Tag Archive: εξέγερση


Εγώ δεν σου μιλώ πολιτικά. Ούτε με λόγια κούφια και θεατρικά. Απλώς σε καλώ ανθρώπινα και ερωτικά και σου λέω πως αν με αγαπάς πραγματικά έλα να με βρείς στο Σύνταγμα.. Στο εξής μόνο εκεί θα συναντιόμαστε πια.. Για να προασπίσουμε το ακροτελεύτιο άρθρο της ζωής μας που λέει πως η τήρηση της αγάπης επαφίεται στην αξιοπρέπεια του καθενός μας που δικαιούται και υποχρεούται να αντιστέκεται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να καταλύσει τη ζωή του με τη βία.. Γιατί δεν γίνεται ζωή χωρίς ελευθερία, αγάπη χωρίς αξιοπρέπεια και πατρίδα χωρίς αγαπημένους..

Κατάπληκτη η διεθνής κοινότητα αναρωτιέται, γιατί οι έλληνες, αυτός ο περήφανος και αδούλωτος λαός, δεν έχουν ξεσηκωθεί ακόμα; Τι άλλο περιμένουν να τους συμβεί; Επιστήμονες σχίζουν τα πτυχία τους και πολιτικοί παρατηρητές την διορατικότητα τους, ενώ διάσημοι κοινωνιοβιολόγοι εγκύπτουν στα μικροσκόπια τους μπας και ανακαλύψουν στο DNA αυτού του λαού κάποιον γραμμένο μαζοχισμό, οπότε έτσι και αλλιώς κάθε ελπίδα για εξέγερση είναι μάταιη..

Η χρεοκοπία αυτού του λαού είναι πρωτίστως ψυχολογική και το γεγονός αυτό είναι το τραγικότερο απ όλα. Παρά την διαρκώς πολλαπλασιαζόμενη βία και βαρβαρότητα που ασκείται ανελέητα πάνω του, ανά μήνα περίπου, με κάθε νέο εκβιασμό, κάθε νέα «δόση» και με κάθε νέα «σωτηρία» της πατρίδας, δεν κουνιέται απολύτως τίποτα!!! Όχι μόνο φύλο δεν κουνιέται, αλλά ούτε καν ένας χαριτόβρυτος γκέι σε τηλεοπτικό πάνελ! Ούτε καν και αυτοί οι περήφανοι κουκουλοφόροι! Από τότε που η πραγματική εξουσία έγινε «αντιεξουσία» και ο μυαλοφυγόδικος Γιωργάκης και ο αδίστακτος και ξετσίπωτος πασοκισμός δηλώνουν «αντιεξουσιαστές» (!) λούφαξαν και οι πραγματικοί αντιεξουσιαστές! Και ενώ επί κυβερνήσεως των ανικάνων του Καραμανλή, οι κουκουλοφόροι έκαναν βόλτες στο Κολωνάκι καθημερινά και σπάγανε τις βιτρίνες στη Σκουφά έτσι για πλάκα, τώρα έχουν εξαφανιστεί από προσώπου πεζοδρομίου και εμφανίζονται μόνο στις μεγάλες διαδηλώσεις ώστε, σε συνεργασία με τα άφθονα χημικά του Παπουτσή, να τρομάξουν τον κόσμο και να τον κλειδαμπαρώσουν στα σπίτια του..

Το φαινόμενο της ψυχολογικής χρεοκοπίας αυτού του λαού παίρνει ακόμα πιο περίεργες διαστάσεις αν αναλογιστούμε, όπως οι πάντες πια παραδέχονται, πως, αν επί κυβερνήσεως της επάρατου δεξιάς «βαρβαρότητας» εφαρμόζονταν έστω και το ένα χιλιοστό από τα σημερινά μέτρα, τότε θα καιγόταν η Ελλάδα! Τι συμβαίνει λοιπόν σήμερα; Εφόσον αυτός ο περήφανος και αδούλωτος λαός έχει αρχίσει να πεινάει και να ψάχνει στα σκουπίδια, τότε, τί είναι αυτό που τον βυθίζει στους καναπέδες της μαλακίας;

Φταίει ότι είμαστε ζαλισμένοι από την απίστευτη βία που ασκείται πάνω μας; Από τα απανωτά σοκ και τις καρπαζιές που κάνουν τα αυτιά μας να βουίζουν και παραπατάμε και τρεκλίζουμε και ακόμα δεν έχουμε συνειδητοποιήσει καλά-καλά τί συμβαίνει και από πού μας έρχεται; Φταίει ότι ο εχθρός είναι αόρατος και δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η σύγχρονη χούντα δεν φοράει πια στρατιωτικά αλλά πολιτικά πηλίκια και ότι οι δηλώσεις στις τηλεοράσεις έχουν αντικαταστήσει τις ερπύστριες των τάνκς; Φταίει αυτός ο τυχοδιωκτικός πασοκισμός που είναι βαθειά ριζωμένος και μας έχει απονευρώσει παντελώς από κάθε ανθρώπινη αξία γιατί έχει ενσταλάξει στις φλέβες μας το βόλεμα, την αρπαχτή, τον αμοραλισμό και τον άκρατο ατομικισμό; Φταίει το γεγονός ότι και να θέλουμε να ξεσηκωθούμε δεν πιστεύουμε πια ότι μπορούμε και πως κάθε αντίδραση την θεωρούμε μάταιη; Φταίει δηλαδή ότι απωλέσαμε την αξιοπρέπεια μας ρε γαμώτο;

Φταίει το γεγονός πως αυτός ο ανάδελφος τόπος δεν διαθέτει μίντια και ενημέρωση με μια τουλάχιστον στοιχειώδη εθνική συνείδηση; Δεν υπάρχουν μόνο δοσίλογοι πολιτικοί αλλά και δοσίλογοι μεγαλοδημοσιογράφοι και αν οι δημοσιογράφοι είχαν κάποια συνείδηση και οι πολιτικοί αναγκαστικά θα ήταν καλύτεροι. Κανένας ξένος δημοσιογράφος δεν θα κατηγορούσε τόσο πολύ την πατρίδα του και το λαό του, δεν θα δημιουργούσε τόσο φόβο και ενοχές στο κοινό του προκειμένου αυτό να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τόση απίστευτη βία και παραλογισμό. Ποτέ οι δημοσιογράφοι στα ευρωπαϊκά μίντια δεν είπαν ότι οι κινητοποιήσεις και οι αγώνες των εργαζομένων «αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας» τους στο εξωτερικό. Ποιος ξεχνά ότι αυτή η ίδια η ελληνική δοσίλογη δημοσιογραφία στην εποχή της δήθεν Καραμανλικής «βαρβαρότητας» ξεσήκωνε τον κόσμο να βγει στους δρόμους και τώρα, που ισοπεδώθηκαν τα πάντα, του λέει κάτσε καλά για να πάρεις τη «δόση» σου;

Φταίει τέλος αυτή η κραυγαλέα απουσία μιας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης από την αριστερά; Ότι κατά βάθος η μεγαλύτερη τραγωδία αυτής της χώρας είναι η απουσίας μιας πραγματικής και σύγχρονης αριστεράς; Πώς να ξεσηκωθεί ο κόσμος χωρίς να υπάρχει ένα όραμα, ένα όνειρο; Φταίει ότι το σταλινικό ΚΚΕ τρομάζει τον κόσμο αντί να τον ξεσηκώνει, λέγοντας του, έλα τώρα να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό; Τέτοιος πολιτικός κρετινισμός πια; Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι λουφάζουν τον κόσμο στα σπίτια του; Αντί να κάνουν μια εθνική πολιτική, κάτι σαν ένα νέο ΕΑΜ, τώρα βρήκαν την ώρα να καλέσουν τον κόσμο να ανατρέψει τον καπιταλισμό; Βεβαίως το ΚΚΕ φέρει την κύρια ευθύνη ως η πιο δυνατή και οργανωμένη αριστερά, αλλά δεν φταίει μόνο αυτό. Άραγε δεν φταίει και ο ΣΥΡΙΖΑ που ενίοτε ερωτοτροπεί με τον αριστερισμό και ο Κουβέλης με τον πασοκισμό; Ποιος πιστεύει πια, σέβεται, εκτιμά και εμπνέεται από ένα τόσο αναξιόπιστο, φθαρμένο και διαφθαρμένο πολιτικό σύστημα;

Φταίνε λοιπόν όλα αυτά λοιπόν και άλλα πολλά.. Φυσικά δεν φταίει μόνο «ο Λυράρης αλλά φταίει και τούτος ο λαός που είναι μαραζιάρης».. Για την ακρίβεια θα έλεγα ερωτιάρης.. δηλαδή καψούρης, γιατί ο έρωτας είναι ομορφιά αλλά η καψούρα αρρώστια.. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με ένα λαό που μια ζωή είναι εγκλωβισμένος σε μια οικογενειακή δημοκρατία των αρχηγών γιατί αντί να σκέφτεται, καψουρεύεται τους αρχηγούς του.. Από την δεκαετία του 70 ψηφίζαμε τον Εθνάρχη Καραμανλή γιατί ήταν ομορφάντρας και είχε μεγάλα φρύδια.. Μετά, τον Αντρέα γιατί ήταν πηδηχταράς στα γεράματα.. Δεν μας ένοιαζε ότι ο πασοκισμός πρόδωσε και γκρέμισε κάθε όραμα για αλλαγή και σοσιαλισμό, ότι ο Αντρέας ουσιαστικά καταχρέωσε τη χώρα, θεσμοθέτησε το γνωστό «δωράκι», το βόλεμα και τη λαμογιά, αλλά νιώθαμε και περήφανοι γιατί είχαμε έναν γαμίκουλα πρόεδρο που πηδούσε τη Μιμή(!) Σήμερα, λόγω κληρονομικού πασοκισμού, είχαμε την ελπίδα ότι και το σπέρμα του Αντρέα, ο γιός του, θα έβγαινε πηδηχταράς σαν τον πατέρα του, αλλά αυτός μας βγήκε εντελώς Τζέφρυ.. Αλλά ακόμα και με αυτόν τον ξενέρωτο και ανέραστο Παπαδήμο, πάλι η ίδια συμπεριφορά. Δεν μας ενδιαφέρει αν διορίστηκε από τους ξένους για να εφαρμόσει πιο αποτελεσματικά τα μέτρα εναντίον μας, αλλά αν ο Παπαδήμος είναι όντας δυναμικός πρωθυπουργός και μπορεί και επιβάλλεται στους υπουργούς του έτσι ώστε να μας πηδάνε ακόμα πιο σκληρά..

Τόχω ξαναπεί πολλές φορές. Στο εξής δεν θα λέμε οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες, αλλά οι μαλάκες αντέχουν σαν Έλληνες! Η εξήγηση είναι απλή και δεν είναι τυχαίο που όλες οι σεξουαλικές μετρήσεις δείχνουν κατακόρυφη πτώση της ελληνικής λίμπιντο.. Δεν υπάρχουν πια εξεγερμένα πουλιά αλλά κουρνιασμένες κότες.. Και δεν ξεσηκωνόμαστε γιατί δυστυχώς δεν έχουμε ανάγκη από το γνήσιο και επαναστατικό σεξ.. Και δεν έχουμε ανάγκη από σεξ γιατί είμαστε καψούρηδες και μας αρέσει που η κυβέρνηση μας και οι ξένοι μας πηδάνε κάθε μέρα.. Αμήν.-

Αν και με δικαίωσαν οι εξελίξεις νιώθω περισσότερη θλίψη παρά ικανοποίηση. Θλίψη για όλους αυτούς που δεν αρκούνται να υποκαθιστούν την επιστήμη με πολιτικές, κομματικές και προσωπικές σκοπιμότητες, αλλά το κάνουν και με μπόλικη άγνοια, αλαζονεία, θράσος και αναίδεια.. Όχι ότι η επιστήμη, όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση η φιλολογία, είναι ανεξάρτητη και υπεράνω όλων. Οτιδήποτε είναι δημιούργημα της κοινωνίας, έχει ταυτοχρόνως και την πολιτική και ιδεολογική του διάσταση και είναι αλήθεια ότι μερικές φορές τα όρια είναι δυσδιάκριτα.  Όμως εδώ η σκοπιμότητα, παρότι φάνταζε σαν τη μύγα μες στο γάλα, εντούτοις δεν εμπόδισε τους αδαείς και πονηρούς να οδηγηθούν στην αυτο-γελοιοποίηση. Αν εξαιρέσουμε ορισμένους που, ναι μεν έκαναν λάθος, όμως επέδειξαν ήθος και σοβαρότητα, η συντριπτική πλειονότητα της λεγόμενης αριστερής μπλογκόσφαιρας και της καθοδηγούμενης δημοσιογραφίας ακολούθησαν κοπαδιαστά τη μόδα της τυφλής υποστήριξης του «χώρου», λες και εμείς που τολμάμε να διαφωνούμε με τις αριστερίστικες εμμονές του Αλαβάνου προερχόμαστε ή ανήκουμε σε άλλον πλανήτη..

Πολλοί λοιπόν, βρήκαν άλλη μια ευκαιρία για να επιδείξουν τα (συνήθως νεο-αγορασθέντα) αριστερά και επαναστατικά συνολάκια τους με ύβρεις, λοιδορίες, εξυπνακισμούς, αυτοσχέδια ποιηματάκια, θορυβώδεις «αναλύσεις» που ανακαλύπτουν την πυρίτιδα ότι ο Εθνικός ύμνος είναι γεμάτος βία, (λες και θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά για έναν ύμνο που εμπνέεται από μια εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση), καθώς επίσης και χυδαιότητες ότι όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι με τον ..Καρατζαφέρη(!) Η μία και μοναδική αλήθεια μεγαλούργησε και πάλι και μοίρασε τα γνωστά πλαστικά πιστοποιητικά επαναστατικότητας στους έχοντες ανάγκη.. (δεν θέλω να παραθέσω λινκάκια προς τα blogs τους για να μην διαιωνίσω τη γελοιοποίηση τους, αν και θα τους άξιζε να το κάνω).

Υποστήριξα από την πρώτη στιγμή ότι ο Σολωμός αναφέρεται φυσικά στην βία με την «κόψη» του σπαθιού, όμως δεν έχει κανένα λόγο να επαναλάβει το ίδιο και στον αμέσως επόμενο στίχο που συμπληρώνει την εικόνα της Ελευθερίας αναφερόμενος στην «όψη», στο βλέμμα της που με βιά, με βιάση, σπουδή και ορμή μετράει τη γη για να δει τι γίνεται και τι απόμεινε, ίσως για να παρέμβει και πάλι το σπαθί..

Τόνισα δε, ότι τελικά δεν έχει σημασία το φιλολογικό λάθος, «ότι δεν είναι φιλολογικό το θέμα που τίθεται με την εν γένει νευρωσική συμπεριφορά του Αλέκου, αλλά βαθύτατα πολιτικό. Ανεξαρτήτως των ερμηνειών της συγκεκριμένης λέξης, το γεγονός είναι ότι ο Αλέκος με την παρέμβαση του στη Βουλή αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την εμμονή του να δικαιολογήσει μια αριστερίστικη και ανεύθυνη πολιτική..» κινητοποιώντας ακόμα και το Σολωμό!

Τέλος πάντων, δυστυχώς και αυτή τη φορά ή άγνοια και ο φανατισμός της μιας και μοναδικής «αριστερής» και «επαναστατικής» αλήθειας συμβάδισαν «χέρι-χέρι» με την μοναδική αλήθεια της θρησκευτικής πίστης των ημερών. Μεταφέρω σε εισαγωγικά το κείμενο του Κ. Γεωργουσόπουλου στα «ΝΕΑ» ο οποίος, αφού αναφέρεται σε κάποιους παλιούς πολιτικούς, απαντά πραγματικά αποστομωτικά:

«Κανένας από τους προαναφερθέντες πολιτικούς δεν θα έκανε την γκάφα του Αλέκου Αλαβάνου και αν την έκανε, ανθρώπινα είναι τα λάθη, δεν θα έσπευδε να τη θεμελιώσει μ΄ όλα τα κωμικά επιχειρήματα που επιστράτευσε. Θα ζητούσε απλώς συγγνώμη, δεδομένου πως ρητώς δεν δρέπει δάφνες σολωμισμού. Ο Σολωμός χρησιμοποιεί την ίδια λέξη Βία, ναι Βία, με τόνο στο γιώτα και στον Ύμνο και στην Ωδή στον Μπάυρον και στη Γυναίκα της Ζάκυθος και στους Ελεύθερους Πολιορκημένους και στον «Λάμπρο» πάντα με τη σημασία «Βιασύνη». Πάντα. Π.χ. «Πάντα με βία το τρέξιμο και πάντα ο ζωντανός τ΄ αραχνιασμένα σέρνει» (Λάμπρος).

Όταν μάλιστα ο Σολωμός γράφει τον Ύμνο (1826) ο Μαρξ είχε ακόμη νταντά για να έχει ωριμάσει ό,τι ο κ. Αλαβάνος πάει να συνδυάσει με τη «βία ως μαμμή της Ιστορίας». Ο Σολωμός κάνει ρητές αναφορές στον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, όπου η Βία είναι βωβό πρόσωπο και επιστατεί στην καθήλωση του Τιτάνα. Κι όμως αγνοεί τη λέξη με τη σημασία του κ. Αλαβάνου σε όλο το έργο του. Αν ο κ. Αλαβάνος ήθελε σήμερα να παραπέμψει στον Σολωμό, αντί των γλωσσικών ακροβασιών του καλό θα ήταν να αναφερθεί στο εξής: «Πώς πάει το έθνος, πώς δουλεύει;» «Έχεις δει να μαδάνε την κότα και ο αέρας να συνεπαίρνει τα πούπουλα; Έτσι πάει το έθνος»…»

Θα το ξαναπώ: Δυστυχώς σε αυτήν τη χώρα οι κύριες αντιθέσεις στην πολιτική δεν κυμαίνονται μεταξύ της δεξιάς και της αριστεράς αλλά μεταξύ της βίας της γελοιότητας και της ανοχής της σοβαρότητας..

Το κείμενο του Γεωργουσόπουλου ΕΔΩ

Το προηγούμενο δικό μου κείμενο ΕΔΩ

Κάνανε κατάληψη, λέει, στη Λυρική σκηνή επειδή στις 29 Σεπτεμβρίου 1941 παρουσίαζε μια οπερέτα του Στράους ενώ την ίδια ημέρα 2000 κάτοικοι της περιοχής της Δράμας εκτελούνταν από τις δυνάμεις κατοχής σε αντίποινα για τις επιθέσεις αντιστασιακών ομάδων! Επειδή στις 20 Φεβρουαρίου του 1942 παρουσίαζαν την «Κάρμεν» του Μπιζέ ενώ ο μεγάλος λιμός του χειμώνα μάστιζε την Ελλάδα και 100.000 πέθαναν από ασιτία! Επειδή στις 30 Μάη 1945 παρουσίαζε  την «Αρπαγή από το Σεράϊ» του Μότσαρτ ενώ την ίδια ημέρα δολοφονήθηκε ο Τριαντάφυλλος Τριανταφύλλου και υπήρχαν 18.708 πολιτικοί κρατούμενοι σε όλη την Ελλάδα.. Και ο κατάλογος συνεχίζεται έως τις μέρες μας όπου η Λυρική, παρότι, λέει, οι συλληφθέντες του «Δεκέμβρη» είναι ακόμα στις φυλακές, αυτή «προσφέρει στο κοινό διαφυγή και στην κοινωνία μια καθησυχαστική εικόνα ευμάρειας»!

Άρχισα να τσιμπιέμαι μήπως ονειρεύομαι. Εγώ ζω σε άλλον πλανήτη ή αυτοί; Ψάχνω στη μπλογκόσφαιρα αναζητώντας απαντήσεις και πέφτω πάνω στην λεξιλάγνα πένα του κυρίου Νίκου Ξυδάκη που γράφει για τη φλόγα του «Δεκέμβρη» που καίει, για «το τραγούδι της θάλασσας», για «νεαρούδια που χόρευαν έξω από τη Λυρική», για «απελευθερώσεις» συμβολικών χώρων, για «επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου» για «δημιουργία», για «αυτοπραγμάτωση».. Ίδιες λέξεις του διανοουμενίστικου συρμού, ίδιο ακριβώς ύφος με αυτό που ο ίδιος υποστήριζε πριν λίγο καιρό ότι ο λαός βρίσκει την αυτοπραγμάτωση του προσκυνώντας το πτώμα ενός «αγίου» στο Μενίδι(!) Ας αποφασίσει επιτέλους ο κος Ξυδάκης πού γίνεται η αυτοπραγμάτωση για να σπεύσουμε και εμείς που την χρειαζόμαστε. Αν δεν είναι σίγουρος, ας ρωτήσει και τον κο Γιανναρά..

Ουρ�ς χιλιομ�τρων �ξω τη Λυρική προκειμ�νου να μην χάσουν την καθημερινή τους όπερα..

Ουρές χιλιομέτρων έξω την ..Λυρική προκειμένου να μην χάσει ο λαός την καθημερινή του όπερα..

Πάντως για να το λέει και ο Ξυδάκης κάποιο λάθος θα πρέπει να κάνω.. Συγνώμη ρε παιδιά, αλλά δεν ήξερα ότι οι Έλληνες μπάτσοι τρώνε ντόνατς, όπως διαβάζω στην προκήρυξη της Σέχτας «επαναστατών» (sic). Δεν ήξερα ότι ο λαός συνωστίζεται κατά χιλιάδες στη Λυρική σκηνή η οποία του προσφέρει «διαφυγή» από τα προβλήματα του και μια «καθησυχαστική εικόνα ευμάρειας».. Νόμιζα ότι «στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει», όπως λέει και ο Σαββόπουλος, ότι ο λαός συνωστίζεται στα σκυλάδικα, στα τηλεοπτικά πρωϊνάδικα και βραδυνάδικα, ότι  τέλος πάντων σε τέτοιους χώρους καλλιεργείται η κυρίαρχη αισθητική και το κυρίαρχο ήθος και πάντως όχι στη Λυρική. Μας λένε τα «νεαρούδια» του κου Ξυδάκη ότι κακώς η τέχνη λειτουργεί όταν υπάρχει πόνος, πείνα και δυστυχία και επομένως, εφόσον ζούμε σε μια διαρκή δυστυχία, η τέχνη δεν πρέπει ούτε καν να υπάρχει.. Από την άλλη εγώ ο «αγκυλωμένος αριστερός» πίστευα ότι η πραγματική τέχνη είναι πάντα μια πράξη επαναστατική, ότι είναι σπόρος αλλά και βάλσαμο στην ψυχή και ότι αυτή που είναι πάντα αντιδραστική και αντεπαναστατική σε κάθε πολιτισμό και εποχή είναι η ανοησία!

Δεν μπορεί λοιπόν κάποιο λάθος θα κάνω. Ή αυτή «η νέα γενιά εξεγερμένων» έχει κατέβει από κάποιον άλλον πλανήτη, ή γίνεται πράγματι επανάσταση και δεν το πήρα χαμπάρι..

ΥΓ. Επειδή καθώς φαίνεται ο κύριος Ξυδάκης έχει επιλέξει τον δρόμο του «Αυτιά» της διανόησης, αν γράψει και ότι ο λαός αυτοπραγματώνεται ψηφίζοντας τους «Μεγάλους Ελληνες» του Αλαφούζου, δεν πρόκειται να εκπλαγώ..

Το κείμενο της κατάληψης ΕΔΩ

Το κείμενο του κυρίου Ξυδάκη για την αυτοπραγμάτωση στη Λυρική ΕΔΩ

Του ιδίου για την αυτοπραγμάτωση στο Μενίδι ΕΔΩ

Να λοιπόν τι θα πει καταστολή. Αν είχε απομείνει έστω και ένα μόνο δάκρυ για τον χαμό του Αλέξη που ανάβλυσε σε κάποια μάτια διαδηλωτών χωρίς την παρότρυνση των καναλιών, αν είχε απομείνει έστω και ένα μόνο κεράκι αναμμένο σε κάποια πορεία που δεν έγινε διαφημιστικό ντιζάιν, τότε η θρασύδειλη απόπειρα δολοφονίας του νεαρού αστυνομικού κατάφερε και το τελικό κτύπημα. Το δάκρυ νερώνεται σαν το κρασί, η φλόγα σβήνει, η αγανάκτηση καταναλώνεται ως είδος και η γενική απαξία διαποτίζει την κοινωνία. Αυτό θα πει καταστολή!

Λέω για το τελικό κτύπημα γιατί η καταστολή άρχισε πολύ νωρίτερα. Εδώ και ένα μήνα περίπου ζούμε μια πρωτοφανή ανάπτυξη των δυνάμεων της «προοδευτικής» καταστολής σε όλη τους την γκάμα. Μόλις η δίκαιη αγανάκτηση των νέων βγήκε στους δρόμους, με αφορμή την δολοφονία του Αλέξη, αμέσως «εξεγέρθηκαν» τα «κοράκια» για να την καπηλευτούν και να την πουλήσουν. Golden boys της TV, πρωϊνατζήδες και πανελίστριες, μόδιστροι και μοντέλα, κονδυλοφόροι και αδίστακτοι πολιτικοί.. Ένας «εξεγερμένος» επικοινωνιακός συρφετός ανακατεμένος αντικειμενικά με ένα σκυλολόι κωλοπαιδαράδων μπαχαλάκηδων και κουκουλοφόρων. Όλοι τους απέναντι και ενάντια στα κεράκια των διαδηλωτών που άναψαν για τον Αλέξη..

Οι φυλλάδες της λεγόμενης «μεγάλης προοδευτικής παράταξης» «εξεγέρθηκαν» και αυτές ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο.  Η «Ελευθεροτυπία» είδε τους πρωτοχρονιάτικους εμπρησμούς των κουκουλοφόρων ως την «εξέγερση» που συνεχίζεται μετά από ένα μήνα περίπου, ενώ όπως είναι γνωστό εδώ και πολύ καιρό βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή με τον Γιωτόπουλο.. Τα «Νέα», όπως σχολίασα στο προηγούμενο πόστ, ανέδειξαν ως αθρογράφο-αναλυτή της πολιτικής μας ζωής τον Κουφοντίνα. Η «Αυγή», στο νέο ημερολόγιο της, μας δείχνει το μέλλον με ντιζαϊνάτες φωτογραφίες κουκουλοφόρων.. Και όλα αυτά από την λεγόμενη «σοβαρή» δημοσιογραφία! Τι να πει κανείς για τον ανεκδιήγητο Τριανταφυλλόπουλο..

Σε ένα τέτοιο κλίμα που απουσιάζει κάθε αίσθηση του μέτρου και της σοβαρότητας, κάθε ίχνος κοινωνικής συνείδησης, ευθύνης και σοβαρής πολιτικής, σε ένα τέτοιο κλίμα όπου περισσεύει ο λαϊκισμός, η μαγκιά, η υποκρισία, η κακοήθεια και η πολιτική αλητεία, σιγά που θα έλειπαν απ το χορό και οι επαγγελματίες.. Από τα μίντια και τον κωλοπαιδισμό των κουκουλοφόρων περάσαμε στην καθαρή τρομοκρατία. Στη λεγόμενη «νέα γενιά» αρρωστημένων δολοφόνων που αποφασίσουν με τη «δημοκρατία» του καλάσνικοφ για το καλό του «λαού» και τις ζωές των ανθρώπων! Τι να σου κάνει και το τελευταίο δάκρυ, το τελευταίο κεράκι και η τελευταία αγανάκτηση; Είδε ο εαυτός την ίδια του την αγανάκτηση να ξεφτιλίζεται, την σιχάθηκε και βυθίστηκε στον καναπέ του..

Από την άλλη οι επίσημες δυνάμεις της καταστολής, δηλαδή οι εντεταλμένες κρατικές δυνάμεις και ιδιαιτέρως η μπατσαρία, έχοντας λάβει, από μια ανίκανη και κουτοπόνηρη παραδοσιακή δεξιά που τρέμει μην κατηγορηθεί ως δεξιά, σαφείς εντολές απόστασης, παρακολουθούσαν παθητικά τις καταστροφές, το πλιάτσικο και την βάρβαρη καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου, χεσμένες και περδόμενες και αρκούντως τρομοκρατημένες. Ήρθαν τα πάνω κάτω αδέλφια! Η κρατική καταστολή δεν χρειάζεται πια.. Οι όποιες οξυμένες αντιθέσεις αμβλύνονται από την παρέμβαση της νέας «προοδευτικής» καταστολής. Τώρα την αγανάκτηση που δημιουργούν οι αντιλαϊκές κυβερνήσεις την καταστέλλουν οι αντιπολιτεύσεις, αυτές που έτσι κι αλλιώς συμπαρατάσσονται αντικειμενικά μέσα στο ίδιο κλίμα με τους νταβατζήδες και τους εμπόρους των μίντια, τους κουκουλοφόρους και τους τρομοκράτες παλαιάς ή νέας γενιάς..

Αρέσει σε %d bloggers: