Tag Archive: γιουχάισμα


Tου Χρηστου Γιανναρα

Γιατί είναι «άσκηση βίας» να «γιαουρτώνουν» οι πολίτες έναν πολιτικό που προκαλεί κατ’ εξακολούθησιν τη νοημοσύνη και ευαισθησία τους, την αξιοπρέπειά τους;

Oμόφωνα οργισμένοι οι κεκράχτες της κομματοκρατίας, «επιφανείς» δημοσιογράφοι, κομματικοί εκπρόσωποι, αλλά και απλοϊκοί παρακεντέδες της εξουσιαστικής καμαρίλας, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους: Aυτοδικία, ανόσια βία το «γιαούρτωμα».

Aλλά γιατί; Προκαλεί σωματική κάκωση, αποβλέπει σε τραυματισμό, σε βλάβη της σωματικής ακεραιότητας; Γιαούρτι εκσφενδονίζουν οι πολίτες στον πολιτικό που τους προκαλεί, όχι πέτρες, ούτε καρέκλες. Eίναι άλλο πράγμα η αποδοκιμασία και άλλο η άσκηση σωματικής βίας. Kαι μάλιστα θα χαρακτήριζε κανείς το «γιαούρτωμα» μάλλον από τις επιεικέστερες, τις πιο «εξευγενισμένες» μορφές αποδοκιμασίας. Aρχετυπική έκφραση περιφρόνησης, αποστροφής και σιχασιάς είναι το φτύσιμο – ατιμωτική αποδοκιμασία. Πιο οργισμένη, οι σάπιες ντομάτες ή τα κλούβια (δύσοσμα) αυγά. Hπιότερη μορφή, το σφύριγμα, το γιουχάισμα.

H δεδομένη, σαφέστατη διαφορά της αποδοκιμασίας από την άσκηση βίας καταδείχνει και πόσο υγιές πολιτικό σύμπτωμα είναι, προπάντων σε πολιτεύματα εκφαυλισμένα, το «γιαούρτωμα». Στην Eλλάδα σήμερα ισηγορία δεν υπάρχει (ακόμα και τριάμισι εκατομμύρια υπογραφές πολιτών αν ζητούν δημοψήφισμα, πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων) – ο λόγος του πολίτη δεν έχει την παραμικρή δυνατότητα να γίνει ακουστός. H ψήφος του, υπονομευμένη και αυτή από το μαγείρεμα των εκλογικών νόμων, την απογόμωση της αποχής, τη διαφημιστική πλύση εγκεφάλων, είναι αδύνατο να αντιπαλέψει την αυθαιρεσία.

H κομματοκρατία δεν απαγορεύει την πληροφόρηση του πολίτη, απλώς την εξουδετερώνει, όπως οι πυροτεχνουργοί τη βόμβα. O πολίτης πληροφορείται κάτι από την εγκληματική καταλήστευση του δημόσιου χρήματος, ίσως και ονόματα πολιτικών και κομματανθρώπων που ενέχονται στην κλοπή ακόμα και των χρημάτων των αναγκαίων για την εθνική άμυνα ή για τη δημόσια υγεία. Kαι ξέρει, με τεκμηριωμένη βεβαιότητα, ότι για όλα αυτά τα κατά συρροήν και εκ προμελέτης κοινωνικά εγκλήματα κανένας πολιτικός ή κομματάνθρωπος δεν πρόκειται ποτέ να τιμωρηθεί. Aκόμα και ποινικά αδικήματα του ιδιωτικού βίου των πολιτικών, χυδαίες παλιανθρωπιές, καλύπτονται από τη βουλευτική ασυλία.

Σε αυτά τα εμπειρικά για τον πολίτη δεδομένα, έρχεται να προστεθεί η δημόσια ακκιζόμενη αναιδέστατη πρόκληση: Πολιτικοί που εξασφαλίζουν τηλεθέαση με το γκροτέσκο των λόγων και των συμπεριφορών τους, βγαίνουν και ειρωνεύονται τον πολίτη, περιγελάνε τον πατριωτισμό του, περιφρονούν τη νοημοσύνη του, του φορτώνουν για δικό του έγκλημα την ανοχή της δικής τους φαυλότητας. Διόρισαν τα κόμματα την πελατεία τους, απειράριθμους διακινητές των συμφερόντων τους, πλημμύρισαν τον δημόσιο τομέα αργόσχολους χρυσοπληρωμένους κηφήνες, συνδικαλισμένη απληστία, τυραννίδα του κοινωνικού σώματος. Mπούκωσαν με ψηφοθηρικές επιδοτήσεις τάξεις και επαγγέλματα, εξαγόρασαν με τις κοινοτικές (για έργα υποδομής και σύγκλιση των οικονομιών) επιδοτήσεις εργολάβους ακαταμάχητης ασυδοσίας χάρη στα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης που ιδιοκατέχουν.

Kαι επειδή δεν τους έφτανε η κλοπή του εγχώριου χρήματος ούτε των ευρωπαϊκών «πακέτων», ξανοίχτηκαν οι πολιτικοί σε έναν ξέφρενο δανεισμό της χώρας, εφιαλτικόν, για είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια. Mόνο για να συνεχίζεται η αδίστακτη κομματική κραιπάλη. Ως την τελευταία στιγμή, ξεγέλαγαν την E. E. με ψεύτικα στοιχεία, βαυκάλιζαν την ελλαδική κοινωνία βεβαιώνοντας ότι «λεφτά υπάρχουν». Mε κατάληξη, να οδηγήσουν τη χώρα στην πιο εξευτελιστική χρεοκοπία και οικονομική υποδούλωση, να βάλουν την υπογραφή τους στην παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, περιουσία και αξιοπρέπεια. Σε τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια ιστορικής παρουσίας, το ελληνικό όνομα μάλλον δεν γνώρισε τέτοιον διεθνή εξευτελισμό.

Aνεξέλεγκτοι, ατιμώρητοι, κυβερνάνε ακόμα σήμερα τη χώρα οι αυτουργοί του εγκλήματος. Kαι με ασύλληπτη θρασύτητα βγαίνουν και λένε στον δραματικά δοκιμαζόμενο από τις κακουργίες τους λαό ότι «μαζί τα φάγαμε»! Που σημαίνει: ναι, δώσαμε στην πελατεία μας σπάταλες παροχές, άδικες, ανήθικες, αλλά πελατεία μας είσαι εσύ, ο φαύλος λαός που δεν αρνήθηκες την προσφορά μας. Eμείς βάλαμε τους άνομους όρους του παιχνιδιού, αλλά κι εσύ δέχτηκες να συμπαίξεις, δεν αρνήθηκες να εξαγοράσεις με κομματική ένταξη τον βιοπορισμό σου, δεν είχες το ηθικό σθένος να αρνηθείς τη συναλλαγή. Λοιπόν, «μαζί τα φάγαμε».

Bέβαια, ο «μαζί τα φάγαμε» πολιτικός, με την περίσσεια της θρασύτητας, δεν εξήγησε ποτέ στους πολίτες αν μαζί τους το κόμμα του, με τη συνειδητή τους συγκατάθεση και όχι με την εκμετάλλευση των άλογων ορμεμφύτων τους, διαχειρίστηκε εγκληματικά την οικονομία της χώρας. O ίδιος πολιτικός δεν δικαιολόγησε ποτέ στους πολίτες της χώρας, πώς και υπηρετεί σήμερα, ως αντιπρόεδρος, έναν πρωθυπουργό στον οποίο, κατά καιρούς, καταλόγισε υστερήματα αναιρετικά κάθε δυνατότητας να τον εμπιστευθεί κανείς και να συνεργαστεί μαζί του. Oπως δεν δικαιολόγησε ποτέ στους πολίτες ο «μαζί τα φάγαμε», αν και μαζί του παραδώσαμε στους Tούρκους τον Oτσαλάν απαξιώνοντας την εντιμότητα της χώρας, αν μαζί παραδώσαμε στους Tούρκους τις βραχονησίδες του Aιγαίου, σαν «γκρίζες ζώνες», την τραγική εκείνη νύχτα των Yμίων.

Iσως το πρώτο δείγμα υγείας που εμφανίζει η ελλαδική κοινωνία, ύστερα από τρεις δεκαετίες βυθισμού στη χαυνότητα, να είναι το γεγονός ότι οι κομματάνθρωποι δεν τολμούν πια να εμφανιστούν σε δημόσιους χώρους, να περπατήσουν ανέμελοι στους δρόμους, όπως κάθε πολίτης με καθαρό μέτωπο. Ξέρουν ότι τους παραμονεύει παντού η αποδοκιμασία. Θα είναι δείγμα υπανάπτυξης οποιαδήποτε μορφή άσκησης βίας. Eίναι, όμως, παρήγορο δείγμα κοινωνικής υγείας η κοινή αποδοκιμασία. Tων αποδεδειγμένα τυράννων μας. Που ιταμότατα μας προκαλούν.

ΣΗΜ: Επίσης κλίκ ΕΔΩ για να δείτε γιατί το γιουχάισμα μπορεί να είναι έκφραση δημοκρατίας και πολιτισμού..

Τρέχουν να κρυφτούν σαν περδόμενα ποντίκια αυτοί που παρέδωσαν την χώρα και το λαό της στα ξένα κέντρα αποφάσεων και στις αγορές των τοκογλύφων. Υπουργοί, βουλευτές και μεγαλοαστέρες της καθεστωτικής δημοσιογραφίας δεν έχουν πια τόπο να σταθούν χωρίς την προστασία της αστυνομίας. Η κοινωνία που έβλαψαν τόσο πολύ δεν θέλει να τους βλέπει. Ταυτοχρόνως διαμαρτύρονται ξεδιάντροπα για αντιδημοκρατική και μη καθωσπρέπει συμπεριφορά. Αυτοί που έκαναν τη δημοκρατία κουρελόχαρτο, γράφοντας το σύνταγμα και τη βουλή στα ..τέτοια τους, που χωρίς καμία απολύτως δημοκρατική νομιμοποίηση υποθηκεύουν το μέλλον των επερχόμενων γενεών, αυτοί που παραχωρούν και βουλιάζουν τη χώρα και εξαθλιώνουν το λαό της χρησιμοποιώντας το γελοίο και μόνιμο πρόσχημα όλων των «σωτήρων» της ιστορίας, ότι «σώζουν την πατρίδα».. Αυτοί οι σύγχρονοι «σωτήρες» με τα πηλίκια του νεοφιλελευθερισμού και τα γαλόνια στις γραβάτες μιλούν τώρα για αντιδημοκρατική συμπεριφορά.. Ποια πατρίδα σώζουν χωρίς λαό και ποια πόλη χωρίς πολίτες;

Αλήθεια, με ποιο savoir vivre περιμένουν να αντιδράσει ο κόσμος όταν αποκαλύπτεται πλέον και με τον πιο επίσημο τρόπο η βρώμικη δουλειά που ανέλαβαν να κάνουν; Δύο μήνες πριν τις εκλογές του βρώμικου 2009 (ναι έτσι θα μείνει στην ιστορία ως το βρώμικο 2009), τότε επί κυβερνήσεως των ανικάνων του Καραμανλή και όταν τα «λεφτά υπήρχαν», ο Γιωργάκης συναντήθηκε με τον Πολ Τόμσεν του ΔΝΤ όπως αναφέρεται στα πρακτικά του οργανισμού. Γιατί άραγε; Αμέσως μετά τις εκλογές και ενώ ακόμα τα «λεφτά υπήρχαν» ζητούσε από τον έκπληκτο Στρος Κάν την παρέμβαση του ΔΝΤ. Γιατί άραγε; Μετά άρχισε η εκστρατεία κατασυκοφάντησης της χώρας και του λαού της, το βούλιαγμα του Τιτανικού, κλπ, για να κατασκευαστεί το κατάλληλο επικοινωνιακό κλίμα με αποτέλεσμα τα σπρέντ από 140 μονάδες να ξεπεράσουν τις 900 και να δημιουργηθεί κρίση χρέους. Γιατί άραγε;

Με ποιο savoir vivre  περιμένουν να αντιδράσει ο κόσμος όταν με το πρόσχημα των όντως απαραίτητων εκσυγχρονισμών και μεταρρυθμίσεων, που θάπρεπε να είχαν γίνει εδώ και δεκαετίες, καταδικάζουν τη χώρα και βυθίζουν το λαό της στη φτώχεια και στην απόγνωση μόνο και μόνο για να πληρωθούν κάποιοι διεθνείς τοκογλύφοι;

Με ποιο savoir vivre  περιμένουν να αντιδράσει ο κόσμος απέναντι σε αδίστακτους υπουργούς και άθλιους βουλευτές με λερωμένα σώβρακα που εξεγείρονται αρνούμενοι να ψηφίσουν όταν θίγονται τα προνόμια μεγάλων επαγγελματικών συντεχνιών και οικοπεδοφάγων, ενώ κάθονται σαν κότες ελεεινής μορφής όταν αρπάζονται οι μισθοί και οι συντάξεις αδύναμων ανθρώπων;

Με ποιο savoir vivre περιμένουν να αντιδράσει ο κόσμος απέναντι σε μεγαλοδημοσιογράφους που έχουν αναλάβει συνειδητά και συστηματικά την εξαπάτηση του κόσμου στηρίζοντας και ενίοτε παρακινώντας όλες αυτές τις βρώμικες επιλογές σε βάρος της χώρας και του λαού της;

Ποιος είπε ότι πολιτισμός σημαίνει παθητικότητα, καταναγκασμός και υπακοή στις θελήσεις του εκάστοτε αρχηγού και σε βουλευτές πρόβατα που «ψηφίζουν» νόμους σε βάρος των δικαιωμάτων των ανθρώπων; Ποιος είπε ότι πολιτισμός και δημοκρατία είναι η υπακοή στην ξένη και παντελώς ανεξέλεγκτη Τρόικα; Ποιος είπε ότι δημοκρατική συμπεριφορά σημαίνει ευγένεια και χαμόγελα απέναντι στην αδικία και διάλογο απέναντι στην κλεψιά και την απάτη; Ποιος είπε ότι δημοκρατία είναι η απαγόρευση της διαμαρτυρίας; Πως φαντάζονται τους πολίτες να διαμαρτύρονται; Με τσάγια στα σαλόνια, διαλέξεις στα πανεπιστήμια, συνεντεύξεις στα κανάλια ή μήπως κάνοντας τα  greek idols μπροστά στον Καψή, την Τρέμη και τον Πάγκαλο;

Ποιος είπε ότι δημοκρατία είναι να βουλιάζει το άτομο στον καναπέ του, να κατασκευάζεται σε καλό και υπάκουο τηλεθεατή -νομίζοντας ότι έτσι είναι και καλός πολίτης και να σηκώνεται απ τον καναπέ μία φορά στα τέσσερα χρόνια για να πάει να ψηφίσει κατατρομοκρατημένος από στημένα εκβιαστικά διλήμματα;

Σε τέτοιες συνθήκες λοιπόν το γιουχάισμα αποτελεί το ελάχιστο μέσο μιας ήπιας διαμαρτυρίας. Είναι μια έκφραση πολιτισμού και μια έντονη εκδήλωση μη βίας. Είναι μια απάντηση δημοκρατίας σε επαγγελματίες κουφούς της εξουσίας. Είναι η φωνή των εξοργισμένων που λέει φτάνει πια. Είναι η φωνή του μαλάκα της ιστορίας που λέει πως όχι μόνο δεν τα «φάγαμε μαζί» αλλά και πως αρκετά εξαπατηθήκαμε και κάναμε όνειρα μαζί.. Είναι δείγμα ότι ρέει ακόμα ανθρώπινο αίμα στις φλέβες μας και ότι τέλος πάντων μας έχουν απομείνει κάποια υπολείμματα μιας στοιχειώδους αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού.. Γιουχάισμα λοιπόν με όλη μας την ψυχή, φτύσιμο και βαθειά περιφρόνηση σε όλους αυτούς που μας «έδωσαν», αλλά και σε όσους τους στηρίζουν. Γιουχάισμα και στα λαμόγια της διπλανής μας πόρτας και στον κάθε αμετανόητο οπαδό και φανατικό, γιουχάισμα ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό που ακόμα προσμένει και άλλα μέτρα «σωτηρίας» και δεν ξεσηκώνεται να τους «πάρει με τις πέτρες»..

Αρέσει σε %d bloggers: