίσκεται εδώ: https://sofistis.wordpress.com/2009/10/12/121009/ .

Τι είναι αυτό που συντηρεί το ενδιαφέρον σας και γράφετε τόσο καιρό;

-Με γοητεύει το γεγονός ότι ο καθένας πλέον, μαζί και εγώ, μπορεί να έχει μια σελίδα, ένα βήμα στη δημοσιότητα και να λέει ελεύθερα την άποψή του… Να γίνεται δημόσιος διάλογος για κάθε τομέα της ζωής… έστω και με οξύτητες και ακρότητες καμμιά φορά… Πολιτική, επικοινωνία, τέχνες, σχέσεις, έρωτα… τα πάντα… Αυτό είναι ένα μεγάλο δημοκρατικό αλλά και ανθρώπινο δικαίωμα που έσβησε δυστυχώς μαζί με την Αρχαία Αγορά των Αθηνών και επανέρχεται σήμερα σε νέες μορφές χάρις στην επιστήμη και την τεχνολογία…

Συντηρώντας ένα μπλογκ αναπτύσσει κανείς ένα είδος προσωπικής σχέσης με το τακτικό ακροατήριό του. Αυτή η ανωνυμία σας έχει κουράσει καμιά φορά, θα θέλατε να πέσει ο πέπλος ή νοιώθετε σε απόσταση ασφαλείας και δεν το βλέπετε συναισθηματικά;

-Όχι βέβαια… το μόνο που δεν με κουράζει είναι η ανωνυμία… Αντιθέτως με εμπνέει και με κάνει πιο ειλικρινή… Αυτοί που με κουράζουν αφόρητα είναι οι επώνυμοι, οι οποίοι ό,τι και αν κάνουν το κάνουν περισσότερο για το όνομά τους. Η ανωνυμία, όπως γράφω και στο blog, είναι ο αέρας της ελευθερίας του διαδικτύου. Όπως ο πολίτης δεν ψηφίζει επώνυμα, έτσι και κανείς νόμος δεν μπορεί να τον υποχρεώσει να μιλά και να εκφράζει την άποψή του μόνο επώνυμα! Η ανωνυμία στα blogs είναι η καθημερινή ψήφος του πολίτη. Είναι η ελευθερία του απέναντι στη διαπλεκόμενη δημοσιογραφία και στην παντοκρατορία των παραδοσιακών μίντια..

Με την πείρα που έχετε, θα λέγατε ότι ο κόσμος είναι παράλογος, χωρίς συνοχή και είναι τελικά ανώφελο να ψάξει κανείς να βρει κάποιο νόημα σε όλα αυτά που συμβαίνουν; Είστε πικραμένος, μαχητής ή αθεράπευτα αισιόδοξος απ΄την πορεία σας αυτή;

-Ακριβώς όπως το λέτε… ο κόσμος είναι παράλογος, χωρίς συνοχή… Σήμερα τίποτα δεν είναι σταθερό και ασφαλές. Η μόνη μας βεβαιότητα είναι η αβεβαιότητα… Όμως ακόμα και σε έναν τέτοιο κόσμο υπάρχουν νοήματα, παντός είδους νοήματα, τίποτα δεν ζει χωρίς κάποιο νόημα, μόνο που ο καθένας μας πρέπει να βρεί το δικό του… Να βρεί όμως ένα νόημα που να τον καταξιώνει ως άνθρωπο και ταυτοχρόνως να ωφελεί τις σχέσεις του με τους άλλος και όχι τον ατομικισμό του… Το μεγάλο έγκλημα της σύγχρονης «αγοράς» κατά της ανθρωπότητας είναι ότι προάγει τον ατομικισμό και τον ανταγωνισμό και μάλιστα στις πιο βάρβαρες μορφές του… Ναι, νιώθω μόνος και είμαι πολύ πικραμένος αλλά προσπαθώ να είμαι μαχητής και αυτό είναι το δικό μου νόημα…

«Οι άνθρωποι είναι λιγότερο ο εαυτός τους όταν μιλούν αυτοπροσώπως. Δώστε τους μια μάσκα και θα πουν την αλήθεια», έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ.  Χρόνια πολλά αδέλφια! Το καρναβάλι είναι η επίσημη γιορτή των μπλόγκερς. Όλο το χρόνο εμείς οι ανώνυμοι μπλόγκερς φοράμε τη μάσκα του ψευδωνύμου μας και ξεδιπλώνουμε τα μέσα μας αποκαλύπτοντας τον εαυτό μας και την αλήθεια μας..

Τέτοια χαρά είναι άγνωστη στους φουκαριάρηδες τούς επώνυμους, οι περισσότεροι από τους οποίους παραμένουν έγκλειστοι στις φυλακές του ονόματος τους.. Ελάχιστοι είναι αυτοί που το όνομα τους επιτρέπει να τολμούν. Οι περισσότεροι είναι φυλακισμένοι στα πρέπει και στα μη τους, στους καθωσπρεπισμούς, τις αναγκαιότητες και τους κοινωνικούς σχεδιασμούς τους, στα όνειρα για την αναρρίχηση σε μια ψηλότερη θέση..

Φυσικά στην ίδια καθημερινή φυλακή ζούμε όλοι μας. Στο γραφείο, στο σπίτι, στο μπαράκι. Όλοι μας «αποδείξεις» μαζεύουμε για την εφορία και τη ..ζωή.  Η αβάσταχτη αγωνία για το πώς θα φανούμε στους άλλους, το άγχος για τη γνώμη του άλλου, τι θα φορέσουμε, τι θα πούμε, πως θα αναγνωριστούμε και εμείς από αυτούς που στα μάτια μας φαντάζουν «κάποιοι».. Και δυστυχώς πάντα θα υπάρχουν «κάποιοι» που είναι πιο «κάποιοι» από μας. Κι όσο εμείς τους κοιτάμε από χαμηλά τόσο και οι «κάποιοι» θα φαίνονται ψηλότεροι.. Μόνο που εμείς οι ανώνυμοι τουλάχιστον όταν μπαίνουμε στο blog μας απελευθερωνόμαστε. Βγάζουμε την καθημερινή επώνυμη μάσκα και το μακιγιάζ μας και εκφράζουμε τις απόψεις μας γυμνές, ακόμα και τις πιο κρυφές σκέψεις μας, σε αντίθεση με τους φουκαριάρηδες που παραμένουν έγκλειστοι στην φυλακή της επωνυμίας τους! Τι διπλός πόνος και τι διπλός καημός!

Τελικά ο εχθρός της καθημερινής μάσκας και του καθημερινού καθώς πρέπει «κουκουλοφόρου» είναι η ανωνυμία. Είμαστε λάτρεις της ανωνυμίας γιατί είμαστε φανατικοί οπαδοί της ελευθερίας. Το ήθος και μεγαλείο των μπλόγκερς βρίσκεται στην ανωνυμία τους! Καθιερώστε το καρναβάλι ως την επίσημη γιορτή των μπλόγκερς αδέλφια! Διαδώστε το χαρμόσυνο μήνυμα του Καρναβαλιού! Επιτέλους όχι μόνο οι παντός είδους «επώνυμοι» καρναβαλιστές αλλά και οι ανώνυμοι έχουν το δικαίωμα και την ελευθερία να λένε την άποψη τους! Χρόνια μας πολλά!

bloggers "μαϊμού" επί τω έργω..

bloggers "μαϊμού" επί τω έργω..

Η αλητεία δεν είναι blogging.. Ο αλήτης «αποκαλυπτικός» δημοσιογράφος δεν είναι blogger.. Κάθε ιστοσελίδα στο ιντερνετ δεν είναι blog.. Η μπλογκόσφαιρα δεν είναι όλο αυτό το σκουπιδαριό, η βρωμιά και δυσωδία που έχει ξεβραστεί από τα παραδοσιακά μίντια για να κάνει καριέρα στο διαδίκτυο.. Αρκετά πια! Το  blogging είναι κατάθεση ψυχής.. Είναι το βήμα και η έκφραση της ελεύθερης άποψης του πολίτη.. Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα στον πολίτη να μιλήσει και όπως έχω ξαναγράψει πολλές φορές, ο πολίτης δεν μπορεί να υποχρεώνεται να μιλά μόνο επώνυμα όπως ακριβώς και δεν μπορεί και να ψηφίζει επώνυμα! Το blogging είναι η καθημερινή ψήφος του πολίτη! Αυτή είναι και η ουσία και η νομική πλευρά του θέματος. Τελεία και παύλα! Η ανωνυμία είναι ο αέρας της ελευθερίας του πολίτη! Άλλωστε, όπως έχει αποδειχτεί, η δημοκρατία, το ήθος και η ποιότητα δεν απειλούνται από την ανωνυμία των πραγματικών μπλόγκερς, αλλά από κάποιους αλήτες που προσποιούνται τους μπλόγκερς! Τελικά έτσι όπως έχουμε καταντήσει, ειλικρινά δεν ξέρω αν η ελευθερία των μπλόγκς κινδυνεύει περισσότερο από αυτούς ή από τον Σανιδά..

Μια πολύ σοβαρή δουλειά επί του θέματος έχει κάνει ο Δημήτρης Γαλάνης στο «Βήμα» το κείμενο του οποίου παραθέτω:

«..Πόσο ανώνυμα μπορούν να είναι τα blogs;

Η ελευθερία του λόγου, η ασυδοσία των ολίγων και οι απόψεις των ειδικών

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ χρόνια έχουν κάνει την εμφάνισή τους ορισμένα ιστολόγια τα οποία εκμεταλλευόμενα τον μανδύα της ανωνυμίας που προσφέρει το Διαδίκτυο έχουν μετατρέψει τον χώρο των ελληνικών blogs σε ένα άναρχο τοπίο, όπου επικρατούν οι φημολογίες, οι συκοφαντικοί
χαρακτηρισμοί, οι ψευδο-ειδήσεις και ψευδο-αποκαλύψεις. Η κατάσταση αυτή έχει αναγκάσει αρκετούς οι οποίοι έπεσαν θύματα δήθεν αποκαλύψεων να στραφούν στη Δικαιοσύνη προκειμένου να προστατευθούν. Ταυτόχρονα έχει επηρεάσει με αλγεινό τρόπο την άποψη που έχουν οι πολίτες στη χώρα μας για τα blogs, η συντριπτική πλειοψηφία
των οποίων δεν έχει καμία σχέση με την όλη υπόθεση. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση το ζήτημα της ανωνυμίας των blogs και το κατά πόσον αυτή προστατεύει την ελεύθερη έκφραση ή γίνεται αιτία για να μπορούν ορισμένοι να παραβαίνουν τους κανόνες χωρίς καμία επίπτωση.

Η πρόσφατη γνωμοδότηση του τέως Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Γ. Σανιδά, σύμφωνα με την οποία το απόρρητο των επικοινωνιών δεν καλύπτει την επικοινωνία μέσω Διαδικτύου και άρα δεν υπάρχει απόρρητο για τους bloggers, ήρθε να ρίξει λάδι στη φωτιά, προκαλώντας τις αντιδράσεις όχι μόνο των bloggers, οι οποίοι θεωρούν ότι πρόκειται για μια απόπειρα «φίμωσης» των blogs, αλλά και της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών. Από την άλλη, δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι η γνωμοδότηση του κ. Σανιδά έρχεται να καλύψει ένα νομοθετικό κενό το οποίο η πολιτεία και το υπουργείο Δικαιοσύνης δεν έχουν ως σήμερα κάνει τίποτε για να καλύψουν.

«Η προσωπική μου άποψη δεν απέχει και πολύ από αυτήν του κ.Σανιδά» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Κ. Χ.Χρυσόγονος, καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. «Εφ΄ όσον κάποιος αποπειράται να επικοινωνήσει δημόσια,δεν μπορεί να κρύβει τα στοιχεία της ταυτότητάς του.Από εκεί και πέρα,το κάτω από ποιες προϋποθέσεις μπορεί να γίνει άρση της ανωνυμίας είναι ένα άλλο ζήτημα και οπωσδήποτε θα χρειαζόταν νομοθετική βάση.Εφόσον δεν υπάρχει τέτοια νομοθετική ρύθμιση, δεν βλέπω και το πώς μπορεί να αρθεί η ανωνυμία όσων γράφουν διάφορα πράγματα στα blogs. Πάντως δεν το βλέπω συνταγματικά απαγορευμένο να υπάρξει κάποια στιγμή μια ανάλογη νομοθετική ρύθμιση» τονίζει.

Οπως επισημαίνει η κυρία Λίλιαν Μήτρου, επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Επικοινωνιακών Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου, μια νομοθετική ρύθμιση που θα όριζε ότι όλα τα blogs θα πρέπει να είναι επώνυμα θα περιόριζε σε μεγάλο βαθμό την ελευθερία των πολιτών να εκφραστούν, να ανταλλάξουν ιδέες και απόψεις και να επικοινωνήσουν μέσω των blogs. «Αν ορίσουμε ότι ένα blog θα πρέπει να είναι απαραίτητα επώνυμο, αυτό ίσως να αποτρέψει πολλούς ανθρώπους από τη δημιουργία ενός blog ή να τους στερήσει τη δυνατότητα να εκφραστούν ελεύθερα. Εχουμε δηλαδή αυτό που οι αμερικανοί αποκαλούν chilling effect» εξηγεί.

Από την άλλη όμως, παρατηρεί ότι πολλά blogs δεν είναι απλά χώροι ελεύθερης έκφρασης ιδεών και απόψεων, αλλά λειτουργούν περισσότερο ως δημοσιογραφικές και ενημερωτικές ιστοσελίδες, και το γεγονός πως λειτουργούν στο Διαδίκτυο δεν σημαίνει ότι δεν υπόκεινται και σε κανόνες. «Δεν είναι δυνατόν δηλαδή επειδή μεταφέρω μια δραστηριότητα στο Ιnternet να αποδεσμεύομαι πλέον από οποιονδήποτε κανόνα» λέει.

Η κυρία Μήτρου αναφέρει πως ό,τι ισχύει και στο Δίκτυο, ισχύει στον πραγματικό κόσμο. «Αν στο Διαδίκτυο σημειώνεται μια παραβατική δραστηριότητα, όπως για παράδειγμα συκοφαντική δυσφήμηση, πρέπει να βρούμε τους όρους που κάποιος θα μπορεί να επέμβει για να αποκατασταθεί η τάξη.Αυτός μπορεί να είναι ο διαχειριστής του blog, μπορεί να είναι μια Αρχή ή μπορεί να είναι η εισαγγελική αρχή σε περιπτώσεις που δικαιολογείται η άρση του απορρήτου. Και πρέπει να αποφασίσουμε και σε ποιες περιπτώσεις θα μπορούσε να αρθεί το απόρρητο» . Πάντως, όπως τονίζει, είναι αντίθετη με τη γνωμοδότηση του κ. Σανιδά, διότι «δεν μπορεί να αίρεται το απόρρητο για οποιαδήποτε διαδικτυακή δραστηριότητα,επειδή απλά το Ιnternet θεωρείται δημόσιος χώρος» . Οπως επισημαίνει ο κ. Φώτης Σπυρόπουλος, νομικός και υποψήφιος διδάκτωρ Ποινικού Δικαίου στη Νομική Αθηνών, «τo πρόβλημα των δυσφημιστικών δημοσιευμάτων σε διάφορα blogs είναι υπαρκτό.Προς αυτήν την κατεύθυνση η ως άνω γνωμοδότηση προσπαθεί να βρει απαραίτητες λύσεις». Ωστόσο, όπως εξηγεί, «στο άρθρο 4 του Ν. 2225/94 αναφέρονται λεπτομερώς τα εγκλήματα για τα οποία μπορεί να γίνει σε κάθε περίπτωση άρση του απορρήτου των επικοινωνιών.Θα πρέπει ενδεχομένως να αναθεωρηθεί ο εν λόγω κατάλογος εγκλημάτων και όχι να καταστεί ανεφάρμοστη η εν λόγω διάταξη μέσω μιας γνωμοδότησης» .

Ο κ. Σπυρόπουλος αναφέρει ότι «είναι αναγκαίο να ληφθεί υπόψη η ευρυζωνικότητα στις σύγχρονες επικοινωνίες» και τονίζει ότι «οι προσπάθειες για επιβολή κανόνων στο Διαδίκτυο πρέπει να ανταποκρίνονται στα διεθνή δεδομένα και να μην είναι αποσπασματικές. Σε κάθε περίπτωση η νομοθεσία οφείλει να μην είναι “δρακόντεια” προκειμένου να είναι αποτελεσματική. Εξάλλου, ασφάλεια και ελευθερία δεν αποτελούν τις δύο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος αλλά πρέπει να λειτουργούν παραπληρωματικά».

«Προσωπικά τάσσομαι υπέρ της επωνυμίας στα blogs» λέει η κυρία Μπέττυ Τσακαρέστου, επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, «γιατί πιστεύω ότι η υπογραφή σε ένα κείμενο είναι και απόδειξη της σοβαρότητας και της υπευθυνότητας αυτού που το γράφει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιος που γράφει με ένα ψευδώνυμο δεν είναι σοβαρός και υπεύθυνος».

Υπέρ της ανωνυμίας των blogs χωρίς όρους τάσσονται οι περισσότεροι έλληνες bloggers, οι οποίοι όμως καταδικάζουν χωρίς επιφυλάξεις τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν ορισμένα από τα λεγόμενα «ενημερωτικά» blogs. «Προσωπικά αυτά τα blogs δεν μου αρέσουν καθόλου.Δεν μου αρέσει ούτε η δουλειά που κάνουνούτε η εικόνα που δίνουν προς τα έξω για τους bloggers γενικότερα. Επειδή έχω παρακολουθήσει όλες τις φάσεις ωρίμανσης της ελληνικής μπλογκόσφαιρας,είμαι απόλυτα βέβαιος πως πρόκειται για ένα φαινόμενο που κάποια στιγμή θα τελειώσει.Αλλά,παρ΄ όλο που δεν μου αρέσουν, πιστεύω ότι οποιαδήποτε προσπάθεια φίμωσης θα τους κάνει μάλλονκαλό» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Ν. Δανδράκης , διαχειριστής του blog Νylon και της ιστοσελίδας sync.gr που καταγράφει τα ελληνικά blogs.

Τι συμβαίνει στο εξωτερικό
ΑΞΙΖΕΙ να σημειωθεί ότι ανάλογα θέματα απασχολούν τον δημόσιο διάλογο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες. Πριν από λίγο καιρό μια απόφαση ενός βρετανικού δικαστηρίου ήρθε να ανατρέψει το καθεστώς ανωνυμίας των blogs στη χώρα. Συγκεκριμένα απεφάνθη ότι το blogging είναι «στην ουσία δημόσια και όχι ιδιωτική δραστηριότητα» και ως εκ τούτου δεν προστατεύεται από την ανωνυμία. Αφορμή για την απόφαση του βρετανικού δικαστηρίου ήταν η περίπτωση ενός αστυνομικού-blogger, ο οποίος κατέφυγε στη Δικαιοσύνη για να προστατεύσει την ανωνυμία του, καθώς η «ταυτότητά» του είχε διαρρεύσει στην εφημερίδα «Τimes» του Λονδίνου. Ο αστυνομικός, μέσω του blog του, έκανε σημαντικές αποκαλύψεις για το έργο της αστυνομίας και την πολιτική που ακολουθεί. Προσπάθησε να προστατεύσει την ανωνυμία του, καθώς φοβόταν ότι η υπηρεσία του θα του επιβάλει κυρώσεις, όπως και τελικά συνέβη. Ο δικαστής όμως απέρριψε το αίτημά του, καθώς έκρινε ότι το blog του αστυνομικού ήταν στην ουσία δημοσιογραφικό και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να λειτουργεί στη βάση ανωνυμίας. Τι σχεδιάζει το υπουργείο Δικαιοσύνης
ΠΗΓΕΣ από το υπουργείo Δικαιοσύνης διαβεβαιώνουν ότι προς το παρόν δεν σχεδιάζεται καμία πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση για τα blogs. Οπως εξηγούν, σε νομοθετικό επίπεδο δεν προγραμματίζεται καμία αλλαγή στο υπάρχον νομικό πλαίσιο και τονίζουν ότι πρέπει να γίνει ένας δημόσιος διάλογος και να βρεθούν λύσεις οι οποίες θα διασφαλίζουν την ελεύθερη έκφραση της γνώμης μέσω του Διαδικτύου, αλλά και την προστασία των πολιτών από κακόβουλες επιθέσεις. Επίσης αναφέρουν ότι οποιαδήποτε ρύθμιση δεν μπορεί να γίνει προτού γνωμοδοτήσουν η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και ο Συνήγορος του Πολίτη. Τι λέει η Google
Εκπρόσωποι της Google αναφέρουν: «Η Googleπαρέχει την τεχνολογική δυνατότητα για τη δημιουργία ενός blog, δηλαδή προσφέρει δωρεάν το λογισμικό. Την πολιτική σχετικά με την ανωνυμία των bloggers προσπαθούμε να την προσαρμόζουμε σε κάθε χώρα. Δηλαδή οι τοπικοί νόμοι υπερισχύουν της πολιτικής της εταιρείας. Για παράδειγμα,έχουμε άλλη πολιτική στην Κίνα και άλλη στην Ελλάδα. Αν υπάρχει εισαγγελική παρέμβαση,συνεργαζόμαστε με τις τοπικές αρχές και, αν διαπιστώσουμε κάτι παράνομο, προσπαθούμε να επέμβουμε» επισημαίνει ο κ. Γ. ΣαλιάρηςΦασσέας, country manager της Google για την Ελλάδα και την Κύπρο».

apokries«Οι άνθρωποι είναι λιγότερο ο εαυτός τους όταν μιλούν αυτοπροσώπως. Δώστε τους μια μάσκα και θα πουν την αλήθεια», έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ.  Χρόνια πολλά αδέλφια! Η αποκριά είναι η επίσημη γιορτή των μπλόγκερς. Όλο το χρόνο εμείς οι ανώνυμοι μπλόγκερς φοράμε τη μάσκα του ψευδωνύμου μας και ξεδιπλώνουμε τα μέσα μας αποκαλύπτοντας τον εαυτό μας και την αλήθεια μας..

Τέτοια χαρά είναι άγνωστη στους φουκαριάρηδες τούς επώνυμους, οι περισσότεροι από τους οποίους παραμένουν έγκλειστοι στις φυλακές του ονόματος τους.. Ελάχιστοι είναι αυτοί που το όνομα τους επιτρέπει να τολμούν. Οι περισσότεροι είναι φυλακισμένοι στα πρέπει και στα μη τους, στους καθωσπρεπισμούς, τις αναγκαιότητες και τους κοινωνικούς σχεδιασμούς τους..

Φυσικά στην ίδια καθημερινή φυλακή ζούμε όλοι μας. Στο γραφείο, στο σπίτι, στο μπαράκι. Η αβάσταχτη αγωνία για το πώς θα φανούμε στους άλλους, το άγχος για τη γνώμη του άλλου, τι θα φορέσουμε, τι θα πούμε, πως θα αναγνωριστούμε και εμείς από αυτούς που στα μάτια μας φαντάζουν «κάποιοι».. Και δυστυχώς πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που είναι πιο «κάποιοι» από μας. Μόνο που εμείς οι ανώνυμοι τουλάχιστον όταν μπαίνουμε στην μπλογκόσφαιρα απελευθερωνόμαστε. Βγάζουμε την καθημερινή μάσκα και το μακιγιάζ και εκφράζουμε τις απόψεις μας ακόμα και τις πιο κρυφές σκέψεις μας, σε αντίθεση με τους φουκαριάρηδες που παραμένουν έγκλειστοι στην επωνυμία τους! Τι διπλός πόνος και τι διπλός καημός!

Τελικά ο εχθρός της καθημερινής μάσκας και του καθημερινού «κουκουλοφόρου» είναι η ανωνυμία. Είμαστε λάτρεις της ανωνυμίας γιατί είμαστε φανατικοί οπαδοί της ελευθερίας. Το ήθος και μεγαλείο της μπλογκόσφαιρας βρίσκεται στην ανωνυμία της! Καθιερώστε το καρναβάλι ως την επίσημη γιορτή των μπλόγκερς αδέλφια! Διαδώστε το χαρμόσυνο μήνυμα του Καρναβαλιού! Χρόνια μας πολλά!

Δείτε τον εφιάλτη του ανώνυμου Μπλόγκερ ΕΔΩ

Ένα όνειρο πλανάται στην μπλογκόσφαιρα. Είναι το όνειρο του άγνωστου blogger που επιδιώκει να γίνει γνωστός. Είναι το όνειρο της αναγνώρισης που κυριαρχεί στα πόστς και προκαλεί έναν άγριο και ανελέητο αγώνα.  Τον αγώνα για αναγνώριση. Ο Χέγκελ λέει (εκλαϊκεύω επικινδύνως) ότι κάθε «εγώ» επιδιώκει να φαίνεται ελεύθερο στο Άλλο αλλά και να αναγνωρίζεται από το Άλλο. Αναγνωρίζει τον εαυτόν του μόνο εφόσον αναγνωρίζεται από το Άλλο. Πρόκειται δηλαδή για μια αναμέτρηση με το Άλλο όπου κάθε εγώ επιδείχνει την υπεροχή του έναντι του Άλλου αλλά και ταυτοχρόνως απαιτεί την καταξίωση του μέσα από το Άλλο. Ο αγώνας αυτός για αναγνώριση, λέει ο Χέγκελ, είναι ένας αγώνας για ζωή και για θάνατο. Από αυτόν τον αγώνα προκύπτει και η περιβόητη σχέση μεταξύ κυρίου και δούλου. Το γεγονός ότι ένας κύριος επιδιώκει την αναγνώριση του από έναν δούλο κάνει τον δούλο να υπερέχει ουσιαστικά έναντι του κυρίου και δείχνει τον στρεβλό χαρακτήρα της αναγνώρισης..

Σήμερα ο αγώνας για αναγνώριση βρίσκεται σε γενική έξαρση.. Η σχέση κυρίου και δούλου, παρότι τυπικά δεν υπάρχουν πλέον δούλοι και αφέντες, είναι τόσο διαδεδομένη όσο ποτέ άλλοτε..

Σημ: Γ. Χέγκελ, Η φιλοσοφία του πνεύματος, τόμος Α΄, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 1993, σελ.170-175

buzz it!

Αρέσει σε %d bloggers: