Tag Archive: Γρηγορόπουλος


Παρακολουθώ τους διάφορους «εντεταλμένους» της δημοσιογραφίας να προσπαθούν να παίξουν ρόλους που δεν τους πάνε με τίποτα και μου φαίνονται τόσο θλιβεροί και γελοίοι. Δεν είναι μόνο κακοί δημοσιογράφοι αλλά και κάκιστοι ηθοποιοί. Έβαλαν και αυτοί τις «κουκούλες» τους, είτε γιατί τους αναγκάζουν τα αφεντικά τους, είτε η τηλεθέαση και παριστάνουν τους εξεγερμένους!

Οι πιο τραγικές περιπτώσεις είναι εκείνες που μια «ανώτερη δύναμη», του αφεντικού δηλαδή, επεμβαίνει αιφνιδίως και φέρνει τα πάνω κάτω! Γιατί εδώ που τα λέμε μεταξύ μας δεν είναι και τόσο εύκολο να είσαι υποχρεωμένος να ακολουθήσεις μια «γραμμή» κόντρα σε ότι υποστήριζες μέχρι τώρα, επειδή για τον άλφα ή βήτα λόγο το «γύρισε» ξαφνικά το αφεντικό σου. Η ξεφτίλα μπροστά στο κοινό σου είναι μαθηματικώς βεβαιωμένη, ασχέτως αν δεν το καταλαβαίνεις γιατί και πάλι έγινες βασιλικότερος του βασιλέως..

Πάρτε για παράδειγμα τον ΑΛΦΑ και τον ΣΚΑΙ που είχαν πάρει την στροφή πολύ πριν ακόμα δολοφονηθεί το παιδί. Από τότε που ο Κοντομηνάς τα τσούγκρισε με την κυβέρνηση και ..εντάχτηκε και αυτός στη «μεγάλη προοδευτική παράταξη», ο Βλάχος και ο Αυτιάς είναι να τους κλαίς. Μόνο ο Βερύκιος εξακολουθεί να προσφέρει άφθονο γέλιο διατηρώντας τον ίδιο ρόλο..

Στο συγκρότημα του Αλαφούζου εξελίσσεται μια τραγωδία του Αισχύλου. Πώς ο άνθρωπος υποκύπτει διαρκώς στη μοίρα του αφεντικού του. Μόλις ο αρχηγός τάσπασε με τη κυβέρνηση, κλαθμός και οδυρμός στα παρασκήνια. Εκεί που τους έβαζε και φυτεύανε δεντράκια τώρα τους βάζει να τα βλέπουν όλα πράσινα.. Μέχρι και ο Πάσχος Μανδραβέλης, ο ηρωικός υμνητής της «ελεύθερης αγοράς», έβαλε «κουκούλα» και εξεγέρθηκε, όχι φυσικά εναντίον της αγοράς αλλά εναντίον της ανίκανης κυβέρνησης. Ο «πολύς» και κορυφαίος ξερόλας Μπάμπης Παπαδημητρίου προκαλεί θυμηδία, ενώ ο κακομοίρης ο Πορτοσάλτε τραυλίζει κανονικά..

Εν τω μεταξύ οι αγώνες των εξεγερμένων στα κανάλια συνεχίζονται. Εξεγερμένες Τατιάνες, Δρούζες, πανελίστες, μοντέλα, μόδιστροι, αστρολόγες, χαρτορίχτρες, όλοι στον αγώνα προτάσσοντας τα βυζιά τους.. Εναρμονίστηκαν στο «πνεύμα των ημερών» και μη μου πείτε ότι αυτό το «πνεύμα» είναι χριστουγεννιάτικο.. Φόρεσαν τις «κουκούλες» τους και ο καθένας δίνει την δική του παράσταση ενώ όλοι μαζί συγκροτούν ένα γελοίο θίασο που σου γυρίζει τα άντερα. Τρίζουν τα κόκαλα του δολοφονημένου παιδιού απ την υποκρισία του απάνω κόσμου. Αν τόξερε ότι θα εξελίσσονταν έτσι τα πράγματα θα αρνιόταν να πεθάνει..

cebaceb1cf81ceacceb2ceb9-cf84cf81ceb9cebacf85cebcceafceb1Οι βιομήχανοι ποτέ δεν έκρυψαν τον λανθάνοντα πασοκισμό τους. Αρκεί κανείς να ανατρέξει στη στάση των προέδρων τους, πρώην και νυν, Κυριακόπουλου και Δασκαλόπουλου. Οι άνθρωποι νιώθουν πιο ασφαλείς με το Πασόκ και γιατί να το κρύψουν άλλωστε.. Καταλαβαίνουν ότι τα αντιλαϊκά μέτρα και η άγρια λιτότητα που μας περιμένουν στη γωνία, είναι αδύνατον να περάσουν με την παραδοσιακή δεξιά και πολύ περισσότερο μάλιστα όταν αυτή εκπροσωπείται από μια ανίκανη κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό που βλέπει τηλεόραση και τρώει σουβλάκια.. Άλλωστε και στο παρελθόν τα πλέον αντιλαϊκά μέτρα έχουν περάσει επί Πασόκ φυσικά. Το όραμα της αλλαγής, που κάποτε ενέπνεε όλη την χώρα, το Πασόκ ήταν αυτό που το παρέλαβε, το ευτέλισε και να το εξανέμισε στους πέντε ανέμους.. Οι βιομήχανοι λοιπόν προτιμούν την συγκυβέρνηση παρά να αφήσουν τους ανίκανους μόνους τους..

Αλλά και ο κόσμος αντιλαμβάνεται το πολιτικό αδιέξοδο. Το πλέον σοβαρό και υπεύθυνο κόμμα του τόπου, το ΚΚΕ, δυστυχώς είναι και το πιο παλιό και αναχρονιστικό. Αυτοϊκανοποιείται εγκλεισμένο στους αγώνες του, που όμως είναι ανίκανοι να «τελειώσουν και να το φχαριστηθούν», δηλαδή να αποδώσουν και να γεννήσουν το καινούργιο.  Ο περιβόητος ΣΥΡΙΖΑ μας καίει κάθε μέρα την καρδιά με τις «ατάκες» του Αλαβάνου και του Τσίπρα. Ελπίσαμε σε μια άλλη σύγχρονη αριστερά και μας προέκυψε ένας απίστευτος ατακαδόρικος λαϊκισμός που δεν ταιριάζει ούτε στο ήθος ούτε στην ποιότητα της αριστεράς. Όσο πιο εύκολα αυτοί οι δύο επιδίδονται στην εκτόξευση επικοινωνιακών ατακών, άλλο τόσο αποκρύπτεται η ανικανότητα να αρθρωθεί μια σοβαρή και αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Έτσι λοιπόν τα πάντα, οικονομική κρίση, κλίμα ημερών, κινητοποιήσεις, εκμεταλλεύονται δεόντως από τους επιτήδειους σεναριογράφους της πολιτικής για να καταδειχτεί η ανάγκη μιας άλλης κυβέρνησης. Οι πάντες πλέον μπορούν να μαντέψουν, σε τέτοιες συνθήκες, ποια κυβέρνηση μπορεί να είναι αυτή. Είναι βέβαιο ότι δεν θάναι ούτε κυβέρνηση του «βουνού» ούτε κυβέρνηση των Εξαρχείων.. Βεβαίως τα παιδιά  -το μόνο αισιόδοξο μήνυμα στη μαυρίλα των ημερών, δεν βγήκαν στους δρόμους για να ξανακάτσει στο σβέρκο μας, ούτε ο πασοκισμός ούτε κάποια συγκυβέρνηση σαν και αυτή που εξυφαίνουν τα σενάρια των βιομηχάνων και των διάφορων εντεταλμένων.. Και δυστυχώς για μας, είναι βέβαιο ότι αυτά τα σενάρια δεν περιλαμβάνουν και παιδιά..

Έτσι λοιπόν δεν με εντυπωσιάζουν οι δημοσκοπήσεις. Μπροστά στην ανάγκη είναι λογικό ο κόσμος να προτιμά την επιστημονική λαμογιά, παρά την ανικανότητα. Σου λέει, θα φάνε πάλι οι πασόκοι, αλλά τουλάχιστον και μείς θα έχουμε ..κυβέρνηση! Προτιμά δηλαδή να εναποθέσει την όποια ελπίδα του απόμεινε στο ήδη καταδικασμένο πλην όμως δοκιμασμένο, παρά στο παντελώς ανίκανο και απρόβλεπτο. Γιαυτό και οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αναλύσεις και φιλοσοφίες. Οταν σε κατατρομοκρατούν παρουσιάζοντας σου τα πάντα με τέτοιο τρόπο ώστε να νιώθεις ότι βρίσκεσαι μέσα σε 10 μποφόρ φουρτούνα,  τότε στο τιμόνι του σκάφους δεν θα βάλεις τον ανίκανο, αλλά τον ικανό κι ας είναι κι ο πιο διεφθαρμένος του κόσμου!

Δεν έχασαν ευκαιρία αυτές τις μέρες οι συντηρητικές, διαπλεκόμενες αλλά και πλέον διεφθαρμένες δυνάμεις του τόπου να εκμεταλλευτούν τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των νέων κατατρομοκρατώντας την κοινωνία. Ένα τελευταίο παράδειγμα είναι η ανακοίνωση του Πασόκ για την κατάληψη από ομάδα νέων του στούντιο της ΝΕΤ. «Το κράτος βρίσκεται σε πλήρη διάλυση» τόνισε ο εκπρόσωπος του κόμματος. Δηλαδή αν κοπανάγανε και μπουζουριάζανε τα παιδιά που μπήκαν στην ΕΡΤ τότε το κράτος θα ήταν άριστα οργανωμένο και άψογο ως προς τα καθήκοντα του! Αυτή η καραμέλα για ένα κράτος που, όταν δεν επιβάλλεται δια της βίας και της καταστολής, παρουσιάζεται ως διαλυμένο, πιπιλίθηκε πάρα πολύ αυτές τις μέρες και από τα δύο κόμματα εξουσίας και τους εντεταλμένους σχολιαστές τους στα μίντια.

net-deltioΠολύ καλά έκαναν τα παιδιά. Η πολιτισμένη εμφάνιση τους στην τηλεόραση ήταν μια όαση στην γενική τηλεοπτική σάχλα, ανοησία και ξεφτίλα που ξεχύνεται απ την οθόνη και κατακλύζει τα σπίτια μας. Φυσικά θα ήταν πιο εύστοχο να έμπαιναν σε κάποιο ιδιωτικό μεγαλο-κανάλι αλλά εκεί τα πράγματα δεν είναι τόσο ελεύθερα όσο στην ΕΡΤ και όσο νομίζει ο κόσμος. Τέλος πάντων η κίνηση ήταν συμβολική και η εικόνα τους άνοιξε την καρδιά μας.

Έχω ξαναγράψει πολλές φορές ότι το μέλλον ενός τόπου δεν κρίνεται τόσο από την κυβέρνηση του όσο από την αντιπολίτευση του. Το θλιβερότερο δεν είναι να έχεις να κάνεις με μια άθλια κυβέρνηση, όπως η σημερινή, αλλά να είσαι αναγκασμένος να ελπίζεις σε μια αθλιότερη αντιπολίτευση!

Η συσσωρευμένη οργή, ο αυθορμητισμός και η αγωνιστική διάθεση των νέων έχουν να αντιμετωπίσουν, εκτός των άλλων και τον αήττητο εχθρό της βλακείας, της αμετροέπειας, της καπηλείας και της εκμετάλλευσης τόσο του μικρού Αλέξη όσο και του αγώνα που ξεκίνησε με αφορμή τον θάνατο του.

Στο πλιάτσικο που έχει στηθεί γύρω από το νεκρό παιδί και τις διαδηλώσεις των μαθητών πρωταγωνιστεί και πάλι η τηλεόραση που αυτές τις μέρες αποκαλύπτει όσο ποτέ άλλοτε  αυτό που συμβαίνει κάθε μέρα. Ότι πίσω από τις οδομαχίες με τους μπάτσους, τον πετροπόλεμο και τις φωτιές στις βιτρίνες και στα αυτοκίνητα, υπάρχει και ένας άλλος καθημερινός πόλεμος απείρως πιο σκληρός και αδυσώπητος που διεξάγεται στήθος με στήθος μέσα στα ίδια τα σαλόνια των σπιτιών.. Δεχόμαστε αλλεπάλληλες επιθέσεις, βομβαρδισμούς και τυφλά κτυπήματα που εξαπολύονται ανελέητα από την οθόνη. Οι τηλεοπτικές δυνάμεις βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη. Πρωϊνάδικα, μεσημβρινάδικα, βραδινάδικα, όλοι στον αγώνα.. Golden boys και εντεταλμένοι παρουσιαστές, ξερόλες σχολιαστές και ξεσαλωμένοι πανελίστες, ασυγκράτητα μοντέλα, πάσης φύσεως απορρίμματα του θεάματος και ακροάματος μαζί με πονηρούς πολιτευτές και συνδικαλιστές με λερωμένα σώβρακα, εξαπολύουν σμήνη ανοησίας, σύγχυσης και παραπληροφόρησης που διαπλέκονται με τα δακρυγόνα των μπάτσων και δημιουργούν μια πραγματικά αποπνιχτική κατάσταση, για την Ελλάδα ρε γαμώτο.. Ένα ποτάμι σάχλας ανακατεμένης με βυζιά και μπούτια κενού περιεχομένου ξεχύνεται απ την οθόνη και η ζωή μας κατακλύζεται από την «ασημαντότητα» όπως θάλεγε και ο Καστοριάδης..

televisionΠίσω απ την οθόνη δεν βρίσκονται ούτε κάποιοι ανίκανοι κυβερνήτες, ούτε και κάποιοι ανίκανοι στρατηγοί. Βρίσκονται άτομα της αγοράς, ικανότατοι και αδίστακτοι παραγωγοί, επικοινωνιολόγοι, μαρκετίστες και διαφημιστές πούφαγαν τα πανεπιστήμια με το κουτάλι και σπούδασαν πώς να ξεγελούν τον κόσμο, πώς να τον πείθουν ότι ψηφίζοντας το τάδε κόμμα θα λυθούν τα προβλήματα του ή αγοράζοντας την τάδε τσίχλα θα γίνει η ζωή του καλύτερη. Μοντελοποιούν το ασήμαντο και το τίποτα και το προτείνουν ως πρότυπο επιτυχημένης ζωής για να το πουλήσουν. Τόσα βιβλία, τόση γνώση, τόσα μεταπτυχιακά και διδακτορικά εναντίον μιας και μόνης συνείδησης ενός απλού, υπολειπόμενου σε γνώση και μέσα, ανυπεράσπιστου τηλεθεατή. Πως να αντέξει σε τόσο θέαμα και σε τέτοια επίθεση ο δυστυχής; Εξουθενωμένος απ τη δουλειά, με συσσωρευμένα προβλήματα, απογοητευμένος από πολιτικές υποσχέσεις, με ανασφάλεια και αβεβαιότητα για το μέλλον, χωρίς όραμα και ελπίδα, πού να βρει το κουράγιο για να αντισταθεί; Ποια συνείδηση να πρωτοδιαφυλάξει από τέτοια επίθεση; Των παιδιών του ή την δική του;  Παραδίδεται λοιπόν αμαχητί στους καθημερινούς διαμορφωτές του. Άνισος αγώνας με προδιαγεγραμμένο και γνωστό αποτέλεσμα..

Δεν είμαι τόσο απαισιόδοξος. Πιστεύω πως κάτι μπορεί να αλλάξει.. Κατ αρχάς αν βγάζαμε όλοι τις κουκούλες μας. Έτσι και αλλιώς αγώνας με κουκούλες δεν γίνεται. Ύστερα, αν παίρναμε με τις πέτρες όχι τις βιτρίνες και τα αυτοκίνητα, αλλά πρώτα απ όλα αυτό που έχουμε μέσα στο σπίτι μας. Την τηλεόραση. Μιλάω για το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου, το ξέρω.. Φαντάζεστε όμως να ακούσουμε κάποτε την χαρμόσυνη είδηση ότι κάποιοι αγανακτισμένοι πολίτες άρχισαν να πετροβολούν την τηλεόραση τους;..

Λένε ότι ο τραμπούκος μπάτσος κατ αρχάς είχε ζητήσει συγνώμη. Έτσι κι αλλιώς είναι απολύτως βέβαιο ότι στη συνέχεια κάποιος άλλος συνέταξε το υπόμνημα του και διαμόρφωσε τη στάση του. Τώρα ολοφύρονται και διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους τα golden boys της TV για το θράσος και την χυδαιότητα του Κούγια. Τα τελευταία χρόνια τον κάλεσαν άπειρες φορές στις εκπομπές τους, τον νομιμοποίησαν ως αναλυτή και σχολιαστή της πολιτικής και κοινωνικής ζωής μας, τον ανέδειξαν σε σταρ μεγαλοδικηγόρο, «μπάτσο» του δημόσιου βίου και ανελέητο «μοντελοπνίχτη».. Τώρα αγανακτούν για την ποιότητα, το ήθος και τη συμπεριφορά εκείνου που οι ίδιοι ανέδειξαν σε καθημερινό διαμορφωτή της κοινωνίας μας! Ε, ως δικηγόρος να μη διαμορφώσει και την απολογητική στάση ενός τραμπούκου μπάτσου;

Με αυτό το ήθος λοιπόν, κατά κανόνα, με αυτήν την ποιότητα και συμπεριφορά ταΐζουν καθημερινά τους τηλεθεατές τους τα golden boys της TV για να τους μεταλλάξουν σε μετρήσιμα κεφάλια της AGB κι ύστερα να αγανακτήσουν για τα δημιουργήματα τους και το κατάντημα της «κακούργας κοινωνίας» της οποίας τάχα μου «όλα και όλοι είναι εικόνα της και της μοιάζουν» ώστε να καλέσουν και πάλι τους Κούγηδες της ζωής μας στις εκπομπές τους για να μας αναλύσουν και να σχολιάσουν το κατάντημα της κοινωνίας ώστε να μετρήσει και πάλι κεφάλια τηλεθεατών η  AGB, να πλουτίζουν σε χρήμα και δύναμη τα golden boys και να συνεχίζεται η ζωή μας σε τόνους του μαυρόασπρου βυθιζόμενοι ολοένα και βαθύτερα στους καναπέδες μας με ανοιχτό το στόμα από την απορία για το κατάντημα της κοινωνία μας..

Οι τραμπούκοι μπάτσοι και οι κουκουλοφόροι που δοκιμάζουν γυαλιά ηλίου στα καταστήματα που λεηλατούν, οι «μοντελοπνίχτες»,  δεν είναι εικόνα της κοινωνίας αλλά των μηχανισμών που κυριαρχούν στην κοινωνία. Είναι κυρίως η εικόνα της εξουσίας της, των μίντια της και ιδιαιτέρως της TV της. Γιατί ακόμα και ένας τραμπούκος και φονιάς μπάτσος μπορεί να μετανοήσει. Αμετανόητοι θα είναι για πάντα οι Κούγηδες και η  τηλεόραση τους..

Αυτός φυσικά συνέταξε το υπόμνημα του τραμπούκου μπάτσου. Αυτός είναι που αποφαίνεται δημοσίως το απίστευτο ότι «αν έπρεπε να χαθεί αυτό το παιδί θα το αποφασίσει η δικαιοσύνη»(!) Βλέπετε λοιπόν πόσο κακή είναι η δικαιοσύνη που δεν έχει αποφασίσει ακόμα να «χαθούν» οι Κούγηδες που βρωμίζουν τη ζωή μας;

Οχι μην ανησυχείτε. Δεν τον πήρε ακόμα ο κόσμος με τις π�τρες. Τακουνιά από τη γυναίκα του �φαγε ο ξεφτίλας!

Οχι μην ανησυχείτε. Δεν τον πήρε ακόμα ο κόσμος με τις πέτρες. Τακουνιά από τη γυναίκα του έφαγε!

Έγραψα και στο προηγούμενο πόστ ότι δεν ξέρω πια αν το μεγαλύτερο κακό προέρχεται από τους «γνωστούς-άγνωστους» ή από τους «γνωστούς-γνωστότατους» των εκάστοτε διάφορων εξουσιών που λυμαίνονται την χώρα και το δημόσιο βίο της με τις ευλογίες των ΜΜΕ. Τώρα είμαι σίγουρος ότι τους κουκουλοφόρους δεν τους δημιουργούν μόνο οι παραδοσιακές εξουσίες, αλλά πολύ περισσότερο και οι διάφοροι Κούγηδες που είναι πιο ειδεχθείς και σιχαμένοι από οποιαδήποτε εξουσία..

ceb3cf81ceb7ceb3cebfcf81cf8ccf80cebfcf85cebbcebfcf82

Δηλώνω ένοχος και εγώ..

Δηλώνω ένοχος και εγώ και αρνούμαι να συμμετάσχω στην καπηλεία και στο γενικό πλιάτσικο που έχουν στήσει γύρω από το νεκρό παιδί οι κατ εξακολούθηση «γνωστοί-γνωστότατοι» παράγοντες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής που βρήκαν άλλη μια ευκαιρία να κάνουν επενδύσεις με το αίμα του παιδιού και την αγανάκτηση του κόσμου.. Αρνούμαι να συνταχτώ με τα golden boys της tv που φόρεσαν πάλι την προβιά του επαναστάτη για να πουλήσουν το θέαμα των αγανακτισμένων..

Τελικά ομολογώ ότι ύστερα από το κάψιμο και την λεηλασία της Αθήνας βρίσκομαι σε πλήρη σύγχυση. Ειλικρινά δεν ξέρω αν το μεγαλύτερο κακό προέρχεται από τους λεγόμενους «γνωστούς άγνωστους» ή τους «γνωστούς γνωστότατους» που κάθε φορά λυμαίνονται την εξουσία και τον δημόσιο βίο της χώρας..

Δηλώνω ένοχος και εγώ για το φόνο του παιδιού..

Δεν έχω τίποτα άλλο να πω.. Απλώς να μεταφέρω  ένα ποίημα που έγραψε και μου έστειλε για την περίσταση ο καλός δημοσιογράφος και ποιητής Γιώργος Δουατζής προσυπογράφοντας το μήνυμα του.

Το Μικρό Αγόρι                                               Αθήνα 8 Δεκεμβρίου 2008

Ξέρω, θα πεις,

ποιός νοιάζεται για τη θλίψη σου

και πόσο έχει δικαίωμα να θλίβεται ένας συνεργός;

Διότι το ξέρω κι εγώ

ότι η σφαίρα που σκότωσε το μικρό αγόρι

έχει ένα μόριο από τον εαυτό μου.

Ναι, είναι το ένα δεκάκις εκατομμυριοστό,

αλλά αυτό δεν αναιρεί τη δολοφονική τροχιά του

ούτε την ευθύνη μου.

Είναι το μόριο που γέννησε

η ανοχή μου στην προϊούσα σήψη.

Είναι το μόριο που δημιούργησε

η ελλειμματική μου αντίσταση στην αδράνεια

την οποία επιζητούσαν για να οικοδομήσουν

τον κτηνώδη κόσμο τους.

Είναι το μόριο που υπήρξε από την αδυναμία μου

να πολεμήσω τα κυρίαρχα όπλα τους,

το φόβο και την ανασφάλεια.

Είναι το μόριο που οικοδόμησε αυτό το περιβάλλον,

του οποίου δημιουργήματα είναι οι θύτες,

τα θύματα σημερινά κι αυριανά,

τα μικρά αγόρια και κορίτσια,

οι χιλιάδες άνεργοι, οι αδύναμοι,

οι μη έχοντες, μη περιθαλπόμενοι,

οι γέροντες, οι άρρωστοι, οι ανασφαλείς,

οι καταθλιπτικοί, οι ανεχόμενοι

και κυρίως απέλπιδες.

Μην αναρωτηθείς τι ζητούν αυτά

τα πανέμορφα παιδιά στους δρόμους

τώρα που δεν έχουν νόημα συγνώμες

και ενοχικά βουρκωμένα μάτια.

Άκουσα παιδικές φωνές σε ώριμα τραγούδια

σαρωτικά που διαπερνούν τη θλίψη.

Οι γροθιές διεκδίκησης

οι ανάσες ζωογόνες

οι δρόμοι φωτεινοί

και κυρίως ανθρώπινοι.

Και μη με συμπονέσεις.

Απλά πάρε τα λόγια μου στο δισάκι σου

κι εξαργύρωσε την πείρα μου

στους αγώνες των αυριανών ημερών.

Γιώργος Δουατζής

Δεν υπάρχει χειρότερη πολιτεία από αυτήν που οι πολίτες της έχουν φτάσει στο ύστατο σημείο αγανάκτησης και απελπισίας να επικαλούνται τους ισχύοντες νόμους αντί να θέλουν να τους ανατρέψουν για να φτιάξουν καλύτερους και δικαιότερους! Να επικαλούνται τους νόμους που συνήθως εξυπηρετούν αυτούς που τούς έφτιαξαν.. Η γενική ατιμωρησία κυριαρχεί πλέον παντού. Τραπεζίτες κλέβουν και ληστεύουν ατιμώρητα, επιχειρηματίες πουλάνε μαζικά επικίνδυνα τρόφιμα, το περιβάλλον καταστρέφεται συνειδητά, ο δημόσιος πλούτος καταληστεύεται συστηματικά, φοροκλοπή, απάτη, λαμογιά, γενική διαφθορά πολιτικών και κρατικών λειτουργών, τα πάντα τελούνται πλέον επίσημα και ατιμώρητα! Όσο ψηλότερα στέκεσαι τόσο λιγότερο τιμωρείσαι. Γονάτισε πια η κοινωνία από τους «καλούς» που βρίσκονται έξω από τη φυλακή και ζητάει να μπει «μέσα» και αυτή για να γλυτώσει..

m07-112428965288_bΔεν είναι καινούργιο φαινόμενο η ατιμωρησία. Οικοδομήθηκε κυρίως τα τελευταία 20 χρόνια, βήμα-βήμα, λιθαράκι το λιθαράκι, από όλους αυτούς που εναλλάσσονται στην εξουσία κατασκευάζοντας θεσμούς, νοοτροπίες και παράθυρα ατιμωρησίας για το «έργο» τους. Γιατί και η ατιμωρησία σε νόμους στηρίζεται και αυτή.. Και φυσικά σε ένα τέτοιο κλίμα όπου η ατιμωρησία αποτελεί την γενική κατάσταση ανθρώπων και πραγμάτων, ο τραμπούκος μπάτσος θα τραβήξει το πιστόλι και θα πυροβολήσει εν ψυχρώ ένα δεκαπεντάχρονο παιδί που έθιξε την σκυλάδικη υπόληψη του.. Ύστερα, αφού θα πουληθούν από τα ΜΜΕ χιλιάδες δηλώσεις πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων για το μεγάλο κακό, το κακό θα «καταδικαστεί» με κάποια δυσμενή μεταθεσούλα με βάση και πάλι το νόμο και τους θεσμούς, αλλά και την γενική παθητικότητα ενός λαού που βούλιαξε στους καναπέδες του και δεν βρίσκει τον λόγο για να σηκωθεί..

Αρέσει σε %d bloggers: